Feesten in het Vondelpark

Iets te laat aangekomen in het openluchttheater in het Amsterdamse Vondelpark om verder te gaan waar het gisterenavond in De Twee Spieghels eindigde, met Bruce James. Twee nummers solo gehoord en dan komt de hele Transatlantic Soul Conspiracy erbij (met naast Bruce ook Bella Black, Philippe Sprowls, Jay-Tee Teterissa, Woodnskin Lino Latu en Naomi Adriaansz). Zonder veel moeite weten ze het al goed volgelopen theater op te warmen met hun aansprekende Southern soul. Superstars!

Deze middag is kledingmerk Mexx de sponsor, want die gaat samen met Candy Dulfer iets op kledinggebied doen. Daarom staat hier ook Astrid Tan op het podium, finaliste van de X-Factor en daarbij gecoached door Candy. Ze zingt twee eigen liedjes achter de piano en voor het derde nummer blaast Candy lekker mee.

Maar waar het publiek natuurlijk écht voor komt was het optreden van Candy Dulfer met haar band. In de pauze even wat te drinken gaan halen, het is warm in het theater, en dan is het bijna onmogelijk weer binnen te komen. Zó vol is het inmiddels.

Maar Amsterdam krijgt waar het voor gekomen is, een wervelende show van ruim anderhalf uur, inclusief toegift. En niet alleen ín het theater is het vol, minstens zoveel mensen staan buiten te luisteren omdat ze er niet meer bij kunnen! Maar de sfeer is uitstekend, de muziek swingt, het is feesten in het Vondelpark, met dank aan Mexx.

LINK:
Bruce James
Astrid Tan
Candy Dulfer
Vondelpark Openluchttheater

Het is goed toeven bij de buren, maar Leiden wint

Af en toe is het goed de zinnen te verzetten en eens buiten Leiden naar muziek te gaan kijken. Want The Very Next bestaat al twee jaar, maar was nog nooit in Leiden, komt voorlopig ook niet, en die wil je toch wel eens zien. Dus op naar het Vondelpark in Amsterdam voor een openluchtconcert, gelukkig begint vandaag de zomer, dus dat helpt wel.

Het is al lekker druk en The Very Next heeft er zin in. Het begint in eerste instantie wat braafjes met een croonende Paul van Kessel, maar er klinken al prachtige solo's en gaandeweg worden de grooves steeds meer funky, heerlijk optreden, moeten maar eens snel naar Leiden komen. Jazzweek?

Het is een double-bill vanmiddag in het Vondelpark, want na The Very Next spelt ook Candy Dulfer met haar band. En dan blijkt het openluchttheater vandaag opeens te klein, er is geen doorkomen aan en het (amfi)theater is een sauna. De muziek is prima, maar je hoeft niet eens claustrofobisch te zijn om weg te willen.

Want dan besef je dat in De Twee Spieghels inmiddels ook Lo van Gorp en Karel Boehlee bezig zijn met hun optreden. Dus snel terug naar Leiden voor een groot deel van de tweede en de hele derde set.

Ook hier is het druk en de temperatuur gelijk aan die in Amsterdam, maar hier gebeurt het toch! Aanvankelijk zou Simone Pormes ook meedoen, maar die moest wegens ziekte laten afweten. Geen probleem, het tweetal zet en geweldig optreden neer, voornamelijk standards, maar voorzien van Karel's Jive en de sax en zang van Lo van Gorp wordt het een subtiel, ingetogen en overdonderend optreden. En voor de derde keer dit weekend komt er een toegift!

