Ploctones gaan er weer helemaal voor

We zagen ze al veel vaker, in 2008 in Delft en Museum Beelden aan Zee, precies twee jaar geleden hier in De Burcht en in juni 2009 op IJazz, maar dat is dus alweer anderhalf jaar geleden, hoogste tijd om de stand van zaken op te nemen bij The Ploctones bij het Leids Jazz Trio in het kader van de komende Leidse Jazz Week.

Deze tour was een gevolg van de Boy Edgar prijs 2010 die Anton Goudsmit vorig jaar won. Naast een aantal nummers van hun vorige cd speelden ze veel werk van hun nieuwe cd die waarschijnlijk in februari uitkomt en op 14 mei in De Melkweg wordt gepresenteerd.

Tijdens de eerste set had Efraïm Trujillo wat problemen met het geluid, maar dat mocht de pret niet drukken. The Ploctones spetterden als vanouds, hoewel het nieuwe werk wat ingetogener lijkt dan het oude. Maar zeker niet minder goed. En een nummer als Circus is dan wél weer helemaal de oude Ploctones.

Zoals altijd stelen Anton en Efraïm de show, maar minstens zo belangrijk is de ritmesectie met Jeroen Vierdag op bas. In de pauze worden de geluidsproblemen opgelost en daarna gaan ze echt helemaal los.

Martijn Vink is de onmisbare drummer van het gezelschap, die als altijd weer indruk maakte met zijn geweldige spel. De uitverkochte tuinzaal van De Burcht genoot volop en nadat het concert geëindigd was met het knallende Muchacho wisten ze de band nog tot twee toegiften te porren.
Ja met The Ploctones gaat het nog steeds uitstekend, benieuwd naar die nieuwe cd, want deze avond was er een om niet snel te vergeten.

Links:
Ploctones
Leids Jazz Trio

Kyrill Trio heeft lange aanloop nodig

Het nieuwe Hot House seizoen in Leiden is begonnen en het viel in eerste instantie niet echt mee. Het Kyrill Trio begint wat stug, introvert, maar is technisch perfect, alleen ontbreekt de ziel in de muziek.

Pianist Achim Kaufmann is de componist van de band en bespeelt de piano op allerlei manieren, niet alleen op de toetsen, ook direct op de snaren. Tegen het eind van de eerste set komen ze eindelijk een beetje los en begint het te swingen en te knallen.

Na de pauze gaat het pas echt los en de Amerikaanse drummer Jim Black laat nu pas horen waarom hij een powerdrummer wordt genoemd. Het concert wordt een soort duel tussen piano en drums, beiden vragen constant om aandacht en met succes.

Constante factor tijdens het hele concert is bassist Valdi Kolli uit IJsland, altijd aanwezig, maar ook altijd op de achtergrond. Wat vooral opvalt na de pauze is dat de muzikanten losser worden, met veel meer plezier spelen, tussendoor kunnen lachen, en dat is precies waar we van houden!

LINKS:
Achim Kaufmann
Jim Black
Valdi Kolli
Hot House
Leids Jazztrio

Boeiende avond met Young Vips on Tour

De Vereniging van Jazz en Improvisatiemuziek Podia (VIP) organiseert al jaren een serie dubbelconcerten met aanstormend talent. Het slot van de elfde Young VIPs on Tour was dit keer in Leiden in De Burcht.
De avond opende met The Black Napkins, een ongebruikelijke combinatie van drummer (Gerri Jäger), gitarist (Jasper Stadhouders) en trompettist (Sanne van Hek). Voeg daar dan nog een hoop elektronica aan toe en er ontstaat muziek die piept en knarst waarbij de muzikanten telkens op elkaar reageren. Het resultaat was een bijzonder en mooie soundscape.

Na de pauze was het de beurt aan The Blazin' Quartet dat een heel ander soort muziek liet horen. Natuurlijk werd er flink geïmproviseerd en ontbrak de elektronica niet, maar dat gebeurde telkens binnen een duidelijke structuur van een liedje. Het internationale gezelschap met Alex Simu op sax en clarinet, Michael Rörby (trombone), Mihail Ivanov (bas) en Srdan Ivanovic (drums) maakten er een heerlijk optreden van.
LINKS:
The Black Napkins
The Blazin' Quartet
Leids Jazz Trio

Glerum Omnibus toont veel variatie

Het was een wat druilerige zondagmiddag en dus tijd voor een opbeurend stuk muziek. Hot House had Ruben Hein, Ernst Glerum en Joost Patocka weten te strikken en de middag kon niet meer stuk. Het concert maakte deel uit van de Glerum Omnibus 57 variations toer, naar aanleiding van hun nieuwste cd.

