WAANzinnig!

Een speciale avond in de Nobel vandaag met de nieuwe band WAAN van Bart Wirtz en Emiel van Rijthoven. Ze spelen de plaat Echo, Echo helemaal plus nog wat nieuwe nummers. Met de ondersteuning van drummer Mark Schilders en bassist Matteo Mazzù wordt het een stevig, dansbaar en soms toch ook zweverig optreden. Alles bij elkaar duurt het net anderhalf uur, maar het zijn wel de boeiendste momenten van de Leidse Blues- en Jazzweek. Het doet bij vlagen denken aan Super Sister in hun (eerste) nadagen, en ook aan Gatecrash op hun hoogtepunt. Een onvergetelijk concert!

LINKS:
WAAN
Bart Wirtz
Emiel van Rijthoven
Mark Schilders
Matteo Mazzù
Nobel
Leidse Blues- en Jazzweek

Mooie minimal jazz

Vanavond zou de presentatie zijn van het album Monochromes van Jeroen van Vliet's Moon Trio in Paradox in Tilburg. Dat ging dus niet door, in elk geval niet met publiek erbij, maar neits staat een live stream dan in de weg. Samen met bassist Cord Heineking en drummer Mark Schilders spelen ze een uur lang nummers van de nieuwe plaat, ingetogen, minimalistische jazz met veel ruimte voor improvisatie. Het klinkt prachtig allemaal, alleen de magie van fysiek aanwezig zijn bij een live concert ontbreekt. Neemt niet weg dat Monochromes een geweldig album is!
Meer dan 200 mensen zien deze stream en dat is meer dan er normaal gesproken in Paradox passen. Dat is dan weer een voordeeltje.

LINKS:
Jeroen van Vliet
Cord Heineking
Mark Schilders
Paradox

Iets te druk maar veel moois gehoord op het Jazzfest in Amsterdam

Voor de tweede maal wordt dit jaar het Jazzfest gehouden in de Amsterdamse Studio/K. Een festival met opkomende en gevestigde musici uit de Amsterdamse jazz scene. In de kleinste van de drie zalen begint het meteen goed met Joris Roelofs op basklarinet en Reinier Baars op gitaar. Beiden al wel een paar keer in Leiden gezien, maar nog nooit samen. Spelen nummers van Monk met een mooie Round Midnight er bij. Prima start van het festival.

Studio/K is een voormalig schoolgebouw dat nu een bioscoop, club en restaurant is. Logistiek een nachtmerrie, zeker omdat één van de bioscoopzalen gewoon in gebruik is en film- en festivalbezoekers elkaar kruisen. Maar daar heeft het Matiss Cudars Quartet geen last van, ze spelen een spannende crossover tussen jazz en pop met veel ruimte voor improvisatie. Met Matiss Cudars op gitaar, Toms Rudzinskis op sax, Lennart Heyndels op bas en Kaspars Kurdeko op drums. Grappig dat drie van de vier al wel eens in Leiden in De Twee Spieghels stonden.

In de andere filmzaal is weer iets heel anders te horen. Groots en meeslepend speelt het Franz von Chossy Quintet een suite in negen delen rond de verdrijving van Adam en Eva uit het paradijs. Een schitterende mix van jazz, klassiek en pop! Met Franz von Chossy op piano, Jeffrey Bruinsma op viool, Alex Simu op klarinet Jörg Brinkman op cello en Yonga Sun op drums. Het festival kan al niet meer stuk.

En er komt nog zoveel moois, zoals het K Trio in het kleine zaaltje. Met Kristján Martinsson op piano, Pat Cleaver op bas Kristijan Krajncan op drums. Spannende experimentele jazz, beetje vergelijkbaar met Tin Men & the Telephone, maar toch ook weer anders. Boeiend.

