Tin Men & The Telephone lanceren app in Bimhuis

Ruim twee jaar geleden Tin Men & The Telephone voor het eerst gezien in Leiden bij de Stukafest zomereditie en een paar dagen later tijdens de Cum Laude/Hofjesconcerten. Daarna nog vijf keer op diverse festivals, op de Jazzdag en bij Hot House en iedere weer genoten van de muziek en af en toe dubbel gelegen vanwege de presentatie en komische wendingen. Vanavond spelen ze in een goed gevuld Bimhuis.

Bij binnenkomst zien we een tennisstadion waar het publiek zit te wachten op het begin van een wedstrijd. Nog geen muzikant gezien en nu al gniffelen over wat dít nu weer gaat opleveren. Want niets is toeval bij Bobby Petrov, Lucas Dols en Tony Roe.
En inderdaad, ze komen binnen, pakken hun instrumenten en de tenniswedstrijd begint op het scherm. En de heren spelen daarbij mee, een nummer gebaseerd op een potje tennis dus, kan dat? Ja dat kan. En wat doe je dan als er reclame komt? Precies, de zaal ligt nú al dubbel!

De avond wordt opgedragen aan de vorige maand overleden pianist Kris Goessens die docent was van Tony Roe op het conservatorium. Ter nagedachtenis aan Kris wordt het haardvuur in de vleugel ontstoken, een grapje van Tony's afstudeeren. Dan volgt de prachtige zevende sonate van Prokovjev, een lang spannend en afwisselend stuk.
De reden van deze avond is de lancering van de nieuwe plaat van Tin Men & The Telephone, niet fysiek, maar in de vorm van een app. Voor de de iPhone en iPad, android versie volgt later. Het eerste concert waar gevraagd wordt je telefoon aan te zetten tijdens het concert, op de tinmen-wifi in te loggen en de app te downloaden en installeren. Intussen gaat de telefoon op het podium en terwijl het publiek druk bezig is met installeren spelen ze een pauze muziekje met een hoofdrol voor een 06-nummer.

De app biedt tijdens optredens de mogelijkheid om de band te sturen, zo kan het publiek bepalen of ze gezamenlijk bij het thema blijven of dat één van de muzikanten een solo moet geven. Ondertussen gebeurt er van alles, maar zowel de muziek als de hele show zijn weer grandioos!

Veel dieren komen ook weer langs, zoals een variatie op het koeiennummer en een kamelenrace. En er is een game (met drie levels) dat gewonnen wordt door Barbara (met 1 punt) en zij mag bij het laatste nummer de lampen bedienen via haar iPhone, met alle gevolgen van dien. Dan volgen nog twee toegiften met een bromvlieg als slotaccoord.
Het klinkt allemaal misschien wat cryptisch, maar dit moet je gewoon zien en meemaken, het valt niet te vertellen. En dan is de verrassing ook minder, maar de zaal lag bij tijd en wijle in een deuk. Prachtig om te zien hoe ze een geweldig concert een extra dimensie geven!

LINKS:
Tin Men and the Telephone
Bimhuis

Prachtig samenspel en stoere solo's bij Marzio Scholten

Een kleine twee jaar geleden kwamen we Marzio Scholten, meestal met een trio, tegen in De Twee Spieghels. Regelmatig keerde hij er terug en het bleef altijd boeiend, maar met zijn complete groep, met Mark Schilders op drums, Stefan Lievestro op bas, Randal Corsen op piano en Yaniv Nachum op sax paste hij daar niet in, wel een keer compleet gezien in De Fuut in Scheveningen.

En vanavond dus hier in het Amsterdamse Bimhuis, voor de presentatie van zijn derde cd Voids, Echoes And Whispers. Terwijl het buiten nog licht is beginnen ze de eerste set met het openingsnummer van die cd, The King Is Dead (Long Live The King). Een prachtig nummer met zowel uitzonderlijk mooi samenspel als sterke solo's van gitaar en sax, maar voor iedereen in de groep is ruimte weggelegd. Het nummer kreeg vorig jaar nog een eervolle vermelding bij de International Songwriting Competition, en terecht.

De avond is gevallen bij de tweede set waarin er weer hard gewerkt wordt, intensief samenspel, maar uiteindelijk met veel plezier omdat het allemaal weer klopt. Nummers zijn af en toe als kleine bergbeekjes die aanzwellen tot woeste bergstromen om uiteindelijk uit te monden in een trage, meanderende rivier. Er worden natuurlijk nummers van de nieuwe cd gespeeld, maar ook een paar oude en een nieuw nummer. Dat moet ook wel want de tweede set duurt net als de eerste een uur.

De tweede set eindigt met Revolution Is Everywhere, dat ook het slot van de nieuwe de is. Het enthousiaste publiek vraagt en krijgt ook nog een toegift in de vorm van een duet van Marzio en Yaniv, een waardige afsluiting van een schitterende avond!
En nu maar hopen dat Marzio niet te groot is geworden voor De Twee Spieghels, maar daar nog eens met een trio langskomt.

