Nog meer boeiende verrassingen vanavond in Leiden

Vanavond eens een avondje Fado, maar dan wel héél anders dan gewoonlijk want in combinatie met een jazztrio en een dj/vj én schilderijen van Mondriaan, het moet niet gekker worden. De Australisch-Portugese zangeres Melissa Oliviera (die onder andere in Berklee studeerde) en dj/vj/arrangeur/componist JAM (João Artur Moreira) openen gelijk stevig met een nummer van Radiohead, iets dat je toch niet direct verwacht bij een Fado-jazz concert.
Maar het pakt heel goed uit en ruim een uur is het geweldig genieten van Engels-, Portugees-talige en woordloze muziek, met It Ain't Necessarily So dan opeens weer met een loopstation. Je valt van de ene verbazing in de andere en Ruis Silva (elektrische en traditioneel Portugese gitaar), Jimmi Hueting (drums) en Maksim Perepelica (bas) completeren het geheel prachtig.
Voor de echte klassieke Fado liefhebber is het vast allemaal verschrikkelijk, maar dit is echt een experiment om van te genieten. Weg met die hokjesgeest, heerlijk op zoek naar nieuwe wegen! Tijdens het laatste nummer komen bijvoorbeeld gewoon ook Bill Withers, Frank Zappa en Beyoncé in samples mee. Een boeiend en meer dan verrassend concert!
Grappig trouwens dat Melissa in 2011 nog in een voorronde van de Leiden Jazz Award speelde, Jimmi en Maksim zagen we ook al wel vaker en allemaal in De Twee Spieghels. Vanavond dus in het Theater Ins Blau.

Dus niets is logischer dan om op de terugweg nog even af te stappen bij diezelfde De Twee Spieghels voor de maandelijkse Jeroen Vrolijk Pianist Series. En Jeroen heeft weer geweldige muzikanten meegenomen met bassist Harry Emmery (van Chet Baker tot Bl3nder) en saxofonist Paul van der Feen (van Feenbrothers tot Jazz Orchestra of the Concertgebouw), niet de minsten dus.
Die laatste blijkt dus ook nog een prima stukje piano te kunnen spelen, maar de sax overheerst toch. Het is een gelegenheids trio, dus er worden allerlei standards gespeeld, maar de improvisatie en het spelplezier spatten er van af. Mooie afsluiting van deze dag met twee uitmuntende, boeiende en verrassende optredens!

LINKS:
Melissa Oliviera
Maksim Perepelica
Jimmi Hueting
JAM
Theater Ins Blau
Jeroen Vrolijk
Paul van der Feen
Harry Emmery
De Twee Spieghels

Mooie afsluiting van een mooi weekend

Het is een prachtige najaarsdag die uitnodigt om een rondje door de stad te rijden langs de muziek die op diverse plaatsen speelt. Om te beginnen naar de Grote Beer waar weer een middagje Jazz on Sunday is met ditmaal een kwartet rond Ronald van Driel. Met Harry Emmery op de bas, Hans Braber op drums en Jeroen Brokkelkamp op sax. Spelen de bekende standards en doen dat goed.

Maar tegelijkertijd speelt het Marzio Scholten trio in De Twee Spieghels en klinkt op voorhand toch spannender. En dat is het ook, met Kristijan Krajncan op drums en Lars Diettrich op sax, produceren ze een uiterst geraffineerde en uitgebalanceerde soundscape. Voortreffelijk samenspel ook, het blijft een genot om naar te luisteren.

De dag/weekend sluiting is zoals gebruikelijk in 't Praethuys voor het optreden van Men in Blues. Maar er is ook nog een speciaal voorprogramma, de documentaire film The Rise and Fall of Hunky Dory. Hierin wordt in 45 minuten een beeld geschetst van de betekenis van muziekcafe Hunky Dory voor Leiden, dat een jaar geleden plotseling de deuren moest sluiten. Met veel muziek erin van de tribute-avond in de Q-Bus. Beetje weemoedig wordt je er wel van, maar dan zetten de Men in Blues in en wordt het alsnog feest!