Uitgekeken naar het optreden van saxofonist Ben van Gelder, want nog nooit op eigen titel gezien. Samen met de ijzersterke ritmesectie bestaande uit Stefan Lievestro op bas en Mark Schilders op drums, die wel vaker samenwerken zoals met Tom Beek of Marzio Scholten. Dus dat zit wel goed. En Ben van Gelder blijkt inderdaad zijn faam waar te maken, wat een schitterend geluid! Hij speelt een combinatie van eigen nummers en standaards, en ook Round Midnight komt (weer) voorbij.

Celine Cairo stond eerder dit jaar op de Jazzdag in Rotterdam en was daar de grote verrassing. Het verrassingselement is er nu dus niet meer, maar het optreden staat als een huis ondanks een paar storende geluidsprobleempjes. Wat een mooie nummers, wat een goede stem en wat een prima begeleiders in de vorm van Anne Bakker op altviool, Mart Jeninga op bas (en op het eind ook even op gitaar) en Tim Vermulst op drums. Maar ook solo klinkt het prachtig!

Ondertussen is het festival helemaal uitverkocht en zijn sommige zalen al snel vol. Geen Dominic J. Marshal, geen Ruben Hein en voor de zekerheid ruim van te voren gaan zitten voor Tin Men and the Telephone, dus ook geen Mechanical Duck. Maar terecht want een kwartier voor aanvang zit de zaal al stampvol. Logisch, want dit is een band die altijd blijft verrassen ook bij zevende bezoek in anderhalf jaar!
Zes weken geleden nog gezien bij Hot House in Leiden en nu vanavond weer met een hele hoop nieuw materiaal. Tony Roe, Lucas Dols (nu met een witte bas) en Bobby Petrov maken er weer een geweldig, ingenieus en humoristisch optreden van, met een leuke bijrol van Anton Goudsmit op antwoordapparaat en video.
Met al die nieuwe nummers zijn een aantal favorieten van het eerste uur verdwenen, maar als altijd zit er nog steeds een verhaallijn in het optreden en oude elementen van verdwenen nummers komen toch weer terug in nieuwe nummers. Jammer alleen van de kleine eendjes, je hebt zo van die favorieten, maar wat er voor is teruggekomen is minstens zo goed!
Het laatste optreden is van de Ploctones, maar omdat dit nog het enige optreden is staat er lange rij voor de deur. Tijd om de laatste tram naar het station te halen, de Ploctones komen tenslotte in januari weer naar Leiden.
Jazzfest Amsterdam is een prima klein festival, met veel muzikanten die wel vaker op dit weblog stonden, maar vandaag vaak in allerlei andere, verrassende samenstellingen. En als je bedenkt dat er maar liefs vijftien groepen speelden, plus dat er een lezing, een workshop, een film en een dj waren en dat het geheel maar € 7,50 kostte in de voorverkoop, dan kun je erop rekenen dat iedereen volgend jaar weer terugkomt!

LINKS:
Reinier Baas
Joris Roelofs
Matiss Cudars Quartet
Franz von Chossy
Jeffrey Bruinsma
Alex Simu
Jorg Brinkmann
Yonga Sun
K Trio
Kristijan Krajncan 
Pat Cleaver
Kritján Martinsson
Ben van Gelder
Stefan Lievestro
Mark Schilders
Celine Cairo
Tin Men and the Telephone
Jazzfest Amsterdam

Prachtig samenspel en stoere solo's bij Marzio Scholten

Een kleine twee jaar geleden kwamen we Marzio Scholten, meestal met een trio, tegen in De Twee Spieghels. Regelmatig keerde hij er terug en het bleef altijd boeiend, maar met zijn complete groep, met Mark Schilders op drums, Stefan Lievestro op bas, Randal Corsen op piano en Yaniv Nachum op sax paste hij daar niet in, wel een keer compleet gezien in De Fuut in Scheveningen.

En vanavond dus hier in het Amsterdamse Bimhuis, voor de presentatie van zijn derde cd Voids, Echoes And Whispers. Terwijl het buiten nog licht is beginnen ze de eerste set met het openingsnummer van die cd, The King Is Dead (Long Live The King). Een prachtig nummer met zowel uitzonderlijk mooi samenspel als sterke solo's van gitaar en sax, maar voor iedereen in de groep is ruimte weggelegd. Het nummer kreeg vorig jaar nog een eervolle vermelding bij de International Songwriting Competition, en terecht.

