De derde dag van de tweede editie van
IJazz begon luchtig met
Edwin Rutten. American Songbook en Hollandse hits wisselde hij af met Ome Willem elementen. Zoals het Deze vuist op deze vuist gezongen door Koen. Leuk voor de kinderen, maar er was nog meer.
Op De Kraan speelde de band
WEIZZ, winnaar van het Keep an Eye Jazz Award, een westrijd voor studenten aan het Conservatorium van Amsterdam. Spelen een soort traditionele jazz, maar met veel uitstapjes naar andere muziekstijlen. Verfrissend geluid met eigen composities.
Vervolgens speelde op het Load Out Stage
Eric Legnini met zijn trio, de eerste grote verrassing van de dag.
De Franse pianist Eric Legnini timmert al jaren aan de weg, maar is in Nederland geen erg bekende naam, ten onrechte, want hij speelt swingende jazz, gedreven, maar ontspannen.
Bassist Mathias Allamane speelde heel bedachtzaam en zorgde voor een solide basis. De nieuwste cd van het trio heet Trippin´ en dat is een goede omschrijving voor hun muziek.
Franck Agulhon was de flamboyante drummer. Het was een knap optreden en uitermate geschikt voor de vroege zondagmiddag.
Op de boot, het Jazz Dock genaamd, speelde ondertussen
Sky Dive, het vroegere Sanne Landvreugd Quartet. Al een tijdje niet meer gezien, maar het klinkt nog altijd uitstekend, Sanne is heerlijk op saxofoon en de band swingt als een trein. Hoorde maar twee nummers, een van Sanne en een in een arrangement van Danny van Kessel. Indrukwekkend was de bassolo.
Voor de derde keer in een jaar zagen we
Monsieur Dubois op een festival en net als de vorige keren swingt het bij de ambassadeurs van het Dutch Nu-Jazz Movement geweldig. Schuwen het experiment niet, maar is toch zeer dansbaar. Altijd een feest om naar te luisteren.
Op het Young Talent Stage werd weer gestreden om de IJazz Award, hier door de leden van de
Jazz Generation Big Band onder leiding ven Pater Guidi. De meeste leden van de band zijn tussen de 14 en 18 jaar oud, maar spelen alsof ze al een heel big band leven achter zich hebben. Indrukwekkend was de zang van Sanne Huijbrechts. Vooral haar scatten is geweldig. En daarnaast speelt ze ook nog eens vibrafoon.
Vervolgens stond op het Load Out Stage de groep van
Terry Callier. Interessante band van deze Amerikaan, met een kruising tussen jazz, wereldmuziek, afrikaanse klanken, pop en rap. Heel kort gezien want de volgende band stond al weer klaar op De Helling.
Cristina Branco is een grote naam als het om Fado gaat. Als je daar niet van houdt moet je er ook niet naar toe gaan. Maar als ze dan op een festival staat ga je natuurlijk toch even kijken. En dan blijkt dat vooroordelen keihard afgerekend worden. Want wat Cristina Branco doet gaat veel verder dan Fado, deze Portugese zangeres heeft een compleet nieuw genre ontwikkeld. Niks inheemse instrumenten, klaaglijke zang en klederdracht, nee, gewoon een keigoed optreden van een wereldband en een wereldzangeres!
De altijd melancholische Fado heeft het veld geruimd voor afwisseling van vreugde en verdriet. Muzikaal gezien dan, want de teksten zijn allemaal in het Portugees. De tweede verrassing van de dag.
En toen begon het zachtjes te regenen en veel plaatsen om droog te staan zijn er niet op IJazz, de grootste is het Duvel Droomschip waar
Gabriel Rios en Jeff Neve speelden. De tent was helemaal vol, maar helaas voor Gabriel was het publiek niet allemaal voor hem gekomen, en het was dus rumoerig in de zaal. Niet erg bij de steviger nummers, maar wel vervelend bij een romantische ballads.