LINKS:

Harry Emmery
De Grote Beer
Marzio Scholten
Lars Dietrich
Kristijan Krajncan
De Twee Spieghels
Men in Blues

Muzikale wereldreis

Het begint vandaag allemaal op het Stadhuisplein in Zoetermeer. Niet dat dát een wereldreis is, maar de muziek van Ungawa heeft duidelijke Afrikaanse invloeden. Lekkere opzwepende afro-jazz met meer en minder bekende stukken en ook wat eigen nummers. De toon is gezet, dit wordt feest vandaag!

Na afloop van het optreden nog even een groepsfoto met vlnr Vernon Chatlein, Nick Vos, Ruud de Vries, Gerold Olieberg, Frans Heemskerk en Daniel van Dalen rond de mascotte van de band, de ze-koe of ko-bra.

Het optreden maakt deel uit van Stadshart Jazz, een tweedaags festival in het Zoetermeerse Stadshart. En dat betekent dat er behalve op het podium er ook een aantal looporkesten rondlopen. Zoals hier Yezz, compleet met basmobiel. Spelen veel stijlen jazz, maar de nadruk ligt toch wel op New Orleans.

En de New Orleans Jazz speelt ook een grote rol bij Jazz at the Top, bestaande uit oud-leden van de Ted Easton band. De vrolijke dixilandmuziek zet menig voorbijganger aan tot een dansje. En het is naturrlijk prachtig weer, de terrassen rond het podium zitten helemaal vol.

Als uitsmijter op deze eerste dag van Stadshart Jazz gaat de reis naar New York, naar jazz in rokerige kroegen. Want ze spelen allemaal bekend repertoire, maar het klinkt allemaal net even anders dan je die nummers gewend bent. Harry Emmery, Bas van Lier en Erik Kooger vormen de solide basis, Michael Varekamp en Ken Ard maken er helemaal iets speciaals van. Vorig jaar stonden ze ook al in Zoetermeer (toen zonder Michael Varekamp) en maakten indruk, nu doen ze dat weer! Die Ken Ard is een veel te goed bewaard geheim.

Terug in Leiden zijn nog net de laatste noten van het Dominic J. Marshal Trio te horen in De Twee Spieghels, een toegift zit er niet in want ze moeten gelijk door naar de North Sea Jazzclub in Amsterdam voor hun cd presentatie.
Maar boven op de Burcht gaat de muziek alweer verder met een semi-akoestiesch optreden van de altijd leuke Leidse band Junior Eats Alone. Dit weekend zijn de Open Monumentendagen en vanwege het feit dat die in Leiden voor de 25ste keer gehouden worden zijn er diverse optredens in monumenten, met dit optreden als afsluiting van de eerste dag.

En dan weer terug naar waar het vandaag begon: in Afrika. Met de jongens van Jungle by Night in de Q-Bus. De opkomst valt wat tegen, uiteindelijk ruim 100 bezoekers, het mooie weer vandaag speelt hun duidelijk parten. En het is het vierde optreden binnen een jaar in Leiden. Maar dat maakt verder niets uit, ze maken er ook vanavond weer een feest van!

LINKS:
Ungawa
Harry Emmery
Bas van Lier
Erik Kooger
Michael Varekamp
Ken Ard
Zoetermeer Jazz
Junior Eats Alone
Open Monumentendag
Jungle by Night
De X
Q-Bus

