Woestijngras zoekt oase

Het Spinifex Orchestra is een bijzonder gezelschap muzikanten, zaterdagavond stonden ze met z'n negenen op het podium van De Burcht in Leiden. Spinifex is een Australisch woestijngras dat er op een afstandje wollig uitziet, maar van dichtbij scherp en puntig is. Wollig was het orkest allerminst, scherp en puntig zeker wel.

Vijf blazers worden bijgestaan door een stevige ritmesectie daarachter. Ned McGowan (links) is fluitist en een van de drie initiators van de groep, samen met Tobias Klein (rechts), die behoorlijk en erg goed te keer ging op saxofoon en klarinetten.

Jasper Blom (midden) deed het ook schitterend op sax en klarinet, trompettist Gijs Levelt (rechts), de derde initiator en woordvoerder van de groep knalde en fluisterde op zijn trompet. Axel Schappert op trombone completeerde de blazerssectie.
Opvallend was de aanwezigheid van Raphael Vanoli (links) op elektriche gitaar, die zo uit een rockband leek te zijn weggelopen.

Bassist Sean Fasciani zat visueel onopvallend, maar muzikaal onmisbaar achter de blazers. Samen met Uli Genenger (onder rechts, we zagen hem vorige maand nog op ditzelfde podium met de Ploctones) op drums vormde hij de solide basis van de band, aangevuld met Raphael Vanoli (onder links) en Theo van Tol op accordeon.
Gijs Levelt en Theo van Tol zagen we hier al eerder, toen als deel van STriCat, een heel andere band.

De muziek van Spinifex is geen alledaagse jazz, er zitten elementen van allerlei niet-westerse, Balkan, maar ook hardrock en modern klassieke muziek in. Zeer verrassend, maar af en toe ook wel vermoeiend. Bijna alle nummers zijn eigen composities van de muzikanten zelf, soms ingetogen soms knallend, maar altijd alle kanten opgaand.
De composties zijn complex en werden virtuoos gespeeld door negen uitstekende muzikanten, maar na afloop waren we bekaf van het luisteren. In een woestijn ben je blij als je een oase tegenkomt en die ontbrak hier. Desalniettemin een uitstekend optreden.

LINKS:
Spinifex Orchestra
Hot House

Punklegende Buzzcocks maken faam waar

De Buzzcocks waren eind jaren 70 op hun hoogtepunt, een stel geweldige singles (verzameld op Singles Going Steady) en een uitstekende eerste elpee. Een combinatie van catchy popliedjes, punk gitaarspel en een hele strakke ritmesectie. Na nog twee elpees ging de band begin jaren 80 uit elkaar, de bandleden gingen soloprojecten doen, kwamen regelmatig weer eens bij elkaar, maar haalden nooit meer het niveau van hun begin jaren.
En dan opeens is er de Another Bites Tour, waarbij de eerste twee elpees (Another Music in a Different Kitchen en Love Bites) in hun geheel worden gespeeld, aangevuld met een aantal singles uit die tijd. Altijd gevaarlijk: oudere mannen die de hoogtepunten uit hun jeugd nog eens overdoen, zouden ze het nog wel kunnen? Maar omdat ik ze toen nooit heb gezien, en hun optreden een dag eerder in Paradiso op fabchannel werd uitgezonden en zeker niet tegenviel (ik zag alleen het deel met de singles), was dat toch reden om naar Het Paard te gaan.

En gelukkig maar, want het was een geweldig optreden! Van de oorspronkelijke Buzzcocks waren alleen Pete Shelley (zang, gitaar en componist van de meeste nummers) en gitarist Steve Diggle nog van de partij, drummer en bassist waren vervangen door jongere muzikanten. In rap tempo werden de eerste twee elpees gespeeld, bijna net zo strak als op de platen van 30 jaar geleden.

