Echt overal muziek in Leiden vandaag

Deze tweede pinksterdag begint regenachtig, maar in de loop van de middag klaart het gelukkig steeds verder op. Prettig voor de Cum Laude concerten, want die spelen zich allemaal in hofjes en dus in de open lucht af. Voor het Jasper van Damme trio betekent dit dat met name Jasper nog in een miezerig regentje staat te spelen. Voor bassist Sven Happel en drummer Mark Schilders is er nog ruimte onder het afdakje. Maar ze trekken er zich niets van aan en het publiek gelukkig ook niet, gewoon de paraplu erbij. Boppen in de regen!
Het tweede hofje is wat groter en voor de muzikanten én voor het publiek staan er partytenten. Maar het blijft droog tijdens dit optreden van de groep Weizz! met Itai Weissman (sax), Charly Roussel (bas) en Eddie Jensen (drums). Zien we wel vaker, onlangs nog in De Twee Spieghels, maar het blijft altijd een genot om naar te luisteren.Het derde concert voert ons naar de Jan de Laterehof, het best geörganiseerde hofje van degenen die wij bezochten. Borrelnoten op tafeltjes, bitterballen komen geregeld langs en ze hebben er een bar neergezet, slim! En ze hebben ook altijd goede muziek, vorig jaar speelde hier Weizz!, gisteren Morris Kliphuis en afgelopen donderdag Tin Men & The Telephone tijdens StuKaFest.
Toen de verrassing van de dag, nu maken ze dat nogmaals helemaal waar. Jammer genoeg zonder video vandaag waardoor ze het nummer Tin FM niet konden spelen, maar met veel samples is het weer een lust voor oor en oog, want als je ziet met hoeveel inzet en plezier toetsenman Tony Roe, bassist Lucas Dols (beiden ex-Room Eleven) en drummer Bobby Petrov bezig zijn wil je bijna niet meer weg.
En als het dan weer licht begint te regenen schakelen ze net zo makkelijk over op een raggaenummer om de zon te lokken, niet dat het helpt, maar het geeft aan hoe goed de sfeer is.
We zagen al direct dat er iets vreemds was met de bas, blijkt het een carbon-bas te zijn, iets kleiner dan gebruikelijk en volgens Lucas uitstekend geschikt voor dit werk met Tin Men & The Telephone. Hopelijk gaan we nog heel veel van deze verrassend goede band horen!
Na drie trio's klimmen we De Burcht op voor het Berlage Saxophoon Quartet. Nu eens geen jazz maar klassiek, maar omdat we veel te lang bij Tin Men zijn gebleven horen we daar slechts een staartje van. Wel mooi die vier verschillende saxofoons.
Daarna is er op De Burcht een blokfluitconcert door Erik Bosschaaf die ons een lesje blokfluit geschiedenis probeert bij te brengen. Dus snel even wat gaan eten om op tijd terug te zijn, voor saxofonist Ties Mellema, maar zo op het einde van de dag kloppen de tijdsschema's niet meer helemaal, dus Ties helaas gemist.
Ook de boot waarop het Berlage Saxophone Quartet door de Leidse wateren zou varen is nergens te bekennen, maar bij toeval horen we dat ze nog een optreden gaan doen in de Fonteinzaal van Societeit De Burcht. Ze spelen een werk van Moussorgsky, het Italiaanse concert van Bach en een nummer van Sjostakovitsj, heel mooi, heel virtuoos en verrassend dat de vrouwen juist op de laagste saxen spelen, zou dat te verklaren zijn?
Ondertussen loopt het tegen negenen dus dan maar even naar De Twee Spieghels voor de maandagse jamsessie (nu we er toch zijn...), vandaag onder leiding van Wouter Kiers. Met Jeen Rabs op gitaar, Lodewijk van Wendel de Joode op bas en Andres Carree op de drums, spelen ze vijf kwartier achter elkaar door. De ene na de andere standard wordt ingezet, van Tico Tico tot Shadow of Your Smile tot La Vie en Rose.
Na de pauze neemt Roderick von Oven nog een aantal nummers de gitaar ter hand en zo komt er een mooi einde aan een dag vol prima muziek in Leiden.

LINKS:
Jasper van Damme
WEIZZ!
Tin Men and the Telephone
Berlage Saxophoon Quartet
Cum Laude concerten
Wouter Kiers
De Twee Spieghels

Genieten in Leiden

Het is alweer de zoveelste zomerse dag in april, dus de hele dag in de zon in de tuin, genieten. Toch om vier uur naar De Twee Spieghels voor het trio Weizz! van Itai Weissman (sax) met Charly Roussel (bas) en Eddie Jensen (drums). Zagen we in 2009 op IJazz, in 2010 bij de Leidse Hofjesconcerten en nu voor de derde keer. Blijkt nooit te gaan vervelen, want het is weer helemaal goed. Jarenlange ervaring en dus goed op elkaar ingespeeld zorgen ze voor een prima concert en een prima sfeer, ondanks dat het door vakanties en mooi weer rustiger is dan normaal. Genieten.