Waanzinnig swingende avond met Candy Dulfer en Ungawa in Zoetermeerse Box

De Box in Zoetermeer is een voormalige discotheek die een evenementen zaal is geworden. Te huur voor feesten en partijen, maar ze willen zelf ook concerten neer gaan zetten. Bekende namen in een intieme (300 bezoekers maximaal) setting onder de noemer Jazz in de Box.
Vanavond is de aftrap met een spetterend optreden van de Candy Dulfer Jazz Band. Geweldige band natuurlijk met Harry Emmery op bas, Bas van Lier op toetsen, Cyril Directie op drums en Jan van Duikeren op trompet en flugel.
Dit is het eerste optreden van dit vijftal in een serie van vier (zaterdag Zwolle, zondag Den Helder en maandag Amsterdam) en het mag er zijn. We zagen Candy Dulfer natuurlijk al wel vaker met haar Funky Stuff, maar hier speelt ze een jazzrepertoire met veel bekende nummers als Doxy, Song for My Father en Walk Tall. Surprise Guest Boris van der Lek speelt ook een paar nummers mee en geeft dit optreden nog even iets extra's.
Maar ook zonder Boris is het een fantastisch optreden, het beste wat we ooit zagen van Candy, mede omdat dit meer ons repertoire is dan haar funky stuff. En het leuke van De Box is dat er een laagdrempelig podium is, je kunt de muzikanten bijna aanraken. En tijdens het laatste nummer van het ruim anderhalf uur durende optreden, Don't Stop the Carnival, komt Candy zelfs van het podium af om een rondje door de zaal te maken. Eén groot feest, de zaal gaat uit zijn dak!
Daarna is er een 'entre-act' met de Daniel Clason Band, zagen we vorig jaar nog de aanmoedigingsprijs tijdens de Zoetermeer Jazzaward winnen. De bassist en toetsenist zijn sindsdien vervangen en dat lijkt een vebetering. Ze beginnen met een nummer van toetsenist Floris van Kappeyne en dat klinkt gelijk goed. Jermaine Kanbier op drums en Philipp Grusendorf op bas zijn een stabiele factor en Daniel Clason is een trompettalent om te koesteren. De rest van hun set spelen ze standards varierend van Take the A-Train tot Milestones en zeker niet onverdienstelijk voor een band met een gemiddelde leeftijd van 17 jaar. Alleen aan de eigen nummers van Daniel Clason moet nog wat geschaafd worden, die overtuigen (nog) niet.
Het is al na middernacht als de groep Ungawa het podium op komt. Afgelopen zomer al kort gezien op de Haarlemse Jazzdagen, nu een prima optreden van meer dan een uur. Deze groep rond saxofonist Ruud de Vries speelt een swingende soort AfroFunkyLatinJazz, waarbij het publiek niet stil kan blijven staan!
De groep bestaat verder uit Nick Vos op gitaar, Frans Heemskerk op toetsen en Daniel van Dalen op drums (die laatste twee én Ruud de Vries zijn ook regelmatig in de Leidse Twee Spieghels te vinden). De vaste bassist belt eerder op de dag dat hij vast zit op het vliegveld in Madrid en Martin Zandscholten is zijn vervanger, is 's-middags nog snel even ingewerkt en doet het fantastisch. En tenslotte is er Yusuf Nuweku uit Ghana op percussie, samen een mooi zestal. Grappig detail: ook Ungawa speelt Don't Stop the Carnival en ook nu doet Ruud de Vries een rondje door de zaal, zonder overigens te weten dat Candy Dulfer dat ook al deed.
Al met al is het een geslaagde avond bij Jazz in de Box en wat ons betreft voor herhaling vatbaar. Alleen zou het voor iedereen beter zijn geweest als, zoals eigenlijk ook de bedoeling was, de Daniel Clason Band als eerste had gespeeld en Ungawa gewoon als derde band van de avond zou zijn geafficheerd, niet als afterparty. Dan heb je een leuke binnenkomer en vervolgens twee topbands: de Candy Dulfer Jazzband en Ungawa, een klein festival eigenlijk.