En hoewel ik de muziek van de Buzzcocks al lang niet meer had gedraaid, alleen Another Music afgelopen weekend even, (her)kende ik gewoon alle nummers nog. Perfecte popsongs dus. Als Pete Shelley 10 jaar eerder of later zou zijn geboren had hij waarschijnlijk dezelfde nummers geschreven, maar dan als singer-songwriter op akoestische gitaar of in een Grungeband. Top pop songs dus.

Alle nummers werden in elpee volgorde gespeeld en zo zat het concert er na ruim een uur op. De toegift bestond uit de singles en dat zijn toch wel de beste nummers van de Buzzcocks. Orgasm addict, Ever Fallen in Love?, Oh Shit! en Noise Annoys kwamen weer helemaal tot hun recht en Steve Diggle's Harmony in my Head, was een waardige afsluiter en meezinger. Wat ik alleen nog miste waren de nummers Everybody´s Happy Nowadays (te hoge zang?) en Boredom en Breakdown van de allereerste ep Spiral Scratch. Boredom en Love Battery waren tenslotte de eerste nummers die ik van de Buzzcocks hoorde op The Roxy London WC2 (jan/apr 77) elpee.
Maar afgezien daarvan was het een geweldig concert, de band goed, het publiek goed en een optreden de oude Buzzcocks waardig!

Omdat het concert zelf net iets meer dan anderhalf uur duurde was er ook nog een voorprogramma, een lokale band in punk stijl. In Den Haag was dat Sidekickbob met een kruising tussen (deels Nederlandstalige) punk en polderrock. Werd door het publiek, in afwachting van de Buzzcocks goed ontvangen.

LINKS:
Buzzcocks
Buzzcocks op Fabchanell
Paard
Sidekickbob

Jazz Support steeds beter

We zagen ze al eerder, vorige week nog in Leiden, maar ook een paar jaar geleden in De Graanschuur in Zoetermeer. De bezetting is in de loop van de tijd gewijzigd, maar op deze koude zondagmiddag was dit het beste optreden dat we tot nu toe van Jazz Support zagen.

Ze speelden twee sets, waarbij steeds de eerste drie nummers als kwartet, de rest als quintet. Opvallend bij de muziekkeuze waren vooral de kwartetnummers, Watermelon Man en Saint Thomas hoor je misschien wel vaker, maar FSR (Ray Brown) of Sack O'Woe (Cannonball Adderley) maar zelden. Goede keuze!

Wim Ninaber schitterde bij dit soort nummers op saxen. Een van Nederlands beste saxofonisten, hier zomaar op een zondagmiddag in Zoetermeer. Het is iemand die we regelmatig tegenkomen, met eigen bands (vorig jaar nog in Delft), big bands of solo. Is altijd goed.

Pieter van Santen liet de piano alle hoeken van het podium zien met zijn geweldige spel. Ook hem zagen we vaker, met zijn eigen Nederlandstalige trio en met de Chet Baker Tribute.

Wilco de Witte had speciaal dit drumstel uitgekozen voor dit concert en hoewel hij inviel voor de vaste drummer Frans Schmidt was dat niet te merken, hij was gewoon goed. Scheelt natuurlijk dat hij drummer in het Pieter van Santen trio is, maar toch.

Gerhard ten Hoopen speelde fantastisch bas en hoewel hij altijd ontkent dat hij een echte jazzbassist is, bewees hij deze middag maar weer eens het tegendeel. Hij is bovendien de organisator van de maandelijkse jazzconcerten in De Sniep en alleen zware druk onzerzijds kon hem ertoe bewegen op zijn eigen podium op te treden. Maar van ons mag het vaker.

Daisy Oosterhuis maakte het quintet compleet en hoewel het repertoire wat meer richting The Great American Songbook schoof was er nog steeds veel te genieten. Nummers als Don't Get Around, Willow Weep for Me, Black Coffee, Love For Sale en As Long as I Live werden goed gezongen én goed gespeeld door de band, waarbij deze alle ruimte voor solo's kreeg.

