De Parade

Zeker tien jaar niet meer naar De Parade geweest, maar het was toen wel erg leuk. Dus als er iemand voorstelt daar naar toe te gaan dan gaan we ook. Het is (inmiddels) veel groter dan we ons konden herinneren en heel erg gezellig. Eerste optreden is van de Deeldeliers met Deeldelirium, een programma met Jules Deelder, Bas van Lier, Erik Kooger en Boris van der Lek. Dat is dus jazz, poëzie en theater ineen, behoorlijk kort door de bocht, maar zeer onderhoudend en muzikaal helemaal top. Hoewel Jules Deelder niet zo'n goede zanger is als hij zelf doet geloven, maar hij heeft dan ook een grondige hekel aan gezongen jazz. Veertig minuten vol afwisseling.

John Buijsman imponeerde met zijn muziektheaterstukken over onder andere Cornelis Bastiaan Vaandrager, Charles Bukowski en Roland Kirk. Met Honger naar Jou lijkt hij een nieuwe weg in te slaan. Het is een soort live in het theater road-movie, maar ondanks het mooie gitaarspel van Dusty Ciggaar toch niet zo boeiend als zijn vorige programma's. Want waar gaat het nu eigenlijk over?

En dan is het opeens zó gezellig met praten, hapjes, drankjes, eten en zelfs een woeste zweefmolentocht dat verdere optredens erbij inschieten, mede ook omdat onze eerste voorkeur al is uitverkocht.
Het was de hele dag prettig weer, met af en toe zon, en dan begint het tegen elf uur opeens te regenen en dat betekent dus een volle bak binnen bij The Cosmic Carnival. Ruimte om een foto te maken is er nauwelijks, maar het klinkt wel erg goed, dat verwacht je ook bij een tienkoppige rock'n'roll sensatie. Al met al een zeer geslaagde Parade dus, volgend jaar weer!

LINKS:
Deeldeliers
John Buijsman
Cosmic Carnival
De Parade

Muzikale wereldreis

Het begint vandaag allemaal op het Stadhuisplein in Zoetermeer. Niet dat dát een wereldreis is, maar de muziek van Ungawa heeft duidelijke Afrikaanse invloeden. Lekkere opzwepende afro-jazz met meer en minder bekende stukken en ook wat eigen nummers. De toon is gezet, dit wordt feest vandaag!

Na afloop van het optreden nog even een groepsfoto met vlnr Vernon Chatlein, Nick Vos, Ruud de Vries, Gerold Olieberg, Frans Heemskerk en Daniel van Dalen rond de mascotte van de band, de ze-koe of ko-bra.

Het optreden maakt deel uit van Stadshart Jazz, een tweedaags festival in het Zoetermeerse Stadshart. En dat betekent dat er behalve op het podium er ook een aantal looporkesten rondlopen. Zoals hier Yezz, compleet met basmobiel. Spelen veel stijlen jazz, maar de nadruk ligt toch wel op New Orleans.

En de New Orleans Jazz speelt ook een grote rol bij Jazz at the Top, bestaande uit oud-leden van de Ted Easton band. De vrolijke dixilandmuziek zet menig voorbijganger aan tot een dansje. En het is naturrlijk prachtig weer, de terrassen rond het podium zitten helemaal vol.

Als uitsmijter op deze eerste dag van Stadshart Jazz gaat de reis naar New York, naar jazz in rokerige kroegen. Want ze spelen allemaal bekend repertoire, maar het klinkt allemaal net even anders dan je die nummers gewend bent. Harry Emmery, Bas van Lier en Erik Kooger vormen de solide basis, Michael Varekamp en Ken Ard maken er helemaal iets speciaals van. Vorig jaar stonden ze ook al in Zoetermeer (toen zonder Michael Varekamp) en maakten indruk, nu doen ze dat weer! Die Ken Ard is een veel te goed bewaard geheim.

Terug in Leiden zijn nog net de laatste noten van het Dominic J. Marshal Trio te horen in De Twee Spieghels, een toegift zit er niet in want ze moeten gelijk door naar de North Sea Jazzclub in Amsterdam voor hun cd presentatie.
Maar boven op de Burcht gaat de muziek alweer verder met een semi-akoestiesch optreden van de altijd leuke Leidse band Junior Eats Alone. Dit weekend zijn de Open Monumentendagen en vanwege het feit dat die in Leiden voor de 25ste keer gehouden worden zijn er diverse optredens in monumenten, met dit optreden als afsluiting van de eerste dag.

En dan weer terug naar waar het vandaag begon: in Afrika. Met de jongens van Jungle by Night in de Q-Bus. De opkomst valt wat tegen, uiteindelijk ruim 100 bezoekers, het mooie weer vandaag speelt hun duidelijk parten. En het is het vierde optreden binnen een jaar in Leiden. Maar dat maakt verder niets uit, ze maken er ook vanavond weer een feest van!