LINKS:
Candy Dulfer
Harry Emmery
Jan van Duikeren
Bas van Lier
Cyril Directie
Daniel Clason Band
Ungawa
Martin Zandscholten
Yusuf Nuweku
Fascinating Jazz
De Box

Zoetermeer Jazz eindelijk op zijn plek in de Sniep

We onderbreken de 3 octoberfeesten in Leiden vandaag even voor de vierde en laatste zaterdag van Zoetermeer Jazz. En dat begint met een workshop bluesharp (mondharmonica) onder leiding van Hans de Vries van de Louisiana Men in het JJ Music House. Zeker 50 mensen steken er heel wat van op, zowel nieuwelingen als gevorderden. Een gezellige middag, een goed initiatief en alle deelnemers houden er een mondharmonica aan over.
Maar daarna is de grote finale van Zoetermeer Jazz 2011 in hotel restaurant de Sniep. Na allerlei omzwervingen via Locomotion, Dutch Water Dreams en het Stadstheater heeft het festival hier nu eindelijk zijn juiste plek gevonden. Maar vast onderdeel van het festival is als altijd Wim Ninaber, die de bezoekers bij de ingang verwelkomt met zijn saxofoon.
De Sniep heeft twee zalen, er staat een grote tent op het parkeerterrein en in het restaurant dat vanavond gesloten is (er zijn natuurlijk wel allerlei hapjes te krijgen) klinkt ook muziek, zoals hier van Pieter van Santen achter de piano.
In het Koetshuis spelen de winnaars van het Jazzconcours van vorige week, het Thomas Maasz Trio. Maken die overwinning helemaal waar, ook al zagen we niet alles van het optreden.
Want zo gaat dat bij festivals met meerdere podia, je moet kiezen en wilt eigenlijk wel alles zien. Dus ook even langs bij het Oliver King Trio die jazzy evergreens uit het Great Americain Songbook spelen. Met pianist Hans Heinhuis, bassist Rob Veenhuizen en drummer Erik Nap maken ze muziek 'om het muziek maken.' Plezier dus!
In de tent is inmiddels Bernard Berkhout's Swing Orchestra begonnen met hun Benny Goodman repertoire met zangeres Mirjam van Dam en als special guest saxofonist Scott Hamilton. En onverwacht ook Michael Varekamp op trompet, niet verkeerd!
Maandagmiddag zijn Scott, Bernard en consorten nogmaals te zien bij De Twee Spieghels in Leiden.
In de bovenzaal spelen ondertussen Mrs. Smit and the Boys from Brazil hun lekkere Latin en Caribbian jazz. Drie maanden geleden nog gezien in Leiden, maar het blijft genieten.
In het Koetshuis staat vervolgens Harry Emmery met Ken Ard op het programma, maar dat blijken dus naast bassist Harry Emmery, ook toetsenist Bas van Lier en drummer Erik Kooger te zijn. En alle prima optredens tot nu toe ten spijt, dit slaat echt weer alles. Eerste deel van de set is het een waanzinnig trio, daarna komt Ken Ard erbij en worden de nummers zelf iets traditioneler, de uitvoering niet. Sunny Side of the Street, The Lady is a Tramp, Route 66 en Caravan zoals je ze nog gehoord hebt! Straks nog een tweede set van dit geweldige kwartet.
In de tent speelt inmiddels de Wind Mill Big Band met Laura Fygi als gastzangeres. En ook ook weer Scott Hamilton op sax. Mooi optreden en volle bak.
Iets rustiger is het bij Stan Kuunders die klassieke gitaar speelt, is ook niet echt zo ons ding. Maar technisch gezien is hij wel goed.
Dus maar weer naar boven voor de Louisiana Men, met Hans de Vries van wie we vanmiddag nog bluesharples kregen. Zagen we ook al vaker, maar vrolijke Cayun gaat er altijd in.
Andere vaste gasten op Zoetermeer Jazz zijn natuurlijk Basily of de Basily Boys. Vanavond weer eens de Boys. Het is als altijd goed, en leuk, maar verrassend is het niet echt.
En dat geldt weer wel voor Harry Emmery en Ken Ard, eerst het trio nog met wat geweldige eigen nummers, maar als Ken Ard er dan bijkomt gaat het publiek uit zijn dak. Watermelon Man, Stormy Monday, allemaal in uitvoeringen die anders klinken dan het orgineel. Maar o zo Jon Hendricks! Voor ons het hoogtepunt van Zoetermeer Jazz!
De afterparty is in handen van Blood Sweat & Kiers en dat is natuurlijk altijd goed. Swingen van het begin tot het eind, het kan niet op.

