Van festival naar festival of van de regen in de drup

De tweede zaterdag van Zoetermeer Jazz kent mindere weersomstandigheden dan vorige week, toen we nog lekker op een terrasje van de muziek konden genieten. Nu is een paraplu toch wel onontbeerlijk in de Dorpsstraat waar de Big Band Enterprise uit Dordrecht onder leiding van Wim Ninaber een goed optreden neerzet.
In het stadshart van Zoetermeer is op vier podia ondertussen het Cultuur Lokaal festival bezig, met heel veel optredens van amateur (muziek)gezelschappen zoals het Countrykoor Language of the Heart.
En op een druilerig Stadhuisplein probeert coverband Pagaja de boel nog wat op te fleuren. Maar het valt allemaal niet mee. De optredens in het Stadstheater trekken nog het meeste publiek, dat is binnen en dus droog.
In de Dorpsstraat staat intussen de Daniel Clason Band te spelen, met Jermaine Kanbier op drums, Martijn Korteknie op bas en Vera Marijt op toetsen. Jonge band die op de goede weg is, maar nog wel een meer eigen geluid moet vinden. Maar het valt ook niet mee zo in de regen. Volgende week doen ze mee bij de Zoetermeer Jazz Award in het CKC, daar maken ze vast wel een goede kans.
Er is gelukkig ook nog een binnenoptreden in de nieuwe zaak Broodleuk, dat vandaag voor één dag Jazzleuk heet, van het Pieter van Santen Trio met Wilco de Witte op drums en Hans Voogt op bas. Pieter kennen we natuurlijk al langer en over twee weken staat hij solo op de Swinging Jazz Night in het kader van Zoetermeer Jazz in De Sniep.
Het weer viel tegen vandaag, de muziek was prima in orde, maar de zomerse sfeer van vorige week werd helaas niet geëvenaard.
De Regentenkamer in Den Haag heeft een Miles Davis Tribute avond geörganiseerd met niet de minste trompettisten. De avond begint met een virtuoos optreden van Rob van der Wouw, met Wiboud Burkens op toetsen, Manuel Hugas op bas, Ruben van Roon op drums en special guest Maarten Ornstein op saxen. Maar het is niet de makkelijkste muziek en het publiek wordt na een tijdje onrustig, gaat naar de andere zaal of begint te veel te praten. Zonde!
In de andere zaal is het intussen zo vol dat je er bijna niet meer in komt. Hier speelt Philip Harper repertoire uit de vroege dagen van Miles, en ja, dat blijkt bij vooral het oudere publiek meer aan te slaan. Miles was een muzikale vernieuwer, maar de bezoekers, waarvan je toch mag aannemen dat het Miles Davis fans zijn, willen liever het oude Miles geluid horen, dan groepen die doorgaan waar hij ooit is opgehouden.
Wel leuk om bassist Boris Oostendorp hier te zien, kennen we van De Twee Spieghels, maar zien hem steeds vaker daarbuiten, vorige week nog met Dasha op Zoetermeer Jazz.
Ook bij Eric Vloeimans is er te weinig aandacht van dit behoudende of ongeïnteresseerde publiek, ook hij is net als Rob van der Wouw een muzikale vernieuwer. Hij speelt prachtig met Florian Weber op toetsen, Bob van Luijt op bas en Pascal Vermeer op drums, maar een groot deel van het publiek heeft er geen oren naar. Het geroezemoes begint nu echt hinderlijke vormen aan te nemen. Ook de verkoop van Russisch bier is, hoewel een leuk idee, in de praktijk niet echt handig, het gerinkel van vallende flessen is behoorlijk storend.
Dan is het de beurt aan de Vito Brothers met Michael Varekamp en hun Kind of Cool programma, zagen we al twee keer eerder, op The Hague Jazz vorig jaar en niet lang daarna in Het Paard (waar deze foto is gemaakt). Voor het podium hangt een transparant filmdoek waar een VJ tekeer gaat met film en concertfragmenten, daarachter spelen en reageren de muzikanten daarop. Essentieel is dan wel dat de muzikanten ook te zien zijn en dat is vandaag (net zoals op The Hague Jazz) niet het geval. En als de trompet dan ook nog eens zo hard klinkt dat een groot deel van het publiek met de handen over de oren zit, is het snel gedaan met de belangstelling. Massale uittocht.
Er staat nog meer op het programma, maar het is genoeg geweest, wat een onvergetelijke avond had moeten worden is uitgelopen op één grote teleurstelling, niet vanwege de muziek, maar wel vanwege de algehele sfeer, het rumoerige publiek en de wat amateuristische aanpak van het festival. Jammer.