Ernst Glerum behoeft natuurlijk geen nadere introductie. Hij leefde zich helemaal uit op zijn minibas en hanteerde daarbij ook regelmatig zijn strijkstokken (een Franse en een Duitse) en hij praatte de nummers aan elkaar op een manier die de sfeer enorm verhoogde. Geen afstandelijke, introverte musici, maar meer een sfeer van vrienden onder elkaar. Genieten.

Drummer Joost Patocka kennen we vooral door zijn samenwerkingen met Benjamin Herman, leuk hem eens in een andere rol te zien. Want ook hier was hij helemaal in zijn element en het samenspel met de anderen was prima in orde.
De muziek bestond uit nummers die opgebouwd waren rond een thema, gevold door variaties daarop. Af en toe neigde het een beetje de kant van moderne klassieke muziek op te gaan, vooral als Ernst Glerum zijn strijkstok hanteerde, maar vervolgens keerde het altijd weer terug naar de jazz.

Ruben Hein speelde lekker piano en zong tegen het eind zelfs nog een nummer. Ernst Glerum waarschuwde ons vooraf dat dat een helemaal fout nummer zou worden, maar het tekende de uitstekende sfeer dat ze het toch speelden. Want om Too Much van de Spice Girls te verjazzen gaat wel erg ver, maar in handen van dit trio ontstond er wat moois.
Het was tekenend voor het hele optreden en de geweldige sfeer, zowel op het podium als in de zaal. Een prima optreden van een prima groep.

LINKS:
Ernst Glerum
Joost Patocka
Ruben Hein
Leids Jazztrio

Dempsey staat niet alleen

Dempsey is een Leidse groep die al jaren bestaat (sinds 1999 in de huidige samenstelling) en vanavond in een uitverkochte tuinzaal van De Burcht hun nieuwe, derde cd presenteerde: Tips voor Alleenstaanden.

De driemansformatie zet gedichten, Nederlandse en naar het Nederlands vertaalde, op muziek. Michael van Hoogenhuize speelt accordeon (en soms piano) en is het rustpunt van de groep.

De muziek is te omschrijven als Nederlandstalige volksmuziek met een heel eigen stijl. De muziek is toegankelijk en roept associaties op met groepen als Bots of Plons. Maarten Witkam speelt saxofoon, fluiten, viool, gitaar en zingt, Ferry Rigault speelt (bas)gitaar en zingt.

Voor de pauze speelden ze de nieuwe (derde) cd integraal en in volgorde, een set van bijna anderhalf uur. Bij een paar nummers aangevuld met gasten, zoals Geert Schoonderwoerd den Bezemer op Banjo en Jim op gitaar.

Na de pauze volgde nog een set van een uur (!), waar ze twee nummers speelden die de cd nét niet gehaald hadden, zoals het toch prachtige De Trompettist (met Jim op trompet) en oudere, bekende nummers zoals Dikke Dinges (een nummer uit 1976) en de Bende van Jan de Ligte.
Een prima optreden dat vooral na de pauze helemaal los ging. Memorabel concert. Binnenkort hier de cd recensie.

LINKS:
Dempsey
De X
Leids Jazztrio

Alles klopt bij de Talking Cows, maar toch mist er iets. Humor!

Hot House opende het 41ste (!) seizoen in Leiden met een optreden van de Talking Cows in de tuinzaal van De Burcht. De clips op de site deden prima muziek in combinatie met een hoop humor vermoeden. De muziek was inderdaad uitstekend, maar de humor kwam alleen van de presentator, en dat zijn we van Frank Elkhuizen wel gewend. Maar hier overtrof hij zichzelf. Hoe? Had je er maar bij moeten zijn!

