Van festival naar festival of van de regen in de drup

De tweede zaterdag van Zoetermeer Jazz kent mindere weersomstandigheden dan vorige week, toen we nog lekker op een terrasje van de muziek konden genieten. Nu is een paraplu toch wel onontbeerlijk in de Dorpsstraat waar de Big Band Enterprise uit Dordrecht onder leiding van Wim Ninaber een goed optreden neerzet.
In het stadshart van Zoetermeer is op vier podia ondertussen het Cultuur Lokaal festival bezig, met heel veel optredens van amateur (muziek)gezelschappen zoals het Countrykoor Language of the Heart.
En op een druilerig Stadhuisplein probeert coverband Pagaja de boel nog wat op te fleuren. Maar het valt allemaal niet mee. De optredens in het Stadstheater trekken nog het meeste publiek, dat is binnen en dus droog.
In de Dorpsstraat staat intussen de Daniel Clason Band te spelen, met Jermaine Kanbier op drums, Martijn Korteknie op bas en Vera Marijt op toetsen. Jonge band die op de goede weg is, maar nog wel een meer eigen geluid moet vinden. Maar het valt ook niet mee zo in de regen. Volgende week doen ze mee bij de Zoetermeer Jazz Award in het CKC, daar maken ze vast wel een goede kans.
Er is gelukkig ook nog een binnenoptreden in de nieuwe zaak Broodleuk, dat vandaag voor één dag Jazzleuk heet, van het Pieter van Santen Trio met Wilco de Witte op drums en Hans Voogt op bas. Pieter kennen we natuurlijk al langer en over twee weken staat hij solo op de Swinging Jazz Night in het kader van Zoetermeer Jazz in De Sniep.
Het weer viel tegen vandaag, de muziek was prima in orde, maar de zomerse sfeer van vorige week werd helaas niet geëvenaard.
De Regentenkamer in Den Haag heeft een Miles Davis Tribute avond geörganiseerd met niet de minste trompettisten. De avond begint met een virtuoos optreden van Rob van der Wouw, met Wiboud Burkens op toetsen, Manuel Hugas op bas, Ruben van Roon op drums en special guest Maarten Ornstein op saxen. Maar het is niet de makkelijkste muziek en het publiek wordt na een tijdje onrustig, gaat naar de andere zaal of begint te veel te praten. Zonde!
In de andere zaal is het intussen zo vol dat je er bijna niet meer in komt. Hier speelt Philip Harper repertoire uit de vroege dagen van Miles, en ja, dat blijkt bij vooral het oudere publiek meer aan te slaan. Miles was een muzikale vernieuwer, maar de bezoekers, waarvan je toch mag aannemen dat het Miles Davis fans zijn, willen liever het oude Miles geluid horen, dan groepen die doorgaan waar hij ooit is opgehouden.
Wel leuk om bassist Boris Oostendorp hier te zien, kennen we van De Twee Spieghels, maar zien hem steeds vaker daarbuiten, vorige week nog met Dasha op Zoetermeer Jazz.
Ook bij Eric Vloeimans is er te weinig aandacht van dit behoudende of ongeïnteresseerde publiek, ook hij is net als Rob van der Wouw een muzikale vernieuwer. Hij speelt prachtig met Florian Weber op toetsen, Bob van Luijt op bas en Pascal Vermeer op drums, maar een groot deel van het publiek heeft er geen oren naar. Het geroezemoes begint nu echt hinderlijke vormen aan te nemen. Ook de verkoop van Russisch bier is, hoewel een leuk idee, in de praktijk niet echt handig, het gerinkel van vallende flessen is behoorlijk storend.
Dan is het de beurt aan de Vito Brothers met Michael Varekamp en hun Kind of Cool programma, zagen we al twee keer eerder, op The Hague Jazz vorig jaar en niet lang daarna in Het Paard (waar deze foto is gemaakt). Voor het podium hangt een transparant filmdoek waar een VJ tekeer gaat met film en concertfragmenten, daarachter spelen en reageren de muzikanten daarop. Essentieel is dan wel dat de muzikanten ook te zien zijn en dat is vandaag (net zoals op The Hague Jazz) niet het geval. En als de trompet dan ook nog eens zo hard klinkt dat een groot deel van het publiek met de handen over de oren zit, is het snel gedaan met de belangstelling. Massale uittocht.
Er staat nog meer op het programma, maar het is genoeg geweest, wat een onvergetelijke avond had moeten worden is uitgelopen op één grote teleurstelling, niet vanwege de muziek, maar wel vanwege de algehele sfeer, het rumoerige publiek en de wat amateuristische aanpak van het festival. Jammer.