Ook De Kraan bood nog enige mogelijkheid om te schuilen, vlak voor het podium, maar veel was het niet. De
Flowriders lieten het er echter niet bij zitten en maakten er een klein feestje van. Ondanks dat het steeds harder ging regenen.
Een andere mogelijkheid om droog te blijven was natuurlijk deze, inventief maar niet echt handig. Het best was natuurlijk een paraplu, het was tenslotte windstil, de regen viel recht naar beneden, dus onder een plu stond je droog. Voordeel van IJazz is dat het hele festivalterrein geplaveid is met beton, dus enorme modderpoelen bleven uit. Wel veel plassen, maar daar glij je niet in uit.
Een deel van het publiek ging naar huis, maar de echte muziekliefhebbers bleven natuurlijk. En die zagen bijvoorbeeld een geweldig optreden van het
Jazz Orkest van het Concertgebouw met vocaliste-pianiste
Oleta Adams.
En zo´n regenbui is ook aanleiding tot bijzondere situaties. Zo werd het publiek bij
Polar Bear uitgenodigd om op het Load Out Stage te komen zitten om droog te blijven tijdens het concert.
Deze band rond de uit Engeland afkomstige drummer Sebastian Rochford was de derde verrassing deze dag, moeilijk te omschrijven en ook alleen het eind van het optreden gezien. Jammer, maar op 12 november spelen ze in ´s-Hertogenbosch op het November Music Festival.
Zowel voor het publiek als voor de band was dit een bijzondere ervaring, Sebastian zei in elk geval dat hij dit optreden nooit meer zou vergeten.
Op de naastgelegn De Kraan begon vervolgens
Laura Vane & The Vipertones. Het instrumentale openingsnummer overtuigde, heftige soul in de traditie van James Brown. Dat smaakte naar meer, maar met Laura erbij kreeg de band toch wat te weinig kansen en werd de muziek braver. Iets te braaf.
Vierde hoogtepunt, maar geen verrassing, waren de
Ploctones. Zagen ze ook al op diverse plaatsen in het land het afgelopen jaar. Maar ook nu weer blijft het genieten.
Martijn Vink speelde vrijdag nog met Benjamin Herman op IJazz, vandaag stond hij in het Duvel Droomschip, voor een redelijk droog publiek, in plaats van op het geplande en verregende Load Out Stage.
Jeroen Vierdag is samen met Martijn de basis van de band, zorgt dat de solisten binnen het stramien blijven en geeft nu en dan een knallende solo.
Maar de sterren van de Ploctones zijn natuurlijk tenorsaxofonist Efraim Trujillo en gitarist Anton Goudsmit. Een geweldige afsluiter van IJazz 2009!
De zondag van IJazz is niet altijd de gelukkigste dag wat betreft het weer, vorig brak er een noodweer uit op zondag, vandaag was het gelukkig alleen maar regen. Maar muzikaal was het helemaal goed. Volgend jaar graag weer.
Op weg naar huis nog een staartje meegepikt van de Openlucht Poèziemanifestatie in Leiden aan de Nieuwe Rijn. Smells Like Teen Spirit is voorgedragen toch een stuk minder interessant dan gezongen door Kurt Cobain.
Maar er was gelukkig ook nog
Dempsey die Brodsky´s gedicht Blues op muziek zette en de Nederlandse vertaling (Ernst van Altena) van Trumpet Player van Langston Hughes ten gehore brachten, inclusief gasttrompetist.
LINKS:IJazzEdwin RuttenWEIZZEric LegniniSky DiveMonsieur DuboisJazz Generation Big BandTerry CallierCristina BrancoGabriel RiosFlowridersJazz Orkest van het ConcertgebouwOleta AdamsPolar BearLaura Vane & The VipertonesThe Ploctones
De Tweede editie van Jazzed Up, een leuk klein jazzfestival in de Q-Bus in Leiden, opent met Diggedyshweng? uit Amsterdam. In 2009 gezien op IJazz, vorig jaar tijdens de PopRonde in Van der Werf en nu met veel (eigen) nieuwe nummers in de Q-Bus. Een mengeling van jazz, funk en soul met als hoogtepunten de nieuwe nummers 'Simply in Love' en 'Nothing'.
