39. Deutsches Jazzfestival Frankfurt dag 1

Vandaag de eerste dag van het jazzfestival in Frankfurt. Een heel ander festival dan we in Nederland kennen. Drie avonden met telkens drie concerten in een strak schema, omdat het ook live op de radio wordt uitgezonden. De hr-Sendesaal is overigens heel goed met een prima akoestiek.
(Today was the first day of the Frankfurt jazzfestival. Quite different from what we're used to in Holland. Three evenings with three bands with a strict schedule, due to the live radiobroadcast. The hr-Sendesaal is very good, especially the acoustics.)

Op de eerste avond speelden John Surman en Howard Moody een uur lang duetten op sopraan- en baritonsaxofoon en Concertorgel. Eén van de beste orgels buiten het kathedralen circuit.
(On the first day John Surman and Howard Moody played duets for an hour on soprana- and baritonsaxophone and Concertorgan. One of the best organs in the world, except maybe for some cathedrals.)

Het orgel zelf was niet zichtbaar maar werdt geprojecteerd op het scherm boven het podium.
(The organ itself was not visible, but was projected on a screen above the stage.)

John Surman op zijn baritonsaxofoon, die hijzelf omschrijft als een instrument dat zo beweeglijk is als een dubbeldekkerbus in een braakliggende akker.
(John Surman on his baritonsaxophone, which he describes as being as flexible as a dubbledecker bus in a field.)

Howard Moody geniet van het spelen op het prachtige orgel. Het optreden zelf was geweldig, de combinatie van orgel en saxen heel bijzonder. Kenden we alleen van het Nederlandse Trio Windstreken.
(Howard Moody enjoys to play this fantastic organ. The concert was great, the combination quite unusual, we only knew it from the Dutch Trio Windstreken.)

Vervolgens speelde het Christof Lauer/Patrice Héral-duo (saxofoon/percussie) een aardige set, waarbij halverwege de jonge pianist Yuriy Sych aanschoof.
(Next the Christof Lauer/Patrice Héral-duo (saxophoon/percussion) een nice set. In the second half of their set the, pianist Yuriy Sych joined them.)

Christof Lauer uit Frankfurt is de bedenker van dit gelegenheids duo van sax en percussie, alweer een ongewone combinatie.
(Frankfurter Christof Lauer is the originator of this duo with saxophone and percussion, again a not very usual combination.)

De Fransman Patrice Héral is niet alleen percussionist, hij sampled daarbij live zijn eigen drumstel. Een interessant gegeven dat wat ons betreft nog wat verder moet worden uitgewerkt.
(The French Patrice Héral is not only plays percussion, he also samples it live. Interesting concept, but we think it needs some more study.)


De jonge pianist Yuriy Sych, eveneens uit Frankfurt, was in de tweede helft van de set een welkome aanvulling op het na een tijdje toch wel beetje eentonige duo.
(The young pianist Yuriy Sych from Frankfurt was the much needed extension of this duo in the second half of the concert.)

De avond eindigde met een optreden van de hr-BigBand met Bill Frisell op gitaar en Michael Gibbs als dirigent en arrangeur. Met de titel 'Monk, Mingus & Me" kwam Mingus er nogal bekaaid vanaf: twee nummers maar.
(Last concert of the evening was by the hr-Bigband with Bill Frisell on guitar and Michael Gibbs as conductor. The program was called Monk, Mingus & Mee, but only two Mingus songs were played.)

Bill Frisell is natuurlijk geweldig op de gitaar en ook de hr-BigBand was enorm goed met enkele fantastiche solisten. Alleen leek het er een beetje op dat het niet helemaal klikte tussen dirigent Michael Gibbs en de band. Zaterdag staan ze weer op het festival, dan met een andere dirigent, kijken of dat verschil maakt.
Een leuke avond, met als hoogtepunt het John Surman/Howard Moody duo. Maar morgen is de grote dag als The Robert Wyatt Variations aan de beurt zijn!
(Bill Frisell is a great guitarplayer en the hr-Bigband was also very good, with some fantastic solo's. We had the impression that conductor Michael Gibbs and the band didn't go together very well. On Saturday the band will be back with another conductor, let's see what happens.
It was anice evening with the John Surman/Howard Moody duo as the highlight of the day. But tomorrow is the big day when it's time for the Wyatt Variations!)