LINKS:
The Very Next
Candy Dulfer
Vondelpark Openluchttheater
Lo van Gorp
Karel Boehlee
De Twee Spieghels

Vandaag ook eens literatuur naast alle muziek

Het is boekenweek dus reden om op Leiden Centraal Vrienden in concert te organiseren. Met Nico Dijkshoorn die een brief aan slagerij Van der Zon voorleest,
Arthur Japin die voorleest en Sara Kroos die zingt, beiden eigen en elkaars werk,
Berget Lewis die zingt, met danseressen,
Edsilia Rombley die zingt, met zangeressen, en Berget en Edsilia zingen daarna ook nog samen,
Kluun en Dorine Wiersma die respectievelijk voorlezen en zingen,
Hans en Candy Dulfer die de stationshal even op zijn kop zetten terwijl Hans ook nog een eigen verhaal voorleest,
en natuurlijk Tom Lanoye en Herman Brusselmans, met vermakelijke korte verhalen over Gent-Wevelgem en Luik-Bastenaken-Luik. Het hele gebeuren duurt ruim anderhalf uur en is een groot succes.
Dan naar De Twee Spieghels voor een optreden van het Dominic J. Marshal trio met deze keer Mattia Magatelli (bas) en Kristijan Krajncan (drums). Een gelegenheidsformatie die lekker in het gehoor ligt, met nummers van Monk tot Stevie Wonder en zelfs een verjazzde versie van iets van de Red Hot Chili Peppers.
En omdat Frans Heemskerk vandaag jarig is tenslotte nog naar 't Praethuys voor Men in Blues. En ja, dan is er taart, maar vooral veel vreselijk goede muziek. Bekend repertoire, 8 Miles High, Willin', hun eigen nummer Work, het is altijd weer een regelrechte topavond met Men in Blues!

LINKS:
Nico Dijkshoorn
Slagerij Van der Zon
Arthur Japin
Sara Kroos
Berget Lewis
Edsilia Rombley
Kluun
Dorine Wiersma
Hans Dulfer
Candy Dulfer
Tom Lanoye
Herman Brusselmans
Dominic J. Marshall
Mattia Magatelli
Kristijan Krajncan
De Twee Spieghels
Men in Blues

Waanzinnig swingende avond met Candy Dulfer en Ungawa in Zoetermeerse Box

De Box in Zoetermeer is een voormalige discotheek die een evenementen zaal is geworden. Te huur voor feesten en partijen, maar ze willen zelf ook concerten neer gaan zetten. Bekende namen in een intieme (300 bezoekers maximaal) setting onder de noemer Jazz in de Box.
Vanavond is de aftrap met een spetterend optreden van de Candy Dulfer Jazz Band. Geweldige band natuurlijk met Harry Emmery op bas, Bas van Lier op toetsen, Cyril Directie op drums en Jan van Duikeren op trompet en flugel.
Dit is het eerste optreden van dit vijftal in een serie van vier (zaterdag Zwolle, zondag Den Helder en maandag Amsterdam) en het mag er zijn. We zagen Candy Dulfer natuurlijk al wel vaker met haar Funky Stuff, maar hier speelt ze een jazzrepertoire met veel bekende nummers als Doxy, Song for My Father en Walk Tall. Surprise Guest Boris van der Lek speelt ook een paar nummers mee en geeft dit optreden nog even iets extra's.
Maar ook zonder Boris is het een fantastisch optreden, het beste wat we ooit zagen van Candy, mede omdat dit meer ons repertoire is dan haar funky stuff. En het leuke van De Box is dat er een laagdrempelig podium is, je kunt de muzikanten bijna aanraken. En tijdens het laatste nummer van het ruim anderhalf uur durende optreden, Don't Stop the Carnival, komt Candy zelfs van het podium af om een rondje door de zaal te maken. Eén groot feest, de zaal gaat uit zijn dak!
Daarna is er een 'entre-act' met de Daniel Clason Band, zagen we vorig jaar nog de aanmoedigingsprijs tijdens de Zoetermeer Jazzaward winnen. De bassist en toetsenist zijn sindsdien vervangen en dat lijkt een vebetering. Ze beginnen met een nummer van toetsenist Floris van Kappeyne en dat klinkt gelijk goed. Jermaine Kanbier op drums en Philipp Grusendorf op bas zijn een stabiele factor en Daniel Clason is een trompettalent om te koesteren. De rest van hun set spelen ze standards varierend van Take the A-Train tot Milestones en zeker niet onverdienstelijk voor een band met een gemiddelde leeftijd van 17 jaar. Alleen aan de eigen nummers van Daniel Clason moet nog wat geschaafd worden, die overtuigen (nog) niet.
Het is al na middernacht als de groep Ungawa het podium op komt. Afgelopen zomer al kort gezien op de Haarlemse Jazzdagen, nu een prima optreden van meer dan een uur. Deze groep rond saxofonist Ruud de Vries speelt een swingende soort AfroFunkyLatinJazz, waarbij het publiek niet stil kan blijven staan!
De groep bestaat verder uit Nick Vos op gitaar, Frans Heemskerk op toetsen en Daniel van Dalen op drums (die laatste twee én Ruud de Vries zijn ook regelmatig in de Leidse Twee Spieghels te vinden). De vaste bassist belt eerder op de dag dat hij vast zit op het vliegveld in Madrid en Martin Zandscholten is zijn vervanger, is 's-middags nog snel even ingewerkt en doet het fantastisch. En tenslotte is er Yusuf Nuweku uit Ghana op percussie, samen een mooi zestal. Grappig detail: ook Ungawa speelt Don't Stop the Carnival en ook nu doet Ruud de Vries een rondje door de zaal, zonder overigens te weten dat Candy Dulfer dat ook al deed.
Al met al is het een geslaagde avond bij Jazz in de Box en wat ons betreft voor herhaling vatbaar. Alleen zou het voor iedereen beter zijn geweest als, zoals eigenlijk ook de bedoeling was, de Daniel Clason Band als eerste had gespeeld en Ungawa gewoon als derde band van de avond zou zijn geafficheerd, niet als afterparty. Dan heb je een leuke binnenkomer en vervolgens twee topbands: de Candy Dulfer Jazzband en Ungawa, een klein festival eigenlijk.