LINKS:
Ungawa
Harry Emmery
Bas van Lier
Erik Kooger
Michael Varekamp
Ken Ard
Zoetermeer Jazz
Junior Eats Alone
Open Monumentendag
Jungle by Night
De X
Q-Bus

Waanzinnig swingende avond met Candy Dulfer en Ungawa in Zoetermeerse Box

De Box in Zoetermeer is een voormalige discotheek die een evenementen zaal is geworden. Te huur voor feesten en partijen, maar ze willen zelf ook concerten neer gaan zetten. Bekende namen in een intieme (300 bezoekers maximaal) setting onder de noemer Jazz in de Box.
Vanavond is de aftrap met een spetterend optreden van de Candy Dulfer Jazz Band. Geweldige band natuurlijk met Harry Emmery op bas, Bas van Lier op toetsen, Cyril Directie op drums en Jan van Duikeren op trompet en flugel.
Dit is het eerste optreden van dit vijftal in een serie van vier (zaterdag Zwolle, zondag Den Helder en maandag Amsterdam) en het mag er zijn. We zagen Candy Dulfer natuurlijk al wel vaker met haar Funky Stuff, maar hier speelt ze een jazzrepertoire met veel bekende nummers als Doxy, Song for My Father en Walk Tall. Surprise Guest Boris van der Lek speelt ook een paar nummers mee en geeft dit optreden nog even iets extra's.
Maar ook zonder Boris is het een fantastisch optreden, het beste wat we ooit zagen van Candy, mede omdat dit meer ons repertoire is dan haar funky stuff. En het leuke van De Box is dat er een laagdrempelig podium is, je kunt de muzikanten bijna aanraken. En tijdens het laatste nummer van het ruim anderhalf uur durende optreden, Don't Stop the Carnival, komt Candy zelfs van het podium af om een rondje door de zaal te maken. Eén groot feest, de zaal gaat uit zijn dak!
Daarna is er een 'entre-act' met de Daniel Clason Band, zagen we vorig jaar nog de aanmoedigingsprijs tijdens de Zoetermeer Jazzaward winnen. De bassist en toetsenist zijn sindsdien vervangen en dat lijkt een vebetering. Ze beginnen met een nummer van toetsenist Floris van Kappeyne en dat klinkt gelijk goed. Jermaine Kanbier op drums en Philipp Grusendorf op bas zijn een stabiele factor en Daniel Clason is een trompettalent om te koesteren. De rest van hun set spelen ze standards varierend van Take the A-Train tot Milestones en zeker niet onverdienstelijk voor een band met een gemiddelde leeftijd van 17 jaar. Alleen aan de eigen nummers van Daniel Clason moet nog wat geschaafd worden, die overtuigen (nog) niet.
Het is al na middernacht als de groep Ungawa het podium op komt. Afgelopen zomer al kort gezien op de Haarlemse Jazzdagen, nu een prima optreden van meer dan een uur. Deze groep rond saxofonist Ruud de Vries speelt een swingende soort AfroFunkyLatinJazz, waarbij het publiek niet stil kan blijven staan!
De groep bestaat verder uit Nick Vos op gitaar, Frans Heemskerk op toetsen en Daniel van Dalen op drums (die laatste twee én Ruud de Vries zijn ook regelmatig in de Leidse Twee Spieghels te vinden). De vaste bassist belt eerder op de dag dat hij vast zit op het vliegveld in Madrid en Martin Zandscholten is zijn vervanger, is 's-middags nog snel even ingewerkt en doet het fantastisch. En tenslotte is er Yusuf Nuweku uit Ghana op percussie, samen een mooi zestal. Grappig detail: ook Ungawa speelt Don't Stop the Carnival en ook nu doet Ruud de Vries een rondje door de zaal, zonder overigens te weten dat Candy Dulfer dat ook al deed.
Al met al is het een geslaagde avond bij Jazz in de Box en wat ons betreft voor herhaling vatbaar. Alleen zou het voor iedereen beter zijn geweest als, zoals eigenlijk ook de bedoeling was, de Daniel Clason Band als eerste had gespeeld en Ungawa gewoon als derde band van de avond zou zijn geafficheerd, niet als afterparty. Dan heb je een leuke binnenkomer en vervolgens twee topbands: de Candy Dulfer Jazzband en Ungawa, een klein festival eigenlijk.