LINKS:
Jazzfestival Frankfurt
John Surman
Howard Moody
Christof Lauer
Patrice Héral
hr-Bigband
Bill Frisell
Michael Gibbs

Lavalu komt er aan

Het Arnhemse kwartet Lavalu is een wonderlijke combinatie. Ze spelen een mix van pop en jazz, net iets voor De X om te programmeren in de tuinzaal van De Burcht in Leiden. En net als vorige week bij STriCat was het publiek weer geweldig en gelukkig ook in iets grotere getale aanwezig.

Marielle Woltring is de pianist, zangeres, tekstschrijver en componist
van de band. Ze schijnt het gat tussen Björk en Roisin Murphy te vullen, maar in de eerste set hoorden we vooral een kruising tussen Joni Mitchell en Chi Coltrane. Zeker niet vervelend, maar het klinkt wat ouderwets en dat was het zeker niet. Lavalu is toch echt een eigen geluid aan het ontwikkelen.

De band bestaat verder uit Miguel Boelens (saxofoons) en Jörg Brinkmann (cello), waarbij de cello de bas verving. Zowel saxen als cello hadden veel electronica in huis waarmee een breed scala aan klanken kon worden opgezet.

Onmisbaar en voortreffelijk was Yonga Sun op drums, maar de belichting was niet zo goed, en de foto dus ook niet.
Leken de muzikanten in de eerste set nog wat onzeker, in de tweede set hadden ze er vertrouwen in en speelden het dak van het huis. Nieuwe associaties drongen zich op zoals Curved Air, Renaissance en ELP. Maar dat zijn alleen associaties, Lavalu klinkt echt wel als zichzelf.

De (eigen) nummers variëerden van catchy, uptempo jazz-pop tot hartverscheurende ballads en alles daar tussen in, waardoor het een afwisselend optreden was.
Cellist Jörg Brinkmann bespeelde de cello met vingers en strijkstok, geen gebruikelijke setting voor een cellist, maar hier zeker op zijn plaats.

En hij sampelde er ook nog eens op los in een duet met Marielle Woltring, heel mooi.
Het optreden begon misschien wat aarzelend, maar gaandeweg steeg het zelfvertrouwen én het speelplezier. En dat ze op de goede (en brede) weg zijn blijkt ook wel uit het feit dat ze volgende maand in het Bimhuis staan en in maart in Paradiso!

LINKS:
Lavalu
De X
Leids Jazz Trio

STriCat in in De Burcht in Leiden

STriCat is een vreemde, bijzondere, maar vooral aanstekelijke band, die een combinatie speelt van Roemeense volksmuziek en bebop/hard bop. Maar geen covers van bestaande nummers, (bijna) allemaal eigen nummers. Drie man op respectievelijk trompet, accordeon en cymbaal, met verschillende roots, die bijna 3 uur lang de tuinzaal van De Burcht op het puntje van hun stoel deed zitten. De organisatie was in handen van De X, onderdeel van het Leids Jazz Trio.

Fotograaf, drummer, maar in dit geval cymbaalspeler Bokkie Vink zorgde voor het meest traditionele Roemeense geluid. Maar hij bespeelt de cymbaal niet op de traditionele wijze, hij geeft er een heel nieuwe invulling aan. Hij speelde vroeger bij het orkest van Tata Mirando, maar zoals hij zelf zei is dat niet te vergelijken met STriCat. Er zijn niet veel cymbalisten in Nederland, maar Bokkie is een virtuoos op dit instrument.

Theo van Tol speelde de accordeon, inclusief de baspartijen. Het vereiste de nodige concentratie, maar het resultaat was geweldig. Het was overigens een digi-accordeon, dus volgens Theo was er niets echt aan. Maar je moet het natuurlijk wel kunnen spelen.
STriCat was net terug van een tour op Taiwan en speelde eerder dit jaar bij Jazz op het Dak en het North Sea Jazzfestival. Volgend jaar staat een tour door Mexico op het programma.

