Het Agora in Lelystad is een prachtig theatergebouw van UNStudio (Ben van Berkel), maar nooit ontworpen voor het houden van festivals, toch beviel het ons hier twee jaar geleden wel en omdat we dit jaar kaartjes hadden gewonnen dankzij ZeewoldeFM (Jazz op de Dijk met Casper van Eijk) gaan we dit jaar weer. We worden in de benedenfoyer begroet door Blue Gate ft. lokale zangeres Marieke Cannegieter met lekkere binnenkomers als Don't Get Around Much Anymore.
Het theater heeft een grote zaal met alleen zitplaatsen en een kleine zaal op de tweede verdieping met alleen staanplaatsen. Hier speelt als eerste de bluesband Smokin' Dynamite een potje stevige blues. Het is nog vroeg en nog betrekkelijk rustig, maar het kleine zaaltje stroomt al aardig vol.
En dan is er ook nog de bovenfoyer waar het vierde podium te vinden is. Met als eerste de Toon Roos Group, bestaande uit Karel Boehlee op toetsen, Toon Roos op saxen, Boudewijn Lucas op bas en Joost van Schaik op drums. Voor het eerst dat we Toon Roos horen en het bevalt meteen uitstekend. Ze spelen vooral nummers van hun laatste cd Angel Dance en zijn het eerste hoogtepunt van de avond. Maandag staan ze in het Kurhaus in Scheveningen voor de liefhebbers!
Dan in de grote zaal nog even een staartje meepikken van Ntjam Rosie, met onder andere Tuur Moens op drums, maar vanaf de eerste verdieping valt er weinig te zien. Het is het eerste optreden in de grote zaal en die zit wel helemaal vol!
Ook helemaal vol is het in de kleine zaal waar Sven Hammond Soul net begint. Geen Shary-An vanavond, maar Patt Riley vervangt haar goed. De afgelopen vijf jaar zagen we ze uitgroeien van een klein Haags bandje naar een grote landelijke band en nooit vielen ze tegen, maar vanavond is het geluid niet al te best, de drums (Joost Kroon) veel te hard, de gitaar (Tim Eijmaal) zo goed als onhoorbaar en als je dan weet dat ze zoveel beter kunnen klinken loop je na een paar nummers maar weg. Ondanks de mooie solo van Tom Beek op sax. En de zaal is te klein, lange rijen voor de deur.
In schril contrast met het optreden van Testimundi in de grote zaal, met Martin Fondse op piano en vibrandeonon (een soort melodica), Eric Vloeimans op trompet en het Matangi Quartet op snaren. Heel mooi, heel indringend, maar voor ons iets te klassiek. En de zaal is hier dan weer eigenlijk te groot.
En dat is dan weer het leuke van dit festival, ergens anders gebeurt het! Want in de bovenfoyer speelt ondertussen de Amsterdam Jazz Connection de sterren van de hemel. Met Joost
En ze hebben Benjamin Herman als gastmuzikant meegenomen, een onvergetelijke genoegen. Dit is wel het beste optreden dat we ooit van hem hebben gezien, daar kan geen New Cool Collective tegenop! Nou ja, het is gewoon anders, pure jazz, met heel veel improvisatie, genieten!
Het festival gaat voorlopig nog wel door, maar de laatste mogelijkheid om thuis te komen is heleaas nu al aangebroken. We missen daardoor o.a. Miss Montreal, Jazzinvaders, Jan Menu en Tineke Postma. Het is niet anders en we hebben wel weer een prima avond gehad! Bij het verlaten van de Agora nog even geluisterd naar het Loran Witteveen Trio met Loran op piano, Reindert Kragt op bas en Bram Knol op drums. Jonge muzikanten, klinkt veelbelovend en er is ook nog een trompettist bij. Helaas geen tijd meer om uit te vinden wie dat is, de laatste trein wacht. Het is weer een mooi Seabottom Jazz Festival!
Terwijl het publiek nog binnenstroomt zit de Engelse singer-songwriter David Philips 45 minuten lang zijn melancholische liedjes te zingen. Een opvallende keus voor een voorprogramma van een jazzconcert, of was er sprake van een dubbele boeking? In elk geval weet hij een groot deel van het publiek toch te boeien.
Maar we komen natuurlijk voor Eric Vloeimans en het New Rdam Jazz Orchestra dat hier de premiere speelt van een toertje dat maar drie dagen duurt. En dat zomaar op een dinsdagavond in de Q-Bus! Onze verwachtingen zijn hooggespannen en die maken ze helemaal waar, het is het muzikale hoogtepunt van dit jaar in Leiden.
