LINKS:
Monsieur Dubois
De Twee Spieghels
Marc Jansen
De Uyl van Hoogland
Men in Blues
Pam MacBeth
Wielinga
Leidse Blues- en Jazzweek
Posts tonen met het label Monsieur Dubois. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Monsieur Dubois. Alle posts tonen
woensdag 17 januari 2018
Schitterende kroegentocht!
LINKS:
Monsieur Dubois
De Twee Spieghels
Marc Jansen
De Uyl van Hoogland
Men in Blues
Pam MacBeth
Wielinga
Leidse Blues- en Jazzweek
zaterdag 16 april 2011
Mooi concert Monsieur Dubois, matig publiek
Het zou een mooi concert van Monsieur Dubois moeten worden, en dat was het ook! Maar een klein, luidruchtig, deel van het publiek vindt zichzelf belangrijker dan de muziek en dat stoorde publiek en band uitermate in de Q-bus.
Aan de band ligt het zeker niet, die is weer helemaal op dreef met repertoire van hun nieuwste cd Slow Bombastik. En Bart Wirtz is altijd helemaal geweldig op zijn sax, maar nu ook op zang via elektronica en toetsenbord.
Plezierige verrassing is de aanwezigheid van Rodolfo Neves in plaats van Daniel Nösig op trumpet. Mag zeker terugkomen!
Verder was de harde kern van Monsieur Dubois aanwezig in de vorm van Maarten Meddens (Fender Rhodes, toetsen) en Kasper Kalf (bas).
En natuurlijk Rudi Sanders (drums) en Chris Fehre (percussion). Zoals gezegd een prima optreden, maar jammer van het achtergrondrumoer.
Links:
Monsieur Dubois
Q-Bus
zondag 30 augustus 2009
Jazz Hillegersberg steeds breder
Jazz Hillegersberg vierde dit jaar zijn 25ste editie en pakte ook dit jaar weer flink uit. Op de derde dag opende het met het Nomi Rosenberg Trio, die we daar vorig jaar ook al zagen. Gypsy jazz van het zuiverste water en als altijd virtuoos.
De belangrijkste reden om deze dag uit te kiezen was het optreden van Bertus Borgers & The Foyer Rock Band. Tegenwoordig speelt hij meer rock dan ooit en nog Nederlandstalige teksten ook, licht filosofisch en soms melancholisch. Nederlandstalig hoeft niet altijd platvloers te zijn.
Saxofonist en zanger (en heel even gitarist) Bertus Borgers is vooral bekend van Sweet D'Buster, zijn werk voor de Golden Earring en als oprichter van de Popacademie. Hij treedt niet vaak op met zijn eigen repertoire, dus dit was een mooie gelegenheid hem eens te zien.
De Foyer Rock Band is zijn begeleidingsband zonder vaste samenstelling. Op de cd Z.G.A.N. uit 1993 kende elk nummer zijn eigen bandsamenstelling. Zijn broer Ruud Borgers speelde toen en nu prima gitaar en het grootste deel van het optreden bestond uit nummers van die cd.
Luuk speelde bas (achternaam niet goed verstaan) maar deed het uitstekend. Het repertoire was vooral rock en rhythm & blues, maar speciaal voor dit optreden, "omdat het een jazzfestival is" hadden ze een nummer van Thelonius Monk ingestudeerd. Blijkt deze rockband ook uitstekend jazz te kunnen spelen!
Drummer Koen was ook uitstekend op dreef en vormde een prima duo met Luuk op de bas. Hoogtepunten van het optreden waren toch de oude Sweet D'Busternummers (o.a. Bread, Hard Stone Jungle en Still Believe), die veel funkier en jazzier waren dan het nieuwe repertoire. En ijzersterke nummers waren en zijn het. Bertus Borgers is nog steeds een van Nederlands beste saxofonisten en bij een optreden niet afhankelijk is van zijn oude successen, maar met het nieuwe materiaal ook weet te overtuigen. 90 minuten dik genieten!
Daardoor helaas wel het grootste deel van het optreden van Monsieur Dubois gemist, maar ja, die zijn wel vaker te zien. Maar het laatste nummer klonk uitstekend en volgens het publiek was de rest ook puik. Vorig jaar zagen we Monsieur Dubois ook al in Hillegersberg, maar toen met Joeseph Bowie.
Ook al eerder zagen we The Burrito's en dat bleek te kloppen, ze stonden hier al voor de 24ste keer. Lekkere vette blues met een prima mondharmonicaspeler. Het meest opvallende was verder de nieuwe lokatie van dit podium, dat verhuisd was naar de overkant van de straat.
En dan zijn er altijd de looporkesten, die her en der tussen de vier podia zijn te vinden. Lijkt er op dat dit een verdwijnend fenomeen dreigt te worden, want op de site en in het programma boekje is er weinig of niets over te vinden.
De looporkesten zijn meestal van een hoog dixieland gehalte, altijd leuk om tegen te komen en een waardevol intermezzo als er verder even niets te doen is. Wel in stand houden dus!
