Muzikale wereldreis

Het begint vandaag allemaal op het Stadhuisplein in Zoetermeer. Niet dat dát een wereldreis is, maar de muziek van Ungawa heeft duidelijke Afrikaanse invloeden. Lekkere opzwepende afro-jazz met meer en minder bekende stukken en ook wat eigen nummers. De toon is gezet, dit wordt feest vandaag!

Na afloop van het optreden nog even een groepsfoto met vlnr Vernon Chatlein, Nick Vos, Ruud de Vries, Gerold Olieberg, Frans Heemskerk en Daniel van Dalen rond de mascotte van de band, de ze-koe of ko-bra.

Het optreden maakt deel uit van Stadshart Jazz, een tweedaags festival in het Zoetermeerse Stadshart. En dat betekent dat er behalve op het podium er ook een aantal looporkesten rondlopen. Zoals hier Yezz, compleet met basmobiel. Spelen veel stijlen jazz, maar de nadruk ligt toch wel op New Orleans.

En de New Orleans Jazz speelt ook een grote rol bij Jazz at the Top, bestaande uit oud-leden van de Ted Easton band. De vrolijke dixilandmuziek zet menig voorbijganger aan tot een dansje. En het is naturrlijk prachtig weer, de terrassen rond het podium zitten helemaal vol.

Als uitsmijter op deze eerste dag van Stadshart Jazz gaat de reis naar New York, naar jazz in rokerige kroegen. Want ze spelen allemaal bekend repertoire, maar het klinkt allemaal net even anders dan je die nummers gewend bent. Harry Emmery, Bas van Lier en Erik Kooger vormen de solide basis, Michael Varekamp en Ken Ard maken er helemaal iets speciaals van. Vorig jaar stonden ze ook al in Zoetermeer (toen zonder Michael Varekamp) en maakten indruk, nu doen ze dat weer! Die Ken Ard is een veel te goed bewaard geheim.

Terug in Leiden zijn nog net de laatste noten van het Dominic J. Marshal Trio te horen in De Twee Spieghels, een toegift zit er niet in want ze moeten gelijk door naar de North Sea Jazzclub in Amsterdam voor hun cd presentatie.
Maar boven op de Burcht gaat de muziek alweer verder met een semi-akoestiesch optreden van de altijd leuke Leidse band Junior Eats Alone. Dit weekend zijn de Open Monumentendagen en vanwege het feit dat die in Leiden voor de 25ste keer gehouden worden zijn er diverse optredens in monumenten, met dit optreden als afsluiting van de eerste dag.

En dan weer terug naar waar het vandaag begon: in Afrika. Met de jongens van Jungle by Night in de Q-Bus. De opkomst valt wat tegen, uiteindelijk ruim 100 bezoekers, het mooie weer vandaag speelt hun duidelijk parten. En het is het vierde optreden binnen een jaar in Leiden. Maar dat maakt verder niets uit, ze maken er ook vanavond weer een feest van!

LINKS:
Ungawa
Harry Emmery
Bas van Lier
Erik Kooger
Michael Varekamp
Ken Ard
Zoetermeer Jazz
Junior Eats Alone
Open Monumentendag
Jungle by Night
De X
Q-Bus