Daarna komt de Leids/Amsterdamse band Zosja! een mooie set afleveren, met een repertoire dat bestaat uit standards, maar met eigen aanvullingen en experimenten. Ook al eerder gezien dit jaar, het is een jonge band die duidelijk aan het groeien is, ga zo door!
Maar we komen natuurlijk voor The Ploctones, altijd al een geweldige band die we al veel vaker zagen, maar vanavond gebeurt er iets speciaals. Waar het precies aan ligt is moeilijk te duiden, maar de band is geweldig op dreef, het publiek is enthousiast en de Q-Bus blijkt de ideale zaal voor The Ploctones. Zoals gezegd, we zagen ze al vaker, maar dit is hun beste optreden ooit!
Na afloop nog even naar De Twee Spieghels voor de afterparty waar we nog twee nummers van Clarksdale meepikken. Heel iets anders maar ook niet verkeerd. Iets van de Allman Brothers en Midnight Rambler horen we nog, voordat de band en wij voldaan naar huis gaan.
Het Meer Jazz festival in Hoofddorp heeft tijdens deze 17e editie een enorme metamorfose ondergaan. De vorige edities speelden zich af in theater De Meerse, het raadhuis, PierK en vooral podia en paviljoens op het Raadhuisplein, nu heeft de organisatie opeens de beschikking over een fantastisch Cultuurgebouw met 7 hoogwaardige podia. Op het Raadhuisplein staat nog één paviljoen en één buitenpodium en daar opent Taratata! het driedaagse festival met een vrolijk optreden met nummers variërend van Mardi Gras tot Bei Mir bist Du Schön. Met trompettist Jasper Gloerich, saxofonist Ewout Derksen, sousafonist Arend Huisman en drummer Martijn Klaver.
Meer Jazz is een gezellig, beetje traditioneel jazzfestival. Maar nu heeft het opeens de beschikking over een heus poppodium, Duycker, met een grote en een kleine zaal. Dat vraagt om een aangepaste programmering en het antwoord is Lavalu.
Die hebben we al veel vaker gezien, maar vandaag is het voor het eerst in een totaal nieuwe bezetting. Met Sander Hop op gitaar, die al wel een gastrol had op de cd Hope or Liquid Courage, nu in een zeer prominente rol.
Drummer Bram Hakkens mag er trouwens ook zijn tijdens dit twee uur durende optreden zonder pauze. En als op het eind het repertoire op is worden gewoon een aantal eerder gespeelde nummers overgedaan.
Het is voor het eerst dat Lavalu in deze bezetting speelt met Daniel Rose op bas, en dat is in het begin nog even wennen, ook omdat er dan nog niet zoveel publiek is. Maar de nummers die op het eind herhaald worden klinken dan in een volle zaal tien keer zo goed! Vooral Rock this Town is een geheide hit.
De band speelt veel nieuwe nummers maar ook een aantal van de eerste cd in een nieuw jasje. Want Lavalu heeft duidelijk de toon veranderd, iets minder jazzy, en veel meer rock. Swingen deed het altijd al, en dat is gelukkig zo gebleven. Er gaat een nieuwe cd komen die zal worden geproduceerd door toetsenman Stephan Schmid (Zuco 103), dat gaat helemaal goed komen.
Middelpunt als altijd is zangeres en pianiste Lavalu die er een geweldig optreden van maakt. Hoogtepunt van het optreden is misschien wel het nummer Feeling that You're Gone, met een onwijs vet intro. Meer Jazz weet misschien niet wat het overkomt, maar ze scoren met deze nieuwe Lavalu!
En dan weer terug naar de raliteit, in de binnenstraat van het Cultuurgebouw speelt McDixie Light traditionele dixieland.
En in het enig overgebleven paviljoen speelt 4beat6 een mooie hommage aan Benny Goodman en Lionel Hampton. Met onder andere David Lukacs op klarinet, Barry Olthof op drums en Jacco Griekspoor op vibrafoon.