Maar het optreden zelf ontbeerde elke vorm van humor en dat viel een beetje tegen. Niet dat er iets mis was met het optreden, maar we hadden er iets meer, iets extra's van verwacht.
Tenorsaxofonist Frans Vermeerssen was uitstekend op dreef, soms spetterend en knallend, soms piepend en krakend, elke noot raak.

Medeoprichter Robert Jan Vermeulen speelde fijn ondersteunend én goed solerend in vooral eigen composities. Invloeden van Mischa Mengelberg en Thelonius Monk zijn onmiskenbaar aanwezig.

Bassist Dion Nijland vormde de stevige basis van de band. Meestal plukkend aan de snaren, maar af en toe hanteerde hij ook de strijkstok.

Drummer Yonga Sun zagen we vorig jaar ook al in De Burcht, maar toen als drummer van Lavalu en hij was ook de drummer van het Ad Colen Quartet afgelopen april in De Burcht. Daar kwam zijn spel het meest tot zijn recht, maar hier was hij ook alweer enorm op dreef.
Prima concert dus, maar laat ons ook eens lachen, het hoeft allemaal echt niet zo serieus! En de site van Talking Cows bewijst dat de potentie aanwezig is, zet dat door op het podium.

LINKS:
Talking Cows
Leids Jazz Trio

Supergroep overtreft zichzelf

Het was een mooie affiche zaterdagavond in De Burcht in Leiden. Anderson-Bennink-Möbus-Glerum-Kemenade is met recht een supergroep, vijf topmuzikanten met een toprepertoire. Ze speelden 7 concerten in zeven dagen, waaronder twee in Duitsland, en sloten dit af met een optreden in Leiden, georganiseerd door Hot House.

Altsaxofonist Paul van Kemenade is de man die steeds maar weer op zoek is naar nieuwe combinaties en die ook vindt. Maar deze combinatie was de beste die we van hem zagen. En daarin waren we niet de enigen, de zaal was muisstil of klapte zich de blaren.

De combinatie van altsax en trombone kom je niet zo vaak tegen in een kleine groep, maar Ray Anderson paste hier helemaal in. Zowel zijn solo's als zijn duetten met Paul van Kemenade waren ongehoord.

Gitarist Frank Möbus kenden we nog niet maar is een enorm goede jazzgitarist, zo eentje die niet voortborduurt op gebaande paden, maar op zoek is naar een nieuw geluid, en dat vindt hij!

Het optreden had, zoals verwacht, een hoog improvisatiegehalte, ook bas en drums droegen hun steentje daarin bij, maar bassist Ernst Glerum wist in ieder nummer de groep weer naar het basisthema te sturen.

Andere rots in de branding was de altijd weer geweldige en niet te stuitten drummer Han Bennink. Ja, wat moet je over hem nog zeggen, een living legend die zich geheel ten dienste van de groep stelde.
Zeven optredens in een week is natuurlijk veel, maar daardoor waren ze zó goed op elkaar ingespeeld, dat alles klopte, alles goed ging. Een onvergetelijk concert van vijf topmuzikanten, waarbij alles klikt.

Elke saxofonist heeft een eigen houding bij zijn spel, zo ook Paul van Kemenade. Dit beeld is gebaseerd op een optreden van hem in Leiden in 2007 met zijn quintet en drie Afrikaanse muzikanten. Dit keer leek hij iets beweeglijker dan toen, maar het blijft een ingetogen speler. Het beeld is gemaakt door beeldhouwer Lucia Bronsveld. Op haar site nog meer beelden van muzikanten.

LINKS:
Paul van Kemenade
Ray Anderson
Frank Möbus
Ernst Glerum
Han Bennink
Lucia Bronsveld
Hot House

Woestijngras zoekt oase

Het Spinifex Orchestra is een bijzonder gezelschap muzikanten, zaterdagavond stonden ze met z'n negenen op het podium van De Burcht in Leiden. Spinifex is een Australisch woestijngras dat er op een afstandje wollig uitziet, maar van dichtbij scherp en puntig is. Wollig was het orkest allerminst, scherp en puntig zeker wel.

Vijf blazers worden bijgestaan door een stevige ritmesectie daarachter. Ned McGowan (links) is fluitist en een van de drie initiators van de groep, samen met Tobias Klein (rechts), die behoorlijk en erg goed te keer ging op saxofoon en klarinetten.