Terechte winnaar Zoetermeer Jazz Award 2011

De derde zaterdag van het Zoetermeer Jazz festival en het is prachtig weer, maar helaas het is vandaag binnen. In het CKC wordt het jaarlijkse Zoetermeer Jazz Concours gehouden, met dit jaar zeven verschillende groepen. De volgorde is via loting bepaald en zo mag het Poolse/Duitse/Oostenrijkse Wojtek Justyna Tree...Oh!? aftrappen. Fijne funky fusion jazz met het eigen nummer Zawinul en het bekende Mood Indigo in eigen arrangement.
Alle groepen spelen twee nummers, één uptempo en één ballad en één daarvan moet een nummer van Duke Ellington zijn. Ook de tweede groep, de Daniël Clason Band doet dat met Take the A-Train en Blue in Green. Vorige week speelden ook al op Zoetermeer Jazz, maar klonk het toch heel anders. Niet in de laatste plaats omdat het toetsenbord varvangen is door een vleugel.
Als derde het Thomas Maasz Trio die gelijk indruk maken met Lush Life en het klopt hier allemaal, geweldige pianist, maar ook drummer en bassist zijn uitstekend op dreef, en waar andere groepen nog wel eens last hebben van zenuwen tijdens zo'n concours, hebben deze drie daar juist helemaal geen last van, het spelplezier vonkt er van af! Aanrader!
Het Alban Claret trio is zo'n groep die daar wel last van heeft, want hoewel ze al bijna twee jaar bij elkaar zijn gaat het bij concoursen altijd mis en zijn 'normale' optredens veel beter. Dat was zo tijdens bij de Leidse Jazzaward en vandaag weer, maar bij andere optredens in De Twee Spieghels waren ze stukken beter. Nu rammelt het.
Ja, en hier is het dan allemaal om te doen, de aanmoedigings, derde, tweede en eerste prijs.
Bij de vijfde band valt het ineens op dat we nog geen één saxofoon gehoord hebben, maar daar weet Jimmy T and the Sizzling Hot Jazz Captains wel raad op. Het kwartet speelt uitdagend en swingend achtereenvolgens Isfahan en een eigen nummer, maakt misschien geen kans op de hoofdprijs, maar wat ons betreft wel een van de andere prijzen.
En dan is het tijd voor de zangeressen, eerst het Esther van Hees Kwartet met Sophisticated Lady en een van onze favotieten: Twisted van Annie Ross. Een heel creatief viertal dat ook wel eens hoge ogen kan gaan gooien.
Tenslotte is er de groep Something Else, een sextet, de pianist past net niet op de foto, dat begint met In a Sentimental Mood en afsluit met Worksong. Het jongste bandje van deze middag dat vol verrassingen zit en zou kunnen doorgroeien naar iets heel leuks. Maar nu is het nog iets te vroeg. En de groepsnaam is niet echt geweldig, Google er maar eens op.
De jury heeft lang nodig om de einduitslag te bepalen, maar uiteindelijk wordt het dit.
1: Thomas Maasz Trio
2: Wojtek Justyna Tree... Oh!?
3: Esther van Hees Kwartet
Aanmoedigingsprijs: Daniël Clason Band.
Een uitslag waar wij heel goed kunnen leven. En volgende week meer Thomas Maasz dus op de finale van het Zoetermeer Jazz festival in De Sniep.
Het concours is strak georganiseerd en veel vroeger dan verwacht staan we alweer buiten. Dan nog maar even langs de De Twee Spieghels waar een trio rond drummer Atillas Garfyas speelt. Bekend gezicht want nog geen twee uur geleden drumde hij bij het Alban Claret Trio in Zoetermeer! De wereld van de jazz is klein.
En als de avond valt naar huis voor de druivenplukdag met live muziek van Peter en Julia ('t Valies) met ondersteuning van Lucia (Ladyface). Een genoeglijke avond en eindelijk weer eens lekker in de tuin zitten, het is herst, maar de zomer begint nu pas. Zou wel tijd worden.

LINKS:
Wojtek Justyna
Daniel Clason Band
Alban Claret
Jimmy T and the Sizzling Hot Jazz Captains
Zoetermeer Jazz
De Twee Spieghels
't Valies