Staat Bokkie Vink nog het dichtst bij de Roemeense muziek (uit de staatscommunistische jaren wel te verstaan, toen muziek nog één van de weinige vrijheden was, een mogelijkheid om te zoeken naar vrijheid), Theo van Tol neigt al meer naar de jazz en trompettist Gijs Levelt maakt de jazzinbreng compleet. De laatste twee zitten overigens ook in de Amsterdam Klezmer Band.
Tijdens het optreden werden zowel nummers van de cd Rats & Gentle People uit 2007 als nummers van de volgend jaar maart te verschijnen nieuwe cd gespeeld, waaronder 2 premieres. Zo te horen gaat STriCat steeds meer een eigen geluid ontwikkelen, steeds aanstekelijker, maar zonder zijn roots te verlaten. Een uitstekende band voor de jazzfestivals van 2009!

LINKS:
StriCat
De X
Leids Jazz Trio

Rik Mol Group in Club Bazart Den Haag

Na onze eerste kennismaking met de jazzactiviteiten van Prospero in Den Haag in het museum Beelden aan Zee vorige week met The Ploctones lusten we wel meer. Dus vanavond naar de Rik Mol Group in Bazart, een club/jongerencentrum aan de Loosduinsekade, in een voormalige gymzaal. Heel andere entourage, heel andere sfeer, maar wel weer heel goede muziek.

Rik Mol (trompet en Flugelhorn) bracht eerder dit jaar zijn eerste cd What's on Tonight uit (nog steeds in de race voor een Edison in November, stem hier).

Naast Rik Mol zette Ben van den Dungen de toon op zijn sopraan- en tenorsax. Prachtige solo's speelden de twee, ter promotie van Rik's cd. Maar ook de duetten waren niet te versmaden.

Motor achter het geheel was Sven Figee op Hammond en keyboard, hij zorgde ervoor dat alles binnen de paden bleef, ook als de blazers alle kanten opgingen. Geweldig! Nog liever zien we hem in een hoofdrol met Sven Hammond Soul, zoals op IJazz of in Kijkduin, maar hier was hij toch echt onmisbaar.

Ook drummer Eric Hoeke speelde met verve en zorgde voor de nodige orde in het optreden. Samen met Sven de ruggegraat van het optreden.

We hadden eigenlijk Marius Beets op contrabas verwacht, hij speelt tenslotte ook op Rik's cd, maar vanavond stond Glenn Gaddum er op de bas. Misschien iets minder goed ingespeeld, maar een waardige vervanger.

Op het affiche stond Kim Hoorweg als zangeres vermeld, maar net als eerder in Haarlem werd zij vervangen door Lex Empress. Bescheiden op de achtergrond, maar echt aanwezig als het moest.

Lex Empress improviseert er, net als de blazers, lustig op los. Maar niet te veel en niet te overheersend, gewoon zoals het altijd zou moeten zijn.
Onze eerste avond in Bazart smaakt naar meer, volgende maand Monsieur Dubois en in december Mona Lisa Overdrive, als ons programma dat toelaat gaan we zeker kijken.
En optredens van Rik Mol, in welke bezetting dan ook, is altijd interessant. Ga kijken!

LINKS:
Rik Mol
Prospero
Bazart
Ben van den Dungen
Sven Figee
Eric Hoeke
Glenn Gaddum
Lex Empress

Dvora Davis bij Fascinating Jazz in Zoetermeer

Iedere eerste zondag van de maand organiseert Fascinating Jazz een middagconcert in De Sniep in Zoetermeer. Wij gaan er al jaren regelmatig naar toe, zo ook deze zondag waar Dvora Davis met haar band optrad. Deze Engelse, maar in Nederland wonende, zangeres gaf een voorproefje van haar nieuwe cd, A Simple Affair, die waarschijnlijk begin volgend jaar uitkomt. Ze stond twee weken geleden ook al in Zoetermeer op het Jazzfestival, maar wetende dat ze ook hier ging komen, hebben we haar toen overgeslagen. Je moet tenslotte keuzes maken.