LINKS:Big Band Enterprise
Language of the Heart
Pagaja
Daniel Clason Band
Pieter van Santen
Zoetermeer Jazz
Cultuur Lokaal
Rob van der Wouw
Eric Vloeimans
Vito Brothers
Michael Varekamp
De Regentenkamer

Vito Brothers revisited

Twee weken geleden zagen we een deel van het optreden van de Vito Brothers op The Hague Jazz en waren muzikaal gezien onder de indruk. Visueel was het daar wat minder, maar vanavond speelden ze in Het Paard met een extended versie van Kind of Cool.
Maar voordat we daar aankwamen zagen we nog een stukje van Ranch House Favorites tijdens de Big Texas BBQ op de Grote Markt.

Die spelen een combinatie van Western Swing en Hillbilly, prima muziek voor bij een BBQ en het klonk allemaal heel authentiek. We waren dan ook verbaasd toen bleek dat de band uit Nederland kwam. Sinds we Ralph Stanley zagen spelen in Amerika hebben we toch een soort zwak voor de banjo, en als ze dan ook nog nummers van Bob Wills spelen kan het voor ons niet meer stuk.

Maar we waren dus onderweg naar Het Paard om de Vito Brothers te zien en dat was een geweldig succes. Alles klopte nu, de muzikanten waren uitstekend te zien achter het podiumgrote scherm en de muziek was zonder meer geweldig.

Het is een combinatie van muziek, film en voordracht in 1, gezien door een transparant filmdoek. Het programma is opgezet rond het 50-jarig jubileum van de plaat Kind of Blue van Miles Davis. Voor dit festival was de band uitgebreid met vier strijkers en een fluitist en zeker die laatste was en prachtige aanvulling.

De hernieuwde kennismaking was een groot succes, alhoewel we wisselwerking tussen de muziek en de filmbeelden niet helemaal begrepen. Maar Mark Haanstra op bas was een goede zet. Het was een onvergetelijk concert, hou ze in de gaten!

Er was ook nog een voorprogramma, CLAZZ heette dat, maar dat was voor ons iets teveel klassiek. Zoals semi-jazz versies van Brahms.

Of de premiere van een Double Concerto for Violin & Horn van Morris Kliphuis, iets te klassiek voor ons.

Ook het slot met een aantal vokale jazzstandaards kon niet echt overtuigen, Manhattan Transfer worden ze nooit. Het past een beetje in de nieuwe muzikale richting van bijvoorbeeld Vrije Geluiden, een richting die aan ons niet echt besteed is.

LINKS:
Ranch House Favorites
Zenith Festival
Vito Brothers
Michael Varekamp
Mark Haanstra
Morris Kliphuis
Paard

The Hague Jazz goede tweede dag

De tweede dag van The Hague Jazz had een uitstekend programma, maar geen enorme uitschieters, geen artiesten die je maar zelden op de Nederlandse podia ziet. Toch was er veel te genieten, zoals Amina Figarova met haar sextet. Speelt over de hele wereld en af en toe ook in Nederland. Zagen haar een aantal jaren geleden op het Brosella festival in Brussel, tijd om nog eens te gaan kijken. Wat ons toen ook al beviel is dat ze vooral eigen composities speelt, het was een prachtig concert.
Verrassend voor ons was de aanwezigheid van Jeroen Vierdag op contrabas omdat we hem vooral kennen van The Ploctones en het Bart Wirtz kwartet en dan op een elektrische bas met een totaal ander repertoire.

Van een heel ander kaliber was de Joris Teepe Big Band. Joris zagen we gisteren nog met zijn sextet, nu was speciaal voor The Hague Jazz zijn hele bigband uit New York overgevlogen. Ook hier werden weer veelvuldig borden opgehouden met de naam van de solisten, maar ook kleinere met aanwijzingen voor de muzikanten.

Maar het ging natuurlijk om de muziek en die was zonder meer verrassend, geen standards waar big bands vaak heel goed in zijn, maar allemaal eigen composities. Verrassend en vernieuwend en reden genoeg om de cd We Take No Prisoners gelijk maar aan te schaffen.

