Genieten van blues, soul en jazz

Bruce James en Bella Black zijn een geweldig soulduo uit Austin Taxas. Al eerder gezien tijdens de Leidse Jazzweek in januari in De Twee Spieghels en een maand geleden nog bij Mijke's Middag Live in Amsterdam. Dat verwacht je dan weer niet dat ze dan ook bij Fascinating Jazz in De Sniep in Zoetermeer staan, maar toch is het zo! En hoe!

Hebben inmiddels veel muzikale vrienden gemaakt in Nederland, dus treden ze nu op met saxofoniste Naomi Adriaansz en mondharmonicaspeler Eric Douwes. Prachtige aanvulling op hun repertoire van soul, blues en jazz. Tijdens de eerste set spelen ze vooral veel eigen werk, daarna veel bekende nummers zoals Georgia on My Mind en If You Don't Know Me By Now. James & Black is altijd een belevenis, ook weer vandaag!

Daarna meteen door naar De Twee Spieghels waar Kirsten's Crew wederom mooi bezig is. Stonden afgelopen zomer hier ook al, fijn dat ze er nu weer zijn. Is wel even omschakelen na het knallende optreden van James & Black naar het subtiele samenspel van deze vier muzikanten. Maar het is al snel een mooie afsluiting van deze muziekaal afwisselende dag.

LINKS:
Bruce James
Bella Black
Naomi Adriaansz
Fascinating Jazz
Kirsten's Crew
De Twee Spieghels

Cannonball Adderley revisited

Vandaag eens niet gekozen voor De Twee Spieghels, maar voor De Sniep waar Fascinating Jazz deze maand het Vintage Jazz Sextet heeft neergezet. Het zestal speelt uit het rijke repertoire van Cannonball Adderley met Michael Varekamp op trompet.
Sjoerd Dijkhuizen was op het laatste moment verhinderd en wordt vervangen door Jeroen Manders op tenorsaxofoon. En dat is dan hard werken, want hoewel het meeste repertoire bekend is, moet je toch maar even doen.
Ook Paul van der Veen maakt deel uit van deze gelegenheidsformatie, die slechts af en toe optredens verzorgt. Het is dus eigenlijk voor iedereen best hard werken, en Connonball Adderley is natuurlijk een legende, die speel je niet zomaar even na.
Verder zijn er Ben Schröder op drums, Udo van Boven op piano en Sven Schüster op bas en ondanks het harde werken is het een gezellige middag met geweldige nummers en als de band na de pauze meer loskomt, komt het allemaal nog redelijk goed. Maar iets meer spelplezier zou mooi zijn.

LINKS:
Michael Varekamp
Paul van der Feen
Sven Schuster
Fascinating Jazz
De Sniep

Ouderwets Jumpen en Jiven bij Jazz Connection

Het is weer een middag van keuzes deze zondag, Meijers and More in De Twee Spieghels, Wouter Kiers bij Jazz on Sunday in De Grote Beer of Jazz Connection bij Fascinating Jazz in De Sniep in Zoetermeer. Of het de beste keuze is zullen we wel nooit weten, maar een goede is het zeker. Want in twee sets van een uur spelen ze de zaal helemaal plat met heerlijke Jumpin' Jive van voornamelijk Louis Jordan en Louis Prima. Het is een type repertoire dat dodelijk kan zijn, maar dit sextet maakt er een spectaculaire show van.
Strak in het pak en los vanuit de heupen krijgen ze menig bezoeker aan het dansen en dat gebeurt niet vaak bij Fascinating Jazz. Geweldige muzikanten die met veel humor en plezier staan te spelen. Met Jurgen Feskens (trompet, bugel, zang), Peter van Steen (trombone), Rob Henneveld (saxen), Bart Maassen (piano), Bart Wouters (bas, zang) en Ad Hoendervangers (drums).
Benieuwd welke van deze nummers er morgen bij de jamsessie o.l.v. Wouter Kiers morgen in De Twee Spieghels opnieuw te horen zijn, overmorgen bij het New Rdam Jazz Orchestra & Eric Vloeimans in de Q-Bus zal dat wel nul zijn, hoewel, je weet nooit!