Na afloop heerlijk Asperges Flamande gegeten bij Brasserie Cronesteyn, weer genieten. Op de terugweg nog even langs De Twee Spieghels voor een glaasje overheerlijke Spieghelwijn (genieten) en dan naar huis, waar de buiten open haard al staat te wachten, genieten!

LINKS:
Itai Weissman
De Twee Spieghels
Brasserie Cronesteyn

cd-recensie: Itai Weissman & WEIZZ! - From Father to Son ****

WEIZZ! is in 2007 opgericht door Itai Weissman toen hij nog aan het Amsterdamse Conservatorium studeerde en bestaat naast Weissman (Israël) op sax uit Charley Roussel (Frankrijk) op contrabas en Eddie Jensen (Duitsland) op drums. In 2009 won de groep de Keep an Eye Jazz Award wat hen onder andere een optreden op IJazz 2009, waar we ze voor het eerst tegenkwamen. Niet lang daarna gingen ze de studio in om de cd From Father to Son op te nemen, ook een onderdeel van de Keep an Eye Jazz Award.
Het is een internationaal gezelschap en dat is terug te horen in de muziek. Het is een soort traditionele avantgarde jazz die de mannen spelen, maar wat het bijzonder maakt zijn de internationale invloeden vanuit met name de Israëlische muziek en de Klezmer. En wat ook opvalt zijn de sterke composities van Weissman en de mooie balans tussen de drie (of vier, op twee nummers speelt Yaniv Nachum op tenorsax mee).
De cd opent met het in aanvang niet meest toegankelijke nummer Cuatro, maar al snel valt alles op zijn plaats en volgt het ene na het andere juweeltje, zoals het spannende Jammin' At Hibshers en het gevoelige Sheva. Le David Yafe Eynaim is het enige niet zelf geschreven nummer, maar een traditional die Weissman als kind al speelde, nu in een arrangement van zijn vader.
De laatste nummers schreef Weissman samen met gitarist Eran Har Even, het vrolijke Shabak en de ingetogen uitsmijter Andy's Room. Al met al een bijzondere cd die muzikaal aansluit bij het optreden op IJazz, een genot voor beide oren.

LINKS:
Itay Weissman
Charley Roussel
Eddie Jensen
WEIZZ! op IJazz
WEIZZ! bij de Hofjesconcerten

IJazz muzikaal succes

De derde dag van de tweede editie van IJazz begon luchtig met Edwin Rutten. American Songbook en Hollandse hits wisselde hij af met Ome Willem elementen. Zoals het Deze vuist op deze vuist gezongen door Koen. Leuk voor de kinderen, maar er was nog meer.

Op De Kraan speelde de band WEIZZ, winnaar van het Keep an Eye Jazz Award, een westrijd voor studenten aan het Conservatorium van Amsterdam. Spelen een soort traditionele jazz, maar met veel uitstapjes naar andere muziekstijlen. Verfrissend geluid met eigen composities.

Vervolgens speelde op het Load Out Stage Eric Legnini met zijn trio, de eerste grote verrassing van de dag.

De Franse pianist Eric Legnini timmert al jaren aan de weg, maar is in Nederland geen erg bekende naam, ten onrechte, want hij speelt swingende jazz, gedreven, maar ontspannen.

Bassist Mathias Allamane speelde heel bedachtzaam en zorgde voor een solide basis. De nieuwste cd van het trio heet Trippin´ en dat is een goede omschrijving voor hun muziek.

Franck Agulhon was de flamboyante drummer. Het was een knap optreden en uitermate geschikt voor de vroege zondagmiddag.

Op de boot, het Jazz Dock genaamd, speelde ondertussen Sky Dive, het vroegere Sanne Landvreugd Quartet. Al een tijdje niet meer gezien, maar het klinkt nog altijd uitstekend, Sanne is heerlijk op saxofoon en de band swingt als een trein. Hoorde maar twee nummers, een van Sanne en een in een arrangement van Danny van Kessel. Indrukwekkend was de bassolo.

Voor de derde keer in een jaar zagen we Monsieur Dubois op een festival en net als de vorige keren swingt het bij de ambassadeurs van het Dutch Nu-Jazz Movement geweldig. Schuwen het experiment niet, maar is toch zeer dansbaar. Altijd een feest om naar te luisteren.

Op het Young Talent Stage werd weer gestreden om de IJazz Award, hier door de leden van de Jazz Generation Big Band onder leiding ven Pater Guidi. De meeste leden van de band zijn tussen de 14 en 18 jaar oud, maar spelen alsof ze al een heel big band leven achter zich hebben. Indrukwekkend was de zang van Sanne Huijbrechts. Vooral haar scatten is geweldig. En daarnaast speelt ze ook nog eens vibrafoon.

Vervolgens stond op het Load Out Stage de groep van Terry Callier. Interessante band van deze Amerikaan, met een kruising tussen jazz, wereldmuziek, afrikaanse klanken, pop en rap. Heel kort gezien want de volgende band stond al weer klaar op De Helling.