Jazz Support mag terugkomen, ook als kwartet, met nog meer avontuurlijkere nummers. Misschien niet in De Sniep, maar bijvoorbeeld op een zomers jazzfestival dit jaar. Want in De Sniep is het heel gezellig, maar het socializen was vooral voor de pauze behoorlijk storend. Geef ons dan maar het Leidse of Haagse publiek, dat luistert tenminste.

LINKS:
Jazz Support
Fascinating Jazz

Verfrissend optreden Licks & Brains

De tweede avond van het Leids Jazzfestival kende een wat minder druk programma. Wij zagen de big band Licks&Brains in Q-Bus. Een verrassend en verfrissend optreden van een jonge, hard werkende band.
Ze speelden zowel eigen nummers als nummers van Nederlandse componisten zoals Marius Beets, Rogier van Otterloo en vooral Bart Wirtz (Monsieur Dubois, Young Sinatras). Dancable nu-jazz noemen ze hun muziek en dat was het zeker.
Saxofonist Rolf Delfos, die we gisteren nog zagen met de Auratones, is de leider van de band. En we zagen meer bekende gezichten, trombonist Pieter Gerrit Binkhorst en gitarist Axel Gunning gingen gisteren nog los in Jantje van Leyden. Het is een klein wereldje eigenlijk.
Maar Licks&Brains is een zeer interessante big band, technisch misschien niet zo perfect als hun collega's in 'bordeauxrode blazers achter schattige stands', maar qua enthousiasme en speelplezier steken ze de meeste big bands naar de kroon!

LINKS:
Licks&Brains
Leidse Jazzweek
Q-bus

Leidse Jazzweek goed van start

De Leidse Jazzweek is nu officieel begonnen en duurt nog tot zondag.

De officiele opening van de Leidse Jazzweek was in De Waag met een optreden van de Auratones. Een band die al meer dan tien jaat een cross-over speelt van jazz, wereldmuziek en latin/soul. Toen nog vrij ongebruikelijk, maar nu helemaal up-to-date. Met Rolf Delfos op saxen, Peter Broekhuizen op sax en fluit, Marcel Reijs op trompet, Erwin Hoorweg op toetsen, Boudewijn Lucas op bas en Joost Kroon op drums.
Fantastische band die met veel plezier stond te spelen. Willen we meer van zien.

De openingsavond is tevens de avond van de kroegentocht, waarbij het met de jazz niet zo nauw wordt genomen en de blues volop aanwezig is. Maar in Jantje van Leyden, het kleinste en gezelligste cafe van Leiden zagen we een gelegenheidsband helemaal los gaan.
De kroeg is nauwelijks groter dan een gemiddelde woonkamer, het podium nauwelijks 2 vierkante meter, maar toch waren daar 6 muzikanten, inclusief drummer geinstalleerd. We zagen/hoorden eigenlijk maar 1 nummer, Caravan, maar dat duurde dan ook bijna een half uur vanwege alle solo's. Maar goed was het wel!

Vervolgens naar De Burcht voor het jaarlijkse carte-blanche optreden van Tom Beek met quintet en extra blazers. Ook een gelegenheidsformatie dus, met vooral nummers van Nederlandse componisten, goed maar net niet altijd even overtuigend. Niet de minste muzikanten, maar het samenspel was niet optimaal, beetje onzeker. De baritonsaxofoniste was overigens erg goed, de rest natuurlijk ook, maar de vonk sloeg niet helemaal over.

Bij Annie's Verjaardig speelden nog het Tom vd Zaaltrio maar er was nog veel meer, 33 kroegen in totaal deden mee, maar je kan niet alles zien. Zeker niet als je de laatste bus naar Zoetermeer moet halen, maar dat is volgend jaar anders als de uitvalsbasis Leiden is.

Op weg naar de bus liepen we nog even binnen in cafe Olivier waar de Zoetermeerse band Jazz Support optrad. Met Pieter van Santen op toetsen, Wim Ninaber op sax, Gerhard ten Hoopen op bas, Frans Schmidt op drums en Josephine Stiefelhagen als zangeres. Op 1 februari staan ze, maar dan met Daisy Oosterhout als zangeres, in De Sniep in Zoetermeer, dan kunnen we het hele optreden zien.