Van festival naar festival of van de regen in de drup

De tweede zaterdag van Zoetermeer Jazz kent mindere weersomstandigheden dan vorige week, toen we nog lekker op een terrasje van de muziek konden genieten. Nu is een paraplu toch wel onontbeerlijk in de Dorpsstraat waar de Big Band Enterprise uit Dordrecht onder leiding van Wim Ninaber een goed optreden neerzet.
In het stadshart van Zoetermeer is op vier podia ondertussen het Cultuur Lokaal festival bezig, met heel veel optredens van amateur (muziek)gezelschappen zoals het Countrykoor Language of the Heart.
En op een druilerig Stadhuisplein probeert coverband Pagaja de boel nog wat op te fleuren. Maar het valt allemaal niet mee. De optredens in het Stadstheater trekken nog het meeste publiek, dat is binnen en dus droog.
In de Dorpsstraat staat intussen de Daniel Clason Band te spelen, met Jermaine Kanbier op drums, Martijn Korteknie op bas en Vera Marijt op toetsen. Jonge band die op de goede weg is, maar nog wel een meer eigen geluid moet vinden. Maar het valt ook niet mee zo in de regen. Volgende week doen ze mee bij de Zoetermeer Jazz Award in het CKC, daar maken ze vast wel een goede kans.
Er is gelukkig ook nog een binnenoptreden in de nieuwe zaak Broodleuk, dat vandaag voor één dag Jazzleuk heet, van het Pieter van Santen Trio met Wilco de Witte op drums en Hans Voogt op bas. Pieter kennen we natuurlijk al langer en over twee weken staat hij solo op de Swinging Jazz Night in het kader van Zoetermeer Jazz in De Sniep.
Het weer viel tegen vandaag, de muziek was prima in orde, maar de zomerse sfeer van vorige week werd helaas niet geëvenaard.
De Regentenkamer in Den Haag heeft een Miles Davis Tribute avond geörganiseerd met niet de minste trompettisten. De avond begint met een virtuoos optreden van Rob van der Wouw, met Wiboud Burkens op toetsen, Manuel Hugas op bas, Ruben van Roon op drums en special guest Maarten Ornstein op saxen. Maar het is niet de makkelijkste muziek en het publiek wordt na een tijdje onrustig, gaat naar de andere zaal of begint te veel te praten. Zonde!
In de andere zaal is het intussen zo vol dat je er bijna niet meer in komt. Hier speelt Philip Harper repertoire uit de vroege dagen van Miles, en ja, dat blijkt bij vooral het oudere publiek meer aan te slaan. Miles was een muzikale vernieuwer, maar de bezoekers, waarvan je toch mag aannemen dat het Miles Davis fans zijn, willen liever het oude Miles geluid horen, dan groepen die doorgaan waar hij ooit is opgehouden.
Wel leuk om bassist Boris Oostendorp hier te zien, kennen we van De Twee Spieghels, maar zien hem steeds vaker daarbuiten, vorige week nog met Dasha op Zoetermeer Jazz.
Ook bij Eric Vloeimans is er te weinig aandacht van dit behoudende of ongeïnteresseerde publiek, ook hij is net als Rob van der Wouw een muzikale vernieuwer. Hij speelt prachtig met Florian Weber op toetsen, Bob van Luijt op bas en Pascal Vermeer op drums, maar een groot deel van het publiek heeft er geen oren naar. Het geroezemoes begint nu echt hinderlijke vormen aan te nemen. Ook de verkoop van Russisch bier is, hoewel een leuk idee, in de praktijk niet echt handig, het gerinkel van vallende flessen is behoorlijk storend.
Dan is het de beurt aan de Vito Brothers met Michael Varekamp en hun Kind of Cool programma, zagen we al twee keer eerder, op The Hague Jazz vorig jaar en niet lang daarna in Het Paard (waar deze foto is gemaakt). Voor het podium hangt een transparant filmdoek waar een VJ tekeer gaat met film en concertfragmenten, daarachter spelen en reageren de muzikanten daarop. Essentieel is dan wel dat de muzikanten ook te zien zijn en dat is vandaag (net zoals op The Hague Jazz) niet het geval. En als de trompet dan ook nog eens zo hard klinkt dat een groot deel van het publiek met de handen over de oren zit, is het snel gedaan met de belangstelling. Massale uittocht.
Er staat nog meer op het programma, maar het is genoeg geweest, wat een onvergetelijke avond had moeten worden is uitgelopen op één grote teleurstelling, niet vanwege de muziek, maar wel vanwege de algehele sfeer, het rumoerige publiek en de wat amateuristische aanpak van het festival. Jammer.