De band bestaat uit Pieter Hoogervorst op bas, een quarterbas om precies te zijn, Arnoud Gerritse op drums, die samen een stuwende ritmesectie vormden. Verder Alexander Hartgers op trompet en flugel, Dvora Davis zong en, bijna onzichtbaar maar muzikaal zeer aanwezig Julius Braat op piano. Hij is, samen met Dvora, verantwoordelijk voor alle eigen nummers. En dat was een van de pluspunten van dit optreden, ze speelden bijna allemaal eigen nummers, meestal jazz, maar ook een paar latin en een paar bluesnummers. Niks Great American Songbook, nou ja drie covers dan.

Het andere pluspunt was de aanwezigheid van Alexander Hartgers, die met zijn meestal ingetogen en soms hartverscheurende spel het optreden een extra dimensie gaf. Een zangeres met bas, drums en piano kennen we zolangzamerhand wel. En Alexander verstaat de kunst van het toevoegen, zonder te gaan overheersen, wat niet makkelijk is voor een trompet. Al met al een mooi optredenen benieuwd naar de nieuwe cd.

LINKS:
Dvora Davis
Fascinating Jazz
Restaurant De Sniep

The Ploctones in het museum

We zagen Anton Goudsmit dit jaar al een aantal keren en steeds op bijzondere lokaties. Op IJazz met de New Cool Collective hoog boven en ver weg op een boot, op het Haarlemse jazzfestival met het Robin Nolan Trio, met Fugimundi en met Gatecrash in de prachtige Philharmonie (in plaats van een tent op de Markt) en met The Ploctones in Delft op de Markt. Dit laatste optreden smaakte naar meer en opnieuw was de lokatie op zijn minst verrassend.

Het museum Beelden aan Zee, ontworpen door de architect Quist, is een prima gebouw om beelden tentoon te stellen, maar is akoestisch een monstrum. Veel kaal beton is niet echt bevorderlijk voor een mooi concert. Dat vraagt iets extra's van de muzikanten. Maar het was wel een mooi decor, zo tussen de beelden van Fritz Wotruba. En Prospero organiseert daar iedere eerste woensdag van de maand een jazzconcert, dus het blijkt te kunnen.

Het gebouw stelde dus wel eisen aan het optreden van The Ploctones, vooraf vertelde Anton Goudsmit ons al dat ze in elk geval zachter moesten gaan spelen dan normaal en dat was goed te merken in de eerste set, heel ingetogen, maar niet minder gedreven. In de pauze vertelde hij dat The Ploctones maar 3 of 4 keer per maand optreden, waardoor ze niet terugvallen op routine, maar ieder optreden als een uniek optreden beschouwen. En inderdaad was dit optreden niet te vergelijken met het optreden in Delft, maar minstens zo goed.

Behalve Anton Goudsmit op gitaar schitterden Efraïm Trujillo op sopraan- en tenorsax, Jeroen Vierdag op bas en Martijn Vink op drums. In de tweede set gingen ze pas echt los, met als hoogtepunt het nummer '050'. En de toegift, een duet van Anton Goudsmit en Efraïm Trujillo was ook geweldig. Prettig was ook dat het publiek tijdens het optreden doodstil was, geen 'social talk', iedereen luisterde naar de muziek, zo hoort het ook.
Enige minpunt: wij willen graag de cd van The Ploctones kopen. In Delft hadden ze er maar een bij zich en vandaag hadden ze er ook veel te weinig, want we visten (weer) achter het net. En via de reguliere winkels is de cd niet te koop...

LINKS:
The Ploctones
Museum Beelden aan Zee
Prospero

Sixpack of Dutch Metal in JJ Music House

Is Metal hot? Metallica komt op nummer 1 binnen en Nederlandse bands als Within Temptation en Epica zijn succesvol, ook in het buitenland. Maar hoe zit het met de subtop in Nederland? Sixpack of Dutch Metal bestaat uit subtoppers, die samen een programma hebben opgezet. De premiere was vanavond in het JJ Music House in Zoetermeer.

