Hoe een hoogtepunt ook een dieptepunt kan zijn

Deze middag begint goed met een instore optreden van Yori Swart in Velvet Leiden. Als winnares in de categorie singer-songwriter bij de Grote Prijs van Nederland 2011 verzorgt ze hier een prachtig klein en intiem optreden met Okke Punt aan haar zijde. Prachtige liedjes van haar naamloze cd plus nog een aantal nieuwe nummers.

Dan door naar het LAKtheater, waarschijnlijk voor de allerlaatste keer want voor de Leidse universiteit is cultuur geen hoofddoel meer en gaat het theater rücksichtslos dicht. Dieptepunt in de Leidse culturele geschiedenis, maar deze avond is dan toch wel weer een muzikaal hoogtepunt. Het Artvark Saxofoon Quartet zagen we al vaker, zowel als viertal als met New Niks en dat beviel uitstekend

En ook vanavond is het niveau weer hoog, met zangeres Claron McFadden die er een hele nieuwe draai aan geeft. De eerste korte set is voor Artvark, de lange tweede is inclusief Claron. De choreografie is prachtig en nooit geweten dat een saxofoon quartet zonder te blazen ook zó boeiend kan klinken. In een hokje laat het zich niet plaatsen, van Steve Reich, vocalese tot het gedicht Annabel Lee van Edgar Allen Poe komt voorbij. Heerlijk optreden, eeuwig zonde dat er geen vervolg meer komt.

Onderweg naar huis nog even gestopt bij De Twee Spieghels waar Floriaan Wempe speelt. Met Tom van der Zaal, Robert Jan van Stralen, Steve Zwanink en Durk Hijma  zorgen ze voor een mooie afsluiting van deze dag met een mooie Body & Soul en als toegift nog eens Moaning! Wat een (mooie) dag.

LINKS:
Yori Swart
Velvet Music
Artvark SQ
LAKtheater
Floriaan Wempe
De Twee Spieghels

Grenzenloos Festival met prima tweede dag

Met een korte tussenstop in La Piccola Italia ging het rechtstreeks door van De Twee Spieghels naar het LAKtheater voor de tweede dag van het Grenzenloos Festival. Met weer drie bijzondere concerten op het programma.
Allereerst was er De Bankroet Jazz Live! In 1921 schreef dichter Paul van Ostaijen een filmscript: De Bankroet Jazz, Leo van Maaren en Frank Herrebout hebben dit script verfilmd met behulp van oude filmfragmenten en Wouter van Bemmel schreef daar dan weer muziek bij die hier live werd uitgevoerd.

Het was een indrukwekkende, overdonderende vertoning hoewel het soms wat chaotisch was. Maar dat paste dan ook wel weer bij de film, chaos alom. Op het eind wordt de nieuwe Nationalhymne gezongen met behulp van leden van twee kinderkoren (waaronder de Leidse Sleuteltjes). Als toegift werd afgesloten met het Huldegedicht aan Singer Naaimachine van Paul van Ostaijen.

Een groter contrast was nauwelijks mogelijk, na de vrolijke chaos van Bankroet volgde een serieus, strak en precies optreden van het Calefax Rietkwintet. Alle noten liggen hier vast en het was heel bijzonder om naar te kijken én te luisteren.

Aan de educatieve kant was ook gedacht, elk nummer kreeg een heldere uitleg. Of het nu ging om nummers van Ton ter Doest, Tsjaikovsky, Duke Ellington, Conlon Nancarrow of Steve Reich. Van de laatste speelden ze New York Counterpoint, een nummer voor elf blazers waarvan er zes op de laptop stonden en vijf dus live werden gespeeld. Een helse toer, maar uitstekend uitgevoerd. Blij dit kwintet eindelijk eens live aan het werk te hebben gezien.

De avond en het festival werd afgesloten met een spetterend optreden van De Nazaten met de Braziliaanse accordeonist Toninho Ferragutti met het programma Freseko Broki. Hiervoor trokken De Nazaten vanuit Suriname in zuidelijke richting voor een optreden met meer moderne Braziliaanse jazz. Het werd één swingend feest en op het eind kon het publiek dan ook niet meer op stoelen blijven zitten en trokken massaal de dansvloer op.
Twee jaar geleden maakten we voor het eerst kennis met het Grenzenloos Festival en waren meteen verkocht, en dat dat geen toevalstreffer was bewees deze editie wel, het was weer één groot muzikaal feest. Over twee jaar weer!