Jasper Blom (midden) deed het ook schitterend op sax en klarinet, trompettist Gijs Levelt (rechts), de derde initiator en woordvoerder van de groep knalde en fluisterde op zijn trompet. Axel Schappert op trombone completeerde de blazerssectie.
Opvallend was de aanwezigheid van Raphael Vanoli (links) op elektriche gitaar, die zo uit een rockband leek te zijn weggelopen.

Bassist Sean Fasciani zat visueel onopvallend, maar muzikaal onmisbaar achter de blazers. Samen met Uli Genenger (onder rechts, we zagen hem vorige maand nog op ditzelfde podium met de Ploctones) op drums vormde hij de solide basis van de band, aangevuld met Raphael Vanoli (onder links) en Theo van Tol op accordeon.
Gijs Levelt en Theo van Tol zagen we hier al eerder, toen als deel van STriCat, een heel andere band.

De muziek van Spinifex is geen alledaagse jazz, er zitten elementen van allerlei niet-westerse, Balkan, maar ook hardrock en modern klassieke muziek in. Zeer verrassend, maar af en toe ook wel vermoeiend. Bijna alle nummers zijn eigen composities van de muzikanten zelf, soms ingetogen soms knallend, maar altijd alle kanten opgaand.
De composties zijn complex en werden virtuoos gespeeld door negen uitstekende muzikanten, maar na afloop waren we bekaf van het luisteren. In een woestijn ben je blij als je een oase tegenkomt en die ontbrak hier. Desalniettemin een uitstekend optreden.

LINKS:
Spinifex Orchestra
Hot House

Ploctones blijven groeien

The Ploctones zagen we in augustus vorig jaar voor 50 man publiek op de Markt in Delft, in oktober voor 100 man in Museum Beelden aan Zee en vanavond voor een uitverkochte tuinzaal (150) bij de Leidse Burcht. En niet alleen de bezoekersaantallen groeien, ook het muzikale niveau (dat na het eerste optreden al niet meer stuk kon) wordt steeds beter.
Volgend hoogtepunt is de presentatie van de nieuwe cd '050', waar ze nu al heel veel van speelden, in Paradiso op 14 maart. En zoals Anton Goudsmid duidelijk maakte, ze zijn er voor gevráágd door Paradiso. Terecht natuurlijk, het is de beste Nederlandse jazzrock formatie van dit moment.

Efraim Trujillo speelt geweldig sopraan- en vooral tenorsax, dat wisten we al, maar hij was vanavond bijzonder op dreef. Zowel in bekende nummers als Boom Petit en Heroes als in de nieuwe nummers als Paalangst en het tropische Rrrita,

Anton Goudsmit is volgens sommigen de beste gitarist van Nederland, dat is natuurlijk een kwestie van smaak, maar dat hij tot de top behoort is duidelijk. En hij is de componist van de band, alle stukken zijn van zijn hand, alleen het nummer De Dorst is een compositie van Arnold Dooyeweerd.

Jeroen Vierdag is onmisbaar op de basgitaar, altijd aanwezig, nooit opdringerig. Een speciale rol voor hem was weggelegd in het nummer 050, titelsong van de nieuwe cd, waar hij schitterde op zijn 5-snarige bas,

Verrassend was de afwezigheid van Martijn Vink. In zijn plaats speelde Uli Genenger, niet voor het eerst, en een goede invaller voor Martijn Vink.
Al met al weer een geweldig optreden van The Ploctones en niet alleen groeit het aantal bezoekers iedere keer, ook de band groeit, ieder optreden dat we zien is weer beter. Dat moet wat worden straks in Paradiso!

LINKS:
The Ploctones
Leids Jazztrio

Lavalu komt er aan

Het Arnhemse kwartet Lavalu is een wonderlijke combinatie. Ze spelen een mix van pop en jazz, net iets voor De X om te programmeren in de tuinzaal van De Burcht in Leiden. En net als vorige week bij STriCat was het publiek weer geweldig en gelukkig ook in iets grotere getale aanwezig.