Het JJ Music House is een voormalige sportkantine die is omgebouwd tot 4 oefenruimtes en een podiumcafé. Ruim 25 bands maken gebruik van die oefenruimtes (maar er kan nog meer bij) en het podiumcafé was vanavond ingeruimd voor het Sixpack of Dutch Metal: 6 bands, 6 optredens van ongeveer een uur en dus een kleinschalig Metalfestival.

Om 4 uur in de middag opende Grimshorde, maar dat was net iets te vroeg. Dus het eerste optreden was Evil's Desire, een Gothic Metalband die een goede set speelden met goede nummers.

Middelpunt van de band is natuurlijk zangeres Daphne. Altijd weer verbazingwekkend hoeveel geluid er uit zo'n bescheiden lichaam kan komen. Een belofte!

Vervolgens speelden Bloody Remains een set Death Metal, hard, heftig, maar met een beetje te weinig afwisseling. Allemaal goede muzikanten, maar er ontbreekt nog wat. Misschien proberen allemaal tegelijkertijd een nummer te beëindigen, en tussendoor niet lullen maar gewoon doorspelen.

Daarna was het de beurt aan Gangrene met een uur Trash Metal. We zagen ze al eerder dit jaar in Zoetermeer op het JJ Rock Festival en dat was eigenlijk de aanleiding om vanavond hier naar toe te gaan. Puike band, goed optreden, met nog wat meer eiegn nummers gaat dit zeker wel wat worden.

Het hoogtepunt van de dag was toch echt wel Pound. Omschreven als Metalcore, was het vooral een combinatie van Metal en Hip-Hop, weliswaar met de nadruk op Metal. En de jongste band van vandaag, daar gaan we nog meer van horen! In elk geval op 8 november in De Boerderij.

Tot slot speelde nog Kairo, maar hier faalde de geluidstechniek een beetje. De zanger was nauwelijks te horen en dat is toch wel belangrijk bij een optreden.
Maar al met al was het een geslaagd festival, met goede tot zeer goede muziek en het Sixpack of Heavy Metal is een aanrader voor ieder concertpodium.

LINKS:
Grimhorde
Evil's Desire
Bloody Remains
Gangrene
Pound
Kairo
Sixpack of Dutch Metal
JJ Music House

Reiziger in Cultuur en Couleur Locale

Zoetermeer is een rare stad, twee maanden lang is er hier bijna niets te doen en dan opeens in één weekend gebeurt er van alles tegelijk.
Zaterdag was het Zoetermeer Jazzfestival op drie lokaties met een overlappend programma, er was het Rokkesteenfestival, er was een kunstmarkt in de Dorpsstraat, er was een open dag in het Stadstheater en het Russisch Staatscircus was het hele weekend in de stad.
Zondag was er het kunstproject Reiziger in Cultuur, het multiculturele festival Couleur Locale, de afsluiting van Zoetermeer Jazz met een concert van Rita Reijs en het was 'autoloze' zondag met een hardloopwedstrijd.
Bijna alle aktiviteiten hadden hier last van met tegenvallende bezoekersaantallen, alleen Rokkesteen overtrof de verwachting met 8000 in plaats van 3000 bezoekers. Bij Zoetermeer Jazz, het Stadstheater, de kunstmarkt, Reiziger in Cultuur en Couleur Locale was het opvallend rustig.
Met 120.000 inwoners is Zoetermeer (volgend jaar officiëel) een grote stad. Als al deze activiteiten in plaats van in één weekend over de zomer was uitgesmeerd, dan zouden ze stuk voor stuk meer bezoekers hebben getrokken dan nu het geval was. De tijd dat Zoetermeer uitgestorven is in de zomermaanden is allang voorbij, natuurlijk zijn er mensen op vakantie, maar niet iedereen twee maanden lang! Even kort door de bocht: als iedere inwoner van Zoetermeer drie weken op vakantie gaat in de zomer, zijn er gemiddeld 80.000 mensen gewoon thuis en dus potentiële bezoekers. Als er na de vakantie in één weekend 10 evenementen plaatsvinden zijn daar slechts 12.000 inwoners voor beschikbaar (gemiddeld).
Op bijna alle festivals die we deze zomer bezochten was het druk. Van gezellig tot misschien wel iets té druk. Zoetermeer is geen dorp meer qua inwoneraantal, ga dan ook denken als een echte stad.
Lijkt me een taak voor de gemeente (die het beste overzicht heeft van alle aktiviteiten vanwege de vergunningen) om organisaties aan te sporen aktiviteiten meer te spreiden en ook in de zomer te houden. Dit weekend was het weer redelijk, maar in de zomer kan het nog veel beter zijn. Citymarketing is een vak en dat moet de gemeente Zoetermeer nog leren, veel verder dan Dorpsmarketing zijn ze nog niet gekomen.
En dan nog een tip voor het Zoetermeer Jazzfestival: er zijn nu drie organisaties die ieder hun eigen festival organiseren onder één noemer. En zo versnipperd werd het ook gecommuniceerd naar de media. Als het als één samenhangend geheel wordt geörganiseerd, zonder vervelende overlappingen, zonder vervelende verschillende berichtgeving, dan wordt het een festival dat ook buiten Zoetermeer de aandacht kan gaan trekken.
Dus doe op vrijdagavond de kroegentocht (aansluitend op de koopavond), op zaterdagmiddag optredens op het Stadhuisplein, op zaterdagavond het hoofdfestival en op zondag een concert in De Sniep en optredens in het CKC. Lijkt mij voor alle organisaties beter dan wat er dit weekend plaatsvond.
Sorry, moest ik even kwijt. Nu terzake.