LINKS:
Candy Dulfer
Harry Emmery
Jan van Duikeren
Bas van Lier
Cyril Directie
Daniel Clason Band
Ungawa
Martin Zandscholten
Yusuf Nuweku
Fascinating Jazz
De Box

The Hague Jazz weer helemaal top

Vorig jaar was Kyteman het absolute, maar verwachtte, hoogtepunt van The Hague Jazz, dit jaar was dat Michael Varekamps New Heritage Band met de Obama Suite. Een meesterwerk bestaande uit muziek en film, een onvergetelijk optreden en totaal onverwacht! Verderop in dit verslag meer hierover, want voor het zover was zagen nog veel meer.

De eerste dag van de vijfde editie van The Hague Jazz had een overvloed aan muzikanten binnengehaald, te veel om allemaal te zien. Je kunt dan kiezen voor twee strategien: een paar optredens helemaal zien of veel optredens sampelen. Wij gingen voor de tweede keus, veel van deze artiesten kunnen we nog wel eens vaker ergens langer zien, nu even kijken of het de moeite waard was.

Het begon met een optreden van Sanna van Vliet met Marius Beets op bas, Eric Ineke op drums, Ferdinand Povel op tenorsax en speciale gast Joe Cohn op gitaar. Ons niet onbekend, een lekkere binnenkomer en de gitarist was een leuke aanvulling.

Op weg naar het volgende optreden kwamen we het Bas van Lier Trio tegen met een, improviserende, scattende Michael Varekamp. Hij leek zich even te ontspannen, want er stonden nog spannende dingen te gebeuren.

Het Bas van Lier Trio speelde daarna als trio nog even verder. Met Erik Kooger op drums, Vincent Kuiper op bas en Bas van Lier achter de toetsen.

Maar wij waren eigenlijk op weg naar het Joris Teepe sextet, een Haagse muzikant die al 20 jaar in New York woont en werkt. Goede band met uitstekende muzikanten en een hoog improvisatie gehalte. Met Alex 'Pope' Norris op trompet, Scott Robinson op sax, fluit en klarinet, Stafford Hunter op trombone, Bruce Arnold op gitaar en laptop, Jon Davis op piano, Rudy Royston op drums en Joris Teepe op bass.

Aardigheidje: tijdens iedere solo (en er waren er heel veel), werdt een groot karton met de naam van de muzikant opgehouden. Werkt veel beter dan het roepen van de naam tijdens het applaus.

We hadden ze al eerder gezien toen we binnenkwamen, maar we kwamen ze nog diverse keren op diverse plaatsen in het Congresgebouw tegen. Geen idee wie het zijn.

Natuurlijk waren er ook standaard publiekstrekkers zoals Candy Dulfer, Trijntje Oosterhuis, New Cool Collective en zoals hier Wouter Hamel. Maar als je veel festivals afloopt kom je die heel vaak tegen en hier was nog zoveel ander moois te zien en te horen. Vast en zeker allemaal prima optredens, bij Wouter Hamel zat het in ieder geval wel snor.

In de kelders van het gebouw speelde Casey's Tenor Madness zich af met Cees Schrama op piano, Alexander Beets, Boris van der Lek en Hans Dulfer op tenorsaxen, Lodewijk Bouwens op vibrafoon, Eric Barkman op bas en Gijs Dijkhuizen op drums. Lekkere tenorbattle dus!

The Allstar Jazz Jam bestaat uit alleen maar muzikale legendes zoals Wayne Henderson (trombone), Tom Browne (trompet), Ronnie Laws (sax), Ndugu Chancler (drums, percussie) en Bobby Lyle (piano). Ze speelden een tribute to Miles Davis en deden dat heel goed. Mooie uitvoeringen van onder andere All Blues en So What gehoord.

Net te laat waren we voor het optreden van het Jazz Orchestra of the Concertgebouw met Benny Golson en Jimmy Heath. We vielen er tijdens het laatste nummer in Golson en Heath waren al uitgespeeld maar stonden duidelijk nog (na) te genieten. Fans van deze twee tenorgiganten klaagden wel dat ze een beetje weinig gespeeld hadden en het grootste deel aan het JOC hadden overgelaten. Maar ja, dat kun je verwachten, ze zijn ook geen 20 meer.

Bob Mintzer speelde met zijn kwartet een degelijk optreden zonder echte uitschieters. Prima muzikanten maar de vonk sloeg bij ons niet over.

Steve Turre is trombonist en schelpist (is daar een goed woord voor, iemand die op schelpen blaast?), wat een optreden van hem sowieso interessant maakt.

Hier Steve Turre blazend op 1 van zijn schelpen.

Tot zover amuseerden we ons uitstekend, de muziek was goed met een hoog jazzgehalte, relatief weinig funk, soul of wereldmuziek. Dat was er hier en daar wel, maar veel minder dan bijvoorbeeld op het NSJ. Maar nu begon het echte werk met een optreden van Wayne Shorter en zijn kwartet.