LINKS:Big Band Enterprise
Language of the Heart
Pagaja
Daniel Clason Band
Pieter van Santen
Zoetermeer Jazz
Cultuur Lokaal
Rob van der Wouw
Eric Vloeimans
Vito Brothers
Michael Varekamp
De Regentenkamer

Van hot naar her, maar overal muziek vandaag

Het is weer zover, het Jazzfestival in Zoetermeer is begonnen. Vandaag speelt het zich af in het stadshart waar het festival opent met Dasha, een in Nederland wonende Oekraïense zangeres. Met Peter Beets op drums(!), Boris Oostendorp op bas en Miguel Rodríguez op toetsen. Dasha stond eerder dit jaar ook al in Zoetermeer in De Sniep met haar mooie stem en mooie standards, wij genieten in de zon vanaf het terras.
Het grote podium staat op het Stadhuisplein, helemaal aan het uiteinde van het stadshart, dus in de rest ervan is ruimte voor diverse looporkesten. Zoals de West Coast Jazzband, die graag even voor ons poseren.
Dat willen de Old Limetree Jazzperados ook wel. Want ja, we komen ze net in hun pauze tegen.
Kleinste en fijnste looporkest is het trio To Bop Tuba, die nu eens geen traditionele dixieland spelen. Duidelijk onze favoriet!
Want het ziet er niet alleen traditioneel uit bij Bill Sousa's Happy Dixie Band, het klinkt ook zo. Het maakt het shoppen in het Zoetermeerse stadshart wel een stuk leuker.
In de passage treffen we tenslotte de Sail Jazzband aan, maar het ombouwen van het podium op het Stadhuisplein zal inmiddels wel voltooid zijn dus we gaan weer verder.
Want daar staat de Jump & Jive formatie Jazz Connection alweer klaar met een repertoire dat grotendeels gebaseerd is op het werk van Louis Prima en Louis Jordan. Ze bestaan al meer dan twintig jaar en dat is te horen ook, prima muzikanten en prima op elkaar ingespeeld. Wij komen het terras niet meer af de volgende anderhalf uur.
De eerste dag van Zoetermeer Jazz sluit af met een optreden van het Dutch Swing College Band, we zagen ze als eens eerder op het North Sea Jazz festival bij hun 60 jarig jubileum, en sindsdien is er niet veel veranderd. Prima muzikanten met een goed in het gehoor liggend (dixieland) repertoire.
Zoetermeer Jazz gaat de komende zaterdagen nog verder met op 17 september optredens in de Dorpsstraat, 24 september een jazzconcours in het CKC en op 1 oktober de Swinging Jazz Night in De Sniep.
Op het avondprogramma staat een feestje bij vrienden in de Kaasmarktschool in Leiden met ook hier live muziek. Van New Orleans zakken we af naar het zuiden met een mix van Cajun, Caribische en Zuid-Amerikaanse muziek.
De Q-Bus is vlakbij en hier is het sluitstuk van het Klein Grenzenloos Festival met een optreden van Jungle by Night. Pas nog gezien in Delft, maar toen zo onder de indruk dat we ze nog wel een keer willen zien. We steken als het ware de Atlantische Oceaan over en gaan naar Afrika en met name Ethiopie.
En daar krijgen we geen spijt van, ook in de Q-Bus is het een feest. De jongens gaan er helemaal voor en nu voor een volle 90 minuten. Twee jaar geleden was het Kyteman met zijn hip hop orkest dat alle pop- en jazzfestivals domineerde, dit jaar is dat Jungle by Night!
Want ze spelen de volle zaal helemaal plat en het publiek geniet met volle teugen. En als de band zegt dat iedereen naar links of rechts moeten stappen doen ze dat ook, en als iedereen moet gaan zitten ook. En ook deze tweede keer weten ze ons weer helemaal te overtuigen!
En dan weer terug naar het andere feest waar de band inmiddels versterking heeft gekregen van een saxofonist. Het swingt nog steeds en er wordt flink gedanst, totdat het tijd wordt om naar huis te gaan, gewoon in Nederland.