LINKS:Big Band Enterprise
Language of the Heart
Pagaja
Daniel Clason Band
Pieter van Santen
Zoetermeer Jazz
Cultuur Lokaal
Rob van der Wouw
Eric Vloeimans
Vito Brothers
Michael Varekamp
De Regentenkamer

Sylvia Sars & Friends groeien er langzaam in

Het lijkt vandaag wel bij Fascinating Jazz dat Sylvia Sars een beetje overdonderd is door de setting. Horeca met bar achterin staat over het algemeen garant voor een rumoerig publiek, maar niet in De Sniep, op wat heel zacht geroezemoes achter in de zaal komt het publiek daar vooral om te luisteren. Dat is even wennen voor een (jazz)muzikant.

Sylvia Sars is zangeres en fluitist die een breed repertoire speelt, de bekende standards, Zuid- en Midden Amerikaanse jazz en zelfs een stukje musical. Ze speelt maar drie nummers op de dwarsfluit en dat had best wat meer mogen zijn want haar versies van nummers van Wayne Shorter en Miles Davis (All Blues) vragen om meer.

Haar vaste bassist, Taco Nieuwenhuizen, is er vandaag ook bij en zet een degelijke partij neer.
Tijdens de eerste set moet de gelegenheidsformatie nog wat wennen aan elkaar en het luisterende publiek, het klinkt lekker, maar er mist nog iets.

Drummer Wilco de Witte kennen we vooral van zijn optredens met Pieter van Santen, maar we zagen hem ook vorig jaar op Zoetermeer Jazz in het Stadstheater, met onder andere Taco Nieuwenhuizen op elektrische bas. Wilco is een lichtvoetige drummer die er vandaag duidelijk plezier in heeft.
Vooral in de tweede set komt het kwartet lekker los en raken de muzikanten steeds meer op elkaar ingespeeld, het duurde even, maar ze lijken elkaar gevonden te hebben.

De enige die vanaf het begin gelijk helemaal op toeren is, is pianist Pieter van Santen. Hij lijkt hier helemaal in zijn element en schittert vanaf de eerste noot. Dit is niet de eerste keer dat we Pieter zien spelen, maar het lijkt of hij met de jaren steeds beter wordt!
Tijdens de toegift, I Thought about You, halen de vier nog eens alles uit de kast zorgen voor een knallend einde.

LINKS:
Sylvia Sars
Taco Nieuwenhuizen
Wilco de Witte
Pieter van Santen
Fascinating Jazz
Restaurant De Sniep

Zoetermeer Jazz barst uit het Stadstheater

Het Jazzfestival in Zoetermeer is een festival dat klein en bescheiden, maar altijd vol kwaliteit, begonnen is en langzamerhand te groot wordt voor Zoetermeer. Het Stadstheater in Zoetermeer, sinds vorig jaar de locatie van het festival, kon het bijna niet meer aan.
Gelukkig zijn er dingen die niet veranderen, bij de ingang stond saxofonist Wim Ninaber ons als altijd op te wachten.

In de aanloop naar het festival zat pianist Pieter van Santen de eerste aanwezigen op te warmen met lekkere jazzy improvisaties. Van Pieter zouden we de rest van de avond nog meer horen.

Voor de officiele opening van Zoetermeer Jazz speelden de winnaars van de Zoetermeer Jazz Award een uur in de kleine zaal. Omdat er vorige week twee winnaars waren speelden ze om de beurt 15 minuten. Eerst Demeter Jazz met Pjotr Jurtschenko op tenorsax en dwarsfluit, Han Geerlings op trompet en flugelhorn, Elbert Raadsen op piano, Jaap Gerritse op op bas en Mels Bol op drums. Lekker ontspannen jazz, met later ook nog zang van Mariou Vriens.

De andere winnaar was het Vivienne Aerts Trio bestaande uit Vivienne Aerts (zang), gitarist Jens Larsen, die we nog kenden van Traeben (Jazz'in de Gracht), en bassist Daniel van Huffelen (?). Twee kleine, intieme en ingetogen optredens die smaken naar meer. Iets voor Fascinating Jazz in De Sniep misschien?

Om acht uur werd Zoetermeer Jazz officieel geopend door burgemeester Waaijer en organisator Gerhard ten Hoopen in de grote zaal, gevolgd door een optreden van Giovanca. Een paar jaar geleden zagen we haar ook al en waren niet echt onder de indruk, maar nu, met haar geweldige band, wel. De muziek heeft niet echt onze muzikale voorkeur, maar het optreden was fantastisch, ondanks dat ze voor een (zittend) theaterpubliek speelden wat een behoorlijke uitdaging was.

In het theatercafe speelden daarna Wilco de Witte & Friends een uur lang door met Pieter van Santen op piano, Taco Nieuwenhuizen op bas, Herman Nijkamp op trompet, flugelhorn en zang en Wilco op drums.

