Prachtig muziekprogramma tijdens de NKK16

Op de derde zaterdag van september is het Steegfeest, maar na het eten en de prijsuitrijking toch snel naar de Nacht van Kunst en Kennis, want daar staat nog veel mooie muziek op het programma. Zoals gitarist Marzio Scholten en zangeres Margriet Sjoerdsma met jazzy Americana en poppy country, héél erg mooi! Marzio al vaker gezien, vaak in De Twee Spieghels, maar de laatste keer was alweer eind 2013 met zijn band Identikit. En ook Margiet zag ik al eerder (maar dat was ik vergeten, sorry Margriet), in 2009 op het IJazz festival in Amsterdam en in 2014 een nummer met Qeaux Qeaux Joans in Den Haag. Maar deze verrassende combinatie is weer compleet anders en heel bijzonder, jammer alleen van de locatie in de receptiezaal van het Academiegebouw naast de bar, deze muziek had beter verdient. Volgend jaar een herhaling bij Jazz in de Kamer?

Tussendoor even naar de Wintertuin in de Hortus, waar Kuenta i Tambu nog steeds niet weet te overtuigen. Aan energie ontbreekt het ook nu niet, maar net als vorig jaar bij De Nobel en twee jaar geleden op Werfpop, weten ze de halfvolle kas maar deels aan het dansen te krijgen.

Terug naar het Academiegebouw waar in het Klein Auditorium een bijzonder optreden staat te gebeuren. Maarten Ornstein componeerde vorig jaar een muziekstuk in 17 delen rondom het Higgs deeltje, vandaag worden hier 5 delen van gespeeld. Het Higgs deeltje? Gelukkig is Vincent Icke erbij om een inleiding te geven.

Wordt je als leek ook niet veel wijzer van, maar het klinkt vreselijk spannend allemaal. En dat geldt zéker voor de muziek, een mengeling van jazz, modern klassiek en vrije improvisatie met muzikanten uit alle (muzikale) windstreken. Met componist Maarten Ornstein op (bas)klarinet, die al vaker in Leiden was met zijn groep DASH! in De Twee Spieghels en de combinatie Kunst en Kennis al eerder aanging in het programma Dash In Space, een improvisatie bij beelden van de allereerste bemande ruimtevlucht van Yuri Gagarin in 1961 (gezien in Splendor in Amsterdam). En de geweldige cellist Jörg Brinkman die in allerlei projecten meespeelt, maar op dit blog vooral te zien is met Lavalu. Nu weer hier. Jammer dat er zo weinig publiek op af is gekomen, dit geweldige optreden had écht een volle bak verdient!

Nog even terug naar het Steegfeest en dan weer door naar Gebr. De Nobel voor het eindfeest van de Nacht met een overdonderend optreden van My Baby, daar krijg je nooit genoeg van. Gelukkig is het hier wel goed druk en de sfeer zit er helemaal in. Kan ook niet anders met hun Voodoo blues. Prachtige afsluiter van deze Nacht van Kunst en Kennis die een prima (maar matig geadverteerde) muziekprogrammering kende en waarbij het podium in de Boerhavetuin node werd gemist.

LINKS:
Marzio Scholten
Margriet Sjoerdsma
Kuenta i Tambu
Maarten Ornstein
Jörg Brinkmann
Vincent Icke
My Baby
Nacht van Kunst en Kennis

