Swingen met Licks & Brains

Het is weer gezellig druk in de Tuinzaal van De Burcht, want vanavond speelt de danceble bigband Licks & Brains weer hun maandelijkse concert. Als altijd als gast Frank Montis op Hammond en zang en speciale gast trompettist Rik Mol. Onder de bezielende leiding van Rolf Delfos spelen ze nummers van Frank Montis, Rik Mol en zelfs een van het net gestopte Monsieur Dubois. Maar vooral veel Nederlandse jonge jazzstandards waaronder de nummers Licks & Brains, Just come along Letty en, meer internationaal, het kan ook niet anders, daar is-tie-weer, Sunny.
Op weg naar huis nog even langs de Bad Habits waar de jamsessie nog net bezig is. Met onder andere Ewald Ebing op toetsen en zang en Sven Rozier achter de drums. Net op tijd voor het laatste (lange) nummer: Sex machine van James Brown, met uitstapjes naar Sylvia (Focus) en Another Brick in the Wall (pink Floyd). Een wonderlijke combinatie, maar wel een mooie afsluiting van deze avond.

LINKS:
Licks & Brains
Rik Mol
Frank Montis
Burcht Jazz
Ewald Ebing
Bad Habits

Goud van oud in Leiden vandaag

Het is weer overdruk in Leiden vandaag met muziek all over town. En tussen door een familie etentje in Den Haag, dus even rustig aan. In de Tuinzaal van de Burcht speelt het Rein de Graaff Trio weer eens met een oude Amerikaan en dit keer ook een jonge Nederlandse. Het trio bestaat al jaren uit Rein de Graaff op piano, Marius Beets op bas en Eric Ineke op drums. Altijd een solide basis.
Gasten zijn er dus ook en vanmiddag is dat het (vrij) nieuwe Nederlands talent Ellister van der Molen op trompet en flugelhorn. Al eerder gezien in De Fuut op het Haagse strand deze zomer met Triplicate (met Bob Wijnen en Johnny Daly) en hier komt ze weer helemaal tot haar recht. Geweldige bebop blazer!
Hoofdgast is natuurlijk de tachtigjarige Sam Most uit Amerika, de eerste bebop fluitist en ondanks zijn leeftijd heeft hij nog niets aan zeggingskracht verloren. Het repertoire is zoals altijd bij Rein de Graaff een stapeling van standards, maar het grootste deel van de nummers bestaat toch uit improvisaties en daar is dit vijftal uitstekend in. En als altijd zijn de optredens van Rein de Graaff leerzaam, hij kondigt ieder nummer aan, met toelichting waar nodig. Kortom een prachtige middag met vijf geweldige muzikanten. En houdt die Ellister van der Molen in de gaten!
Na een gezellig familie etentje in Den Haag op de terugweg toch nog even langs Hunky Dory waar iedere zondagavond Men in Blues speelt. Met als altijd Chris Koenen op gitaar en zang, de prima drummer Robbie Carré, de geweldige invaller Len Bouman op bas en zang en de fantastische Frans Heemskerk op keyboards. Prachtige uitvoeringen van Gimme Some Lovin' en When Something is Wrong with My Baby.
In het kader van de verzoekjes een volgende keer graag You Keep me Hanging On in de Vanilla Fudge uitvoering. Of I Need Love, of hun She's Not There....

LINKS:
Eric Ineke
Marius Beets
Ellister van der Molen
Sam Most
Burcht Jazz
Chris Koenen
Frans Heemskerk
Robbie Carré
Hunky Dory

Het kabbelt tot het knalt bij Batik

Het is een tijdje stil geweest rond Burcht Jazz, maar dit seizoen zijn ze weer helemaal terug. Het begon vorige week al met het (maandelijkse) optreden van Licks & Brains, vanavond speelt er de nieuwe groep Batik. Met Wolfert Brederode op piano, Mark Haanstra op bas, Joost Lijbaart op drums en Ed Verhoeff op gitaar kan je toch wel spreken van een supergroep. Het is pas hun vierde optreden in deze samenstelling, maar dat is niet te merken. Ze spelen allemaal eigen nummers, ieder bandlid heeft zijn eigen inbreng. En ze zijn magistraal.
De muziek is een beetje filmisch, een beetje trance, een beetje oosters en steeds boeiend. De meeste nummers beginnen rustig om dan langzaam naar een climax toe te werken. Tijdens de eerste set komen die climaxen nog niet helemaal uit de verf, maar in de tweede set spettert het enorm. Vooral het nummer Serendipity van Mark Haanstra maakt indruk. Het is misschien niet de meest toegankelijke muziek, het is best wel complex allemaal, maar desondanks een genot om naar te luisteren en kijken, hemelse klanken. Zou het niet nóg mooier zijn met een sax of trompet erbij? In de gaten houden in elk geval dit Batik!
Naar huis fietsend klinkt er nog muziek bij Bad Habits want daar is de wekelijkse jamsessie aan de gang. Nog een laatste setje van meegepikt met Marc Jansen op gitaar, Sven Rozier op drums, Ewald Ebing op toetsen en zang en Cedric Glans op bas. Vette funk en een Joe Cocker nummer en je bent weer helemaal terug op aarde. Prima afterparty.
LINKS:
Wolfert Brederode
Ed Verhoeff
Mark Haanstra
Joost Lijbaart
Burcht Jazz
Cedric Glans
Chris Koenen
Ewald Ebing
Bad Habits

