Deborah Carter verrast

We zagen het Deborah J. Carter Quartet ruim een jaar geleden al op het Stadhuisplein, nu in De Sniep, ook in Zoetermeer dus. En hoewel de band én het repertoire hetzelfde waren, was het voor ons toch een aangename verrassing.

Het Quartet bestaat al zo'n tien jaar en bestaat uit de uit Uruguay afkomstige drummer Enrique Firpi, een geweldenaar. Iemand uit het publiek vergeleek hem met Cyril Directie en daar zit wat in, net zo gretig, net zo strak, klasse.
Vorig jaar stonden ze op het altijd wat sfeerloze Stadhuisplein, nu in de gezellige 'oversized' woonkamer van De Sniep. Scheelt blijkbaar toch in onze perceptie.

Andere vaste kracht in het gezelschap is Mark Zandveld op basgitaar die hij bespeelde als een contrabas, heel apart.
Vorig jaar was het optreden onderdeel van Zoetermeer Jazz 2009 met heel veel kortere concerten, nu was het één compleet geheel. Scheelt allemaal blijkbaar toch.

Pianist Coen Molenaar zagen we eerder dit jaar nog in De Sniep met Tim Welvaars, nu dus weer met Deborah Carter. Minstens zo fel als Enrique Firpi en daarmee steeds in muzikale competitie.
En om nog even terug te komen op Deborah's optreden van vorig jaar, vooral de afstemming van het geluid was vandaag wel heel erg goed, kwam misschien door de nieuwe microfoons, misschien door de anders dan gebruikelijke zaal, maar dit niveau haal je nooit op een plein omsloten door beton en steen, zelfs niet met een gastoptreden van Jan Akkerman.

Naamgeefster van het Quartet, de van oorsprong Amerikaanse Deborah Carter is een prima zangeres, die moeiteloos overstapt van nummers van Duke Ellington, Count Basie, Gershwin en The Beatles, hier en daar overgoten met een Zuid Amerikaans sausje.
Van de meest recente cd speelden ze diverse nummers (zoals Moanin', It Isn't So Good It Couldn't Get Better, I'm Walking), hadden ze best nog wat meer van mogen doen. Meer nummers als Ahmad's Blues bijvoorbeeld, minder mainstream, maar misschien is dat weer iets voor andere podia.
We hadden een mooie middag met Deborah Carter, prima muzikanten, prima optreden en prima geluid, wat wil je nog meer? Prima eten in De Sniep, dat kan natuurlijk ook nog.

LINKS:
Deborah J. Carter
Coen Molenaar
Mark Zandveld
Enrique Firpi
Fascinating Jazz
De Sniep

Boeiende improvisaties met Welvaars en Molenaar

Sommige muzikanten spelen al jaren de sterren van de hemel, met collegamusici en in diverse bands, zonder zelf veel op de voorgrond te treden. En dat is jammer en onterecht, dat bewezen Tim Welvaars en Coen Molenaar deze middag in De Sniep.
Tim Welvaars is van oorsprong saxofonist, maar na een ontmoeting met Toots Thielemans in 1988 is hij mondharmonica gaan spelen, en hoe!

Coen Molenaar speelt keyboard en/of Hammond in de bands van o.a. Chris Hinze en Jan Akkerman, een druk bestaan dus. Maar af en toe treden ze op als duo en dat zouden ze vaker moeten (kunnen) doen. Coen op keyboard en piano (de Hammond liet het even afweten) en Tim op mondharmonica, saxofoon en toetsen.

Het was een middag vol vrijheid, avontuur en improvisatie met meer of minder bekende composities en een paar eigen nummers van Tim Welvaars. De zaal genoot, maar ook de muzikanten, na de twee geplande sets hadden ze er nog geen genoeg van en gooiden er nog een derde set tegenaan. Als dat geen speelplezier is!

LINKS:
Tim Welvaars
Coen Molenaar
Fascinating Jazz