LINKS:
Candy Dulfer
Harry Emmery
Jan van Duikeren
Bas van Lier
Cyril Directie
Daniel Clason Band
Ungawa
Martin Zandscholten
Yusuf Nuweku
Fascinating Jazz
De Box

Zoetermeer Jazz telt nu echt mee

Het festival in Zoetermeer bestaat uit twee delen, het eigenlijke festival in alle zalen van het Stadstheater en het middagprogramma in Stadshart en Dorpsstraat. Wij begonnen in de Dorpsstraat waar Nic's Big Band op het Schoolplein speelde. De band bestaat uit docenten en vooral cursisten van het CKC (Centrum voor Kunst en Cultuur in Zoetermeer) en gaf een leuk optreden met allerhande jazzklassiekers.

Op het podium op het Stadhuisplein zagen we vervolgens nog een klein stukje van het optreden van het Rob Agerbeek Trio met Daisy Oosterhuis, niet erg, we zagen ze al vaker in Zoetermeer. Met Ben Schröder op drums en Alex Milo op bas.

Ook waren er in het Stadshart diverse looporkesten zoals dit traditionele dixieland orkest de Sail Jazzband,

en het iest frivolere geluid van Bill Souzsa's Happy Dixie Band.

Hilarisch was het optredcen van het Brabants Fietsharmonisch Orkest op een zespersoonstandem. Terug op het Stadhuisplein scheen de zon, was er nog plaats op een terrasje en speelde Jan Akkerman een combinatie van nieuwer werk en oude Focus hits. Wij zaten goed!

Bij het derde optreden op het plein, van Deborah J. Carter kwam Jan Akkerman nog even terug om een paar nummers mee te spelen, Deborah bleek een oude fan van Jan te zijn, leuk zo'n gastoptreden.

Deborah is een uitstekende zangeres die een prima band bij zich had. Een afwisselend repertoire van swing, bop tot Beatles.

Toen was het tijd om naar het Stadstheater te gaan waar we opgewacht werden bij de ingang door saxofonist Wim Ninaber. Als we al niet in de stemming waren, zouden we dat nu zeker geworden zijn.

In de Foyer speelden de Basily Boys de sterren van de (noten)hemel.

En in de kleine zaal zorgde Pieter van Santen voor de achtergrondmuziek voor de genodigden/sponsoren.