En er is altijd wel een looporkest dat juist weer helemaal uit de toon valt, op positieve wijze. Zoals dit bandje dat drie dames in het roze aanzette tot meezingen. Veel te leuk om in een (programmatisch) hoekje weg te stoppen.
Southern Comfort is een van alle markten thuis coverband, die hier een leuke mix van jazz en pop ten gehore bracht. Lekker easy-listening voor wie daar behoefte aan had. Volgend jaar weer?
Blue Voice zagen we ook al vorig jaar, weinig opwindend maar gedegen muzikanten. Lekker swingende bop zonder uitschieters. Een combinatie van eigen nummers en covers. Visueel een beetje statisch, de meest onbeweeglijke saxofonist in de muziekwereld.
Barking Dogs & George Kooymans waren er ook al vorig jaar en het repertoire was niet veel veranderd. Covers waarop George Kooymans meespeelde en oude(re) Earring nummers waarop George ook nog zong. Leuk voor Earring fans, verder niks mis mee, maar jazz? Nee!.
Tot besluit waren er nog de Jazz Invaders, donderdag nog gezien op het Rapenburgconcert in Leiden tussen het onweer door, nu hadden ze meer tijd. Net als Monsieur Dubois behoren ze tot het NuJazz gebeuren. Swingend feest verzekerd dus!
Kern van Jazz Invaders is drummer/producer/programmeur Phil Martin die dus behalve drumt ook zijn laptop in de gaten moet houden.
Rolf Delfos is soort van bandleider voor de rest en speelt ook zelf de sterren van de hemel.
Zangeres Linda Bloemhard deed maar de helft van het optreden mee, de overige nummers waren instrumentaal. Met haar soulvolle stem en de swingende muziek was het publiek zels geneigd om te dansen. Dancing in the Streets!
De overige muzikanten behoren niet tot de officiele groep, maar waren daarom niet minder. Kees op trompet en flugelhorn was bijvoorbeeld uitstekend.
De tweede saxofonist mocht er ook zijn, maar meer dan de naam Peter is niet voorradig. Jazz Hillegersberg is desondanks een heel gezellig festival, hoewel er erg veel sigaren gerookt worden.
Ook Erwin Hoorweg was niet van de partij, maar zijn vervanger was uitstekend.
Jazz Hillegersberg is een leuk festival, maar na drie keer zitten er misschien iets te veel herhalingen in. De programmering van Bertus Borgers en Jazz Invaders maakten dit bezoek toch weer zeer de moeite waard.
LINKS:
Jazz Hillegersberg
Bertus Borgers
Monsieur Dubois
Blue Voice
Barking Dogs
Jazz Invaders
maandag 8 juni 2009
IJazz muzikaal succes
De derde dag van de tweede editie van IJazz begon luchtig met Edwin Rutten. American Songbook en Hollandse hits wisselde hij af met Ome Willem elementen. Zoals het Deze vuist op deze vuist gezongen door Koen. Leuk voor de kinderen, maar er was nog meer.
Op De Kraan speelde de band WEIZZ, winnaar van het Keep an Eye Jazz Award, een westrijd voor studenten aan het Conservatorium van Amsterdam. Spelen een soort traditionele jazz, maar met veel uitstapjes naar andere muziekstijlen. Verfrissend geluid met eigen composities.
Vervolgens speelde op het Load Out Stage Eric Legnini met zijn trio, de eerste grote verrassing van de dag.
De Franse pianist Eric Legnini timmert al jaren aan de weg, maar is in Nederland geen erg bekende naam, ten onrechte, want hij speelt swingende jazz, gedreven, maar ontspannen.
Bassist Mathias Allamane speelde heel bedachtzaam en zorgde voor een solide basis. De nieuwste cd van het trio heet Trippin´ en dat is een goede omschrijving voor hun muziek.
Franck Agulhon was de flamboyante drummer. Het was een knap optreden en uitermate geschikt voor de vroege zondagmiddag.
Op de boot, het Jazz Dock genaamd, speelde ondertussen Sky Dive, het vroegere Sanne Landvreugd Quartet. Al een tijdje niet meer gezien, maar het klinkt nog altijd uitstekend, Sanne is heerlijk op saxofoon en de band swingt als een trein. Hoorde maar twee nummers, een van Sanne en een in een arrangement van Danny van Kessel. Indrukwekkend was de bassolo.
Voor de derde keer in een jaar zagen we Monsieur Dubois op een festival en net als de vorige keren swingt het bij de ambassadeurs van het Dutch Nu-Jazz Movement geweldig. Schuwen het experiment niet, maar is toch zeer dansbaar. Altijd een feest om naar te luisteren.
Op het Young Talent Stage werd weer gestreden om de IJazz Award, hier door de leden van de Jazz Generation Big Band onder leiding ven Pater Guidi. De meeste leden van de band zijn tussen de 14 en 18 jaar oud, maar spelen alsof ze al een heel big band leven achter zich hebben. Indrukwekkend was de zang van Sanne Huijbrechts. Vooral haar scatten is geweldig. En daarnaast speelt ze ook nog eens vibrafoon.
Vervolgens stond op het Load Out Stage de groep van Terry Callier. Interessante band van deze Amerikaan, met een kruising tussen jazz, wereldmuziek, afrikaanse klanken, pop en rap. Heel kort gezien want de volgende band stond al weer klaar op De Helling.