Tegelijkertijd begon het eerste optreden in Nederland van de Engelse zangeres Liz Fletcher. Speciaal uitgenodigd door de organisatie voor dit festival speelde ze veel dertiger jaren big band repertoir zoals bijvoorbeeld het mooie April in Paris, en met bassist Harry Emmery, drummer John Engels en pianist Rob van Bavel was het een mooi en swingend optreden met geweldige soli. Een mooie combinatie waarvan je wilt dat ze vaker gaan samenwerken.

En dan begint het echt los te barsten met Lavalu, het kwartet dat we twee jaar geleden voor het eerst zagen in De Burcht in Leiden. Toen was het indrukwekkend, sindsdien zagen we ze nog vaker in Paradiso, De Burcht en op The Hague Jazz en het blijft geweldig, het gaat nooit vervelen.

Zangeres Lavalu is natuurlijk het middelpunt van de band, maar Miguel Boelens op sax, Jörg Brinkman op cello en Yunga Sun op drums maken er een heel bijzondere formatie van.

Tenorsaxofonist Scott Hamilton is een soort levende legende in de jazz, niet omdat hij al zo vreselijk oud is, maar omdat hij opgroeide met de platencollectie van zijn vader, een collectie die voornamelijk bestond uit jaren 30 en 40 Swing. Op het moment dat de Fusion van Miles Davis en Wheater Report hoogtij vierden, startte hij zijn carriere in New York in de voetsporen van Ornette Coleman en Ben Webster.
Tijdens dit Zoetermeerse optreden werd hij begeleid door Pieter van Santen (zijn derde optreden vanavond) op piano, Frans Bouwmeester op bas en Bob Dekker op drums.

De belangstelling voor Scott Hamilton was enorm en op het laatste moment werd terecht besloten om het optreden te verplaatsen van de kleine naar de grote zaal. Daarvoor moest wel even de vleugel verhuisd worden, maar het Stadstheater speelde dat toch maar mooi klaar, waarvoor hulde.
Het was een feest om deze legende aan het werk te zien, de band was goed op dreef en Scott helemaal in vorm. Het was misschien muzikaal niet verrassend, maar dat weet je van tevoren. Scott Hamilton is gewoon zo iemand die je gewoon een keer gezien moet hebben, dat is genoeg, maar wel een bijzondere belevenis. (Dat zeiden we een jaar of 6 geleden ook van Toots Thielemans, zagen hem inmiddels 4 keer).

Ondertussen barstte de kleine zaak zowat uit zijn voegen voor het optreden van Joke Bruijs, Frits Landesbergen en het Rosenberg Van Mullem trio met het programma 'On the Road'. Een bijzondere combinatie die het afgelopen seizoen al met dit programma langs de Nederlandse theaters trok. Ze speelden nummers als Route 66, King of the Road en Sailing.

Het was een bijzondere combinatie met de meer klassieke jazz van zangeres Joke Bruijs, de gipsy jazz van gitaristen Johnny & Mozes Rosenberg en bassist Sani van Mullem en de veelzijdige vibrafonist Frits Landesbergen. Bijzonder, maar ook bijzonder geslaagd!

De avond eindigde in de late uurtjes met een optreden in de foyer van Karen Neumann & Swing House, een formatie met spetterende jump-jive die de voetjes van de vloer kreeg. We zagen deze formatie rond zangeres Karen Neumann al eerder, maar voor dit optreden had ze een extraatje in petto in de vorm van tenorsaxofonist Wouter Kiers. Dat het dan helemaal een groot feest wordt mag duidelijk zijn!
Maar als trouwe bezoekers blijven we toch kritisch, hoewel we eigenlijk weinig hebben aan te merken. Of het zou moeten zijn dat de programmering zó goed is dat het niet meer in het Stadstheater past, want met name bij de kleine zaal stond af en toe een lange rij wachtenden en dat is toch jammer. Maar een goede alternatieve locatie is er eigenlijk niet in Zoetermeer, het komende jaar maar eens flink brainstormen dus.
Al met al was Zoetermeer Jazz dit jaar succesvoller dan ooit, met vier weekeinden lang activiteiten met als hoogtepunt deze geweldige finale in het Stadstheater, volgend jaar zijn wij er zeker weer bij.

LINKS:
Wim Ninaber
Pieter van Santen
Demeter Jazz
Vivienne Aerts
Giovanca
Wilco de Witte
Liz Fletcher
Lavalu
Scott Hamilton
Frits Landesbergen
Joke Bruijs
Karen Neumann
Wouter Kiers
Zoetermeer Jazz
Stadstheater
Studio Bronsveld