LINKS:
Wim Ninaber
Pieter van Santen
Bernard Berkhout
Scott Hamilton
Mrs. Smit and the Boys from Brazil
Bas van Lier
Harry Emmery
Erik Kooger
Ken Ard
Wind Mill Big Band
Laura Fygi
Louisiana Men
Basily Boys
Blood, Sweat & Kiers
Zoetermeer Jazz
Sniep

Els en Gerhard 40 jaar getrouwd, een feest met veel muziek

Jazzpromotor, presentator en bassist Gerhard ten Hoopen en zijn vrouw Els waren vandaag 40 jaar getrouwd. Reden voor een feestje en dat daar muziek in zat was op voorhand al duidelijk.
Om te beginnen speelde daar de Gypsy Jazz groep Basily tijdens de ontvangst, speciaal hiervoor waren ze van het International Gipsy Festival in Tilburg overgekomen naar Zoetermeer, om vervolgens in Tilburg weer verder te gaan spelen..

Vervolgens was het de beurt aan Cleanhead & Barefoot, een in Zoetermeer niet onbekend duo. Spelen een leuke mengeling van blues, cajun, texmex en zydeco. Zij waren de opwarmer voor het diner in De Witte Raaf in Zoetermeer, prima restaurant, maar zonder tomtom lastig te vinden, een aantal gasten kwamen elkaar al tegen op weg en zoekend naar De Witte Raaf, uiteindelijk is iedereen er gekomen en zoiets schept natuurlijk ook weer gelijk een band.

Het zat natuurlijk vol met muzikanten en na afloop van het diner kon het dan ook niet uitblijven, er kwam een jamsessie. De technische staf van Fascinating Jazz zorgde voor het geluid, dus dat ging prima. Gerhard ten Hoopen, Rob Aberbeek en Frans Schmit openden de sessie met FSR.

Daarna wisselden de bezettingen elkaar snel af. Hier Harry Emmery, Rob Agerbeek en Frans Schmit.

Dan weer Harry Emmery met Rob Agerbeek en Erik Nap.

Gevolgd door Gerhard ten Hoopen met André Huf en Frans Schmit (niet op de foto).

En tenslotte nog Hary Emmery met André Huf en Frans Schmit. Het was natuurlijk allemaal improviseren want het waren veelal combinaties die nauwelijks of nooit met elkaar hadden gespeeld, maar dat kan bij jazz: stick to the standards en het komt bijna altijd god, hier zeker.. Feest en muziek waren kortom geweldig. Dank Gerhard en Els!

LINKS:
Fascinating Jazz
Basily
Cleanhead & Barefoot
Harry Emmery

Dick de Graaf dendert lekker door

Dick de Graaf zagen we nog nooit, maar Jerome Hol, Erik Kooger en Harry Emmery, in deze volgorde veel vaker, bijvoorbeeld met Michael Varekiamp's Cosmic Scene, Michiel Borstlap Eldorado en Harry Emmery in heel veel combinaties. Vanavond stonden ze met z'n vieren op het podium in de Burcht en maakten er een feest van.

Dick de Graaf is een geweldige saxofonist, zowel op de sopraan als de tenor. En de muziek was helemaal geweldig, een mooie mix van uptempo nummers en ballads, trance jazz en power jazz.

Emmery en Kooger vormden een meer dan solide basis, De Graaf en Hol zorgden voor een mooie afwisseling maar ook voor een mooi samenspel. Goed concert en ook een goede cd, Cry Baby!, waar het brepertoire grotendeels uit bestond. Zwaar aanbevolen!