We moesten dus kiezen en we begonnen met Reiziger in Cultuur, een kunstmanifestatie op acht haltes van de RandstadRail in Zoetermeer. Er was een filosoof, een topkok, een architect, beeldend kunstenaars, film en video, literatuur en totaaltheater, maar wij gingen natuurlijk eerst naar halte Voorweg voor de muziek.
Daar aangekomen zagen we het Trio Infernal, een gezellig bandje dat standards speelde. Ondertussen was op de achtergrond de hardloopwedstrijd bezig.

Na een uurtje en diverse tussenstops waren we weer terug bij Voorweg en daar zaten La Balancoire en Trio Infernal samen te jammen. Twee groepen met twee totaal verschillende repertoires, maar op de een of andere manier werkte het. La Balancoire paste zich opmerkelijk goed aan. Vooral de vertolking en gitaarsolo tijdens Tequila waren echt goed.

Vervolgens verder naar Couleur Locale, een festival dat vroeger heel inspirerend was, maar vandaag de dag een beetje zielig overkomt. Te veel commercie en te weinig kleine initiatieven. Waar zijn de henna-tattoes bijvoorbeeld gebleven?
Wel was er nog muziek, van onder andere Zuluwannsago. West Afrikaanse muziek met behoorlijk wat westerse invloeden. Leuk, maar niet meer dan dat.
Dan nog maar even naar De Sniep voor Rita Reijs, de zondagse uitsmijter van het Zoetermeer Jazzfestival, maar helaas was dat net afgelopen.

LINKS:
La Balancoire
Zuluwannsago

Zoetermeer Jazz 2008

Het Jazzfestival in Zoetermeer is voortgekomen uit het Lyons Jazzfestival, maar wordt nog wel georganiseerd door de Lyonsclub. Tot een paar jaar geleden voerden Dixieland en The Great American Songbook de boventoon, maar sinds jazzpromotor Gerhard ten Hoopen een paar jaar geleden de artistieke leiding heeft is het uitgegroeid tot een volwaardig jazzfestival, dat de vergelijking met heel veel jazzfestivals in het land kan doorstaan.

Het begon voor ons, buiten het officiële programma om, in het Centrum voor Kunst en cultuur (CKC) met een optreden van La Balancoire. Goed als altijd, Gypsyjazz op hun eigen wijze, maar op zaterdagmiddag om 2 uur, terwijl er ook een kunstmarkt in de buurt wordt gehouden, de looporkesten in het stadshart rondgingen, het Russisch Staatscircus zijn tenten had opgezet en het Rokkesteen festival gaande was, leverde dat weinig publiek op.

Datzelfde probleem had Nic's Big Band in de theaterzaal van het CKC, er was evenveel publiek als muzikanten. Volgend jaar op de zondagmiddag in het CKC, als er minder concurrentie is?