De avond is gevallen bij de tweede set waarin er weer hard gewerkt wordt, intensief samenspel, maar uiteindelijk met veel plezier omdat het allemaal weer klopt. Nummers zijn af en toe als kleine bergbeekjes die aanzwellen tot woeste bergstromen om uiteindelijk uit te monden in een trage, meanderende rivier. Er worden natuurlijk nummers van de nieuwe cd gespeeld, maar ook een paar oude en een nieuw nummer. Dat moet ook wel want de tweede set duurt net als de eerste een uur.

De tweede set eindigt met Revolution Is Everywhere, dat ook het slot van de nieuwe de is. Het enthousiaste publiek vraagt en krijgt ook nog een toegift in de vorm van een duet van Marzio en Yaniv, een waardige afsluiting van een schitterende avond!
En nu maar hopen dat Marzio niet te groot is geworden voor De Twee Spieghels, maar daar nog eens met een trio langskomt.

LINKS:
Marzio Scholten
Bimhuis

Supergroep in de Leidse Q-Bus

Terwijl het publiek nog binnenstroomt zit de Engelse singer-songwriter David Philips 45 minuten lang zijn melancholische liedjes te zingen. Een opvallende keus voor een voorprogramma van een jazzconcert, of was er sprake van een dubbele boeking? In elk geval weet hij een groot deel van het publiek toch te boeien.
Maar we komen natuurlijk voor Eric Vloeimans en het New Rdam Jazz Orchestra dat hier de premiere speelt van een toertje dat maar drie dagen duurt. En dat zomaar op een dinsdagavond in de Q-Bus! Onze verwachtingen zijn hooggespannen en die maken ze helemaal waar, het is het muzikale hoogtepunt van dit jaar in Leiden.
Het New Rdam Jazz Orchestra is een afgeslankte versie van het Rotterdam Jazz Orchestra, maar met dertien muzikanten nog best groot. En het is een echte all-star bezetting met vanavond Jeroen van Vliet op toetsen, Johan Plomp op bas, Mark Schilders op drums, Tini Thomsen op baritonsax en (bas)klarinet en Reinier Baas op gitaar en een tubaspeelster waarvan we de naam gemist hebben (Juliane Gralle?), en dat is pas de linkerzijde van het overvolle podium.
Want rechts staan ook nog eens Rob van de Wouw en Rik Mol op trompet, Louk Boudestein op trombone, Morris Kliphuis op hoorn, Bart Wirtz en Cyrille Oswald op saxen en dwarsfluit en Miguel Boelens op sax. Bijna allemaal muzikanten die in diverse andere groepen al (veel) vaker zagen.
Het optreden is daar dan ook naar, het is een beetje Gatecrash in een bigband outfit. Ze spelen een groot aantal nummers van Eric Vloeimans, maar ook een aantal nummers (en veel arrangementen) van de andere bandleden. Allemaal even mooi en spetterend. Eén van de weinige muzikanten die we nog niet eerder zagen is Cyrille Oswald, die nog een hele collectie houten blaasinstrumenten bij zich blijkt te hebben.
Zoals onder andere deze houten dwarsfluit, waarmee hij de oerversie van het Prehistorische Rotterdam Jazz Orchestra kleur geeft.
Een avond met Eric Vloeimans is ons nog nooit tegengevallen, maar dit is toch één van zijn beste concerten die we ooit zagen. Zonde eigenlijk dat ze maar drie keer samen spelen, woensdag avond in Gebouw-T in Bergen op Zoom en donderdag in LantarenVenster in Rotterdam. Want zo'n supergroep kom je niet vaak tegen!