Even later opende de Burgemeester, samen met de wethouders in de Grote zaal het festival officieel.

Gevolgd door een spetterend optreden van de Wicked Jazz Sounds Band. 11 personen sterk speelden een mengeling van latin, jazz en funk, swingend van het begin tot het eind en vol energie gebracht.

In de Kleine zaal zagen we daarna een optreden van Flamenco Jazz Fusion olv Adrian Elissen. Een interessant experiment, zeker voor Flamenco liefhebbers.

Fay Claasen woont in Keulen en is veel te weinig in Nederland te zien, maar de organisatie had haar weten over te halen speciaal voor Zoetermeer Jazz weer eens naar Nederland te komen. Wij hadden er hoge verwachtingen van en terecht zo bleek.

Ze werd begeleid door de Harry Emmery Band met onder andere Harry Emmery op bas (al acht jaar niet meer mee gespeeld) en Ciryl Directie op drums. Niet de minsten.

Tilmar Jubius (ken ik nog van het conservatorium) completeerde de band. Een gelegenheidsformatie dus, maar dat was niet te horen! In een bomvolle (te) Kleine zaal speelden ze de sterren van de hemel. En na het vriendelijke doch dringende verzoek van Fay of alle praters naar buiten wilden gaan, kon je er een speld horen vallen.

Heel mooi waren ook de duetten die ze met elk van de muzikanten speelde, een medley maar dan anders. Naast nummers van haar laatste cd Red, Hot & Blue (nummers van Cole Porter) en van de komende cd, was er ook een mooie versie van Imagine. Op het eind haalde ze ook nog haar man en saxofonist Paul Heller op het podium.
Een heel bijzonder en concert, dat al onze verwachtingen meer dan waar maakte.

Ondertussen was in de Grote zaal Candy Dulfer al begonnen en die speelde zoals gebruikelijk de zaal plat. Als gast was er zangeres Leona die meezong met een aantal nummers van Candy en ze speelden ook een nummer van Leona's nieuwe cd.

In de Kleine zaal speelde inmiddels alweer hetRob Agerbeek Trio met net als vanmiddag Ben Schröder op drums maar ditmaal Harry Emmery op bas (Alex Milo speelde even later bij Anke Angel, vandaar). Dat hij net een uur heeft staan spelen met Fay Claassen is voor hem geen enkel probleem en na afloop pakt hij zijn bas om door te reizen naar het Pure Jazz festival in Den Haag, nog een optreden.

Nadat de optredens in beide zalen waren afgelopen volgde er nog een afterparty met pianiste Anke Angel. Spetterende Boogie-woogie en een flinke dosis blues mede dankzij mondharmonicaspeler Keith Dunn.
Dit jaar was ons vijfde bezoek aan Zoetermeer Jazz, voor het eerst in het uitverkochte Stadstheater, zodat het middag- en avondprogramma naadloos in elkaar overliepen. De programmering was uitstekend, met zowel grote namen als optredens voor een kleiner publiek. Veel afwisseling, veel stijlen en vooral veel goede muziek. Een zesde keer zit er zeker in!
Zoetermeer Jazz was altijd een Lion's Club feestje, maar nu het op eigen benen is gaan staan is dat de kwaliteit alleen maar ten goede gekomen. De organisatie heeft zijn nek uitgestoken, maar heeft een festival neergezet dat er mag zijn, niet alleen lokaal, maar gewoon landelijk. Complimenten.

LINKS:
Zoetermeer Jazz
Nic's Big Band
Jan Akkerman
Deborah J. Carter
Basily Boys
Pieter van Santen
Wicked Jazz Sounds Band
Fay Claassen
Paul Heller
Harry Emmery
Candy Dulfeer
Leona
Anke Angel

Jazz Hillegersberg

Klein maar fijn, het jazzfestival in de Rotterdamse wijk Hillegersberg is al jaren een jazz-, blues & coverbandsfestival dat het centrum van de wijk op zijn kop zet. Elk van de 3 dagen is de moeite waard, maar wij kozen de zondag vanwege Candy Dulfer, het Rotterdam Jazz Orchestra en Monsieur Dubois ft. Joseph Bowie.

