Verrassend Muziek Weekend in Leiden

Het is weer het Verrassend Winkel Weekend in Leiden, met vandaag het thema Sinterklaas, die hier vandaag zijn intocht houdt. Maar ja, toch liever muziek, dus op naar Velvet voor een instore optreden van Villeneuf. In het kader van hun eerste plaat, geen cd, geen vinyl, maar een zeefdruk met downloadcode. Al wel eerder gezien maar niet akoestisch en zeker niet met Bart Wirtz op dwarsfluit. Verrassend!

Dan door naar De Twee Spieghels voor Yoonmi Choi Quartet met Yoonmi zelf op piano, Jaimin Lee op drums, Jelmer de Haan op bas en zangeres Dora Sisti. Mooi optreden met zowel eigen nummers als standards. Opeens is er rumoer bij de ingang en dan komt Sinterklaas met een stel Pieten binnen. Ze hebben de Leidse intocht erop zitten en Sint is toe aan een biertje en de Pieten blijken vrolijk dansende jazzliefhebbers te zijn. De band, even in verwarring gebracht, reageert adequaat door een jazzy Sinterklaas is Coming to Town in te zetten. Verrassend!

Bij Music at Aalmarkt 15 is een presentatie van de workshops How to Write a Song annex Open Mic avond. Verschillende muzikanten zingen wat eigen liedjes, maar al gauw wordt het een gezellige jamsessie. Niet echt een verrassing, maar altijd leuk.

Maar er is nog veel meer muziek in Leiden, zoals in de tuinzaal van De Burcht waar het Barnicle Bill trio een concert geeft. Met John Engels op drums, Mark Haanstra op bas en Miguel Martinez op saxofoon spelen ze mooi en uitgebalanceerd, al vaker gezien, maar het blijft goed. Wel jammer dat er zo weinig publiek is, en dat ondanks het feit dat het een gratis concert is!

Tenslotte de dag afsluiten in de Q-Bus waar De X voor de tweede keer zijn 20-jarig bestaan viert. Te laat voor Blistered, maar op tijd voor het optreden van het Liquid Sun Orchestra, die hun eerste ep hier presenteren. En ze maken er natuurlijk een feestje van, houden de goedgevulde Q-Bus flink in beweging met hun opzwepende Afrobeats. Prima afsluiter van een dag vol muzikale verrassingen!

LINKS:
Villeneuf
Bart Wirtz
Velvet
Yoonmi Choi
De Twee Spieghels
Sandra Spaceflower
Barnicle Bill
De Burcht
Liquid Sun Orchestra
De X
Q-Bus

Hoezo is de Leidse Jazz Week nog niet begonnen?

De Leidse Jazz Week begint aanstaande woensdag maar sinds 2 januari is er geen dag geweest zonder live jazz in Leiden, al of niet als aanloop naar De Week. Ook vandaag was het weer raak met een workshop en concert van Barnicle Bill bij Hot House, het Rare Groove Orchestra in het LVC en Robin Koerts in De Twee Spieghels. Er moeten weer keuzes gemaakt worden.

De middag begint met een workshop door het Barnicle Bill Trio in de tuinzaal van De Burcht, geörganiseerd door Hot House, BplusC en SWING. Zes, na een strenge voorselectie uitverkoren gelukkigen, spelen met en krijgen les van John Engels, Mark Haanstra en Miguel Martinez. Er lijkt niets van te voren te zijn afgesproken en het begint dan ook rammelend met Things ain't what they used to be en There's no greater love. Na de pauze wordt het eerst een soort jamsessie en daarna een openbare repetitie voor het optreden van vanavond. Een leerzame workshop waarbij duidelijk blijkt dat luisteren naar elkaar essentieel is voor goed samenspel in jazz.

Ondertussen is Robin Koerts met Arthur Flink alweer een tijdje bezig in De Twee Spieghels, samen met de nodige elektronica. Waren hier in november ook al maar het blijft boeien, maar hoe deze jazz te benoemen valt niet mee, termen als trance-, techno-, urban- en nu-jazz dekken allemaal de lading.