Dan maar naar het Stadhuisplein, één van de ongezelligste centrumpleinen van Nederland. Maar de zon scheen, de terrassen zaten vol, en er was goede muziek.

Ook buiten het officiële programma speelden afwisselend Gypsyjazzband Raisa en de Windmill Bigband 2 sets. Raisa kennen we al een flinke tijd, maar ze spelen steeds rustiger en beter. Maar wel verrassend gevariëerd en naast bekende klassiekers ook veel eigen nummers.

De Windmill Bigband speelde 2 hele goede sets, waarbij zangeres Xandra Willis voor het vertrouwde repertoire zorgde en de Bigband zonder zangeres voor het wat meer modernere repertoire. Veel variatie dus en dus leuk. Daarna speelden nog Frits Landesbergen en Joke Bruijs, maar toen begon het echte festival in Dutch Water Dreams (DWD) en later hoorden we dat ze voor een handjevol mensen optraden. Het was bedoeld als bruggetje tussen het winkelende zaterdagpubliek en de kroegentocht vanaf 10 uur in de avond. Dat dat niet werkt kan iedereen bedenken, maar blijkbaar niet de winkeliersvereniging van het Stadshart in Zoetermeer. Begin die kroegentocht gewoon op vrijdag(koop)avond en vanaf 8 uur.

DWD ligt in een uithoek van Zoetermeer met geen enkele binding met de rest van de stad. Maar hier gebeurde het wel, één van de betere jazzfestivals van dit jaar zagen we hier. Bij de ingang werden we verwelkomt door de muziek van de Basily Boys, zagen we ook al in Delft.

In DWD waren drie podia, één op de begane grond en twee op de eerste verdieping. Op de begane grond opende het Equinox Jazz Quartet het festival. Jazz klassiekers door drie Amerikanen en een Ier die allemaal in Nederland wonen. Met Chris Johansen op tenorsax (vorige week nog op Pure Jazz met het Stef van Es Project), Dan Nicholas op gitaar, Johnny Daly op bas en A.J. Davis op drums. Goed optreden, hoewel niet echt verrassend, maar een goede binnenkomer.

Boven in de Charley Parkerzaal speelde Blood, Sweat & Kiers er stevig op los. Het vertrouwde repertoire, maar in een andere bezetting. Gitarist en drummer kenden we nog niet, maar de muziek was er niet minder om. Swingen!

Het derde podium, het Joe Pass terras was een verrassing. Niet alleen was er uitzicht op het podium ook was er uitzicht op de wildwaterbaan, die volop in gebruik was. En terwijl enorme hoeveelheden water naast het terras voorbijkwamen, speelden Erwin Beijersbergen (gitaar) en Wim Ninaber (sax) onverstoorbaar verder.

Het uitzicht vanaf het terras was wonderbaarlijk met rechts de enorme watermassa's die omhoog gepompt werden en verder allemaal kayakkers die wachten tot ze aan de beurt waren. Fellini! Maar ondertussen was de kop van het festival af en barste het in alle hevigheid los.

Allereerst met Lisa Boray en de Harry Emmery Band met een tribute to Peggy Lee optreden. Naast Lisa Boray (zang, en hoe), Harry Emmery (contrabas en hoe), waren het Ton op 't Hof (drums), Rob van den Broeck (toetsen) en de jonge Kitty Looten (saxofoon), die er een swingend feest van maakten.

Natuurlijk speelden ze een geweldige versie van het onvergetelijke Fever, maar een hoogtepunt was toch wel het duet Lover Come Back to Me, waarin Lisa en Harry elkaar tot grote hoogten opstuwden. Een verrassend goed optreden, iets wat we van te voren niet direct verwacht hadden.

Waar we wel hoge verwachtingen bij hadden was Monsieur Dubois, want die zagen we pas nog in Hillegersberg. Maar toen speelde Joseph Bowie mee, vandaag deden ze zonder. En wat blijkt: ze hebben Joseph Bowie helemaal niet nodig, gewoon met z'n zessen zijn ze misschien nog wel beter.