LINKS:
Jazz Connection
Fascinating Jazz
De Sniep

Leerzaam eerbetoon aan Ann Burton

Marion Schmitz zagen we voor het eerst een paar jaar geleden bij Jazz'in de Gracht in Den Haag en de afgelopen jaren een paar keer in De Zijlstroom in Leiderdorp. Altijd leuk met een mix van stijlen, bekende en minder bekende standards.
Maar Marion heeft ook een speciaal programma gewijd aan de Nederlandse, te jong overleden, zangeres Ann Burton en vandaag speelt ze uit dat repertoire en verteld daarbij dingen over Ann en haar leven. Een boeiende luistercursus over Ann Burton dus. Van Rob Agerbeek kreeg Marion een dik pak arrangementen uit de tijd dat Rob op piano Ann begeleidde en deze arrangementen worden ook gebruikt tijdens deze middag bij Fascinating Jazz in De Sniep.
De eerste set duurt ruim een uur met Pieter van Santen op piano (en een heel klein beetje percussie), Gunnar Graafmans op drums en vibrafoon en Dolf Delprado op bas. Voorwaar niet de minsten, maar dat moet ook wel, het repertoire is best ingewikkeld. Het is ook niet helemaal pure jazz, Marion noemt het sudderjazz, mooie liedjes op een jazzy manier uitgevoerd, maar heel vaak in ballad vorm.
Tijdens de eerste set veel eigen werk van Ann, bij de tweede set meer bekender werk zoals Days of Wine and Roses en Can't Give You Anything but Love, maar ook de commercial voor Popla uit de jaren zeventig (Koning, Keizer, Admiraal...) komt voorbij, ingezongen door Ann, wisten wij ook niet.
Als toegift nog It's a Pity to Say Goodnight, het nummer waarmee Ann Burton ook altijd haar optredens afsloot. Het is vandaag een leuke, leerzame en gezellige middag in een goedgevulde Sniep met een aandachtig publiek.

LINKS:
Marion Schmitz
Pieter van Santen
Gunnar Graafmans
Ann Burton
Fascinating Jazz
De Sniep

Sylvia Sars & Friends groeien er langzaam in

Het lijkt vandaag wel bij Fascinating Jazz dat Sylvia Sars een beetje overdonderd is door de setting. Horeca met bar achterin staat over het algemeen garant voor een rumoerig publiek, maar niet in De Sniep, op wat heel zacht geroezemoes achter in de zaal komt het publiek daar vooral om te luisteren. Dat is even wennen voor een (jazz)muzikant.

Sylvia Sars is zangeres en fluitist die een breed repertoire speelt, de bekende standards, Zuid- en Midden Amerikaanse jazz en zelfs een stukje musical. Ze speelt maar drie nummers op de dwarsfluit en dat had best wat meer mogen zijn want haar versies van nummers van Wayne Shorter en Miles Davis (All Blues) vragen om meer.

Haar vaste bassist, Taco Nieuwenhuizen, is er vandaag ook bij en zet een degelijke partij neer.
Tijdens de eerste set moet de gelegenheidsformatie nog wat wennen aan elkaar en het luisterende publiek, het klinkt lekker, maar er mist nog iets.

Drummer Wilco de Witte kennen we vooral van zijn optredens met Pieter van Santen, maar we zagen hem ook vorig jaar op Zoetermeer Jazz in het Stadstheater, met onder andere Taco Nieuwenhuizen op elektrische bas. Wilco is een lichtvoetige drummer die er vandaag duidelijk plezier in heeft.
Vooral in de tweede set komt het kwartet lekker los en raken de muzikanten steeds meer op elkaar ingespeeld, het duurde even, maar ze lijken elkaar gevonden te hebben.

De enige die vanaf het begin gelijk helemaal op toeren is, is pianist Pieter van Santen. Hij lijkt hier helemaal in zijn element en schittert vanaf de eerste noot. Dit is niet de eerste keer dat we Pieter zien spelen, maar het lijkt of hij met de jaren steeds beter wordt!
Tijdens de toegift, I Thought about You, halen de vier nog eens alles uit de kast zorgen voor een knallend einde.

LINKS:
Sylvia Sars
Taco Nieuwenhuizen
Wilco de Witte
Pieter van Santen
Fascinating Jazz
Restaurant De Sniep

Art meets Jazz meets Art

Hoe reageert een jazzmuzikant op beeldende kunst? En hoe reageert een beeldend kunstenaar op jazz? Om dat te onderzoeken hadden Fascinating Jazz en Terra Art Projects onder de vleugels van Cultuur op Zondag de handen ineen geslagen.
Het begon 's-middags in het Terratorium met de opening van een overzichtstentoonstelling met werk van 40 Zoetermeerse kunstenaars. Vervolgens liepen drie muzikanten ieder een half uur door de tentoonstelling en reageerden via hun instrument op het tentoongestelde werk.
De eerste was gitarist Frank Ong-Alok (die we nog kennen van Flower to the People), die met elektrische gitaar en miniversterkertje tussen de kunst doorliep.