Cristina Branco is een grote naam als het om Fado gaat. Als je daar niet van houdt moet je er ook niet naar toe gaan. Maar als ze dan op een festival staat ga je natuurlijk toch even kijken. En dan blijkt dat vooroordelen keihard afgerekend worden. Want wat Cristina Branco doet gaat veel verder dan Fado, deze Portugese zangeres heeft een compleet nieuw genre ontwikkeld. Niks inheemse instrumenten, klaaglijke zang en klederdracht, nee, gewoon een keigoed optreden van een wereldband en een wereldzangeres!

De altijd melancholische Fado heeft het veld geruimd voor afwisseling van vreugde en verdriet. Muzikaal gezien dan, want de teksten zijn allemaal in het Portugees. De tweede verrassing van de dag.

En toen begon het zachtjes te regenen en veel plaatsen om droog te staan zijn er niet op IJazz, de grootste is het Duvel Droomschip waar Gabriel Rios en Jeff Neve speelden. De tent was helemaal vol, maar helaas voor Gabriel was het publiek niet allemaal voor hem gekomen, en het was dus rumoerig in de zaal. Niet erg bij de steviger nummers, maar wel vervelend bij een romantische ballads.

Ook De Kraan bood nog enige mogelijkheid om te schuilen, vlak voor het podium, maar veel was het niet. De Flowriders lieten het er echter niet bij zitten en maakten er een klein feestje van. Ondanks dat het steeds harder ging regenen.

Een andere mogelijkheid om droog te blijven was natuurlijk deze, inventief maar niet echt handig. Het best was natuurlijk een paraplu, het was tenslotte windstil, de regen viel recht naar beneden, dus onder een plu stond je droog. Voordeel van IJazz is dat het hele festivalterrein geplaveid is met beton, dus enorme modderpoelen bleven uit. Wel veel plassen, maar daar glij je niet in uit.

Een deel van het publiek ging naar huis, maar de echte muziekliefhebbers bleven natuurlijk. En die zagen bijvoorbeeld een geweldig optreden van het Jazz Orkest van het Concertgebouw met vocaliste-pianiste Oleta Adams.

En zo´n regenbui is ook aanleiding tot bijzondere situaties. Zo werd het publiek bij Polar Bear uitgenodigd om op het Load Out Stage te komen zitten om droog te blijven tijdens het concert.
Deze band rond de uit Engeland afkomstige drummer Sebastian Rochford was de derde verrassing deze dag, moeilijk te omschrijven en ook alleen het eind van het optreden gezien. Jammer, maar op 12 november spelen ze in ´s-Hertogenbosch op het November Music Festival.
Zowel voor het publiek als voor de band was dit een bijzondere ervaring, Sebastian zei in elk geval dat hij dit optreden nooit meer zou vergeten.

Op de naastgelegn De Kraan begon vervolgens Laura Vane & The Vipertones. Het instrumentale openingsnummer overtuigde, heftige soul in de traditie van James Brown. Dat smaakte naar meer, maar met Laura erbij kreeg de band toch wat te weinig kansen en werd de muziek braver. Iets te braaf.

Vierde hoogtepunt, maar geen verrassing, waren de Ploctones. Zagen ze ook al op diverse plaatsen in het land het afgelopen jaar. Maar ook nu weer blijft het genieten.

Martijn Vink speelde vrijdag nog met Benjamin Herman op IJazz, vandaag stond hij in het Duvel Droomschip, voor een redelijk droog publiek, in plaats van op het geplande en verregende Load Out Stage.

Jeroen Vierdag is samen met Martijn de basis van de band, zorgt dat de solisten binnen het stramien blijven en geeft nu en dan een knallende solo.

Maar de sterren van de Ploctones zijn natuurlijk tenorsaxofonist Efraim Trujillo en gitarist Anton Goudsmit. Een geweldige afsluiter van IJazz 2009!

De zondag van IJazz is niet altijd de gelukkigste dag wat betreft het weer, vorig brak er een noodweer uit op zondag, vandaag was het gelukkig alleen maar regen. Maar muzikaal was het helemaal goed. Volgend jaar graag weer.

Op weg naar huis nog een staartje meegepikt van de Openlucht Poèziemanifestatie in Leiden aan de Nieuwe Rijn. Smells Like Teen Spirit is voorgedragen toch een stuk minder interessant dan gezongen door Kurt Cobain.
Maar er was gelukkig ook nog Dempsey die Brodsky´s gedicht Blues op muziek zette en de Nederlandse vertaling (Ernst van Altena) van Trumpet Player van Langston Hughes ten gehore brachten, inclusief gasttrompetist.

LINKS:
IJazz
Edwin Rutten
WEIZZ
Eric Legnini
Sky Dive
Monsieur Dubois
Jazz Generation Big Band
Terry Callier
Cristina Branco
Gabriel Rios
Flowriders
Jazz Orkest van het Concertgebouw
Oleta Adams
Polar Bear
Laura Vane & The Vipertones
The Ploctones