Marielle Woltring is de pianist, zangeres, tekstschrijver en componist
van de band. Ze schijnt het gat tussen Björk en Roisin Murphy te vullen, maar in de eerste set hoorden we vooral een kruising tussen Joni Mitchell en Chi Coltrane. Zeker niet vervelend, maar het klinkt wat ouderwets en dat was het zeker niet. Lavalu is toch echt een eigen geluid aan het ontwikkelen.

De band bestaat verder uit Miguel Boelens (saxofoons) en Jörg Brinkmann (cello), waarbij de cello de bas verving. Zowel saxen als cello hadden veel electronica in huis waarmee een breed scala aan klanken kon worden opgezet.

Onmisbaar en voortreffelijk was Yonga Sun op drums, maar de belichting was niet zo goed, en de foto dus ook niet.
Leken de muzikanten in de eerste set nog wat onzeker, in de tweede set hadden ze er vertrouwen in en speelden het dak van het huis. Nieuwe associaties drongen zich op zoals Curved Air, Renaissance en ELP. Maar dat zijn alleen associaties, Lavalu klinkt echt wel als zichzelf.

De (eigen) nummers variëerden van catchy, uptempo jazz-pop tot hartverscheurende ballads en alles daar tussen in, waardoor het een afwisselend optreden was.
Cellist Jörg Brinkmann bespeelde de cello met vingers en strijkstok, geen gebruikelijke setting voor een cellist, maar hier zeker op zijn plaats.

En hij sampelde er ook nog eens op los in een duet met Marielle Woltring, heel mooi.
Het optreden begon misschien wat aarzelend, maar gaandeweg steeg het zelfvertrouwen én het speelplezier. En dat ze op de goede (en brede) weg zijn blijkt ook wel uit het feit dat ze volgende maand in het Bimhuis staan en in maart in Paradiso!

LINKS:
Lavalu
De X
Leids Jazz Trio

STriCat in in De Burcht in Leiden

STriCat is een vreemde, bijzondere, maar vooral aanstekelijke band, die een combinatie speelt van Roemeense volksmuziek en bebop/hard bop. Maar geen covers van bestaande nummers, (bijna) allemaal eigen nummers. Drie man op respectievelijk trompet, accordeon en cymbaal, met verschillende roots, die bijna 3 uur lang de tuinzaal van De Burcht op het puntje van hun stoel deed zitten. De organisatie was in handen van De X, onderdeel van het Leids Jazz Trio.

Fotograaf, drummer, maar in dit geval cymbaalspeler Bokkie Vink zorgde voor het meest traditionele Roemeense geluid. Maar hij bespeelt de cymbaal niet op de traditionele wijze, hij geeft er een heel nieuwe invulling aan. Hij speelde vroeger bij het orkest van Tata Mirando, maar zoals hij zelf zei is dat niet te vergelijken met STriCat. Er zijn niet veel cymbalisten in Nederland, maar Bokkie is een virtuoos op dit instrument.

Theo van Tol speelde de accordeon, inclusief de baspartijen. Het vereiste de nodige concentratie, maar het resultaat was geweldig. Het was overigens een digi-accordeon, dus volgens Theo was er niets echt aan. Maar je moet het natuurlijk wel kunnen spelen.
STriCat was net terug van een tour op Taiwan en speelde eerder dit jaar bij Jazz op het Dak en het North Sea Jazzfestival. Volgend jaar staat een tour door Mexico op het programma.

Staat Bokkie Vink nog het dichtst bij de Roemeense muziek (uit de staatscommunistische jaren wel te verstaan, toen muziek nog één van de weinige vrijheden was, een mogelijkheid om te zoeken naar vrijheid), Theo van Tol neigt al meer naar de jazz en trompettist Gijs Levelt maakt de jazzinbreng compleet. De laatste twee zitten overigens ook in de Amsterdam Klezmer Band.
Tijdens het optreden werden zowel nummers van de cd Rats & Gentle People uit 2007 als nummers van de volgend jaar maart te verschijnen nieuwe cd gespeeld, waaronder 2 premieres. Zo te horen gaat STriCat steeds meer een eigen geluid ontwikkelen, steeds aanstekelijker, maar zonder zijn roots te verlaten. Een uitstekende band voor de jazzfestivals van 2009!

LINKS:
StriCat
De X
Leids Jazz Trio