De zaal waar we de meeste tijd doorbrachten tijdens het festival was onbetwist Glen´s Blue Note. Geprogrammeerd door Pure Jazz in een eerste, en wat ons betreft geslaagde, samenwerking tussen Pure Jazz en The Hague Jazz. Hier werden nieuwe wegen ingeslagen, nieuwe richtingen gezocht en samenwerkingen opgezet.
Gisteren zagen we daar onder andere de indrukwekkende Obama Suite, vandaag bleek de zaal vaak te klein om al het publiek te kunnen bevatten. Ook bij het optreden van Eric Vloeimans met 3/4 Gatecrash (zonder Jeroen van Vliet), Soundscaper Banabila en de Korzo dancers. Het was pure improvisatie, zowel van muzikanten als dansers en dat brengt natuurlijk een zeker risico mee. Grenzen verleggen is natuurlijk een zoektocht die niet altijd goed aankomt. Hoewel het bij vlagen boeiend was en iedereen vreselijk zijn best deed, moet deze grens nog behoorlijk verkend worden. Na een half uur hadden we het helaas wel gezien.

Midden in het centrale trappenhuis stond ondertussen de 14 koppige OhnO! Jazzband te spelen. Een leuke spektakel band die allerlei stijlen jazz speelt en het trappenhuis aardig op zijn kop zette (en verstopte).

Courtney Pine was op papier een van de hoogtepunten van deze dag en de muzikanten waren allemaal geweldig en Courtney stak daar dan nog eens bovenuit, maar of het nu door de keuze van het repertoire kwam (dit concert was onderdeel van zijn Transition in Traditions tour, een ode aan Sidney Bechet) of de wat aanmatigende houding van Courtney, ons kon het niet overtuigen. Jammer, we hadden er meer van verwacht.

Heel anders was het bij Sven Hammond Soul, hier vlogen de vonken er vanaf en de zaal was afgeladen vol, het podium was alleen vanuit de verte zichtbaar. Maar beter dat dan dat de zaal half leeg is, dat komt wel goed met Sven Hammond Soul. Het klonk in iedergeval minstens zo goed als afgelopen woensdag.

Volgende dat op ons programma stond waren de Vito Brothers met hun 50 years Kind of Blue-Miles Davis tribute. Maar ondertussen wist iedereen dat er in Glen´s Blue Note bijzondere dingen gebeurden. Konden we er bij Eric Vloeimans nog maar op het nippertje is, nu was het onmogelijk.
Ook bij Lavalu was de zaal stampend vol, gelukkig was een groot deel van de stoelen eruit gehaald, zodat er meer publiek in kon. En Lavalu was natuurlijk weer geweldig, maar dat hadden we ook niet anders verwacht. De zaal lag aan haar voeten en zong en klapte overal mee.

Toch nog even terug naar de Vito Brothers waar het inmiddels aanmerkelijk rustiger is geworden. We snappen al snel waarom, de muziek klinkt prima maar het is visueel niet aantrekkelijk. De muzikanten zitten namelijk achter een groot filmdoek waarop een video te zien is en waar doorheen de muziekanten te zien zouden moeten zijn. Op de site van de Vito Brothers is een filmpje te zien van wat de bedoeling was, maar hier kwam dat echt niet uit de verf.

Want dit gebeurde er allemaal achter het scherm, maar alleen de drummer en de laptop waren enigzins te zien. Maar de muziek klonk geweldig, eind deze maand staan ze op het Zenithfestival in Den Haag met een extended versie. Zeer aan te bevelen, als de be- c.q. uitlichting maar iets beter is dan.

Ondertussen begint het festival op zijn einde te lopen, nog even een blik in de akelig lege zaal bij Nils Landgren geworpen. Strakke funk met veel blazers, maar omdat dan tegelijk te programmeren met Kool & The Gang (waar geen inkomen af uitgaan aan was, zo vol was het daar) is achteraf gezien misschien niet zo verstandig.

Op weg naar de uitgang ook nog even het einde van het optreden van het altijd goede optreden van Barnicle Bill gezien en toen naar huis.
De vijfde editie van The Hague Jazz was een goede, maar niet spectaculaire. Echt grote namen ontbraken of waren gewoon niet goed genoeg (meer), met uitzondering van Wayne Shorter natuurlijk, en veel Nederlandse groepen zagen we het afgelopen jaar ook al elders of gaan we deze zomer nog ergens kunnen zien. Er viel veel te genieten maar het ontbrak enigzins aan verrassingen.
Maar dé verrassing van dit festival was de Joris Teepe Big Band en het onbetwiste hoogtepunt was gisteren de Obama Suite van Michael Varekamp, en dat hadden we voor geen goud willen missen.

LINKS:
The Hague Jazz
Amina Figarova
Joris Teepe
Eric Vloeimans
Banabila
OhnO! Jazzband
Courtney Pine
Sven Hammond Soul
Lavalu
Vito Brothers
Nils Landgren
Barnicle Bill