LINKS:
David Philips
Eric Vloeimans
New Rdam Jazz Orchestra
Rob van de Wouw
Rik Mol
Louk Boudestein
Morris Kliphuis
Bart Wirtz
Jeroen van Vliet
Mark Schilders
Johan Plomp
Tini Thomsen
Cyrille Oswald
Reinier Baas
Q-Bus

Mooi jazzscala met Home City en Young VIPS

De middag begint alweer gelijk goed met Andreas Metzler's Home City in De Twee Spieghels. Met naast Andreas Metzler op bas ook Patrick Manzecchi op drums, Paul van der Feen op sax en Thomas Hilbrandie op gitaar. Drie sets spelen ze met in het begin een afwisseling van eigen nummers van Andraes en standards, later alleen maar standards. Maar met heel veel heerlijke improvisatie. Thomas zagen we nog niet eerder, maar hij verhuist volgend jaar van Groningen naar Leiden, dus die gaan we hier vaker zien!
In De Burcht staan vannavond bij Hot House de Young VIPs op het programma met als eerste de Clemens van der Feen Band. En ja, Clemens is een broer van Paul. Het begint wat breekbaar met nummers van hun eerste cd, maar na een tijdje komen Clemens van der Feen (bas), Harmen Fraanje (vleugel, Wurlitzer), Jesse van Ruller (gitaar) en Flin van Hemmen (drums) helemaal op gang. Ze eindigen met een nieuw nummer en dat is gelijk het hoogtepunt van hun optreden. Benieuwd naar hun volgende cd.
Het tweede optreden hier is van het Castel/Van Damme Quartet met louter eigen composities. Met Jasper van Damme op saxen, Thierry Castel op de vleugel, Sven Happel op bas en Mark Schilders op drums. De laatste zagen we al wel vaker, onder andere met Marzio Scholten, Tom Beek en Lavalu. Maar ook nog afgelopen zomer tijdens de Cum Laude concerten met, hé, alweer Sven Happel en Jasper van Damme in de regen.
Maar het gaat hier om de muziek en die is prima, geweldige muzikanten, uitstekend samenspel en prima repertoire, de goedgevulde Tuinzaal gaat uit zijn dak. Het enige wat een beetje ontbreekt is een écht eigen geluid, maar dat is een kwestie van tijd. Vraag al jaren veel saxofonisten of ze Gilad Atzmon kennen en altijd is het antwoord nee, Jasper van Damme is de eerste Nederlandse saxofonist die hem wel kent. Dus dat belooft wat!

LINKS:
Andreas Metzler
Patrick Manzecchi
Paul van der Feen
Thomas Hilbrandie
De Twee Spieghels
Clemens van der Feen
Harmen Fraanje
Jesse van Ruller
Flin van Hemmen
Castel/Van Damme Quartet
Mark Schilders
Hot House
De Burcht

Een dagje naar het strand

De zon schijnt dus op naar het strand! Nou ja, naar het zuiderstrand van Den Haag om precies te zijn en specifiek naar strandpaviljoen De Fuut, waar al jarenlang op zondagmiddagen jazzconcerten worden gegeven. Ze doen daar trouwens veel meer culturele dingen, theater, standup comedy, dans, maar je kunt er bijvoorbeeld eind mei ook een nieuw strandbeest van Theo Janssen zien rondlopen.

Vandaag, zondag, dus jazz met de Marzio Scholten Group. Gitarist Marzio Scholten speelt regelmatig in De Twee Spieghels in Leiden, maar daar met een wisselend trio, hier met zijn belangrijkste groep, zijn quintet. Hij wisselt het soleren mooi af met een ritmische rol. En het is gewoon een Nederlandse topgitarist.

Met Yaniv Nachum op de saxofoon die we ook al eens met Marzio in Leiden zagen. Hij heeft misschien de minste speelminuten van het gezelschap, maar die minuten waren wel indrukwekkend. Prima thema's en geweldige solo's.