Wayne Shorter is natuurlijk een legende, vooral bekend van Art Blakey's Jazzmessengers, Miles Davis en Weather Report. Hier liet hij horen nog altijd tot de top te behoren.

Met een geweldige Danilo Perez op piano,

Brian Blade op drums en

John Patitucci op bas.
We wilden heel graag dit hele concert bijwonen, maar gingen na een half uurtje toch weg om even te kijken naar Michael Varekamp's nieuwe project, de Obama Suite. Als dat niks was konden we snel weer terug gaan naar Wayne Shorter, het beste optreden tot nu toe..

Maar dat is er dus niet van gekomen, de Obama Suite is een fantastisch werk en componist Michael Varekamp (trompet), Rolf Delfos (sax), Harry Emmery (bas), Erik Kooger (drums) en Job Geheniau (video art) maakten er iets onvergetelijks van. Het boeide van het begin tot het eind, het liet je niet los. Absoluut hoogtepunt van deze editie van The Hague Jazz. Zoals je vaker festivals herinnerd aan 1 artiest, zoals de The Hague Jazz 2009 met Kyteman bijvoorbeeld, zal dit ongetwijfeld de The Hague Jazz van de Obama Suite worden.
Dit stuk wordt niet vaak gespeeld, maar als je de kans krijgt het te zien is het een absolute must!

En dan gaat het gewone leven weer verder. Hé, daar heb je hun ook weer.

We zagen verder nog de Till Brönner band,

een stukje Meshell Ndegeocello, maar dat was hetzelfde als eergisteren en

tenslotte nog Ongerept, nog een project met Michael Varekamp waarin jazz, hiphop en gesproken woord worden gemengd. De verrassing van deze combinatie is er een beetje vanaf, maar het werkt nog steeds.

Maar wij waren nog steeds vol van de Obama Suite en hoewel het allemaal best goed was, was Ongerept het einde van onze eerste dag op The Hague Jazz, maar wat voor een dag! En morgen komt er nog meer.

LINKS:
Sanna van Vliet
Bas van Lier
Michael Varekamp
Erik Kooger
Joris Teepe
Wouter Hamel
Casey's Tenor Madness
Jazz Orchestra of the Concertgebouw
Benny Golson
Jimmy Heath
Bob Mintzer
Steve Turre
Danilo Perez
Brian Blade
John Patitucci
Rolf Delfos
Harry Emmery
Job Geheniau
Till Brönner
Meshell Ndegeocello
Ongerept

Amsterdam Jazz Quintet speelt Zoetermeer plat

Iedere eerste zondag van de maand is het Fascinating Jazz in De Sniep in Zoetermeer. Vandaag met het Amsterdam Jazz Quintet, bestaande uit Erik Kooger, Harry Emmery, Bas van Lier Michael Varekamp en Steef Cuijpers. De sfeer is er altijd goed, de belichting laat te wensen over. Vandaar de minder scherpe foto's.

De band begon als trio met Bas van Lier op toetsen en een eigen nummer. Een stevige opening van een swingend optreden.

Erik Kooger speelde drums. Hij is misschien niet zo bekend, maar wel een veelgevraagd sessiemuzikant en voor ons onverwacht goed.

Onmisbaar als altijd was Harry Emmery op bas. Geweldig als ondersteuning, fantastisch in zijn solo's. We zijn de tel kwijtgeraakt, maar een concert met Harry Emmery is altijd de moeite waard.

Vervolgens kwam Michael Varekamp erbij en toen barste het pas echt los. Swingen en grooven, met veel New Orleans invloeden. Prachtige versie van Take the A-Train.

En omdat een quintet altijd uit 5 personen bestaat was er ook nog Steef Cuijpers als zanger. Via punk, bruiloften- en partijenmuziek en de Comedy Train is hij nu sinds een tijdje jazz-zanger. Gelukkig geen Hans Teeuwen kloon, maar een meer originele aanpak. Met als hoogtepunt Working in a Coal Mine. Hoog New Orleans gehalte in elk geval, swingend als Allen Toussaint, Ernie K Doe en Dr. John bij elkaar!

Grote afwezige was organisator en presentator Gerhard ten Hoopen. Maar hij moest naar de uitslag van de Kunst en Cultuurprijs Zoetermeer, waarvoor hij genomineerd was.
Aan het eind van het concert bleek dat Gerhard de prijs gewonnen had en liet hij zich nog even zien in De Sniep. Vermoeid maar tevreden.

LINKS:
Bas van Lier
Erik Kooger
Harry Emmery
Michael Varekamp
Fascinating Jazz
Restaurant De Sniep