Boeiende contrasten vandaag

Op deze koude maar zonnige zaterdag staan er twee concerten op het programma. Om te beginnen het Koorn Meijer Kwintet in De Twee Spieghels met Tinus Koorn (mondharmonica), Evelien Meijer (zang), Devin Brown (gitaar), Nuno Marques (bas) en Peter Jan Eusman (drums).
Degelijke jazz, met bekende standards zonder echt grote verrassingen, hooguit de aanwezigheid van de mondharmonica, hoor je toch weinig in jazz vandaag de dag. Het is ontspannen genieten van prima muziek hier in De Twee Spieghels.
Dan valt de avond en gaan we naar De Burcht waar Hot House een optreden van Bik Bent Braam heeft georganiseerd. Deze band bestaat al 25 jaar maar wij hadden ze nog nooit gezien, hoogste tijd dus, want dit is hun afscheidstournee. In de eerste set spelen ze gecomponeerde nummers die al snel uitlopen in pure improvisatie met verrassende wendingen.
Met Michiel Braam (piano), Peter Haex (tenortuba), Carl Ludwig Hübsch (tuba), Jörg Brinkmann (cello) en Wolter Wierbos (trombone).
Tijdens de tweede set is het precies andersom, er wordt begonnen met een stuk improvisatie om te eindigen met de compositie. Vooral nummers als No Bossa en Red Smut staan als een huis. Een boeiend en enerverend concert.
Met verder Eric Boeren (cornet), Angelo Verploegen (trompet) en Frans Vermeerssen (sopraansaxofoon).
Alles wordt uit de kast gehaald. Als er iemand (opzettelijk?) hoest, wordt dat gelijk een onderdeel van de improvisatie en op een gegeven moment waan je je zelfs tussen een kudde tetterende olifanten.
Met tenslotte Bart van der Putten (altsaxofoon), Peter van Bergen (tenorsax), Michael Vatcher (slagwerk), Frank Gratkowski (basklarinet) en Jan Willem van der Ham (fagot).
Het is hun afscheidsconcert dus, Exit heet het programma dan ook en wij zijn blij dat we ze op de valreep nog zien, want het is een belevenis. Toch is het misschien ook wel weer een goed moment om te stoppen, want enigzins gedateerd klinkt het allemaal wel. En we hebben er alle vertrouwen in dat we nog veel van deze muzikanten gaan horen. Niet in deze maar in andere bezettingen. In elk geval hebben wij er weer een mooie muziekdag met interessante contrasten op zitten.

LINKS:
Koorn Meijer Kwintet
Bik Bent Braam
De Twee Spieghels
Hot House

Paradiso omarmt Lavalu

Het zat er al een tijd aan te komen, maar vanavond was het eindelijk zover, de presentatie van de eerste cd van Lavalu. In een overvol en oververhit Paradiso nog wel!
Marielle Woltring is de kern van de groep en is van huis uit een soort singer-songwriter die er in geslaagd is dit genre tot een hoger niveau te ontwikkelen, niet in de laatste plaats door zich te omringen met een aantal geweldige muzikanten.

Vorig jaar oktober zagen we Lavalu al in De Burcht in Leiden en waren onder de indruk, maar sindsdien heeft de groep een stormachtige ontwikkeling doorgemaakt, met als voorlopig hoogtepunt deze cd-presentatie. Alles liep op rolletjes bij dit optreden en hoewel er aan het begin nog een beetje spanning bij de groep aanwezig was, na twee nummers was die helemaal weg en gingen ze voluit.

Marielle Woltring is solo begonnen, maar sinds vijf jaar vergezelt Yonga Sun haar op drums. Met Lavalu in Leiden zagen we hem voor het eerst, maar sindsdien ook met andere combinaties (Ad Colen, Talking Cows) en ook buiten Lavalu blijkt hij zeer de moeite waard. Vanavond leverde hij een topprestatie.
Op zoek naar een bassist werd Jörg Brinkmann gevonden die op zijn cello de baspartijen speelt. Ook niet de eerste de beste. En ook hij speelde de sterren van de hemel. Met zichtbaar plezier.

Oene van Geel was een tijdlang violist bij Lavalu, maar toen die andere dingen ging doen werd ter vervanging Miguel Boelens op saxofoons ingelijfd, geen verkeerde keuze. Zijn inbreng is wat meer op de achtergrond, ongebruikelijk voor een saxofonist, maar het paste helemaal in het plaatje.

Omdat Jörg Brinkmann er niet altijd bij kan zijn speelt ook Mark Haanstra (AGOG, Wired Paradise, Ben van den Dungen, Oxymore) af en toe mee. Alweer een verrassende keuze, maar wel een hele goede. Al met al een heel bijzondere combinatie van muzikanten, met een heel bijzonder repertoire.

Naast vreselijk swingende nummers, een soort trance-jazz, was er ook plaats voor ingetogen werk, zoals een prachtig duet van Marielle en Jörg .
Het optreden van Lavalu was meer dan 100% energie én kwaliteit, het kreeg Paradiso in elk geval plat. Of de cd net zo goed is als een live optreden kun je hier binnenkort lezen, maar een eerste snelle scan belooft veel.
LINK:
Lavalu
Yonga Sun
Jörg Brinkmann
Miguel Boelens
Mark Haanstra