Bij aankomst speelden Monsieur Dubois net het laatste nummer van hun eerste set, maar dat smaakte al naar meer. Danceable hardjazz heet het te zijn, maar de mix van jazz, soul, funk afrogrooves is veel breder.

Al een tijd worden ze ondersteund door trombonist Joseph Bowie, bekend van de formatie Defunkt. En dat is een succesformule. Ook de tweede set was geweldig en we zien uit naar het Zoetermeer Jazzfestival 2008 waar ze ook zullen optreden.

Op een ander podium trad de formatie Blue Voice op, een viermansgroep die jazzclassics speelde. Meer gericht op de liefhebbers van traditionele jazz, dan dat ze er iets nieuws aan toevoegden. Wel lekker op een hete zondagmiddag.

Oorspronkelijk stond op de site van Jazz Hillegersberg dat het Rotterdam Jazz Orchestra zou optreden met Ornette Coleman, maar dat bleek een misverstand. Ze speelden een Ornette Coleman Project met muziek van Ornette en zijn tijdgenoten (zoals Thelonius Monk). En een compliment aan de geluidstechnicus hier: de afstelling was voortreffelijk. (Mag ook wel eens gezegd worden).

Het optreden was super goed. De Big Band beschikt over een enorm aantal fantastische muzikanten, met Marco Kegel op saxofoon als absolute uitblinker. Ze werken ook aan eigen nummers en staan daarmee begin volgend jaar op de planken. In de gaten houden!

Vervolgens was het de beurt aan het Nomy Rosenberg Trio. Gipsy Jazz van de bovenste plank, het publiek vermaakte zich uitstekend, maar weinig nieuws onder de zon. Met een pilsje erbij, op een bankje of in de zon was het lekker ontspannen genieten.

Uitsmijter op zondagavond was Candy Dulfer, op hetzelfde podium waar Hans Dulfer een dag eerder stond. Geen Funky Stuff, maar gewoon & Band. Naast nummers van haar laatste cd Candy Store was er ook ruimte voor oudjes zoals Lily was Here. Een swingende afsluiting van een prima festival.

En ja hoor, na 10 minuten sloegen de stoppen door. Geen geluid, geen licht, maar de drummer speelde door. Daverend applaus was zijn (terechte) deel. Gelukkig was het probleem snel opgelost en kon de band, eerst nog wel zonder licht, al snel verder spelen.

Naast de jazz op de podia waren er nog een aantal looporkesten actief, zoals Big Tom's Lazy Jazzband, die de gaten in de programmering opvulden.

De looporkesten waren er in verschillende smaken, zoals traditionele Dixieland....

... en groepjes die de meer klassieke jazzstandards speelden.

Naast jazz waren er nog een aantal coverbands geprogrammeerd, zoals hier de Joe Undercover Band, die het repertoire van Joe Cocker lieten horen.

De zanger van deze band zong niet alleen als Joe Cocker, hij zag er ook nog eens uit als Joe Cocker. Een coveract die een kopie is van het origineel, niet alleen muzikaal, maar ook visueel.

The Barking Dogs is ook een coverband, die zich regelmatig gesteund weet door leden van de Golden Earring. Vandaag traden ze op met George Kooijmans. Leuke band, maar een beetje voorspelbaar.

We hadden ze vorig jaar ook al gezien, de groep Shaky Ground. Groovende soul/funk/disco covers, die met veel enthousiasme werden gebracht. Die kregen de voetjes wel weer van de vloer.

Jazz Hillegersberg is een festival voor jong en oud met voor elk wat wils. Leuk was het dat een stel jonge muzikantjes spontaan gingen meespelen. Op trommel en saxofoon leverden ze hun eigen bijdrage.

LINKS:
Monsieur Dubois
Defunkt
Zoetermeer Jazz
Blue Voice
Rotterdam Jazz Orchestra
Candy Dulfer
Big Tom's Lazy Jazzband
Joe Undercover Band
Barking Dogs
Shaky Ground
Jazz Hillegersberg