Eindelijk een beetje zomer

Ze stonden hier al eerder (Record Store Day op 21 april), maar toen als duo en ze speelden maar één nummer. Nu is Hummingville terug in de Velvet in Leiden in complete bezetting en een optreden van ruim een half uur. Ondanks het vroege tijdstip is het behoorlijk druk en terecht, want het is een sprookjesachtig mooi optreden. Dan kan je na afloop niet anders dan de cd kopen!

Vorig jaar viel de eerste Zomerjam in het Huigpark (daarvoor was het altijd op de Beestenmarkt) behoorlijk in het water, nu zit het weer gelukkig mee. En hoewel het aan het begin van de middag nog niet echt druk is, is de sfeer uitstekend. Met onder andere een optreden van Makkie & Krankjoram.

Maar Zomerjam is meer, zo zijn graffiti-kunstenaars live aan het werk op grote doeken.

Er zijn basketbalwedstrijden voor tweepersoonsteams en er is een skateramp.

Voor de jongsten is er een cursus graffiti.

En er zijn diverse dj's, er zijn muzikanten wedstrijden en er is het nodige te eten en te drinken.

Ook later op de middag, als het gelukkig iets drukker begint te worden, is er nog een optreden van Joggo met zonnige raggae.

Ondertussen ook nog even langs bij De Twee Spieghels voor een innemende set van het Thomas Hilbrandie Trio. Met Arend Niks op drums en Mick Paauwe op bas spelen ze eigen werk, verjazzde muziek van Bela Bartok en een paar standards. Prima muziek, maar het zonnetje schijnt en dan wil je naar buiten.

Bovendien is het inmiddels etenstijd en waar kan dat vandaag beter dan op Voorschoten Jazz Culinair. Lekker eten met ook nog muziek erbij. Het festival is al even bezig, het eerste optreden is van Jazz Flavour. Meer een popbandje dat toch probeert jazz te spelen, maar op deze manier is de swing er helemaal uit.

Dat gaat een stuk beter bij Calamity Jazz, daar zit de swing er helemaal in. Al vaker gezien, maar altijd weer leuk. Het blijkt dat het Jazzfestival in Voorschoten al een paar jaar bestaat, maar dit jaar voor het eerst in combinatie met een culinair feestje.

Er is één groot podium in het midden van de Voorstraat en twee kleinere aan het begin een het eind, die laatste twee ver genoeg van elkaar af om tegelijkertijd te gebruiken. Dus terwijl Calamity Jazz aan het begin van de straat spelen Simon Rigter, Durk Heima, Jan Voogd en Ben Schröder aan het eind. En ja, dan héb ook wat. Genieten!

Gisteren nog als trio gezien in De Twee Spieghels, vandaag hier compleet: Azure. Altijd goed, maar met de drummer er weer bij net even wat strakker dan gisteren. Mooi optreden, met een beetje trance en een beetje funk maar vooral jazz, in twee delen, want de meeste groepen spelen twee sets van 45 minuten met een ander optreden er tussen door.

Aan de andere kant van de straat is Bas Paardekoper & the Blew Crew bezig, met een stevige blues is hij aan het toewerken naar de afsluiter van de eerste dag.

En die afsluiter is dan Livin' Blues Experience, die twee spetterende sets spelen, waarbij op het einde Wang-Dang-Doodle natuurlijk niet ontbreekt. En ze gaan nog steeds te keer als jonge honden, met 'onze' Aad van Pijlen (Men in Blues) op bas en als hij dan ook nog Bullfrog Blues zingt is het bijna 't Praethuys op zondagavond.
Het was eigenlijk helemaal niet de bedoeling om naar Voorschoten te gaan, maar het bleek een geweldig goede ingeving te zijn. Morgen verder met Voorschoten Jazz Culinair!

LINKS:
Hummingville
Velvet
Makkie & Krankjoram
Joggo
Zomerjam
Thomas Hilbrandie
Arend Niks
Mick Paauwe
DeTweeSpieghels
Jazz Flavour
Calamity Jazz
Simon Rigter
Azure
Livin' Blues
Voorschoten Jazz Culinair

Nieuwe John Buijsman weer meesterwerk

John Buijsman is een geweldige theatermaker die voorstellingen maakt over geniale en eigenzinnige kunstenaars. Eerder waren onder andere Charley Parker, Cornelis Bastiaan Vaandrager en Charles Bukowski aan de beurt, vanavond zagen we een portret van de blinde jazzmuzikant Roland Kirk in het programma Het Alziend Oor in de Rotterdamse Schouwburg.

Muziek speelt altijd een belangrijke rol in de voorstellingen van John Buijsman, deze keer meer dan ooit en had hij naast vaste componist en rietblazer Keimpe de Jong (De Nazaten) en componist/gitarist Andreas Suntrop ook Hammondorganist Arno Krijger (Mona Lisa Overdrive) en componist/drummer Arend Niks (Nieuw Niks) erbij gehaald. Zelf speelde hij op sax, dwarsfluit en mondharmonica.