Cristina Branco is een grote naam als het om Fado gaat. Als je daar niet van houdt moet je er ook niet naar toe gaan. Maar als ze dan op een festival staat ga je natuurlijk toch even kijken. En dan blijkt dat vooroordelen keihard afgerekend worden. Want wat Cristina Branco doet gaat veel verder dan Fado, deze Portugese zangeres heeft een compleet nieuw genre ontwikkeld. Niks inheemse instrumenten, klaaglijke zang en klederdracht, nee, gewoon een keigoed optreden van een wereldband en een wereldzangeres!
De altijd melancholische Fado heeft het veld geruimd voor afwisseling van vreugde en verdriet. Muzikaal gezien dan, want de teksten zijn allemaal in het Portugees. De tweede verrassing van de dag.
En toen begon het zachtjes te regenen en veel plaatsen om droog te staan zijn er niet op IJazz, de grootste is het Duvel Droomschip waar Gabriel Rios en Jeff Neve speelden. De tent was helemaal vol, maar helaas voor Gabriel was het publiek niet allemaal voor hem gekomen, en het was dus rumoerig in de zaal. Niet erg bij de steviger nummers, maar wel vervelend bij een romantische ballads.
Ook De Kraan bood nog enige mogelijkheid om te schuilen, vlak voor het podium, maar veel was het niet. De Flowriders lieten het er echter niet bij zitten en maakten er een klein feestje van. Ondanks dat het steeds harder ging regenen.
Een andere mogelijkheid om droog te blijven was natuurlijk deze, inventief maar niet echt handig. Het best was natuurlijk een paraplu, het was tenslotte windstil, de regen viel recht naar beneden, dus onder een plu stond je droog. Voordeel van IJazz is dat het hele festivalterrein geplaveid is met beton, dus enorme modderpoelen bleven uit. Wel veel plassen, maar daar glij je niet in uit.
Een deel van het publiek ging naar huis, maar de echte muziekliefhebbers bleven natuurlijk. En die zagen bijvoorbeeld een geweldig optreden van het Jazz Orkest van het Concertgebouw met vocaliste-pianiste Oleta Adams.
En zo´n regenbui is ook aanleiding tot bijzondere situaties. Zo werd het publiek bij Polar Bear uitgenodigd om op het Load Out Stage te komen zitten om droog te blijven tijdens het concert.
Deze band rond de uit Engeland afkomstige drummer Sebastian Rochford was de derde verrassing deze dag, moeilijk te omschrijven en ook alleen het eind van het optreden gezien. Jammer, maar op 12 november spelen ze in ´s-Hertogenbosch op het November Music Festival.
Zowel voor het publiek als voor de band was dit een bijzondere ervaring, Sebastian zei in elk geval dat hij dit optreden nooit meer zou vergeten.
Op de naastgelegn De Kraan begon vervolgens Laura Vane & The Vipertones. Het instrumentale openingsnummer overtuigde, heftige soul in de traditie van James Brown. Dat smaakte naar meer, maar met Laura erbij kreeg de band toch wat te weinig kansen en werd de muziek braver. Iets te braaf.
Vierde hoogtepunt, maar geen verrassing, waren de Ploctones. Zagen ze ook al op diverse plaatsen in het land het afgelopen jaar. Maar ook nu weer blijft het genieten.
Martijn Vink speelde vrijdag nog met Benjamin Herman op IJazz, vandaag stond hij in het Duvel Droomschip, voor een redelijk droog publiek, in plaats van op het geplande en verregende Load Out Stage.
Jeroen Vierdag is samen met Martijn de basis van de band, zorgt dat de solisten binnen het stramien blijven en geeft nu en dan een knallende solo.
Maar de sterren van de Ploctones zijn natuurlijk tenorsaxofonist Efraim Trujillo en gitarist Anton Goudsmit. Een geweldige afsluiter van IJazz 2009!
De zondag van IJazz is niet altijd de gelukkigste dag wat betreft het weer, vorig brak er een noodweer uit op zondag, vandaag was het gelukkig alleen maar regen. Maar muzikaal was het helemaal goed. Volgend jaar graag weer.
Op weg naar huis nog een staartje meegepikt van de Openlucht Poèziemanifestatie in Leiden aan de Nieuwe Rijn. Smells Like Teen Spirit is voorgedragen toch een stuk minder interessant dan gezongen door Kurt Cobain.
Maar er was gelukkig ook nog Dempsey die Brodsky´s gedicht Blues op muziek zette en de Nederlandse vertaling (Ernst van Altena) van Trumpet Player van Langston Hughes ten gehore brachten, inclusief gasttrompetist.
LINKS:
IJazz
Edwin Rutten
WEIZZ
Eric Legnini
Sky Dive
Monsieur Dubois
Jazz Generation Big Band
Terry Callier
Cristina Branco
Gabriel Rios
Flowriders
Jazz Orkest van het Concertgebouw
Oleta Adams
Polar Bear
Laura Vane & The Vipertones
The Ploctones
Abonneren op:
Posts (Atom)