Benieuwd naar het resultaat van de repeties vanmiddag 's-avonds toch gekozen voor Barnicle Bill in De Burcht, het Rare Groove Orchestra komt wel een andere keer. Bovendien zagen we Barnicle Bill al wel vaker, maar altijd gedeeltelijke optredens tijdens festivals. Tijd voor een compleet concert, met een extraatje dit maal.

Want na afloop van de eerste set komen de zes musici van vanmiddag erbij een speelt dit nonet nog twee nummers. Klonk het vanmiddag allemaal nog wat stuntelig, nu ging het uitstekend, vooral de trombonist en de saxofoniste ernaast maken indruk.

Barnicle Bill bestaat uit John Engels op drums, die ondanks zijn 75 jaar niets aan kracht en souplesse heeft verloren. Het trio speelt vergeten klassiekers zoals Christopher Columbus van Chu Berry en Almost Blue van Elvis Costello, dat in jazzkringen vooral bekend in de versie van Chet Baker. In 1987 tijdens Chet's Japanse tournee was John Engels de drummer en speelde hij dit nummer ook al.

Op akoestische basgitaar is er Mark Haanstra die een prima duo vormt met John Engels, soms klikt het meer en soms klikt het minder tussen drums en bas, hier klikt het helemaal.

Tenslotte is er Miguel Martinez op saxofoon, die de meeste solo's voor zijn rekening neemt. Het trio heeft er duidelijk zin en ondanks de lange workshop van vanmiddag spelen ze toch twee volle sets van ongeveer een uur, alles blaakt van de energie. Een memorabel concert.

LINKS:
Barnicle Bill
Robin Koerts
Hot House
BplusC
SWING
De Twee Spieghels
Leidse Jazz Week

The Hague Jazz goede tweede dag

De tweede dag van The Hague Jazz had een uitstekend programma, maar geen enorme uitschieters, geen artiesten die je maar zelden op de Nederlandse podia ziet. Toch was er veel te genieten, zoals Amina Figarova met haar sextet. Speelt over de hele wereld en af en toe ook in Nederland. Zagen haar een aantal jaren geleden op het Brosella festival in Brussel, tijd om nog eens te gaan kijken. Wat ons toen ook al beviel is dat ze vooral eigen composities speelt, het was een prachtig concert.
Verrassend voor ons was de aanwezigheid van Jeroen Vierdag op contrabas omdat we hem vooral kennen van The Ploctones en het Bart Wirtz kwartet en dan op een elektrische bas met een totaal ander repertoire.

Van een heel ander kaliber was de Joris Teepe Big Band. Joris zagen we gisteren nog met zijn sextet, nu was speciaal voor The Hague Jazz zijn hele bigband uit New York overgevlogen. Ook hier werden weer veelvuldig borden opgehouden met de naam van de solisten, maar ook kleinere met aanwijzingen voor de muzikanten.

Maar het ging natuurlijk om de muziek en die was zonder meer verrassend, geen standards waar big bands vaak heel goed in zijn, maar allemaal eigen composities. Verrassend en vernieuwend en reden genoeg om de cd We Take No Prisoners gelijk maar aan te schaffen.

De zaal waar we de meeste tijd doorbrachten tijdens het festival was onbetwist Glen´s Blue Note. Geprogrammeerd door Pure Jazz in een eerste, en wat ons betreft geslaagde, samenwerking tussen Pure Jazz en The Hague Jazz. Hier werden nieuwe wegen ingeslagen, nieuwe richtingen gezocht en samenwerkingen opgezet.
Gisteren zagen we daar onder andere de indrukwekkende Obama Suite, vandaag bleek de zaal vaak te klein om al het publiek te kunnen bevatten. Ook bij het optreden van Eric Vloeimans met 3/4 Gatecrash (zonder Jeroen van Vliet), Soundscaper Banabila en de Korzo dancers. Het was pure improvisatie, zowel van muzikanten als dansers en dat brengt natuurlijk een zeker risico mee. Grenzen verleggen is natuurlijk een zoektocht die niet altijd goed aankomt. Hoewel het bij vlagen boeiend was en iedereen vreselijk zijn best deed, moet deze grens nog behoorlijk verkend worden. Na een half uur hadden we het helaas wel gezien.