LINKS:
Peter Beets
West Coast Jazzband
Old Limetree Jazzperados
To Bop Tuba
Bill Sousa's Happy Dixie Band
Sail Jazz Band
Jazz Connection
Dutch Swing College Band
Zoetermeer Jazz
Jungle by Night
Grenzenloos Festival
Q-Bus

Zoetermeer Jazz barst uit het Stadstheater

Het Jazzfestival in Zoetermeer is een festival dat klein en bescheiden, maar altijd vol kwaliteit, begonnen is en langzamerhand te groot wordt voor Zoetermeer. Het Stadstheater in Zoetermeer, sinds vorig jaar de locatie van het festival, kon het bijna niet meer aan.
Gelukkig zijn er dingen die niet veranderen, bij de ingang stond saxofonist Wim Ninaber ons als altijd op te wachten.

In de aanloop naar het festival zat pianist Pieter van Santen de eerste aanwezigen op te warmen met lekkere jazzy improvisaties. Van Pieter zouden we de rest van de avond nog meer horen.

Voor de officiele opening van Zoetermeer Jazz speelden de winnaars van de Zoetermeer Jazz Award een uur in de kleine zaal. Omdat er vorige week twee winnaars waren speelden ze om de beurt 15 minuten. Eerst Demeter Jazz met Pjotr Jurtschenko op tenorsax en dwarsfluit, Han Geerlings op trompet en flugelhorn, Elbert Raadsen op piano, Jaap Gerritse op op bas en Mels Bol op drums. Lekker ontspannen jazz, met later ook nog zang van Mariou Vriens.

De andere winnaar was het Vivienne Aerts Trio bestaande uit Vivienne Aerts (zang), gitarist Jens Larsen, die we nog kenden van Traeben (Jazz'in de Gracht), en bassist Daniel van Huffelen (?). Twee kleine, intieme en ingetogen optredens die smaken naar meer. Iets voor Fascinating Jazz in De Sniep misschien?

Om acht uur werd Zoetermeer Jazz officieel geopend door burgemeester Waaijer en organisator Gerhard ten Hoopen in de grote zaal, gevolgd door een optreden van Giovanca. Een paar jaar geleden zagen we haar ook al en waren niet echt onder de indruk, maar nu, met haar geweldige band, wel. De muziek heeft niet echt onze muzikale voorkeur, maar het optreden was fantastisch, ondanks dat ze voor een (zittend) theaterpubliek speelden wat een behoorlijke uitdaging was.

In het theatercafe speelden daarna Wilco de Witte & Friends een uur lang door met Pieter van Santen op piano, Taco Nieuwenhuizen op bas, Herman Nijkamp op trompet, flugelhorn en zang en Wilco op drums.

Tegelijkertijd begon het eerste optreden in Nederland van de Engelse zangeres Liz Fletcher. Speciaal uitgenodigd door de organisatie voor dit festival speelde ze veel dertiger jaren big band repertoir zoals bijvoorbeeld het mooie April in Paris, en met bassist Harry Emmery, drummer John Engels en pianist Rob van Bavel was het een mooi en swingend optreden met geweldige soli. Een mooie combinatie waarvan je wilt dat ze vaker gaan samenwerken.

En dan begint het echt los te barsten met Lavalu, het kwartet dat we twee jaar geleden voor het eerst zagen in De Burcht in Leiden. Toen was het indrukwekkend, sindsdien zagen we ze nog vaker in Paradiso, De Burcht en op The Hague Jazz en het blijft geweldig, het gaat nooit vervelen.