LINKS:
Grenzenloos Festival
De Bankroet Jazz
Calefax Rietkwintet
De Nazaten

Grenzenloos Festival doet naam eer aan

Er gaat in Leiden geen maand voorbij of er is wel weer ergens een muziekfestival, van Werfpop tot de Gouden Pet, van Popronde tot 3 oktober. Afsluiter dit jaar is het tweejaarlijkse Grenzenloos Festival, twee avonden met een smeltkroes van jazz en wereldmuziek uit alle windstreken. Grenzenloos is een festival voor wie verder wil luisteren dan zijn oren groot zijn en dat bleek gelijk al bij de eerste groep vanavond in het LAKtheater. Jacob TV mengt film, soundbites en livemuziek op een interessante manier. Boeiend en spetterend van het begin tot het eind deze Cities Change the Songs of Birds.

Jacob ter Veldhuis is een Nederlandse hedendaagse componist. De muziek is een mix van pop, jazz en klassiek in een strak keurslijf, waarbij de vier saxofonisten, zoals Nils van Haften, allemaal de ruimte krijgen om te soleren.

De muzikanten spelen tussen twee filmschermen in, waarbij het voorste scherm transparant is. Film en live muziek is natuurlijk niet nieuw, zagen we dit jaar nog bij de Vito Brothers en Michael Varekamp's Obamasuite, maar een dubbel filmscherm zagen we nog niet eerder. Tijdens de solo's namen de saxofonisten even plaats in de spotlight zoals hier Bart Wirtz.

De groep bestond verder uit drummer Arend Niks, bassiste Mick Pauwe en harpiste Lavinia Meijer. Een verrassende combinatie met die harp, maar één die het prima deed.
En dan was er nog Mete Erker, ook op saxofoon. Later die avond zouden we hem nog terugzien.

En dan was er nog de vierde saxofonist Miguel Boelens, die we eigenlijk kennen van Lavalu, maar die ook hier bewees een veelzijdige blazer te zijn.

Na afloop van het concert, tijdens een staande ovatie, kregen we eindelijk alle muzikanten nog even goed te zien.
Het was een indrukwekkend optreden, heftig en intens, waarbij gaandeweg de soundbites steeds abstracter werden, heel mooi. Een goed begin van dit Grenzenloos Festival.

Daarna kwam het Pavadita Tango Strijkkwartet met Sophie de Rijk en Claudia Valenzuela op viool, Alex Welch op altviool en Eva van de Poll op cello. Geen voor de hand liggende combinatie een strijkkwartet en tango, dus uitstekend passend op dit festival.

Voor dit project hadden ze de Argentijnse bandoneonist Victor Villena meegenomen, waar ze al eerder mee toerden en ook een cd opnamen. Het repertoire was verrassend met veel eigentijdse tango die toch weer heel anders klinkt als het klassieke repertoire.

Voor het derde optreden deze avond werden de bakens weer geheel verzet, van Argentinie naar Indonesie met Boi Akih en het programma Philosophy of Love. Met Mete Erker op saxen, Sean Fasciani op bas (twee weken geleden nog met Marzio Scholten in De Twee Spieghels) en Owen Hart Jr. op drums (zagen we 2 jaar geleden nog met Michael Moore en Eric Vloeimans bij Hot House, maakte toen indruk, vandaag nog meer).

Wat dit optreden 'grenzenloos' maakte was de toevoeging van Renadi Santoso op riyong, saron en demung, oftewel een soort uitgebreide gamelan. Soms nadrukkelijk aanwezig, maar vaak ook als extra percussionist op de achtergrond bezig.

Kern van Boi Akih zijn gitarist en componist Niels Brouwer en stemvirtuoos Monica Akihary. De eerste gesloten en geheel opgaand in zijn (geprepareerde) gitaar, de ander juist open en de interactie aangaand met het publiek. Tegen het eind speelden ze nog een schitterend duet samen en zo kwam er een eind aan een mooie eerste avond van het Grenzenloos Festival.

LINKS:
Grenzenloos Festival
Jacob TV
Mete Erker
Bart Wirtz
Arend Niks
Lavinia Meijer
Pavadita Tango Strijkkwartet
Boi Akih