Veel te veel muziek vandaag in Leiden

Maar dat is natuurlijk helemaal niet erg, dat betekent gewoon drie concerten op één dag!
Om drie uur begint het met het Rein de Graaf Trio in De Burcht in Leiden, spelen hier ieder jaar met telkens een oude(re) en legendarische Amerikaanse gastsolist. Het trio bestaat uit Rein de Graaf (piano), Marius Beets (bas) en Eric Ineke (drums), een solide basis met een gedegen bebop repertoire, nummers van Charley Parker, Thelonius Monk en Miles Davis.

Het trio zagen we hier de afgelopen jaren al met Frank Morgan, Sonny Fortune en Grant Stewart, vandaag is vibrafonist Dave Pike te gast. Heeft zijn sporen wel verdiend in de jazz, maar heeft zijn goede naam vooral te danken aan het feit dat hij met legendarische muzikanten speelde als Dexter Gordon, Paul Bley, Elvin Jones, Herbie Mann, Herbie Hancock en Chick Corea.

Een leuk viertal, maar wat het concert bijzonder maakt is de aanwezigheid van Benjamin Herman, die weer ongelooflijk tekeer gaat op zijn saxofoon. In een volle Tuinzaal luistert het publiek ademloos naar de twee prima sets en een geweldige toegift.
Komende week staan Rein de Graaff en Dave Pike met wisselende gasten nog vijf keer op Nederlandse podia, onder andere in Paradiso en De Doelen. Aanrader!

Daarna gelijk door naar De Twee Spieghels , het is al half-zes, waar Karel Boehlee en Tom van der Zaal al bezig zijn. Beiden zagen we eerder in De Twee Spieghels, maar Karel kennen we vooral ook als pianist bij het Nederlandse Toots Thielemans kwartet, zagen hem eerder met Toots op The Hague Jazz en Jazz Middelheim.
Het is altijd afwachten wie er verder meespelen, vandaag zijn dat Floriaan Wempe op sax, Boris Oostendorp op bas, Matthijs de Ridder op drums (die ooit nog les kreeg van Eric Ineke), een mooi gezelschap dat een geweldig optreden neerzet.

En alsof dat nog niet allemaal genoeg is speelt Rob van der Wouw met zijn band in het LVC, eind vorig jaar kwam zijn tweede cd Tunnelvision uit en vandaag presenteert hij dat in Leiden. Of het door de overdaad aan jazz vandaag komt of omdat Rob's Nu-Jazz, Trancejazz te modern is voor het Leidse publiek, we weten het niet. In elk geval is het angstwekkend rustig in het LVC. 'Zullen we onszelf voorstellen, of stellen jullie jezelf voor?' vraagt Rob zich dan ook af.

We zagen Rob van der Wouw al eerder tijdens zijn Reboot Your Soul Tour in Zoetermeer, nu staat dus zijn nieuwste cd Tunnelvision op het programma. Dit optreden swingt van begin tot eind en elke Leienaar die dit gemist heeft is een sukkel.
Wel benieuwd wat Rob van der Wouw en bijvoorbeeld Robin Koerts samen zouden kunnen doen, liefst in De Twee Spieghels.