Strakke, swingende hardjazz (Nu-Jazz noemen ze het zelf) waar de vonken van afvlogen, met de blazers als boegbeeld van de band. Onze verwachtingen werden meer dan waargemaakt.

Grootste verrassing op dit festival was BL3NDER met Bas van Lier op toetsen, een onvermoeibare Harry Emmery op bas en Cyril Directie op drums (vrijdag speelde hij nog met Reboot Your Soul in De Boerderij). Het Bas van Lier trio staat natuurlijk al als een huis en bij BL3NDER zorgt Def P voor de nodige opschudding, maar Def P was op het laatste moment verhinderd en wat doe je dan?

Je vraagt gewoon of Michael Varekamp meedoet. Hij is dan wel geen rapper, maar speelt fantastisch trompet. Het werd dus geen echte BL3NDER, maar meer het Bas van Lier trio met Michael Varekamp als gast. Maar wat kan het schelen, dit is echt een gouden kwartet!

Maar veel trompet speelde Varekamp niet, hij zong vooral veel. We hadden hem al vaker gezien, maar nog nooit als zanger en wisten dus ook niet hoe goed hij was. Vooral Take the 8 Train was heel erg mooi. Het optreden eindigde met een ode aan Bas van Lier met een scattende Michael Varekamp. Een toevalstreffer, maar een hele goede.

Helaas zouden op hetzelfde moment dat BL3ENDER speelde ook de Young Sinatra's op het podium staan, maar we waren niet bij BL3NDER weg te slaan. Gelukkig was er een flinke vertraging op het benedenpodium en toen wij daar aankwamen stonden de Young Sinatra's net op het punt om te beginnen. Dat was geluk hebben.

We zagen ze eerder op Zoetermeer Culinair en vonden ze toen best wel goed. De Young Sinatra's die we hier zagen waren van een heel andere orde, Ondanks alle oponthoud speelden ze de sterren van de hemel en het speelplezier straalde er van af. Het scheelt blijkbaar toch, spelen op een zondagmiddag op een culinair festival of 's-nachts op een jazzfestival. Ongelooflijk goed, met als hoogtepunt This Day!

Als publiekstrekker was Jan Akkerman ingehuurd en dat werkte ook. Hij is natuurlijk één van de beste gitaristen van Nederland, maar het repertoire kon ons niet lang vasthouden. Ondertussen zou er ook een jamsessie zijn, maar alle aanwezige muzikanten zaten óf bij Jan Akkerman, óf bij de Young Sinatra's. Geen jamsessie dus, jammer. Maar dat krijg je met zo'n goede programmering.

Tot slot zagen we nog een deel van het optreden van KeyJayLab met Carlo de Wijs als Hammond-tovenaar. Altijd herkenbaar aan zijn blote voeten op de pedalen.

In KeyJayLab werkt hij samen met Marnix Stassen, die de percussie en de computers voor zijn rekeninge neemt. Ze zitten aan weerszijden van het podium, op die manier ruimte latend voor gastmuzikanten.

Wij zagen nog een paar nummers waarin zangeres Laise Sanches mee deed. Carlo gaat als een beest tekeer op zijn Hammond en pedalen en ook Marnix laat flink van zich horen, knappe zangeres die zich daartussen staande kan houden, maar Laise kan het.
Ook dit was weer een bijzonder goed en interessant optreden, maar na meer dan drie uur achter elkaar alleen maar topbands gezien te hebben, besloten we dat het genoeg was geweest en gingen naar huis. Het was het beste Zoetermeer Jazzfestival ooit, en sowieso één van de beste festivals die we afgelopen zomer zagen. Dus ere wie ere toekomt: Hulde Gerhard!

LINKS:
La Balancoire
Nic's Big Band
Raisa
Windmill Bigband
Basily Boys
Equinox Jazz Quartet
Blood, Sweat & Kiers
Erwin Beijersbergen
Lisa Boray
Harry Emmery
Monsieur Dubois
BL3NDER
Young Sinatra's
Jan Akkerman
KeyJayLab
Zoetermeer Jazz
Holland Jazz
Dutch Water Dreams
CKC
Stadshart Zoetermeer