LINKS:
Auratones
Tom Beek
Jazz Support
Leidse Jazzweek

Ploctones blijven groeien

The Ploctones zagen we in augustus vorig jaar voor 50 man publiek op de Markt in Delft, in oktober voor 100 man in Museum Beelden aan Zee en vanavond voor een uitverkochte tuinzaal (150) bij de Leidse Burcht. En niet alleen de bezoekersaantallen groeien, ook het muzikale niveau (dat na het eerste optreden al niet meer stuk kon) wordt steeds beter.
Volgend hoogtepunt is de presentatie van de nieuwe cd '050', waar ze nu al heel veel van speelden, in Paradiso op 14 maart. En zoals Anton Goudsmid duidelijk maakte, ze zijn er voor gevráágd door Paradiso. Terecht natuurlijk, het is de beste Nederlandse jazzrock formatie van dit moment.

Efraim Trujillo speelt geweldig sopraan- en vooral tenorsax, dat wisten we al, maar hij was vanavond bijzonder op dreef. Zowel in bekende nummers als Boom Petit en Heroes als in de nieuwe nummers als Paalangst en het tropische Rrrita,

Anton Goudsmit is volgens sommigen de beste gitarist van Nederland, dat is natuurlijk een kwestie van smaak, maar dat hij tot de top behoort is duidelijk. En hij is de componist van de band, alle stukken zijn van zijn hand, alleen het nummer De Dorst is een compositie van Arnold Dooyeweerd.

Jeroen Vierdag is onmisbaar op de basgitaar, altijd aanwezig, nooit opdringerig. Een speciale rol voor hem was weggelegd in het nummer 050, titelsong van de nieuwe cd, waar hij schitterde op zijn 5-snarige bas,

Verrassend was de afwezigheid van Martijn Vink. In zijn plaats speelde Uli Genenger, niet voor het eerst, en een goede invaller voor Martijn Vink.
Al met al weer een geweldig optreden van The Ploctones en niet alleen groeit het aantal bezoekers iedere keer, ook de band groeit, ieder optreden dat we zien is weer beter. Dat moet wat worden straks in Paradiso!

LINKS:
The Ploctones
Leids Jazztrio

Klaus Flenter nog steeds top

De Sniep was nog enigzins in kerstsfeer, maar het Klaus Flenter Trio speelde alweer de sterren van de hemel in het openingsconcert van Fascinating Jazz in 2009.

Klaus Flenter is een fantastische Nederlandse jazzgitarist, die vooral tussen 1970 en 2000 veel succes had. Hij speelde toen met veel grote muzikanten, onder andere op het North Sea Jazzfestival. Ook was hij de eerste gitaardocent aan het Rotterdams conservatorium.
Hoewel hij al met pensioen kon zijn, kan hij niet ophouden met muziek maken en speelt sinds twee jaar met zijn trio zijn favoriete jazzklassiekers.Gewoon voor zijn plezier, en dat straalde er ook vanaf, het speelplezier.

Bassist van het trio was Harry Emmery, die weer eens bewees een echte alleskunner te zijn. Vorige maand zagen we hem op hetzelfde podium nog als bassist bij Michael Varekamp. En hoe vaak zagen we hem eigenlijk niet het afgelopen jaar?

Ben Schröder zagen we ook al eerder, maar waar was dat ook alweer? Geweldige drummer in elk geval, die een aantal heerlijke solo's ten gehore bracht.

Fascinating Jazz weet ons iedere maand weer te verrassen met bijzondere muzikanten en grootse optredens. Misschien een beetje off-mainstream, maar daardoor juist wel zo interessant. Volgende maand (1/2/2009) komt er een mistery guest, zou ons niets verbazen (en verheugen) als dat Jazz Support is.

LINKS:
Harry Emmery
Fascinating Jazz
De Sniep

Michael Moore vraagt om meer

Het was wel even omschakelen na Benjamin Herman en Mona Lisa Overdrive, maar het Michael Moore Quintet is zeker de moeite waard, ook al is het wat traditioneler van opzet. De tuinzaal van de Burcht in Leiden was zo goed als uitverkocht voor dit door Hot House georganisserde concert.