LINKS:
Benjamin Herman
Burcht Jazz
Karel Boehlee
Tom van der Zaal
De Twee Spieghels
Rob van der Wouw
LVC

Koude rillingen bij Polar Bear

In het voorprogramma van Polar Bear in Leiden speelde de Rotterdamse zesmans fusion band The New Earth Group een mix van alle mogelijke muziekstijlen. De band had eerder op de dag al een Guerrilla Gig bij het Van der Werfpark in Leiden gedaan, iets wat ze wel vaker doen. Hun optreden in LVC was prima met voornamelijk nummers van hun meest recente cd/2lp Eurafricarabia, hadden misschien wel iets meer ander materiaal willen horen, iets meer variatie, iets meer stijlwisselingen. TNEG is 1 van die jonge vernieuwende bands die de funny smells rond de jazz helemaal wegnemen met eigen materiaal, invloeden vanuit veel culturen/stijlen en jazz weer tot leven brengen.

Datzelfde geldt ook voor de Engelse band Polar Bear, verfrissend nieuwe jazz. Vorig jaar op IJazz (bestaat dat nog?) het staartje van hun optreden gezien, nu gelukkig een compleet concert, zo vaak zijn ook weer niet in Nederland. Grensverleggend is wel het minste wat je van Polar Bear kunt zeggen. Koude rillingen bij een combinatie van postjazz, pop, funk en freejazz.

Saxofonist Pete Wareham was er deze keer niet bij, in zijn plaats speelde Ingrid Laubrock, maar dat heeft ze vast vaker gedaan, het viel niet op dat ze inviel. De andere, vaste saxofonist was Mark Lockheart, samen speelden ze de sterren van de hemel.

Frontman van Polar Bear is de geweldige drummer Seb Rochford, onmisbaar is Leafcutter John op gitaar, elektronica en ballon (!). Maar 1 van de beste hoogtepunten was de bassolo van Tom Herbert die soleerde met zijn eigen bassamples. Onvergetelijke avond en goed dat het ook buiten het traditionele Leidse jazzcircuit plaatsvind.

LINKS:
Polar Bear
New Earth Group
Guerrilla Gig TNEG in Leiden
LVC
Hot House/Burcht Jazz

Bernlef en Janssen perdect duo

Sinds een aantal jaren organiseren Burcht Literair, Burcht Jazz, Hot House en boekwinkel Selexyz Kooyker tijdens de boekenweek een optreden van een schrijver met muzikale samenwerking. Dit jaar waren het de schrijver/dichter Bernlef en pianist Guus Janssen.

De avond begon met een improvisatie van Guus Janssen op de piano, vervolgens trad Bernlef op en daarna begon het steeds meer door elkaar te lopen. Gedichten met flarden van muziek, soms afwisselend, soms tegelijkertijd.

Na de pauze hield Bernlef een inleiding op het laat5ste, langere verhaal/compositie Gestoord van beiden. De zaal zat vol en was onder de indruk, reden voor Bernlef en Janssen er ook nog een toegift aan vast te knopen. Een perfect duo!

LINKS:
Bernlef
Guus Janssen
Burcht Literair en Burcht Jazz
Hot House
Selexyz Kooyker

Dick de Graaf dendert lekker door

Dick de Graaf zagen we nog nooit, maar Jerome Hol, Erik Kooger en Harry Emmery, in deze volgorde veel vaker, bijvoorbeeld met Michael Varekiamp's Cosmic Scene, Michiel Borstlap Eldorado en Harry Emmery in heel veel combinaties. Vanavond stonden ze met z'n vieren op het podium in de Burcht en maakten er een feest van.

Dick de Graaf is een geweldige saxofonist, zowel op de sopraan als de tenor. En de muziek was helemaal geweldig, een mooie mix van uptempo nummers en ballads, trance jazz en power jazz.

Emmery en Kooger vormden een meer dan solide basis, De Graaf en Hol zorgden voor een mooie afwisseling maar ook voor een mooi samenspel. Goed concert en ook een goede cd, Cry Baby!, waar het brepertoire grotendeels uit bestond. Zwaar aanbevolen!