Pianist Randal Corsen krijgt veel speelruimte en net als bij Marzio wisselen solo's en ondersteuning elkaar mooi af. De band speelt nummers van hun laatste cd maar ook veel nieuwe nummers, benieuwd naar de nieuwe cd.

Bassist Stefan Lievestro zagen we al bij zijn Mona Lisa Overdrive en onlangs nog met het nieuwe Tom Beek Trio in Amsterdam. Maar hier vormt hij samen met de drummer de basis van de band, zij zorgen voor de basis van heerlijke trance-jazz, subtiele soundscapes gelardeerd met solo's van gitaar, sax en piano.

Drummer Mark Schilders was ook al vaker met Marzio in Leiden, maar ook met het nieuwe Tom Beek Trio in Amsterdam. Geweldige drummer die in dit ervaren quintet helemaal tot zijn recht komt.

Een deel van de nummers zijn inmiddels herkenbaar omdat Marzio ze ook al in Leiden speelden, maar ook nieuwe nummers als Revolution en The King is Dead smaken naar meer. Op het eind van het laatste nummer krijgt de drummer een zeer prominente rol en zorgt voor het zoveelste hoogtepunt van dit grootse concert!

LINKS:
Theo Jansen
Marzio Scholten
Yaniv Nachum
Randal Corsen
Mark Schilders
De Fuut

Marzio Scholten blijft verrassen

Marzio Scholten begint een vaste gast te worden in De Twee Spieghels, en terecht, hij komt iedere keer weer met varrassend repertoire en verrassende muzikanten. Vandaag stond hij er met zijn nieuwe elektrische trio met Sean Fasciani op bas en Mark Schilders op drums. De laatste speelde afgelopen donderdag nog met Tom Beek in Amsterdam een geweldig concert.

Vandaag was het 100% improvisatie en het was weer geweldig! Geen bekende standards, maar allemaal eigen muziek, daar krijg je nooit genoeg van, trance-jazz in optima forma. Drie forse sets speelden ze en het bleef boeien.
De Twee Spieghels begint een beetje een podium te worden waar musici nieuwe dingen uitproberen voordat ze er mee naar de grotere podia gaan. Het kan een dood spoor zijn, maar het kunnen ook de sterren van volgend jaar zijn en daarin vervult De Twee Spieghels een belangrijke rol in de ontwikkeling van nieuwe bands.

LINKS:
Marzio Scholten
Mark Schilders
De Twee Spieghels

Indrukwekkende optredens Tom Beek

Onder de noemer C'est le Tom qui fait la musique gaat saxofonist Tom Beek vier keer per jaar een concertavond organiseren. Vanavond was de premiere in het Comedy Theater in de Amsterdamse Nes en het was een groot succes.

De eerste set was voor het nieuwe Tom Beek Trio met Mark Schilders op drums. Veel eigen nummers, vaak geïnspireerd door de grote saxvoorbeelden van Tom zoals Ferdinand Povel, maar ook nummers van anderen varierend van een nummer dat hij ooit Stan Getz zag spelen op het North Sea Jazz tot Veilig Achterop van Paul van Vliet.

Bassist Stefan Lievestro was de stuwende kracht van het trio, hij zorgt ervoor dat de boel bij elkaar wordt gehouden. Omdat er geen accoordeninstrument meespeelde, was er alle ruimte voor de ritmesectie en solo's. Mooie toegankelijke jazz zonder populistisch te zijn.

Het middelpunt was Tom Beek zelf natuurlijk. En niet alleen als saxofonist, maar ook als spreekstalmeester. Hij praatte de nummers moeiteloos aan elkaar met een duidelijke uitleg waarom hij dat nummer had gekozen. Het persbericht sprak al van een uitdagende en genre-overstijgende tijdreis en dat was het ook. Een indrukwekkend optreden van dit nieuwe trio dat we graag vaker zien.

Na de pauze volgde een heel ander optreden van Tom Beek met het Tim Langedijk Trio (met Udo Pannekeet en Haye Jellema) en pianist Marcus Olgers. Het was de premiere van een uit de hand gelopen compositie opdracht met het thema Water. Een suite van bijna 45 minuten met live videobeelden die het publiek aan hun stoelen kluisterde.