LINKS:
Dick de Graaf
Harry Emmery
Erik Kooger
Jerome Hol
Burcht Jazz

Klaus Flenter nog steeds top

De Sniep was nog enigzins in kerstsfeer, maar het Klaus Flenter Trio speelde alweer de sterren van de hemel in het openingsconcert van Fascinating Jazz in 2009.

Klaus Flenter is een fantastische Nederlandse jazzgitarist, die vooral tussen 1970 en 2000 veel succes had. Hij speelde toen met veel grote muzikanten, onder andere op het North Sea Jazzfestival. Ook was hij de eerste gitaardocent aan het Rotterdams conservatorium.
Hoewel hij al met pensioen kon zijn, kan hij niet ophouden met muziek maken en speelt sinds twee jaar met zijn trio zijn favoriete jazzklassiekers.Gewoon voor zijn plezier, en dat straalde er ook vanaf, het speelplezier.

Bassist van het trio was Harry Emmery, die weer eens bewees een echte alleskunner te zijn. Vorige maand zagen we hem op hetzelfde podium nog als bassist bij Michael Varekamp. En hoe vaak zagen we hem eigenlijk niet het afgelopen jaar?

Ben Schröder zagen we ook al eerder, maar waar was dat ook alweer? Geweldige drummer in elk geval, die een aantal heerlijke solo's ten gehore bracht.

Fascinating Jazz weet ons iedere maand weer te verrassen met bijzondere muzikanten en grootse optredens. Misschien een beetje off-mainstream, maar daardoor juist wel zo interessant. Volgende maand (1/2/2009) komt er een mistery guest, zou ons niets verbazen (en verheugen) als dat Jazz Support is.

LINKS:
Harry Emmery
Fascinating Jazz
De Sniep

Amsterdam Jazz Quintet speelt Zoetermeer plat

Iedere eerste zondag van de maand is het Fascinating Jazz in De Sniep in Zoetermeer. Vandaag met het Amsterdam Jazz Quintet, bestaande uit Erik Kooger, Harry Emmery, Bas van Lier Michael Varekamp en Steef Cuijpers. De sfeer is er altijd goed, de belichting laat te wensen over. Vandaar de minder scherpe foto's.

De band begon als trio met Bas van Lier op toetsen en een eigen nummer. Een stevige opening van een swingend optreden.

Erik Kooger speelde drums. Hij is misschien niet zo bekend, maar wel een veelgevraagd sessiemuzikant en voor ons onverwacht goed.

Onmisbaar als altijd was Harry Emmery op bas. Geweldig als ondersteuning, fantastisch in zijn solo's. We zijn de tel kwijtgeraakt, maar een concert met Harry Emmery is altijd de moeite waard.

Vervolgens kwam Michael Varekamp erbij en toen barste het pas echt los. Swingen en grooven, met veel New Orleans invloeden. Prachtige versie van Take the A-Train.

En omdat een quintet altijd uit 5 personen bestaat was er ook nog Steef Cuijpers als zanger. Via punk, bruiloften- en partijenmuziek en de Comedy Train is hij nu sinds een tijdje jazz-zanger. Gelukkig geen Hans Teeuwen kloon, maar een meer originele aanpak. Met als hoogtepunt Working in a Coal Mine. Hoog New Orleans gehalte in elk geval, swingend als Allen Toussaint, Ernie K Doe en Dr. John bij elkaar!

Grote afwezige was organisator en presentator Gerhard ten Hoopen. Maar hij moest naar de uitslag van de Kunst en Cultuurprijs Zoetermeer, waarvoor hij genomineerd was.
Aan het eind van het concert bleek dat Gerhard de prijs gewonnen had en liet hij zich nog even zien in De Sniep. Vermoeid maar tevreden.

LINKS:
Bas van Lier
Erik Kooger
Harry Emmery
Michael Varekamp
Fascinating Jazz
Restaurant De Sniep