LINKS:
Marzio Scholten
Bimhuis

Zeldzaam mooi concert met Gilad Atzmon

We zagen hem voor het eerst bijna drie jaar geleden op het jazzfestival in Frankfurt, eerst als gast bij Soupsongs, de volgende avond een uur lang met zijn Orient House Ensemble: Gilad Atzmon. En toen wisten we het al, als die ooit nog eens naar Nederland komt dan móeten we daarbij zijn, en vanavond is het dan eindelijk zo ver in het Amsterdamse Bimhuis. Hij is een virtuoos bij alt- en sopraansax en speelt ook nog geweldig klarinet.
Samen met Frank Harrison op piano, Yaron Stavi op bas en nieuwkomer Eddie Hick op drums spelen ze vooral veel nummers van hun vorig jaar verschenen cd The Tide Has Changed.
De muziek is een mix van jazz met invloeden uit het Midden Oosten (Atzmon komt oorspronkelijk uit Israel), maar ook een nummer van Charlie Parker komt voorbij evenals een ouder nummer (20th Century), vol flarden van bekende melodien zoals It Ain't Necessarely So, Lili Marleen en Salt Peanuts, Atzmon scattend kennen we nog niet.
Het concert duurt anderhalf uur en eindigt, als altijd, met What a Wonderful World als een ode aan de vreedzame wereld die iedereen zou wensen. Het is, zoals we al verwachtten, weer een geweldig concert en het is onbegrijpelijk dat het dan ook niet uitverkocht is. Een absoluut hoogtepunt dit jaar.
Het concert begint stipt op tijd, duurt 90 minuten zonder pauze, dus om tien uur staan we al weer buiten. Op weg naar huis nog even langs De Twee Spieghels dus, net op tijd om de laatste set van Cedric Glans, Sven Rozier en gitarist Luke mee te nemen. Leuke set met standards zoals Night in Tunesia. Mooie afsluiting van een superdag vandaag!

LINKS:
Gilad Atzmon
Frank Harrison
Yaron Stavi
Eddie Hick
Bimhuis
Cedric Glans
Sven Rozier
De Twee Spieghels

Onvergetelijke avond, ook zonder Robert Wyatt

Maar gelukkig wel met zijn muziek!
Het begon een paar jaar geleden in Italië, woei over naar Frankrijk en Duitsland en er is vandaag voor het eerst één in Nederland, een Robert Wyatt tribute. Robert Wyatt maakt al zo'n 50 jaar muziek, met Soft Machine, Matching Mole en vooral heel veel solo albums en is eigenlijk onnavolgbaar, maar sinds een paar jaar durven sommigen het dus toch aan. Gelukkig maar!
En op dezelfde avond dat de Soft Machine Legacy in de Boerderij in Zoetermeer speelt staat Comicoperando in het Bimhuis in Amsterdam. Met zangeres Dagmar Krause (Slapp Happy, Henry Cow, Art Bears en vooral bekend door haar vertolkingen van Weil/Brecht liederen). De stem van Robert Wyatt is uniek, maar Dagmar's schorre, vibratorijke alt zorgt toch wel voor de nodige pareltjes.
Tromboniste Annie Whitehead (o.a. Chris McGregor's Brotherhood of Breath) speelt al jaren mee op de cd's van Robert Wyatt en we zagen haar al eerder in Frankfurt met de groep SoupSongs, die ook allemaal nummers van Robert Wyatt speelden. Met saxofonist Gilad Atzmon als gast toen!
Karen Mantler zagen we ook al in Frankfurt, met de groep Dondestan!, ook al met Robert Wyatt nummers, het was toen ook een Robert Wyatt avond. Ook Karen zingt flink wat nummers en haar hese, breekbare stem past ook heel goed bij dit repertoire. Ze was ook te horen op de cd Cuckooland van Robert Wyatt.
De pauze zorgt nog even voor en mooi plaatje van de zonsondergang boven het IJ vanuit het Bimhuis.
De Belgische gitarist Michel Delville speelt een bescheiden rol maar schittert af en toe heel goed in zijn solo's. Naast nummers van Wyatt zijn er ook nog een paar andere songs zoals van Hugh Hopper (Memories, aan hem opgedragen, b-kant van de single I'm a Believer) en van Karen Mantler (Life is Sheep, van de cd Cuckooland).
En ook de sidemen blinken weer helmaal uit met een virtuoze John Edwards op bas. Het concert opent met September the Ninth, en verder worden een groot deel van de lp Rock Bottom, en nummers als United States of Amnesia, Just as You Are en Age of Consent gespeeld.
Drummer Chris Cutler (Henry Cow, Art Bears) steelt echter de show met zijn inventieve drumwerk, goede ondersteuning waar nodig, afgewisseld met flitsende solo's. Na twee flinke sets volgen er nog twee toegiften: Sea Song van de lp Rock Bottom en Soup Song van de lp Ruth is Stranger than Richard. Een mooie afsluiting van een bijzonder concert, dat wat het publiek betreft nog uren had mogen doorgaan!
Maar geen nood, op 14 juni staat het Orchestre National de Jazz met als gasten Erik Truffaz en Perry Blake met het programma Around Robert Wyatt in het kader van het Holland Festival in het Muziekgebouw aan 't IJ. Gaat ook heel mooi worden, met Robert Wyatt als eregast?

