Celine Cairo weer heel verrassend

Je moet het maar durven, je staat voor het eerst in het Paard in Den Haag met je band en je opent gewoon met een a capella nummer. Maar Celine Cairo doet dat gewoon en krijgt met dit Iers aandoende folknummer de zaal gelijk muisstil. Dan pakt ze haar gitaar erbij en speelt ze het nummer In The Light, kippenvel vanaf het begin. Want wat een prachtige stem!

En vervolgens komt langzamerhand de band erbij, drums, bas, toetsen en viool en ook heel veel mooie tweede stemmen. Een mix van oude en compleet nieuwe nummers en twee mooie covers. Om tenslotte af te sluiten met de drie nummers van de nieuwste ep Follow. Een toegift kan dan ook niet uitblijven. Toch knap als iemand die je best al vaker hebt gezien de afgelopen tijd telkens weer blijft verrassen. Kijk nu alweer uit naar het optreden op SummerJazz op 1 juni in Leiden.

LINKS:
Celine Cairo
Paard

De herfst is nu écht begonnen

Kern Koppen heeft zichzelf een doel gesteld, voor ieder jaargetijde een 12 inch EP. Lente en voorjaar zijn inmiddels verschenen met de inmiddels al klassiekers Ruimte Weer (lente), Vliegen Zonder Vleugels (zomer) en vanavond is de presentatie van de herfst EP in het Paard van Troje in Den Haag.
Het publiek wordt ontvangen in de foyer door de muziek van DJ Jasper en als iedereen er is neemt Guus van der Steen het woord, heet iedereen welkom en trakteert op een magistraal stuk spoken word over een ex-vriendin, een lang verhaal met meesterlijke vondsten en wendingen. En dan 'volg mij' en het hele gezelschap gaat de trap op naar boven.

En daar staat Kern Koppen al te spelen en zodra Guus erbij is gaat het helemaal los. Met zijn broer Frank dus en Tom Giles op toetsen en zang de harde kern van de band, maar verrassend genoeg is de rest bijna compleet vernieuwd. Alleen Tijmen van Wijngaarden is nog aanwezig van de oude band op (bas)gitaar, nieuwkomers zijn Satindra Kalpoe op drums (al vaker gezien in Leiden met Arthur Flink/Robin Koerts/Jetset) en Sergio Escoda op toetsen en bas (tot zeer voorkort nog bij Long Conversations).

Het begint met nummers van Lente Koorts en Zomer Fruit en dan komt het Herfst Blad aan de beurt. Voor Craquelé is ook Typhoon nog even langsgekomen. Geweldige vibe weer zoals al jaren bij Kern Koppen, maar dit is toch wel heel bijzonder. Zonder een toegift komen ze dan ook niet weg en dat wordt hun cover van Shotgun van Yellow Claw die ze onlangs bij Giel speelden. Onvergetelijke avond weer en kan dus bijna niet op de winter EP wachten!

LINKS:
Kern Koppen
Paard

Een onvergetelijk optreden van Kytecrash

We leefden er al maanden naar toe, de cd is inmiddels grijsgedraaid, het concert is al weken uitverkocht, maar vanavond is het eindelijk zover: Kytecrash in het Haagse Paard. Het samenwerkingsproject van trompettisten Colin Benders en Erik Vloeimans lijkt vooraf een gouden greep, maar het overtreft alle verwachtingen!
Kyteman's Hip Hop Orchestra zagen we twee jaar geleden op The Hague Jazz en dat maakte diepe indruk, Eric Vloeiman's Gatecrash zagen we diverse keren en ook dat was altijd indrukwekkend. Nu komt alles samen op deze onvergetelijke avond in Den Haag.
Op drums is er Jasper van Hulten, op bas Gulli Gudmundsson en op toetsen Jeroen van Vliet, de reguliere Gatecrash bezetting dus. Uit het Hip Hop orkest zijn er Niels Broos op toetsen, Mathijn den Duijf op dubmachine en Pax.
Pax is rapper, hip hopper op een geheel eigen wijze. Op de Kytecrash cd is hij vocaal duidelijk aanwezig in een aantal nummers, maar tijdens dit live optreden blijkt hij ook een enorme showman te zijn. Met een enorm gevoel voor drama geeft hij het optreden nóg een extra dimensie.
Met als hoogtepunt zijn 'joker', een nummer dat hij volledig zelf kan inrichten. Hij instrueert de bandleden, hij instrueert het publiek en samen maken we er één geweldige song van, pure improvisatie. Kippevel!
We staan behoorlijk vooraan en als er 1100 mensen in het Paard zijn loop je niet even naar achteren om een foto van de hele band te maken. De twee toetsenisten staan aan de linker- en rechterzijde van het podium en vallen steeds buiten beeld, ten onrechte want Jeroen van Vliet is een onmisbare kracht in dit geheel.
En dat geldt natuurlijk evenzo voor Niels Broos ter linkerzijde.
Tja, soms schieten woorden tekort en dit is zo'n dag, een onvergetelijk concert is gewoon een beetje zwakjes uitgedrukt!
Na afloop volgt er een signeersessie en ze nemen ook alle tijd voor een fotomomentje. Roos, Fay, Colin en Pax in één shot, de dames kunnen hun geluk niet op!
Maar dan is het afgelopen, tijd om naar huis te gaan, maar niet zonder een korte stop in De Twee Spieghels om nog even de zinnen te verzetten. Met dank aan Sjoerd, die ons vanachter de bar trakteert op een aantal mooie liedjes.