Midden in het centrale trappenhuis stond ondertussen de 14 koppige OhnO! Jazzband te spelen. Een leuke spektakel band die allerlei stijlen jazz speelt en het trappenhuis aardig op zijn kop zette (en verstopte).

Courtney Pine was op papier een van de hoogtepunten van deze dag en de muzikanten waren allemaal geweldig en Courtney stak daar dan nog eens bovenuit, maar of het nu door de keuze van het repertoire kwam (dit concert was onderdeel van zijn Transition in Traditions tour, een ode aan Sidney Bechet) of de wat aanmatigende houding van Courtney, ons kon het niet overtuigen. Jammer, we hadden er meer van verwacht.

Heel anders was het bij Sven Hammond Soul, hier vlogen de vonken er vanaf en de zaal was afgeladen vol, het podium was alleen vanuit de verte zichtbaar. Maar beter dat dan dat de zaal half leeg is, dat komt wel goed met Sven Hammond Soul. Het klonk in iedergeval minstens zo goed als afgelopen woensdag.

Volgende dat op ons programma stond waren de Vito Brothers met hun 50 years Kind of Blue-Miles Davis tribute. Maar ondertussen wist iedereen dat er in Glen´s Blue Note bijzondere dingen gebeurden. Konden we er bij Eric Vloeimans nog maar op het nippertje is, nu was het onmogelijk.
Ook bij Lavalu was de zaal stampend vol, gelukkig was een groot deel van de stoelen eruit gehaald, zodat er meer publiek in kon. En Lavalu was natuurlijk weer geweldig, maar dat hadden we ook niet anders verwacht. De zaal lag aan haar voeten en zong en klapte overal mee.

Toch nog even terug naar de Vito Brothers waar het inmiddels aanmerkelijk rustiger is geworden. We snappen al snel waarom, de muziek klinkt prima maar het is visueel niet aantrekkelijk. De muzikanten zitten namelijk achter een groot filmdoek waarop een video te zien is en waar doorheen de muziekanten te zien zouden moeten zijn. Op de site van de Vito Brothers is een filmpje te zien van wat de bedoeling was, maar hier kwam dat echt niet uit de verf.

Want dit gebeurde er allemaal achter het scherm, maar alleen de drummer en de laptop waren enigzins te zien. Maar de muziek klonk geweldig, eind deze maand staan ze op het Zenithfestival in Den Haag met een extended versie. Zeer aan te bevelen, als de be- c.q. uitlichting maar iets beter is dan.

Ondertussen begint het festival op zijn einde te lopen, nog even een blik in de akelig lege zaal bij Nils Landgren geworpen. Strakke funk met veel blazers, maar omdat dan tegelijk te programmeren met Kool & The Gang (waar geen inkomen af uitgaan aan was, zo vol was het daar) is achteraf gezien misschien niet zo verstandig.

Op weg naar de uitgang ook nog even het einde van het optreden van het altijd goede optreden van Barnicle Bill gezien en toen naar huis.
De vijfde editie van The Hague Jazz was een goede, maar niet spectaculaire. Echt grote namen ontbraken of waren gewoon niet goed genoeg (meer), met uitzondering van Wayne Shorter natuurlijk, en veel Nederlandse groepen zagen we het afgelopen jaar ook al elders of gaan we deze zomer nog ergens kunnen zien. Er viel veel te genieten maar het ontbrak enigzins aan verrassingen.
Maar dé verrassing van dit festival was de Joris Teepe Big Band en het onbetwiste hoogtepunt was gisteren de Obama Suite van Michael Varekamp, en dat hadden we voor geen goud willen missen.

