Grote diversiteit bij Jazz in de Kamer

Het had eigenlijk al een half jaar geleden moeten plaatsvinden, maar corona gooide op het laaste moment roet in het eten. Maar het is de organisatie van Jazz in de Kamer gelukt om vandaag alsnog de zesde editie neer te zetten, met de complete originele line-up. Alleen zijn bijna alle huiskamers vervangen door wat ruimere gelegenheden, zodat er goed afstand kan worden gehouden.

De route die wij hadden uitgekozen bespaard ons een hoop gewandel door de regenachtige donderdagavond, want alle optredens zijn in zaaltjes van het Pesthuis, tijdelijk De Buurt 1.5. We beginnen de avond met het altijd swingende Frank Montis Trio met Rolf Delfos op sax en Pim Dros op drums. Prima binnenkomer en de band heeft er zin in, zet gewoon een set van 45 minuten neer!

Daarna door naar Esther van Hees die samen met Jeroen van Vliet op piano en Miguel Boelens op sax nummers van haar cd Gelukkig Zijn spelen. Kenden de cd natuurlijk al wel (zie deze recensie), maar het is mooi om te horen dat de muziek nóg intenser is geworden. Ronduit prachtig, zonder meer hoogtepunt van de avond!

Het derde en laatste optreden is weer heel wat anders met Pieter de Mast (sax en dwarsfluit) en Bert van den Brink (accordeon). Mooi, ingetogen en met veel passie (en plezier) gespeeld. En hoewel de intieme huiskamers node gemist werden, was het toch weer een prima editie van Jazz in de Kamer!

Leidse Glibber was er overigens ook bij, zelfde route, andere volgorde.

LINKS:

Frank Montis

Rolf Delfos

Pim Dros

Esther van Hees

Miguel Boelens

Jeroen van Vliet

Pieter de Mast

Bert van den Brink

Jazz in de Kamer

cd-recensie: Esther van Hees-Gelukkig Zijn*****

Stel je neemt elf Nederlandstalige liedjes van 7 Vlaamse en één Nederlandse muzikant en je zet die, de originele versies dus, op een cd en je krijgt een redelijk onevenwichtig album. Stel je neemt diezelfde elf liedjes en laat ze door een trio op een cd zetten dan krijg je opeens een pareltje.
Dat is precies wat de Vlaamse zangeres Esther van Hees heeft gedaan met Gelukkig Zijn. Samen met Jeroen van Vliet op piano en saxofonist Miguel Boelens is er een prachtig, evenwichtig geheel ontstaan van liedjes die Esther al haar hele leven meezingt.
Dit album bewijst opnieuw de veelzijdigheid van de zangeres, die eerder jazzplaten (o.a. met Mateusz Pulawski) maakte en een plaat met dansbare popballads als Esther Von Haze. Deze nieuwste productie is dan weer een mix van kleinkunst en Nederlandstalige pop.
Opvallend is dat veel van de Vlaamse artiesten niet of nauwelijks bekend zijn in Nederland, veel verder dan Raymond van het Groenewoud (Twee Meisjes en Gelukkig Zijn) en Louis Neefs (Benjamin) kom ik niet. Michel Fugain (Fransman) natuurlijk weer wel, maar deze Nederlandse versie van Ann Christy (Zoals een Mooi Verhaal) kende ik nog niet, net zo min als het ooit door haar gezongen Dag Vreemde Man. Voor Nederlanders zijn Sammy en Laat Me van Ramses Shaffy het bekendst, maar Rozane van Wim de Craene (was ooit een protege van Ramses Shaffy), een prachtig nummer, is ook nieuw voor mij. Het eerder genoemde Benjamin ken ik dan wel weer van Bobbie Gentry, maar dat Louis Neefs het ook op zijn repertoire had staan wist ik niet. Naast de gedragen zang van Esther moet ook het ingetogen spel van Jeroen van Vliet en Miguel Boelens vermeld worden, met zijn drieën máken zij deze plaat.
Kortom een mooie doorsnee van vooral Vlaamse kleinkunst-pop, prachtige nummers en door Esther van Hees geweldig verwoord,  gecombineerd en gepresenteerd, een plaat waarvan je, ondanks de soms sombere thematiek, blij van wordt!
Op 12 maart dit jaar speelt het trio nummers van deze cd tijdens Jazz in de Kamer in Leiden, de kaartjes heb ik gelukkig al.