Het New Rdam Jazz Orchestra is een afgeslankte versie van het Rotterdam Jazz Orchestra, maar met dertien muzikanten nog best groot. En het is een echte all-star bezetting met vanavond Jeroen van Vliet op toetsen, Johan Plomp op bas, Mark Schilders op drums, Tini Thomsen op baritonsax en (bas)klarinet en Reinier Baas op gitaar en een tubaspeelster waarvan we de naam gemist hebben (Juliane Gralle?), en dat is pas de linkerzijde van het overvolle podium.
Want rechts staan ook nog eens Rob van de Wouw en Rik Mol op trompet, Louk Boudestein op trombone, Morris Kliphuis op hoorn, Bart Wirtz en Cyrille Oswald op saxen en dwarsfluit en Miguel Boelens op sax. Bijna allemaal muzikanten die in diverse andere groepen al (veel) vaker zagen.
Het optreden is daar dan ook naar, het is een beetje Gatecrash in een bigband outfit. Ze spelen een groot aantal nummers van Eric Vloeimans, maar ook een aantal nummers (en veel arrangementen) van de andere bandleden. Allemaal even mooi en spetterend. Eén van de weinige muzikanten die we nog niet eerder zagen is Cyrille Oswald, die nog een hele collectie houten blaasinstrumenten bij zich blijkt te hebben.
Zoals onder andere deze houten dwarsfluit, waarmee hij de oerversie van het Prehistorische Rotterdam Jazz Orchestra kleur geeft.
De tweede zaterdag van Zoetermeer Jazz kent mindere weersomstandigheden dan vorige week, toen we nog lekker op een terrasje van de muziek konden genieten. Nu is een paraplu toch wel onontbeerlijk in de Dorpsstraat waar de Big Band Enterprise uit Dordrecht onder leiding van Wim Ninaber een goed optreden neerzet.
In het stadshart van Zoetermeer is op vier podia ondertussen het Cultuur Lokaal festival bezig, met heel veel optredens van amateur (muziek)gezelschappen zoals het Countrykoor Language of the Heart.
En op een druilerig Stadhuisplein probeert coverband Pagaja de boel nog wat op te fleuren. Maar het valt allemaal niet mee. De optredens in het Stadstheater trekken nog het meeste publiek, dat is binnen en dus droog.
In de Dorpsstraat staat intussen de Daniel Clason Band te spelen, met Jermaine Kanbier op drums, Martijn Korteknie op bas en Vera Marijt op toetsen. Jonge band die op de goede weg is, maar nog wel een meer eigen geluid moet vinden. Maar het valt ook niet mee zo in de regen. Volgende week doen ze mee bij de Zoetermeer Jazz Award in het CKC, daar maken ze vast wel een goede kans.
Er is gelukkig ook nog een binnenoptreden in de nieuwe zaak Broodleuk, dat vandaag voor één dag Jazzleuk heet, van het Pieter van Santen Trio met Wilco de Witte op drums en Hans Voogt op bas. Pieter kennen we natuurlijk al langer en over twee weken staat hij solo op de Swinging Jazz Night in het kader van Zoetermeer Jazz in De Sniep.
De Regentenkamer in Den Haag heeft een Miles Davis Tribute avond geörganiseerd met niet de minste trompettisten. De avond begint met een virtuoos optreden van Rob van der Wouw, met Wiboud Burkens op toetsen, Manuel Hugas op bas, Ruben van Roon op drums en special guest Maarten Ornstein op saxen. Maar het is niet de makkelijkste muziek en het publiek wordt na een tijdje onrustig, gaat naar de andere zaal of begint te veel te praten. Zonde!
In de andere zaal is het intussen zo vol dat je er bijna niet meer in komt. Hier speelt Philip Harper repertoire uit de vroege dagen van Miles, en ja, dat blijkt bij vooral het oudere publiek meer aan te slaan. Miles was een muzikale vernieuwer, maar de bezoekers, waarvan je toch mag aannemen dat het Miles Davis fans zijn, willen liever het oude Miles geluid horen, dan groepen die doorgaan waar hij ooit is opgehouden.
Ook bij Eric Vloeimans is er te weinig aandacht van dit behoudende of ongeïnteresseerde publiek, ook hij is net als Rob van der Wouw een muzikale vernieuwer. Hij speelt prachtig met Florian Weber op toetsen, Bob van Luijt op bas en Pascal Vermeer op drums, maar een groot deel van het publiek heeft er geen oren naar. Het geroezemoes begint nu echt hinderlijke vormen aan te nemen. Ook de verkoop van Russisch bier is, hoewel een leuk idee, in de praktijk niet echt handig, het gerinkel van vallende flessen is behoorlijk storend.