Alle musici hadden hun steentje bijgedragen aan deze suite en er was zelfs een stuk van Saint Saens in verwerkt. De muziek was soms ijl en lichtvoetig, soms zwaar en stampend, maar altijd mooi in evenwicht. Een indrukwekkend werk waarvan je maar moet afwachten of het ooit nog eens wordt uitgevoerd. Het publiek realiseerde zich dit terdege en luisterde ademloos toe en gaf het vijftal een staande ovatie.

Het was een indrukwekkende avond om niet snel te vergeten, met als toegift Everyday I Thank You van Pat Metheny dat Tom vanuit de grond van zijn hart over het publiek uitstortte.
C'est le Tom qui fait la musique, benieuwd wat dat volgend jaar gaat brengen. Want na deze avond wil je alleen maar meer!

LINKS:
Tom Beek
Stefan Lievestro
Mark Schilders
Tim Langedijk
Udo Pannekeet
Haye Jellema
Marcus Olgers
Comedy Theater

Zondag muziekdag in Leiden 2

Het was vorige week prima bevallen dat rondje langs de Leidse podia dus daar gaan we een gewoonte van maken. Eerst weer naar restaurant Zijlstroom voor een optreden van het Dolf Delprado Trio. Er was kans op regen dus daarom was het optreden deze keer binnen, midden in de prachtig verbouwde meelfabriek in Leiderdorp, pal onder een indrukwekkende kroonluchter.

Waar het trio uit bestond was vooraf niet aangekondigd, maar dat bleek een echte verrassing te zijn, want niemand minder dan Simon Richter was erbij op saxofoon. Helemaal goed dus. Ze speelden jazzstandards met heel veel imrovisatie in een heel ontspannen sfeer.

En dan was er Vincent Koning op gitaar, ook niet de eerste de beste, varrassing 2 dus. En prima muziek dus weer in de Zijlstroom met nummers als Caravan, Stompin' at the Savoy, The Leader, FSR en Bye Bye Blackbird.

Dolf Delprado zelf is natuurlijk de bekendste bassist van Leiden die al heel wat jaren meegaat maar nog steeds geweldige dingen uit zijn contrabas weet te halen. Een gedenkwaardig optreden en ze komen hier wel vaker spelen, iets om naar uit te kijken.

Door de geweldige muziek, onverwachte ontmoetingen en een flinke regenbui was het onmogelijk om deze keer het Theehuis in de Leidse Hout aan te doen, dus rechtstreeks door naar jazz- en wijncafe De Twee Spieghels en dat was eigenlijk ook wel zo logisch want daar hangt dit schilderij van Willem Breddels, een portret van Dolf Delprado. Over bruggetjes gesproken! (Bedankt voor de tip Clara!)

Want we kwamen natuurlijk voor het Marzio Scholten Trio dat op het kleine podium heerlijk stond te spelen, vlak naast het schilderij van Dolf Delprado.

Marzio Scholten is een jonge jazzgitarist en componist, die met zijn Group en Quartet al veel succes heeft in binnen- en buitenland en nu hier zomaar in De Twee Spieghels staat met zijn moderne creatieve jazz.

Het trio bestond verder uit drummer Mark Schilders en de Amerikaanse bassist Sean Fasciani. De eerste set was vooral beschaafd en bedachtzaam, alsof ze nog even op moesten warmen, maar wel boeiend. De tweede set was duidelijk avontuurlijker, ze kregen er echt zin in, en bij de derde set werd er steeds meer geëxperimenteerd, het ging helemaal los, heel goed!
Het was weer een prima Leidse muziekzondag, met twee super bands, die vol overgave en met liefde voor muziek twee uitstekende optredens verzorgden!

LINKS:
Simon Rigter
Vincent Koning
Zijlstroom
Marzio Scholten
Mark Schilders
De Twee Spieghels