LINKS:
Esther van Hees
Jeroen van Vliet
Miguel Boelens

Hot House jubileum begint geweldig

Hot House in Leiden bestaat inmiddels 50 jaar en dat vieren ze met flink aantal bijzondere concerten in de Q-Bus. Drie weken geleden begon het al op het Stadhuisplein met Bram Stadhouders & The Big Barrel Organ, maar dat moesten we helaas missen vanwege onze eigen deelname aan de Kunstroute.
Vandaag staat het eerste echte jubileumconcert op het programma en dat is niet mis. Het Vanbinsbergen Playstation speelt avontuurlijke jazz met invloeden van allerlei kanten, acht musici delen het podium en ze klinken als een kleine bebop big band. Twee afwisselende sets met een groot deel van de Westergasfabriek suite en ook een nummer van Tom Waits op trombone, het prachtige Sean Bergin's Birthday (alsof Sean er zelf bij was) en zelfs stukjes Frank Zappa. Allemaal genieten, ruim twee uur lang!

Veel bekende gezichten ook vanavond en een enkel nieuw, zoals Michiel van Dijk (tenorsax, basklarinet), verder Miguel Boelens (saxen, Lavalu, New Rotterdam Jazz Orchestra, Jacob TV), Albert van Veenendaal (piano, Brokkenfestival), Morris Kliphuis (hoorn, trompet, Kapok, Kris Berry, Kyteman), Joost Buis (trombone, lapsteel), Dion Nijland (bas, Bende van Drie, Talking Cows), Corrie van Binsbergen (gitaar, Brokkenfestival, Club 100) en Yonga Sun (drums, Ad Colen Quartet, Franz von Chossy Quintet, Lavalu, Talking Cows). Niet de eerste de besten dus, dat is wel duidelijk. Top musici en een topconcert!

Later deze maand gaat Hot House nog door met feesten met het Maarten Hogenhuis Sextet (vrijdagavond 25 oktober) en de Teus Nobel Liberty Group (zondagmiddag 27 oktober).

LINKS:
Corrie van Binsbergen
Miguel Boelens
Albert van Veenendaal
Morris Kliphuis
Joost Buis
Dion Nijland
Yonga Sun
Hot House

Supergroep in de Leidse Q-Bus

Terwijl het publiek nog binnenstroomt zit de Engelse singer-songwriter David Philips 45 minuten lang zijn melancholische liedjes te zingen. Een opvallende keus voor een voorprogramma van een jazzconcert, of was er sprake van een dubbele boeking? In elk geval weet hij een groot deel van het publiek toch te boeien.
Maar we komen natuurlijk voor Eric Vloeimans en het New Rdam Jazz Orchestra dat hier de premiere speelt van een toertje dat maar drie dagen duurt. En dat zomaar op een dinsdagavond in de Q-Bus! Onze verwachtingen zijn hooggespannen en die maken ze helemaal waar, het is het muzikale hoogtepunt van dit jaar in Leiden.
Het New Rdam Jazz Orchestra is een afgeslankte versie van het Rotterdam Jazz Orchestra, maar met dertien muzikanten nog best groot. En het is een echte all-star bezetting met vanavond Jeroen van Vliet op toetsen, Johan Plomp op bas, Mark Schilders op drums, Tini Thomsen op baritonsax en (bas)klarinet en Reinier Baas op gitaar en een tubaspeelster waarvan we de naam gemist hebben (Juliane Gralle?), en dat is pas de linkerzijde van het overvolle podium.
Want rechts staan ook nog eens Rob van de Wouw en Rik Mol op trompet, Louk Boudestein op trombone, Morris Kliphuis op hoorn, Bart Wirtz en Cyrille Oswald op saxen en dwarsfluit en Miguel Boelens op sax. Bijna allemaal muzikanten die in diverse andere groepen al (veel) vaker zagen.
Het optreden is daar dan ook naar, het is een beetje Gatecrash in een bigband outfit. Ze spelen een groot aantal nummers van Eric Vloeimans, maar ook een aantal nummers (en veel arrangementen) van de andere bandleden. Allemaal even mooi en spetterend. Eén van de weinige muzikanten die we nog niet eerder zagen is Cyrille Oswald, die nog een hele collectie houten blaasinstrumenten bij zich blijkt te hebben.
Zoals onder andere deze houten dwarsfluit, waarmee hij de oerversie van het Prehistorische Rotterdam Jazz Orchestra kleur geeft.
Een avond met Eric Vloeimans is ons nog nooit tegengevallen, maar dit is toch één van zijn beste concerten die we ooit zagen. Zonde eigenlijk dat ze maar drie keer samen spelen, woensdag avond in Gebouw-T in Bergen op Zoom en donderdag in LantarenVenster in Rotterdam. Want zo'n supergroep kom je niet vaak tegen!