Dan is het de beurt aan de Vito Brothers met Michael Varekamp en hun Kind of Cool programma, zagen we al twee keer eerder, op The Hague Jazz vorig jaar en niet lang daarna in Het Paard (waar deze foto is gemaakt). Voor het podium hangt een transparant filmdoek waar een VJ tekeer gaat met film en concertfragmenten, daarachter spelen en reageren de muzikanten daarop. Essentieel is dan wel dat de muzikanten ook te zien zijn en dat is vandaag (net zoals op The Hague Jazz) niet het geval. En als de trompet dan ook nog eens zo hard klinkt dat een groot deel van het publiek met de handen over de oren zit, is het snel gedaan met de belangstelling. Massale uittocht.
De weergoden zijn het Rapenburgconcert niet altijd goedgezind, de voorspellingen zijn ook niet echt geweldig vandaag en vlak voordat het begint valt er nog een flinke bui. Maar zodra de muziek begint is het droog en blijft het dat ook. Terecht, want deze line-up van topsterren uit de jazz verdient niet minder.
Dan is het de beurt aan Eric Vloeimans, de beste trompettist van Nederland, maandag nog winnaar van de Gouden Notekraker, om samen met Bert een nummer vrije improvisatie te doen, een klassieker en het Gatecrash nummer Maceo. Dat laatste klinkt heel anders dan met zijn band, maar is minstens net zo mooi.
Sebastian van Bavel is een leerling van Bert en dat is wel te horen ook. Met zijn trio bestaande uit bassist Maciej Domaradzki en drummer Remi Troost vormen zij de basis van de rest van het concert, waar al snel Hermine weer meespeelt in nummers als Samba Triste en Time for Spring.
En dan, tegen het einde van dit boeiende optreden, komen alle zes de muzikanten samen voor de grote finale met nog twee nummers uit Turks Fruit, de twee pianisten wisselen elkaar daarbij af of spelen quatre-main. Al met al een bijzonder (en éénmalig, dus uniek) optreden van deze top musici!
Na een bijzonder korte pauze gaat het concert verder met de jonge groep Ape not Mice, een leuke band die een mengeling van pop en jazz speelt met veel humor, vooral ook in de teksten. Gaan we nog veel van horen. Was misschien alleen beter geweest als ze vóór Vloeimans, Van den Brink en Deurloo hadden gespeeld, was logischer geweest.
Na afloop van het eerste Rapenburgconcert (morgen gaat het verder) nog even langs De Twee Spieghels, waar zoals iedere vrijdagavond weer live muziek is te horen. Vanavond het Starlight Jazz Trio, dat prima klassieke jazz ten gehore brengt, een mooie afsluiting van een bijzondere avond.
De Gouden Notekraker is een prijs ván collega muzikanten/televisie-acteurs vóór collega muzikanten/televisie-acteurs onder auspiciën van NORMA en Sena. De avond opent met een kort optreden van Sven Hammond Soul, drie nummers slechts (ze komen later nog terug), maar de sfeer is gelijk gezet. Hoopla!
Dan is er de presentatie van alle zes genomineerden voor de twee Gouden Notekrakers, de muziekanten doen dat natuurlijk met een kort optreden. Eric Vloeimans mag de spits afbijten en doet dat met Gatecrash. Een ingetogen Images of Washington en het knallende Maceo komen er als altijd overtuigend uit.
Muzikanten en acteurs wisselen elkaar af, bij de acteurs zijn er korte films te zien, maar hier gaat het om de muziek. Tweede genomineerde is Laura Jansen die eerst een prachtige ballad solo aan de vleugel zingt en vervolgens knalt met twee nummers met band.
Derde genomineerde muzikant is rapper Yes-R, die ook een live band bij zich heeft, niet altijd even gebruikelijk bij rappers, hoewel je het wel steeds vaker ziet. Dat is een mooie ontwikkeling en terecht dus dat hij genomineerd is.
Dan is er nog een kort optreden, om de spanning op te voeren, van Ellen ten Damme die vorig jaar de Gouden Notekraker won.
En dit zijn dan de twee winnaars van de Gouden Notekraker 2011: Anna Drijver bij de televisie-acteurs en Eric Vloeimans bij de muzikanten. Wie dit blog een beetje volgt begrijpt dat MuziekGezien zeer tevreden is met dit resultaat.
En dan is het officiële gedeelte voorbij, de televisiecamera's worden ingepakt (aanstaande donderdag, 23.15 uur op Nederland 2 is de uitzending) en kan het feest losbarsten met een geweldig optreden van Sven Hammond Soul.
Want als je verzekerd wilt zijn van een feest dan moet je hun hebben, dat zagen we afgelopen zaterdag op de Markt in Delft en ook eerder dit jaar al in de Leidse Q-Bus.
En met de nummers Hoopla, Spinning Out en Looking Up, Turning Round komt er een einde aan een geweldige optreden en een afwisselende avond in Paradiso.