LINKS:
Dick de Graaf
Harry Emmery
Erik Kooger
Jerome Hol
Burcht Jazz

Kroeg te klein voor Gameplay

Gameplay is een nieuwe Nederlandse groep op de grens van jazz en pop bestaande uit een aantal bekende, doorgewinterde muzikanten. Het kwartet rond zanger, toetsenist en componist Frans Heemskerk opende de eerste set met twee instrumentale nummers De term Trancejazz komt weer bovendrijven, of zoals Frans het zelf noemt: magische melodien, hypnotiserende grooves en spetterende improvisaties. De avond kan al niet meer stuk.
Daarna wordt er een beetje gas teruggenomen als Frans ook gaat zingen, het doet een beetje aan Wouter Hamel denken, maar dan niet zo braaf. Want er is veel ruimte voor indrukwekkende solo's, vooral door gitarist Tim Eijmaal, geweldig! Tim kenden we al van Sven Hammond Soul, maar hier kwam zijn virtuoze spel veel meer tot zijn recht.
En dat was er de uitstekende ritme sectie bestaande uit drummer Eric Hoeke en bassist Mark Haanstra. De laatste zagen we dit jaar al in allerlei formaties, waaronder Lavalu, Agog, Barnicle Bill, Wired Paradise en de Club van Rome.
Het publiek was in grote getalen aanwezig, het Burchtcafe was stampvol, en het genoot volop. En terecht, want deze groep heeft het in zich om het helemaal te gaan maken met hun catchy liedjes en vette grooves. Trancejazz van de bovenste plank! En wat zelden gebeurt in het Burchtcafe: het publiek vroeg en kreeg een toegift, dat zegt genoeg.

LINKS:
Gameplay
Frans Heemskerk
Tim Eijmaal
Mark Haanstra
Eric Hoeke

Incomplete Klez-edge valt zwaar tegen

Begin november vorig jaar raakten we in de trein van Frankfurt naar Amsterdam aan de praat met Jo uit Amerika. Wij kwamen van het jazzfestival (Wyatt Variations) zij van een optreden van Kol Simcha, een Zwitserse Klezmerband. Interessante conversatie, hoewel er een wereld van verschil was tussen onze muzikale voorkeuren.
Nog geen week geleden kwam er een mailtje van Jo dat ze een een cd van Klezmokum had besteld en het toeval wil dat een offspring daarvan, Klez-edge donderdag in cafe De Burcht speelde.
Even geluisterd op hun site en dat klonk best interessant, vooral de klarinet en scattende zanger boeiden. Maar juist die twee waren er in Leiden niet bij in Leiden. En wat er overbleef kon niet overtuigen. Het weinige en deels luidruchtige publiek droeg ook niet bij tot een opptimaal optreden.

LINK:
Klez-Edge

Rare Koninginnedag eindigt met boeiend Moeras

Het beloofde een mooie Koninginnedag te worden, het weer was prachtig en het muziekaanbod in Leiden zag er goed uit. Maar helaas liep dat anders, het werd een stille Koninginnedag met vrijmarkt, maar zonder muziek. Beetje raar, maar begrijpelijk.
De donderdag is de vaste dag van De Burcht jazzconcerten en omdat het niet in het kader van Koninginnedag was kon dit gewoon doorgaan. Gelukkig maar, want het was een boeiend optreden van de groep Moeras.

Ooit was het in 1970 opgerichte Moeras een van de huisbands van het Paard van Troje. De muziek is geïnspireerd door Frank Zappa, Gong, Soft Machine en King Crimson. De optredens van het compromisloos experimentele Moeras waren berucht. Hoewel toen nog wonend in Den Haag heb ik ze nooit gezien, maar wel van gehoord natuurlijk.
Bijna 40 jaar later hebben een aantal leden van Moeras een nieuwe groep samengesteld met een aantal nieuwe muzikanten, nieuwe arrangementen en nieuwe onverstaanbare Nederlandstalige teksten. Wat toen compromisloos en experimenteel heette is tegenwoordig samen te vatten onder de noemer Fusion en daardoor toegankelijker en geen kwestie van overleven meer.
Maar boeiend was het zeker en dat vonden blijkbaar meer mensen, nog nooit was het zo druk bij een door ons bezocht concert. Dit was eigenlijk stilletjes de premiere van het nieuwe Moeras, als opmaat naar The Hague Jazz waar ze op 22 mei op de GEM-stage zullen spelen.

Lekker freewheelen met Bart Lust

High Energy Modal Jazz speelde het Bart Lust Quintet in cafe De Burcht in Leiden, zo stond het althans omschreven op de site. Had net zo goed Impro Hardbob kunnen zijn, maar ja what's in a name?
De kern van de band bestaat uit Bart Lust op trombone en Tom Beek op tenorsax. Ze speelden afwisselend solo's, maar begonnen en eindigden veel nummers vaak samen, een mooie combinatie.

De meeste stukken zijn geschreven door Bart Lust, maar er waren ook een aantal nummers van bassist Ben Janssen. Duidelijk herkenbaar aan het lagere tempo, de meer ballad-achtige nummers zeg maar. Steven Hupkens zat achter de vleugel en kreeg alle ruimte voor zijn solo's.