LINKS:
David Philips
Eric Vloeimans
New Rdam Jazz Orchestra
Rob van de Wouw
Rik Mol
Louk Boudestein
Morris Kliphuis
Bart Wirtz
Jeroen van Vliet
Mark Schilders
Johan Plomp
Tini Thomsen
Cyrille Oswald
Reinier Baas
Q-Bus

Grenzenloos Festival doet naam eer aan

Er gaat in Leiden geen maand voorbij of er is wel weer ergens een muziekfestival, van Werfpop tot de Gouden Pet, van Popronde tot 3 oktober. Afsluiter dit jaar is het tweejaarlijkse Grenzenloos Festival, twee avonden met een smeltkroes van jazz en wereldmuziek uit alle windstreken. Grenzenloos is een festival voor wie verder wil luisteren dan zijn oren groot zijn en dat bleek gelijk al bij de eerste groep vanavond in het LAKtheater. Jacob TV mengt film, soundbites en livemuziek op een interessante manier. Boeiend en spetterend van het begin tot het eind deze Cities Change the Songs of Birds.

Jacob ter Veldhuis is een Nederlandse hedendaagse componist. De muziek is een mix van pop, jazz en klassiek in een strak keurslijf, waarbij de vier saxofonisten, zoals Nils van Haften, allemaal de ruimte krijgen om te soleren.

De muzikanten spelen tussen twee filmschermen in, waarbij het voorste scherm transparant is. Film en live muziek is natuurlijk niet nieuw, zagen we dit jaar nog bij de Vito Brothers en Michael Varekamp's Obamasuite, maar een dubbel filmscherm zagen we nog niet eerder. Tijdens de solo's namen de saxofonisten even plaats in de spotlight zoals hier Bart Wirtz.

De groep bestond verder uit drummer Arend Niks, bassiste Mick Pauwe en harpiste Lavinia Meijer. Een verrassende combinatie met die harp, maar één die het prima deed.
En dan was er nog Mete Erker, ook op saxofoon. Later die avond zouden we hem nog terugzien.

En dan was er nog de vierde saxofonist Miguel Boelens, die we eigenlijk kennen van Lavalu, maar die ook hier bewees een veelzijdige blazer te zijn.

Na afloop van het concert, tijdens een staande ovatie, kregen we eindelijk alle muzikanten nog even goed te zien.
Het was een indrukwekkend optreden, heftig en intens, waarbij gaandeweg de soundbites steeds abstracter werden, heel mooi. Een goed begin van dit Grenzenloos Festival.

Daarna kwam het Pavadita Tango Strijkkwartet met Sophie de Rijk en Claudia Valenzuela op viool, Alex Welch op altviool en Eva van de Poll op cello. Geen voor de hand liggende combinatie een strijkkwartet en tango, dus uitstekend passend op dit festival.

Voor dit project hadden ze de Argentijnse bandoneonist Victor Villena meegenomen, waar ze al eerder mee toerden en ook een cd opnamen. Het repertoire was verrassend met veel eigentijdse tango die toch weer heel anders klinkt als het klassieke repertoire.