Michael Moore is een Amerikaan die al zo'n 25 jaar in Nederland woont en muziek maakt. Voor zover wij weten begon het ooit met Available Jelly, maar vandaag was er het Michael Moore Quintet.

Michael Moore speelt altsaxofoon en klarinetten en voor dit quintet was Eric Vloeimans aangetrokken als trompetist. Een gewaagde combinatie, vooral trompet en klarinet, maar Eric Vloeimans wist moeiteloos alles in balans te houden, zacht waar het moest, hard waar het kon.

Drummer Owen Hart jr was de revelatie van de avond die we graag nog eens in een ander verband zouden willen terugzien.

Ook Clemens van der Feen speelde uitstekend op de contrabas, ook zijn solo's mochten er zijn.

Als pianist stond Marc van Roon aangekondigd, maar het bleek uiteindelijk Harmen Fraanje te zijn, ons vooral bekend van onder andere Eric Vloeimans Fugimundi, maar ook deel uitmakend van het Michael Moore Quartet. Vandaar waarschijnlijk dat hij een beetje in de achterhoede speelde, want we weten dat hij meer kan.
Het was een mooi concert, interessante nummers, technisch perfect, dus wat wil je nog meer. Het was een uitstekend optreden, alleen de magie zoals bijvoorbeeld woensdag bij Benjamin Herman of eerder dir jaar bij Gatecrash of The Ploctoenes ontbrak een beetje.
Michael Moore is een veelzijdig muzikant, die regelmatig optreed met meer of minder bekende, vaak Amerikaanse, gasten. Zeker iemand die wij in de gaten gaan houden.

LINKS:
Michael Moore
Eric Vloeimans
Owen Hart jr
Clemens van der Feen
Harmen Fraanje
Hot House

Benjamin Herman Quartet nóg beter

Nog geen twee weken geleden openden ze hun cd presentatie van Hypochristmastreefuzz in het Bimhuis (zie verslag op 4 december 2008) en begonnen een korte toer door Nederland. Bijna op het eind daarvan, nog drie concerten te gaan, speelden ze hun negende optreden in Museum Beelden aan Zee. Het concert in het Bimhuis was fantastisch, maar Beelden aan Zee heeft een aparte sfeer dus toch eens kijken hoe het daar klinkt.

En dat was geen slecht idee, want in die twee weken zijn ze enorm gegroeid. In het Bimhuis was het een geweldig optreden, maar achteraf gezien was de band nog wat onzeker. Niet dat dat toen opviel, maar in vergelijking was dit optreden nóg beter.

Ander verschil was dat we toen de cd nog niet kenden en alles dus compleet nieuw was, nu, met de cd al bijna grijsgedraaid, lag dat anders. Nu zou je naast de reguliere cd ook graag een live opname van één van deze concerten willen hebben. Want dat is toch wel andere koek.

Prangende vragen waar we alleen mee kwamen te zitten was: wat is er met de kerstbomen gebeurd, die in het Bimhuis nog alom tegenwoordig waren, en wat is er gebeurd met het klappertjespistool?
Maar het was een fantastische afsluiting van het eerste seizoen van Prospero@Beelden aan Zee met ruim 150 bezoekers (kunnen ze dit nog ooit overtreffen). Benieuwd wat er volgend jaar gaat komen.

LINKS:
Benjamin Herman
Ernst Glerum
Anton Goudsmit
Prospero
Museum Beelden aan Zee

Mona Lisa Overdrive => Supersize

Ons eerste bezoek aan Club Bazart in Den Haag was een succes (Rik Mol Group op 10 oktober), dus op deze koude vrijdagavond hadden we er wel weer zin in. Mona Lisa Overdrive stond op het programma, een groep rond Jesse van Ruller, Stefan Lievestro, Arno Krijgsman en Hans van Oosterhout. Groovende, hypnotiserende swing stond op het programma, en het resultaat was uitstekend, maar wij hadden er toch iets meer van verwacht.