Zangeres Lavalu is natuurlijk het middelpunt van de band, maar Miguel Boelens op sax, Jörg Brinkman op cello en Yunga Sun op drums maken er een heel bijzondere formatie van.

Tenorsaxofonist Scott Hamilton is een soort levende legende in de jazz, niet omdat hij al zo vreselijk oud is, maar omdat hij opgroeide met de platencollectie van zijn vader, een collectie die voornamelijk bestond uit jaren 30 en 40 Swing. Op het moment dat de Fusion van Miles Davis en Wheater Report hoogtij vierden, startte hij zijn carriere in New York in de voetsporen van Ornette Coleman en Ben Webster.
Tijdens dit Zoetermeerse optreden werd hij begeleid door Pieter van Santen (zijn derde optreden vanavond) op piano, Frans Bouwmeester op bas en Bob Dekker op drums.

De belangstelling voor Scott Hamilton was enorm en op het laatste moment werd terecht besloten om het optreden te verplaatsen van de kleine naar de grote zaal. Daarvoor moest wel even de vleugel verhuisd worden, maar het Stadstheater speelde dat toch maar mooi klaar, waarvoor hulde.
Het was een feest om deze legende aan het werk te zien, de band was goed op dreef en Scott helemaal in vorm. Het was misschien muzikaal niet verrassend, maar dat weet je van tevoren. Scott Hamilton is gewoon zo iemand die je gewoon een keer gezien moet hebben, dat is genoeg, maar wel een bijzondere belevenis. (Dat zeiden we een jaar of 6 geleden ook van Toots Thielemans, zagen hem inmiddels 4 keer).

Ondertussen barstte de kleine zaak zowat uit zijn voegen voor het optreden van Joke Bruijs, Frits Landesbergen en het Rosenberg Van Mullem trio met het programma 'On the Road'. Een bijzondere combinatie die het afgelopen seizoen al met dit programma langs de Nederlandse theaters trok. Ze speelden nummers als Route 66, King of the Road en Sailing.

Het was een bijzondere combinatie met de meer klassieke jazz van zangeres Joke Bruijs, de gipsy jazz van gitaristen Johnny & Mozes Rosenberg en bassist Sani van Mullem en de veelzijdige vibrafonist Frits Landesbergen. Bijzonder, maar ook bijzonder geslaagd!

De avond eindigde in de late uurtjes met een optreden in de foyer van Karen Neumann & Swing House, een formatie met spetterende jump-jive die de voetjes van de vloer kreeg. We zagen deze formatie rond zangeres Karen Neumann al eerder, maar voor dit optreden had ze een extraatje in petto in de vorm van tenorsaxofonist Wouter Kiers. Dat het dan helemaal een groot feest wordt mag duidelijk zijn!
Maar als trouwe bezoekers blijven we toch kritisch, hoewel we eigenlijk weinig hebben aan te merken. Of het zou moeten zijn dat de programmering zó goed is dat het niet meer in het Stadstheater past, want met name bij de kleine zaal stond af en toe een lange rij wachtenden en dat is toch jammer. Maar een goede alternatieve locatie is er eigenlijk niet in Zoetermeer, het komende jaar maar eens flink brainstormen dus.
Al met al was Zoetermeer Jazz dit jaar succesvoller dan ooit, met vier weekeinden lang activiteiten met als hoogtepunt deze geweldige finale in het Stadstheater, volgend jaar zijn wij er zeker weer bij.

LINKS:
Wim Ninaber
Pieter van Santen
Demeter Jazz
Vivienne Aerts
Giovanca
Wilco de Witte
Liz Fletcher
Lavalu
Scott Hamilton
Frits Landesbergen
Joke Bruijs
Karen Neumann
Wouter Kiers
Zoetermeer Jazz
Stadstheater
Studio Bronsveld