Franc auf dem Brinke tenslotte was goed op dreef achter het drumstel. De band was goed op dreef, de zaal was redelijk gevuld, maar het aanwezige publiek was enthousiast. En terecht, het was een mooi optreden.
Maar dan denk je, waar zag ik Bart eerder? Even checken en inderdaad, we zagen hem eerder met de New Cool Collective Big Band en de New Generation Big Band. Ook Tom Beek zagen we eerder tijdens de Leidse Jazzweek in de tuinzaal van De Burcht. De jazzwereld is soms klein.

LINKS:
Bart Lust
Leids Jazztrio

Yuri Honing: technisch perfect, te weinig emotie

Yuri Honing hoort tot de top van de Nederlandse saxofonisten. Dus vooraf vraag je je al af wat hij te zoeken heeft in het Burchtcafe in Leiden, hij zou toch minstens in de tuinzaal moeten staan. Maar nee, hij staat met zijn kwartet in de kroeg te spelen voor nog geen 50 man publiek, waarvan de helft het te druk heeft met socializen om naar de muziek te luisteren. En dat is jammer en niet erg inspirerend voor de muzikanten.

En dat was een minpunt, want voor deze premiere (of was het een try-out?) had hij niet de minste muzikanten om zich heen verzameld. Zoals pianist Wolfert Brederode en bassist Frans van der Hoeven. Ze speelden allebei geweldig, maar de vonk sloeg nog niet over.

Drummer Joost Lijbaart was ook niet te versmaden en Yuri Honing zelf is natuurlijk een fantastisch saxofonist. Maar om de één of andere reden werkte het niet echt. Pas in de tweede set kwam het een beetje op gang, vooral met een Wayne Shorter nummer. Of het nou lag aan de ambience (begrijpelijk), het publiek (ook), de nieuwigheid van deze groep of iets anders is moeilijk te duiden, en misschien is het succes van Wired Paradise wel de spelbreker. Te veel projecten tegelijkertijd is soms ook niet goed.
Yuri beloofde dat de cd van dit interessante kwartet op 2 oktober 2011 zal uitkomen, dus er is nog alle tijd om het op topniveau te tillen. Technisch was het allemaal in orde, maar de onontbeerlijke emotie ontbrak nog.
Volgende keer neem ik in elk geval een spandoekje mee met de tekst "Kop dicht en luisteren" er op, misschien helpt dat.

LINKS:
Yuri Honing

Fortuinlijk avontuur

Sonny Fortune is een Amerikaanse muzikant die een lange carriere achter zich heeft en nog steeds actief is. Reden voor Rein de Graaff om hem uit te nodigen voor een kleine Europese tournee. Zondagmiddag speelden Sonny Fortune en het Rein de Graaff Trio in De Burcht in Leiden.

Pianist Rein de Graaff, hardbopper in hard en nieren, haalt al sinds de vroege jaren tachtig Amerikaanse muzikanten naar Europa voor korte toers. Hoewel het even duurde voordat de groep op gang kwam in de wat kille tuinzaal op zondagmiddag, werd het al snel een avontuurlijk optreden.

Eric Ineke speelt al 37 jaar samen met Rein de Graaff en zij vormen de stevige basis van het trio. En hoewel hij de 60 al is gepasseerd speelt Eric Ineke nog steeds als de beste.

Marius Beets maakte het trio compleet op contrabas, een instrument waar hij uitstekend de weg op weet. Goede solo's ook.

Maar ster van de middag was natuurlijk Sonny Fortune op saxofoon. En ondanks zijn leeftijd speelde hij geweldig. Veel improvisatie en een geweldige techniek. Soms leek het wel of hij twee tonen tegelijkertijd uit zijn sax haalde.

Behalve saxofoon speelde Sonny ook twee nummers op dwarsfluit, waaronder het als ballad uitgevoerde nummer Invitation. Heel bijzonder. Verder werden er veel bekende nummers gespeeld zoals Footprint, Hackensack en In a Sentimental Mood. Goed concert, fantastische muzikanten, alleen wat weinig (geen?) eigen nummers van Sonny Fortune.

Sonny Fortune blijft nog even in Nederland en speelt onder andere op 5 maart in het Bimhuis met als gast Benjamin Herman, op 7 maart in Vredenburg Leeuwenbergh Utrecht met Marco Kegel en Joris Roelofs op saxen en op 8 maart in Veendam met trompettist John Marshall.

Even tijd voor een flashback. In november 2007 zagen we het Rein de Graaff Trio in De Burcht met saxofonist Frank Morgan. Toen nog een living legend, maar een maand of twee later helaas overleden. Zonder de inspanningen van Rein de Graaf hadden we hem nooit gezien.

LINKS:
Sonny Fortune
Burcht Jazz