Jesse van Ruller is natuurlijk een van Nederlands beste jazzgitaristen en dat liet hij horen ook. En hij kan zowel soleren als ondersteunen, iets wat weinig gitaristen kunnen.
Stefan Lievestro speelde geweldig op de bas en was ook de enige die (tussen de nummers) contact maakte met het publiek. En dat was een minpuntje, de groep was iets te afstandelijk, te introvert.
Arno Krijger zagen we al eerder met de Cosmic Scene van Michael Varekamp in een wat prominenter rol op zijn orgel, maar hij vormde een mooie wisselwerking tussen gitaar en orgel.

Muzikale alleskunner en drummer bij Mona Lisa Overdrive was Hans van Oosterhout.Voor ons de revelatie van dit optreden. Enorme drive en zonder hem was Mona Lisa Overdrive maar saai geweest. Nou ja, dat is ook weer overdreven, maar visueel was Hans een verademing.
Mona Lisa Overdrive (om auteursrechterlijke redenen binnenkort Mona Lisa Supersize) is een prima band met spel van een constant, hoog niveau en zeer de meoite waard. Het enige wat ons inziens beter zou kunnen is de variatie in het optreden. Vooral in de eerste set waren de nummers niet sprankelend genoeg, waren er te weinig uitschieters. Bij de tweede set was wat meer variatie met een paar mooie ballads en het uitstekende nummer Mona Lisa Overdrive. Volgend jaar komt er een nieuwe cd, we zijn benieuwd hoe die gaat worden. We houden ze in de gaten.

LINKS:
Mona Lisa Overdrive op MySpace
Stefan Lievestro
Jesse van Ruller
Arno Krijger
Hans van Oosterhout
Prospero
Bazart

Amsterdam Jazz Quintet speelt Zoetermeer plat

Iedere eerste zondag van de maand is het Fascinating Jazz in De Sniep in Zoetermeer. Vandaag met het Amsterdam Jazz Quintet, bestaande uit Erik Kooger, Harry Emmery, Bas van Lier Michael Varekamp en Steef Cuijpers. De sfeer is er altijd goed, de belichting laat te wensen over. Vandaar de minder scherpe foto's.

De band begon als trio met Bas van Lier op toetsen en een eigen nummer. Een stevige opening van een swingend optreden.

Erik Kooger speelde drums. Hij is misschien niet zo bekend, maar wel een veelgevraagd sessiemuzikant en voor ons onverwacht goed.

Onmisbaar als altijd was Harry Emmery op bas. Geweldig als ondersteuning, fantastisch in zijn solo's. We zijn de tel kwijtgeraakt, maar een concert met Harry Emmery is altijd de moeite waard.

Vervolgens kwam Michael Varekamp erbij en toen barste het pas echt los. Swingen en grooven, met veel New Orleans invloeden. Prachtige versie van Take the A-Train.

En omdat een quintet altijd uit 5 personen bestaat was er ook nog Steef Cuijpers als zanger. Via punk, bruiloften- en partijenmuziek en de Comedy Train is hij nu sinds een tijdje jazz-zanger. Gelukkig geen Hans Teeuwen kloon, maar een meer originele aanpak. Met als hoogtepunt Working in a Coal Mine. Hoog New Orleans gehalte in elk geval, swingend als Allen Toussaint, Ernie K Doe en Dr. John bij elkaar!

Grote afwezige was organisator en presentator Gerhard ten Hoopen. Maar hij moest naar de uitslag van de Kunst en Cultuurprijs Zoetermeer, waarvoor hij genomineerd was.
Aan het eind van het concert bleek dat Gerhard de prijs gewonnen had en liet hij zich nog even zien in De Sniep. Vermoeid maar tevreden.

LINKS:
Bas van Lier
Erik Kooger
Harry Emmery
Michael Varekamp
Fascinating Jazz
Restaurant De Sniep