LINKS:
Robert Wyatt
Annie Whitehead
Karen Mantler
Michel Delville
Chris Cutler
Bimhuis

Carla Bley betoverend mooi

Carla Bley is een fenomeen op het gebied van de geïmproviseerde jazz vanavond stond ze met de groep The Lost Chords in het Bimhuis. Een fantastisch concert dat geweldig begon, maar tijdens het optreden bleef groeien tot ongekende hoogtes.

Carla Bley speelt piano en is verantwoordelijk voor de meeste composities. Het concert opende met een nummer dat ze al op haar derde speelde en nu, 70 jaar later, nog steeds. Three Blind Mice is een kinderliedje dat in haar arrangement opeens heel anders klinkt. Tot verrassing van band en publiek speelde ze eerst een stukje van de versie die ze op haarde derde deed, waarbij ze alleen de zwarte toetsen gebruikte.

Andy Sheppard was onnavolgbaar op tenor- en sopraansax en schitterde helemaal in het nummer Mysterioso van Monk. Dat Carla ook humor heeft bleek wel uit het nummer Awful Coffee waarin fragmenten uit allerlei nummers over voedsel waren verweven.

Bassist Steve Swallow ruilde jaren geleden zijn contrabas in voor een vijfsnarige elektriche. In het eerste nummer van de tweede set speelden hij en Carla Bley een nummer van Carla's meest recente cd, O Holy Night van de cd Carla's Christmas Carols, waarbij hij de hoogste regionen van zijn bas opzocht en hem liet klinken als een gitaar.

Drummer Billy Drummond legde ziel en zaligheid in zijn spel, soma nadrukkelijk aanwezig, maar vaak ook op leidend de achtergrond. De sfeer in de zaal was uitstekend en de band steeg naar grote hoogte met nummers als Doctor (It's hard to listen too, I can't really play it, it might drive you all from the room, but I just want to do it) en het betoverend mooie The Lost Chords.
Een toegift blijft dan ook niet uit en een daverende staande ovatie is het antwoord van het publiek. Een onvergetelijk concert.

LINK:
Carla Bley

Benjamin Herman Quartet lanceert Hypochristmastreefuzz

In een uitverkocht Bimhuis presenteerde het Benjamin Herman Quartet de nieuwe cd Hypochristmasfuzz. Benjamin's tweede met nummers van Misha Mengelberg. Op de cd wordt er in wisselende bezettingen gespeeld, maar nu speelden ze twee sets met z'n vieren.

Drummer Joost Patocka zorgde voor de rode draad bij het concert, waar de rest van de band alle kanten op soleerde, hield hij de boel uitstekend samen. Het concert begon iets te laat vanwege een optreden bij De Wereld Draait Door, maar een jazzconcert dat op tijd begint is natuurlijk een contradictie.

De geweldig swingende bassist Ernst Glerum vormde de andere helft van de ritme sectie, maar had af en toe ook een vrijere rol. Buiten adem begonnen ze tegen negen uur met het in dit geval zeer toepasselijke A Bit Nervous.

De altijd in beweging zijnde Anton Goudsmit speelde fantastisch gitaar, bijna jammer dat hij op de cd maar op twee nummers meedoet. Je krijgt nooit genoeg van zijn bijdragen.

Ster van de avond was natuurlijk Benjamin Herman op altsax. Minstens zo beweeglijk als Anton en als hij even niet sax speelt direct in de weer met percussie en zelfs een klappertjespistool(!). Zag hem voor het eerst met de New Cool Collective Big Band op Lowlands in circa 2002, maar sinds hun cd Out of Office zijn we echte fans geworden. Of hij nu optreed voor bijna 400 man in het Bimhuis of in een kroeg in Den Haag als gast bij een jazztrio met nog geen 50 man publiek, het is altijd geweldig.

Op het eind speelde ook Willem Friede nog een nummer mee op toetsen. Dat is dan weer het leuke van het Bimhuis, iemand kan zo uit de zaal komen lopen en meedoen. Het was natuurlijk wel gepland.

Het was een gedenkwaardig optreden, twee sets en een toegift lang, dat een combinatie was van Misha Mengelberg's improvisatie jazz en snoeiende bebop/hardbop. Fantastisch!.
Dit was het eerste concert uit een tourtje dat tot 21 december duurt. Komen ze bij jou in de buurt: GA KIJKEN! Wij gaan in elk geval nog eens naar ze kijken op 17 december naar Museum Beelden aan Zee in Scheveningen. Andere setting, andere akoestiek, maar het kan niet mis gaan met deze muzikanten.

LINK:
Benjamin Herman