Daarna was het de beurt aan saxofonist Wim Ninaber, die we gisteren ook al zagen op Zoetermeer Jazz in het Stadstheater. En het zou niet het laatste zijn wat we van hem zagen dit weekend.

De derde muzikant was violiste Thera Hoekstra die de opening afrondde.
Of er conclusies getrokken kunnen worden uit deze drie sessies is ons niet duidelijk, hopelijk gaat een deskundige dit nog beoordelen. Het enige wat ons logisch en voor de hand liggend leek was dat er bij het portret van Otis Redding (van Wonny Stuger) het nummer The Dock of the Bay werd gespeeld.

In het tweede deel van deze Cultuur op Zondag gingen drie schilders reageren op live muziek in restaurant De Sniep. De eerste set was voor het Pieter van Santen Trio met nummers van zijn nieuwe cd Van Santen Zingt Zelf. Naast Pieter van Santen (die we gisteren ook al drie keer zagen op Zoetermeer Jazz) waren er Wilco de Witte (inderdaad, ook gisteren...) op drums en Hans Voogt op bas.
Van Santen voorziet bekende bopnummers van een Nederlandse tekst en doet dat goed. De band speelt lekker en de teksten zijn vol humor en altijd wel met een dubbele bodem. Voor wie luisterde was er veel te genieten.

Na de pauze kreeg het trio versterking van zangeres Liz Fletcher (jaha, gisteren) en saxofonist Wim Ninaber (gisteren en vanmiddag). De eerste was aangekondigd, de tweede niet. Maar Pieter, Liz en Wim kwamen elkaar gisteren (op Zoetermeer Jazz) tegen en omdat Wim toch al in Zoetermeer moest zijn was een afspraak snel gemaakt.
Hadden we Liz Fletcher gisteren nog gezien met geweldenaars als John Engels, Harry Emmery en Rob van Bavel, vandaag was het een heel ander optreden waarbij Liz echt in het middelpunt stond en de band meer begeleiders waren dan de band van gisteren. Maar al na een paar nummers kregen we een oproep om snel naar Leiden te komen, want daar was iets heel bijzonders aan de hand. Waarom gebeuren alle goede dingen altijd tegelijk?

Voor de beeldend kunstenaars Vivienne Lopes de Leão Laguna, Wonny Stuger en Andries Mons (van links naar rechts) was het vast niet eenvoudig omdat er muzikaal een enorm verschil was tussen de twee sets. Deze foto is gemaakt vlak na de pauze, benieuwd wat het eindresultaat is geworden. Maar zoals gezegd, we moesten opeens halsoverkop naar Leiden.

LINKS:
Frank Ong-Alok (Flower to the People)
Wim Ninaber
Pieter van Santen
Liz Fletcher
Andries Mons
Wonny Stuger
Vivienne Lopes de Leão Laguna
Cultuur op Zondag
Terra Art Projects
Fascinating Jazz
De Sniep

Mooie afsluiting jazzseizoen in Zoetermeer

Op twee dagen na twee jaar geleden speelden ze ook al eens in De Sniep, Leah Kline & JuzzFlirtin, toen in een bijna zomerse setting in de tuin, nu in in een herfstig Zoetermeer en dus binnen.

De uit Los Angeles afkomstige zangeres Leah Kline is de spil van JuzzFlirtin. Behalve dat ze zingt is ze ook de tekstschrijver van het meerendeels eigen repertoire. In onze herinnering was het twee jaar geleden vooral Great American Songbook afgewisseld met een paar eigen nummers, nu waren de eigen nummers het hoofdbestanddeel.

Pianist Dirk Balthaus is verantwoordelijk voor de composities en was er de vorige keer zeker ook bij, samen met Leah is hij tenslotte de kern van de groep. De nummers hangen tegen het American Songbook aan, maar hebben toch een eigen frisse klank.

De basis werd gelegd door Sven Schuster op bas, onverstoorbaar hield hij de boel bijeen. Of de nummers nu jazz, jazz met een groove of poppy jazz waren.

Drummer Klaas van Donkersgoed speelde alsof hij dit repertoire al jaren kende, maar halverwege de tweede set vertelde Leah dat dit Klaas zijn eerste optreden met dit gezelschap was. Klasse!