Jules Deelder is verantwoordelijk voor de teksten tussen de nummers door, of was het juist de muziek die tussen de teksten doorwandelde? Dat heb je met muziektheater.
John Buijsman overtuigde meesterlijk als blinde jazzmuzikant, hij had een donkere zonnebril op, maar het leek of hij daarachter zijn ogen dicht had. Aangeefster en begeleidster Thirza Prak zorgde ervoor dat alles op zijn plaats kwam, ook John Buijsman zelf. In de finale bleek ze ook nog eens een prima zangeres.

Een optreden van John Buijsman is ons nog nooit tegengevallen en Het Alziend Oor is daarop geen uitzondering. Dit was het laatste van 5 uitvoeringen in de Rotterdamse Schouwburg, eind van dit jaar gaat het verder met een theatertour door heel Nederland in oktober tot december. Niet te missen!

LINKS:
John Buijsman
Arno Krijger
Arend Niks
Het Alziend Oor op Twitter
Rotterdamse Schouwburg

Grenzenloos Festival doet naam eer aan

Er gaat in Leiden geen maand voorbij of er is wel weer ergens een muziekfestival, van Werfpop tot de Gouden Pet, van Popronde tot 3 oktober. Afsluiter dit jaar is het tweejaarlijkse Grenzenloos Festival, twee avonden met een smeltkroes van jazz en wereldmuziek uit alle windstreken. Grenzenloos is een festival voor wie verder wil luisteren dan zijn oren groot zijn en dat bleek gelijk al bij de eerste groep vanavond in het LAKtheater. Jacob TV mengt film, soundbites en livemuziek op een interessante manier. Boeiend en spetterend van het begin tot het eind deze Cities Change the Songs of Birds.

Jacob ter Veldhuis is een Nederlandse hedendaagse componist. De muziek is een mix van pop, jazz en klassiek in een strak keurslijf, waarbij de vier saxofonisten, zoals Nils van Haften, allemaal de ruimte krijgen om te soleren.

De muzikanten spelen tussen twee filmschermen in, waarbij het voorste scherm transparant is. Film en live muziek is natuurlijk niet nieuw, zagen we dit jaar nog bij de Vito Brothers en Michael Varekamp's Obamasuite, maar een dubbel filmscherm zagen we nog niet eerder. Tijdens de solo's namen de saxofonisten even plaats in de spotlight zoals hier Bart Wirtz.

De groep bestond verder uit drummer Arend Niks, bassiste Mick Pauwe en harpiste Lavinia Meijer. Een verrassende combinatie met die harp, maar één die het prima deed.
En dan was er nog Mete Erker, ook op saxofoon. Later die avond zouden we hem nog terugzien.

En dan was er nog de vierde saxofonist Miguel Boelens, die we eigenlijk kennen van Lavalu, maar die ook hier bewees een veelzijdige blazer te zijn.

Na afloop van het concert, tijdens een staande ovatie, kregen we eindelijk alle muzikanten nog even goed te zien.
Het was een indrukwekkend optreden, heftig en intens, waarbij gaandeweg de soundbites steeds abstracter werden, heel mooi. Een goed begin van dit Grenzenloos Festival.

Daarna kwam het Pavadita Tango Strijkkwartet met Sophie de Rijk en Claudia Valenzuela op viool, Alex Welch op altviool en Eva van de Poll op cello. Geen voor de hand liggende combinatie een strijkkwartet en tango, dus uitstekend passend op dit festival.

Voor dit project hadden ze de Argentijnse bandoneonist Victor Villena meegenomen, waar ze al eerder mee toerden en ook een cd opnamen. Het repertoire was verrassend met veel eigentijdse tango die toch weer heel anders klinkt als het klassieke repertoire.

Voor het derde optreden deze avond werden de bakens weer geheel verzet, van Argentinie naar Indonesie met Boi Akih en het programma Philosophy of Love. Met Mete Erker op saxen, Sean Fasciani op bas (twee weken geleden nog met Marzio Scholten in De Twee Spieghels) en Owen Hart Jr. op drums (zagen we 2 jaar geleden nog met Michael Moore en Eric Vloeimans bij Hot House, maakte toen indruk, vandaag nog meer).

Wat dit optreden 'grenzenloos' maakte was de toevoeging van Renadi Santoso op riyong, saron en demung, oftewel een soort uitgebreide gamelan. Soms nadrukkelijk aanwezig, maar vaak ook als extra percussionist op de achtergrond bezig.

Kern van Boi Akih zijn gitarist en componist Niels Brouwer en stemvirtuoos Monica Akihary. De eerste gesloten en geheel opgaand in zijn (geprepareerde) gitaar, de ander juist open en de interactie aangaand met het publiek. Tegen het eind speelden ze nog een schitterend duet samen en zo kwam er een eind aan een mooie eerste avond van het Grenzenloos Festival.

LINKS:
Grenzenloos Festival
Jacob TV
Mete Erker
Bart Wirtz
Arend Niks
Lavinia Meijer
Pavadita Tango Strijkkwartet
Boi Akih