LINKS:
Colin Benders (Kytopia)
Eric Vloeimans
Paard
De Twee Spieghels

Vito Brothers revisited

Twee weken geleden zagen we een deel van het optreden van de Vito Brothers op The Hague Jazz en waren muzikaal gezien onder de indruk. Visueel was het daar wat minder, maar vanavond speelden ze in Het Paard met een extended versie van Kind of Cool.
Maar voordat we daar aankwamen zagen we nog een stukje van Ranch House Favorites tijdens de Big Texas BBQ op de Grote Markt.

Die spelen een combinatie van Western Swing en Hillbilly, prima muziek voor bij een BBQ en het klonk allemaal heel authentiek. We waren dan ook verbaasd toen bleek dat de band uit Nederland kwam. Sinds we Ralph Stanley zagen spelen in Amerika hebben we toch een soort zwak voor de banjo, en als ze dan ook nog nummers van Bob Wills spelen kan het voor ons niet meer stuk.

Maar we waren dus onderweg naar Het Paard om de Vito Brothers te zien en dat was een geweldig succes. Alles klopte nu, de muzikanten waren uitstekend te zien achter het podiumgrote scherm en de muziek was zonder meer geweldig.

Het is een combinatie van muziek, film en voordracht in 1, gezien door een transparant filmdoek. Het programma is opgezet rond het 50-jarig jubileum van de plaat Kind of Blue van Miles Davis. Voor dit festival was de band uitgebreid met vier strijkers en een fluitist en zeker die laatste was en prachtige aanvulling.

De hernieuwde kennismaking was een groot succes, alhoewel we wisselwerking tussen de muziek en de filmbeelden niet helemaal begrepen. Maar Mark Haanstra op bas was een goede zet. Het was een onvergetelijk concert, hou ze in de gaten!

Er was ook nog een voorprogramma, CLAZZ heette dat, maar dat was voor ons iets teveel klassiek. Zoals semi-jazz versies van Brahms.

Of de premiere van een Double Concerto for Violin & Horn van Morris Kliphuis, iets te klassiek voor ons.

Ook het slot met een aantal vokale jazzstandaards kon niet echt overtuigen, Manhattan Transfer worden ze nooit. Het past een beetje in de nieuwe muzikale richting van bijvoorbeeld Vrije Geluiden, een richting die aan ons niet echt besteed is.

LINKS:
Ranch House Favorites
Zenith Festival
Vito Brothers
Michael Varekamp
Mark Haanstra
Morris Kliphuis
Paard

Punklegende Buzzcocks maken faam waar

De Buzzcocks waren eind jaren 70 op hun hoogtepunt, een stel geweldige singles (verzameld op Singles Going Steady) en een uitstekende eerste elpee. Een combinatie van catchy popliedjes, punk gitaarspel en een hele strakke ritmesectie. Na nog twee elpees ging de band begin jaren 80 uit elkaar, de bandleden gingen soloprojecten doen, kwamen regelmatig weer eens bij elkaar, maar haalden nooit meer het niveau van hun begin jaren.
En dan opeens is er de Another Bites Tour, waarbij de eerste twee elpees (Another Music in a Different Kitchen en Love Bites) in hun geheel worden gespeeld, aangevuld met een aantal singles uit die tijd. Altijd gevaarlijk: oudere mannen die de hoogtepunten uit hun jeugd nog eens overdoen, zouden ze het nog wel kunnen? Maar omdat ik ze toen nooit heb gezien, en hun optreden een dag eerder in Paradiso op fabchannel werd uitgezonden en zeker niet tegenviel (ik zag alleen het deel met de singles), was dat toch reden om naar Het Paard te gaan.

En gelukkig maar, want het was een geweldig optreden! Van de oorspronkelijke Buzzcocks waren alleen Pete Shelley (zang, gitaar en componist van de meeste nummers) en gitarist Steve Diggle nog van de partij, drummer en bassist waren vervangen door jongere muzikanten. In rap tempo werden de eerste twee elpees gespeeld, bijna net zo strak als op de platen van 30 jaar geleden.

En hoewel ik de muziek van de Buzzcocks al lang niet meer had gedraaid, alleen Another Music afgelopen weekend even, (her)kende ik gewoon alle nummers nog. Perfecte popsongs dus. Als Pete Shelley 10 jaar eerder of later zou zijn geboren had hij waarschijnlijk dezelfde nummers geschreven, maar dan als singer-songwriter op akoestische gitaar of in een Grungeband. Top pop songs dus.

Alle nummers werden in elpee volgorde gespeeld en zo zat het concert er na ruim een uur op. De toegift bestond uit de singles en dat zijn toch wel de beste nummers van de Buzzcocks. Orgasm addict, Ever Fallen in Love?, Oh Shit! en Noise Annoys kwamen weer helemaal tot hun recht en Steve Diggle's Harmony in my Head, was een waardige afsluiter en meezinger. Wat ik alleen nog miste waren de nummers Everybody´s Happy Nowadays (te hoge zang?) en Boredom en Breakdown van de allereerste ep Spiral Scratch. Boredom en Love Battery waren tenslotte de eerste nummers die ik van de Buzzcocks hoorde op The Roxy London WC2 (jan/apr 77) elpee.
Maar afgezien daarvan was het een geweldig concert, de band goed, het publiek goed en een optreden de oude Buzzcocks waardig!

Omdat het concert zelf net iets meer dan anderhalf uur duurde was er ook nog een voorprogramma, een lokale band in punk stijl. In Den Haag was dat Sidekickbob met een kruising tussen (deels Nederlandstalige) punk en polderrock. Werd door het publiek, in afwachting van de Buzzcocks goed ontvangen.

LINKS:
Buzzcocks
Buzzcocks op Fabchanell
Paard
Sidekickbob