Helaas was dit alweer de laatste Fascinating Jazz van dit seizoen, moeten we weer tot september wachten op meer jazz in Zoetermeer, te beginnen met het Zoetermeer Jazzfestival 2010. Maar Leah Kline & JuzzFlirtin waren een mooie afsluiter.

LINKS:
Leah Kline
JuzzFlirtin
Fascinating Jazz
Zoetermeer Jazz 2010
De Sniep

Anke Angel zet Sniep op zijn kop

Vanwege de Pasen was Fascinating Jazz voor deze keer niet op zondag maar op deze paasmaandag. Voor een goedgevulde zaal trad Anke Angel vandaag op, Anke speelde al vaker in Zoetermeer en heeft ondertussen flink wat fans, die voor haar en haar band de meubelboulevard graag even terzijde schoven.

Anke Angel staat voor Boogie Woogie van de bovenste plank met een flinke dosis humor, maar voor dit optreden had ze nog een paar extraatjes in petto. Zo speelde ze aan het begin van de eerste set een aantal jazz standards als How High The Moon en Don;t Get Around Much Anymore. Niet haar vaste repertoire, maar al improviserend en met veel plezier zette ze alvast de toon.

Vaste waarde in de band is drummer Remco van Schaik, die net zo makkelijk overstapte van Jazz naar Boogie Woogie en naar Blues. Maar na het Jazz gedeelte kwam de Boogie Woogie cursus, ja, met heuse publieksparticipatie! Tegen het einde van de eerste set werdt er even gas teruggenomen met 'de langzaamste blues' How Long. Viel best mee, maar vergeleken met Boogie Woogie is alle andere muziek langzaam.

Bassist Harm van Sleen kan er niet altijd bijzijn omdat hij in nog een aantal andere bands speelt, maar vandaag was hij er wel bij, en hoe. Werd er voor de pauze al flink geïmproviseerd, na de pauze ging de band helemaal los. Of zoals Anke het verwoorde: 'Dat was een prachtig nummer van Randy Newman, volkomen uit zijn verband gerukt, maar we kwamen wel weer allemaal tegelijk bij het einde aan.' Prachtige improvisatie!

Op zaterdag was hij ook al gastmuzikant geweest en dat was zo goed bevallen dat hij er vandaag weer bij was, tenorsaxofonist Rinus Groeneveld. Als gast moet je natuurlijk improviseren, maar hij deed dat met veel allure, de band ging uit zijn dak, de zaal ging plat. En zelfs als de band probeerde een nummer 'in het gareel' te spelen liep het helemaal, maar wel positief, uit de hand.
Want als je een concert afsluit met We'll Meet Again dat halverwege overgaat in In The Summertime en voor je het weet eindigd in Bye Bye Baby is er wel wat aan de hand. Een slaande(!) ovatie was hun deel!

LINKS:
Anke Angel
Harm van Sleen
Rinus Groeneveld
Fascinating Jazz
De Sniep

ESQ groot(s) avontuur

ESQ staat voor European Swing Quintet en is een internationaal gezelschap dat swing in de stijl van o.a. Benny Goodman speelt. Het repertoire bestaat uit bekende swing nummers maar ook uit eigen composities. Vanochtend repeteerden ze voor het eerst met z'n vijfen, vanmiddag was hun eerste optreden, een wereldpremiere dus!

De groep is een initiatief van Frits Landesbergen (vibrafoon en piano) en Engelsman Andy Cooper (klarinet en zang). Dat dit hun eerste gezamenlijke optreden was, was af en toe wel te horen, er werd weleens naar een noot gezocht, niet iedereen wist wanneer en waar het einde van een nummer was en een enkele keer was het bijna een openbare repetitie.

Het was geweldig om te zien hoe de groep aan het groeien was en steeds avontuurlijker werd. Soms verrasten ze zichzelf én het publiek dat in grote getalen was opgekomen, de zaal helemaal vol. Belangrijke steunpilaar was de Waalse pianist Pascal Michaud, die onverstoorbaar maar met veel plezier zijn bijdragen leverde.

Behalve piano speelde Michaud ook op een paar nummers tenorsaxofoon en ook dat deed hij geweldig, deze Obelix van de swingjazz. Achter de drums zat Erik Kooger die we al kenden als drummer van Michael Varekamp's Cosmic Scene en Michiel Borstlap's Eldorado. Zou je hier niet direct verwachten maar bleek een uitstekende keuze. Aanstaande donderdag staat hij met Dick de Graaf’s power jazz groep met Jerome Hol op gitaar en Harry Emmery op bas. Hendrix meets Coltrane! Dat is weer heel andere koek.