Voor het derde optreden deze avond werden de bakens weer geheel verzet, van Argentinie naar Indonesie met Boi Akih en het programma Philosophy of Love. Met Mete Erker op saxen, Sean Fasciani op bas (twee weken geleden nog met Marzio Scholten in De Twee Spieghels) en Owen Hart Jr. op drums (zagen we 2 jaar geleden nog met Michael Moore en Eric Vloeimans bij Hot House, maakte toen indruk, vandaag nog meer).

Wat dit optreden 'grenzenloos' maakte was de toevoeging van Renadi Santoso op riyong, saron en demung, oftewel een soort uitgebreide gamelan. Soms nadrukkelijk aanwezig, maar vaak ook als extra percussionist op de achtergrond bezig.

Kern van Boi Akih zijn gitarist en componist Niels Brouwer en stemvirtuoos Monica Akihary. De eerste gesloten en geheel opgaand in zijn (geprepareerde) gitaar, de ander juist open en de interactie aangaand met het publiek. Tegen het eind speelden ze nog een schitterend duet samen en zo kwam er een eind aan een mooie eerste avond van het Grenzenloos Festival.

LINKS:
Grenzenloos Festival
Jacob TV
Mete Erker
Bart Wirtz
Arend Niks
Lavinia Meijer
Pavadita Tango Strijkkwartet
Boi Akih

Paradiso omarmt Lavalu

Het zat er al een tijd aan te komen, maar vanavond was het eindelijk zover, de presentatie van de eerste cd van Lavalu. In een overvol en oververhit Paradiso nog wel!
Marielle Woltring is de kern van de groep en is van huis uit een soort singer-songwriter die er in geslaagd is dit genre tot een hoger niveau te ontwikkelen, niet in de laatste plaats door zich te omringen met een aantal geweldige muzikanten.

Vorig jaar oktober zagen we Lavalu al in De Burcht in Leiden en waren onder de indruk, maar sindsdien heeft de groep een stormachtige ontwikkeling doorgemaakt, met als voorlopig hoogtepunt deze cd-presentatie. Alles liep op rolletjes bij dit optreden en hoewel er aan het begin nog een beetje spanning bij de groep aanwezig was, na twee nummers was die helemaal weg en gingen ze voluit.

Marielle Woltring is solo begonnen, maar sinds vijf jaar vergezelt Yonga Sun haar op drums. Met Lavalu in Leiden zagen we hem voor het eerst, maar sindsdien ook met andere combinaties (Ad Colen, Talking Cows) en ook buiten Lavalu blijkt hij zeer de moeite waard. Vanavond leverde hij een topprestatie.
Op zoek naar een bassist werd Jörg Brinkmann gevonden die op zijn cello de baspartijen speelt. Ook niet de eerste de beste. En ook hij speelde de sterren van de hemel. Met zichtbaar plezier.

Oene van Geel was een tijdlang violist bij Lavalu, maar toen die andere dingen ging doen werd ter vervanging Miguel Boelens op saxofoons ingelijfd, geen verkeerde keuze. Zijn inbreng is wat meer op de achtergrond, ongebruikelijk voor een saxofonist, maar het paste helemaal in het plaatje.

Omdat Jörg Brinkmann er niet altijd bij kan zijn speelt ook Mark Haanstra (AGOG, Wired Paradise, Ben van den Dungen, Oxymore) af en toe mee. Alweer een verrassende keuze, maar wel een hele goede. Al met al een heel bijzondere combinatie van muzikanten, met een heel bijzonder repertoire.

Naast vreselijk swingende nummers, een soort trance-jazz, was er ook plaats voor ingetogen werk, zoals een prachtig duet van Marielle en Jörg .
Het optreden van Lavalu was meer dan 100% energie én kwaliteit, het kreeg Paradiso in elk geval plat. Of de cd net zo goed is als een live optreden kun je hier binnenkort lezen, maar een eerste snelle scan belooft veel.
LINK:
Lavalu
Yonga Sun
Jörg Brinkmann
Miguel Boelens
Mark Haanstra