Art meets Jazz meets Art

Hoe reageert een jazzmuzikant op beeldende kunst? En hoe reageert een beeldend kunstenaar op jazz? Om dat te onderzoeken hadden Fascinating Jazz en Terra Art Projects onder de vleugels van Cultuur op Zondag de handen ineen geslagen.
Het begon 's-middags in het Terratorium met de opening van een overzichtstentoonstelling met werk van 40 Zoetermeerse kunstenaars. Vervolgens liepen drie muzikanten ieder een half uur door de tentoonstelling en reageerden via hun instrument op het tentoongestelde werk.
De eerste was gitarist Frank Ong-Alok (die we nog kennen van Flower to the People), die met elektrische gitaar en miniversterkertje tussen de kunst doorliep.

Daarna was het de beurt aan saxofonist Wim Ninaber, die we gisteren ook al zagen op Zoetermeer Jazz in het Stadstheater. En het zou niet het laatste zijn wat we van hem zagen dit weekend.

De derde muzikant was violiste Thera Hoekstra die de opening afrondde.
Of er conclusies getrokken kunnen worden uit deze drie sessies is ons niet duidelijk, hopelijk gaat een deskundige dit nog beoordelen. Het enige wat ons logisch en voor de hand liggend leek was dat er bij het portret van Otis Redding (van Wonny Stuger) het nummer The Dock of the Bay werd gespeeld.

In het tweede deel van deze Cultuur op Zondag gingen drie schilders reageren op live muziek in restaurant De Sniep. De eerste set was voor het Pieter van Santen Trio met nummers van zijn nieuwe cd Van Santen Zingt Zelf. Naast Pieter van Santen (die we gisteren ook al drie keer zagen op Zoetermeer Jazz) waren er Wilco de Witte (inderdaad, ook gisteren...) op drums en Hans Voogt op bas.
Van Santen voorziet bekende bopnummers van een Nederlandse tekst en doet dat goed. De band speelt lekker en de teksten zijn vol humor en altijd wel met een dubbele bodem. Voor wie luisterde was er veel te genieten.

Na de pauze kreeg het trio versterking van zangeres Liz Fletcher (jaha, gisteren) en saxofonist Wim Ninaber (gisteren en vanmiddag). De eerste was aangekondigd, de tweede niet. Maar Pieter, Liz en Wim kwamen elkaar gisteren (op Zoetermeer Jazz) tegen en omdat Wim toch al in Zoetermeer moest zijn was een afspraak snel gemaakt.
Hadden we Liz Fletcher gisteren nog gezien met geweldenaars als John Engels, Harry Emmery en Rob van Bavel, vandaag was het een heel ander optreden waarbij Liz echt in het middelpunt stond en de band meer begeleiders waren dan de band van gisteren. Maar al na een paar nummers kregen we een oproep om snel naar Leiden te komen, want daar was iets heel bijzonders aan de hand. Waarom gebeuren alle goede dingen altijd tegelijk?

Voor de beeldend kunstenaars Vivienne Lopes de Leão Laguna, Wonny Stuger en Andries Mons (van links naar rechts) was het vast niet eenvoudig omdat er muzikaal een enorm verschil was tussen de twee sets. Deze foto is gemaakt vlak na de pauze, benieuwd wat het eindresultaat is geworden. Maar zoals gezegd, we moesten opeens halsoverkop naar Leiden.

LINKS:
Frank Ong-Alok (Flower to the People)
Wim Ninaber
Pieter van Santen
Liz Fletcher
Andries Mons
Wonny Stuger
Vivienne Lopes de Leão Laguna
Cultuur op Zondag
Terra Art Projects
Fascinating Jazz
De Sniep

Bijzondere kunstmanifestatie in Zoetermeer

Lichel van den Ende is een beeldend kunstenaar uit Den Haag die Wearable Art maakt. Voor zijn project De Allerlangste had hij Zoetermeer uitgekozen met medewerking van Terra Art Projects. Na maanden voorbereiding was het de bedoeling vandaag de allerlangste bruidssleep ooit uit te rollen. 200 'bruiden' lopen hier het Dobbepark in om de klus te klaren.

Lichel van den Ende (rechts) hield alles in de gaten en hielp hier en daar een handje mee. Want dat was wel nodig. Toen hij aan dit project begon stond het record nog op zo'n 1500 meter, maar tijdens het maken van de sleep werd dat verbroken door een Chinese sleep van 2100 meter.

Het duurde dan ook even voordat de sleep was uitgerold, maar het leverde wel een spectaculair beeld op van al die bruiden rondom de Dobbeplas. Een vervreemdende performance, dat wel, maar heel bijzonder. De duizenden bezoekers genoten er in elk geval van, of er nu records gebroken werden of niet.

Maar wil je in het Guinness Book of Records komen dan is er een notaris nodig om alles te controleren. Gelukkig was hij duidelijk herkenbaar, want getooid in één van Lichel's creaties. Hier is hij bezig de lengte van de sleep op te meten, een flinke wandeling zou blijken.

Daarna volgde er nog een picknick op de sleep voor alle aanwezigen om het tweede record te vestigen: de grootste picknick op één picknickkleed. Allerlei performers in prachtige creaties van Lichel deelden kussentjes, eten, drinken, bestek, etc uit. Omdat het uitrollen zo'n twee uur duurde was het iets rustiger geworden, maar nog altijd was er veel publiek.

En natuurlijk was er ook muziek, zoals deze twee muzikanten in voorbeelden van Wearable Art. Tijdens de picknick werd bekend gemaakt dat beide records gebroken waren: de sleep was bijna 2500 meter lang en er waren ruim 800 deelnemers aan de picknick.

De bruiden waren vooraf in processie door de Dorpsstraat komen rijden, aangevuld met een aantal oude brandweerauto's. Op één daarvan zat een groep djembe spelers, die ook in het park bleven doorspelen. Vanaf het Dobbe eiland klonken ook nog eens mysterieuze klanken die uit een laptop bleken te komen.

En er speelde ook nog een Latin bandje. Wel leuk, maar op het verkeerde moment. Ze speelden namelijk tijdens het uitrollen van de sleep en ze waren beter tot hun recht gekomen tijdens de picknick. Maar ja dat is onze mening.
Een megaperformance, twee wereldrecords, een unieke kans om Zoetermeer op de kaart te zetten. Maar de afdeling Citymarketing zat zeker weer eens te slapen, want buiten de gemeentegrenzen wist bijna niemand hier iets van. Dom!
Want het was een geweldige happening, niet alleen de bruiden en de sleep, maar ook nog eens die tientallen Wearable Art creaties/performers die de hele middag door het park liepen. Een evenement van het hoogste niveau.

LINKS:
Lichel van den Ende
Lichel's weblog
Terra Art Projects
veel meer foto's