LINKS:
The Hague Jazz
Amina Figarova
Joris Teepe
Eric Vloeimans
Banabila
OhnO! Jazzband
Courtney Pine
Sven Hammond Soul
Lavalu
Vito Brothers
Nils Landgren
Barnicle Bill

Meer Jazz begint mooi

We zagen ze voor het eerst hier in Hooddorp of all places tijdens Meer Jazz in 2006. Sindsdien zagen we ze overal, in Zoetermeer, Delft, Den Haag en Leiden dus leuk ze weer eens terug te zien op Meer Jazz. Blood Sweat & Kiers speelt een mengeling van jazz, rock en rockabilly, altijd feest en deze middag genieten op het zonnige terras van Koffie & Zo.

Eerste band op het eigenlijke festivalterrein, een doorgaans desolaat parkeerterrein maar nu feestelijk muziekgebied was Red and Blues. Van oorsprong een bluesband, maar door de jaren heen veel breder geworden. Gipsy jazz, Roemeense volksmuziek, alles kan bij deze band.

Daarna was het de beurt aan het Alexander Beets Quartet ft. Rik Mol. Maar Rik stond in de file of zoiets, dus de eerste set was alleen het Quartet, gelukkig was Wouter Kiers (had net 4 uur met Blood Sweat & Kiers staan spelen) nog niet naar huis gegaan en op het eind van de eerste set speelde hij twee nummers mee, twee tenorsaxofonisten, dus dat heet dan gelijk een tenor battle. Schitterende Watermelon Man!

Voor de tweede set was Rik Mol er wel bij en ook dat was groots. Hoewel ondertussen Hans Dulfer met zijn Dancebezetting was begonnen lieten de heren zich daardoor niet van hun stuk brengen. Alleen de gevoelige ballades werden overgeslagen.

En ja, Hans Dulfer in Dancebezetting is vooral veel geluid, veel muzikale poeha en weinig inhoud. Maar de tent was behoorlijk vol en de andere drie tenten hadden het moeilijk.

Dan maar even naar het Raadshuis waar het Trio Johan Clement speelde. Misschien wat traditioneler dan Hans Dulfer, maar muzikaal veel interessanter. Frits Landesbergen is de vaste drummer, maar wegens vakantie viel Erik Kooger in, en hoe! Maar Eric Timmermans op bas was ook geweldig. Heerlijke improvisatie jazz.

In de grote tent waar de sponsoren/partners zich ophielden was inmiddels de Trianon Jazz Band begonnen. Traditionele jazz van New Orleans via Dixieland tot Swing. Heel gezellig allemaal.

Ook IntotheJazz was heel gezellig. geen huizenhoge pretenties. gewoon lekker spelen. Licht en luchtig.
Ondertussen stonden Cuby & The Blizzards te spelen, maar daar was geen doorkomen aan. Klonk goed. maar niets van gezien.

Afsluiter voor niet Hoofddorpers was het Barnicle Bill Trio met vergeten standards. Zagen ze al eerder heel kort bij Jazz in de Gracht vorig jaar, toen werd hun optreden afgebroken omdat de boot werd weggesleept, nu moest de laatste trein gehaald worden. Klonk weer geweldig en vooral naar meer, een volgende keer dan maar.
Meer Jazz is een gemoedelijk festival met een breed scala aan muziek en er speelde nog veel meer, maar je kan niet alles zien. Het was genieten.
Zaterdag en zondag gaat het festival nog door, zaterdag met veel Big Bands en zondag ook nog een interessant programma.
LINKS:
Meer Jazz
Blood Sweat & Kiers
Red and Blues
Alexander Beets
Rik Mol
Hans Dulfer
Johan Clement
Trianon Jazz Band
IntotheJazz
Barnicle Bill