Erik Kooger was een rots in de branding, maar dat was Edwin Corzilius op bas ook. Kooger en Corzilius hielden alles in het gareel, maar stonden het avontuur niet in de weg.
Bij sommige concerten heb je het idee dat je een stukje muziekgeschiedenis meemaakt, vanmiddag was dat zeker het geval, een groots avontuur van vijf doorgewinterde muzikanten. Morgen gaan ze hun eerste cd opnemen, daarna gaan ze toeren door Europa, dat willen we nog wel eens zien.

LINKS:
Frits Landesbergen
Fascinating Jazz

Boeiende improvisaties met Welvaars en Molenaar

Sommige muzikanten spelen al jaren de sterren van de hemel, met collegamusici en in diverse bands, zonder zelf veel op de voorgrond te treden. En dat is jammer en onterecht, dat bewezen Tim Welvaars en Coen Molenaar deze middag in De Sniep.
Tim Welvaars is van oorsprong saxofonist, maar na een ontmoeting met Toots Thielemans in 1988 is hij mondharmonica gaan spelen, en hoe!

Coen Molenaar speelt keyboard en/of Hammond in de bands van o.a. Chris Hinze en Jan Akkerman, een druk bestaan dus. Maar af en toe treden ze op als duo en dat zouden ze vaker moeten (kunnen) doen. Coen op keyboard en piano (de Hammond liet het even afweten) en Tim op mondharmonica, saxofoon en toetsen.

Het was een middag vol vrijheid, avontuur en improvisatie met meer of minder bekende composities en een paar eigen nummers van Tim Welvaars. De zaal genoot, maar ook de muzikanten, na de twee geplande sets hadden ze er nog geen genoeg van en gooiden er nog een derde set tegenaan. Als dat geen speelplezier is!

LINKS:
Tim Welvaars
Coen Molenaar
Fascinating Jazz

Carmen Gomez swingt de herfst in

Na de zomerstop stond deze eerste zondag van de maand weer in het teken van Fascinating Jazz in Restaurant De Sniep in Zoetermeer. Deze middag speelde Garmen Gomez Inc., een groep die we een paar jaar geleden ook al zagen.

De groep is genoemd naar zangeres Carmen Gomez en speelt volgens eigen zeggen 'Souljazz with a Bluesy touch', een goede omschrijving. De groep bestaat al 15 jaar en is prima op elkaar ingespeeld.

Drummer Marcel van Engelen hield de boel strak in de hand met zijn dan weer knallende, dan weer fluisterende spel. De eerste set bestond grotendeels uit covers als Rags, Mercy, Mercy, Mercy en Please don't let me be Misunderstood.

Bassist Peter Bjørnild zorgde voor een betrouwbare basis met inventief spel. Zijn solo tijdens I Put a Spell on You kreeg de hele zaal muisstil. En dat is nog nooit eerder gelukt in De Sniep.

Jongste bandlid is gitarist Folker Tettero die zowel in een ondersteunende rol als in solo's schitterde. De tweede set was iets minder overtuigend dan de eerste, maar hun versie van My Baby just cares for Me, maakte dat weer helemaal goed.

LINKS:
Carmen Gomez Inc.
Fascinating Jazz

Rob Agerbeek en Brigitte Soffner goed koppel

Vandaag de laatste aflevering van dit seizoen van Fascinating Jazz in De Sniep in Zoetermeer. Het Rob Agerbeek Trio stond aangekondigd en was er dan ook. Goede band, degelijk repertoire, uitstekende muzikanten, maar niet altijd even verrassend. Kortom een ontspannen zondagmiddag in De Sniep.

En dan opeens, halverwege de eerste set komt Brigitte Soffner op het podium en gaat een repertoire zingen dat je niet direct met Rob Agerbeek associeert. Jazz-standards, maar niet de bekende. Brigitte doet wel vaker dingen met Rob, maar nog nooit met zijn trio. Ga hiermee door!

Rob moest er flink de muziek bij lezen, terwijl hij toch bijna alles uit zijn hoofd kent. Dit was geen concert op de automatische piloot, maar hard werken voor allemaal. De band had er plezier in en het publiek ook.

Onvermoeibaar, altijd op de achtergrond, maar onontbeerlijk waren drummer Ben Schröder en bassist Alex Milo. Een perfect koppel.
Het leuke van deze middag was de onverwachtte aanwezigheid van een zangeres en het daardoor frisse repertoire. Iets wat zowel publiek als muzikanten leken te waarderen.

LINKS:
Fascinating Jazz