The Hague Jazz weer helemaal top

Vorig jaar was Kyteman het absolute, maar verwachtte, hoogtepunt van The Hague Jazz, dit jaar was dat Michael Varekamps New Heritage Band met de Obama Suite. Een meesterwerk bestaande uit muziek en film, een onvergetelijk optreden en totaal onverwacht! Verderop in dit verslag meer hierover, want voor het zover was zagen nog veel meer.

De eerste dag van de vijfde editie van The Hague Jazz had een overvloed aan muzikanten binnengehaald, te veel om allemaal te zien. Je kunt dan kiezen voor twee strategien: een paar optredens helemaal zien of veel optredens sampelen. Wij gingen voor de tweede keus, veel van deze artiesten kunnen we nog wel eens vaker ergens langer zien, nu even kijken of het de moeite waard was.

Het begon met een optreden van Sanna van Vliet met Marius Beets op bas, Eric Ineke op drums, Ferdinand Povel op tenorsax en speciale gast Joe Cohn op gitaar. Ons niet onbekend, een lekkere binnenkomer en de gitarist was een leuke aanvulling.

Op weg naar het volgende optreden kwamen we het Bas van Lier Trio tegen met een, improviserende, scattende Michael Varekamp. Hij leek zich even te ontspannen, want er stonden nog spannende dingen te gebeuren.

Het Bas van Lier Trio speelde daarna als trio nog even verder. Met Erik Kooger op drums, Vincent Kuiper op bas en Bas van Lier achter de toetsen.

Maar wij waren eigenlijk op weg naar het Joris Teepe sextet, een Haagse muzikant die al 20 jaar in New York woont en werkt. Goede band met uitstekende muzikanten en een hoog improvisatie gehalte. Met Alex 'Pope' Norris op trompet, Scott Robinson op sax, fluit en klarinet, Stafford Hunter op trombone, Bruce Arnold op gitaar en laptop, Jon Davis op piano, Rudy Royston op drums en Joris Teepe op bass.

Aardigheidje: tijdens iedere solo (en er waren er heel veel), werdt een groot karton met de naam van de muzikant opgehouden. Werkt veel beter dan het roepen van de naam tijdens het applaus.

We hadden ze al eerder gezien toen we binnenkwamen, maar we kwamen ze nog diverse keren op diverse plaatsen in het Congresgebouw tegen. Geen idee wie het zijn.

Natuurlijk waren er ook standaard publiekstrekkers zoals Candy Dulfer, Trijntje Oosterhuis, New Cool Collective en zoals hier Wouter Hamel. Maar als je veel festivals afloopt kom je die heel vaak tegen en hier was nog zoveel ander moois te zien en te horen. Vast en zeker allemaal prima optredens, bij Wouter Hamel zat het in ieder geval wel snor.

In de kelders van het gebouw speelde Casey's Tenor Madness zich af met Cees Schrama op piano, Alexander Beets, Boris van der Lek en Hans Dulfer op tenorsaxen, Lodewijk Bouwens op vibrafoon, Eric Barkman op bas en Gijs Dijkhuizen op drums. Lekkere tenorbattle dus!

The Allstar Jazz Jam bestaat uit alleen maar muzikale legendes zoals Wayne Henderson (trombone), Tom Browne (trompet), Ronnie Laws (sax), Ndugu Chancler (drums, percussie) en Bobby Lyle (piano). Ze speelden een tribute to Miles Davis en deden dat heel goed. Mooie uitvoeringen van onder andere All Blues en So What gehoord.

Net te laat waren we voor het optreden van het Jazz Orchestra of the Concertgebouw met Benny Golson en Jimmy Heath. We vielen er tijdens het laatste nummer in Golson en Heath waren al uitgespeeld maar stonden duidelijk nog (na) te genieten. Fans van deze twee tenorgiganten klaagden wel dat ze een beetje weinig gespeeld hadden en het grootste deel aan het JOC hadden overgelaten. Maar ja, dat kun je verwachten, ze zijn ook geen 20 meer.

Bob Mintzer speelde met zijn kwartet een degelijk optreden zonder echte uitschieters. Prima muzikanten maar de vonk sloeg bij ons niet over.

Steve Turre is trombonist en schelpist (is daar een goed woord voor, iemand die op schelpen blaast?), wat een optreden van hem sowieso interessant maakt.

Hier Steve Turre blazend op 1 van zijn schelpen.

Tot zover amuseerden we ons uitstekend, de muziek was goed met een hoog jazzgehalte, relatief weinig funk, soul of wereldmuziek. Dat was er hier en daar wel, maar veel minder dan bijvoorbeeld op het NSJ. Maar nu begon het echte werk met een optreden van Wayne Shorter en zijn kwartet.

Wayne Shorter is natuurlijk een legende, vooral bekend van Art Blakey's Jazzmessengers, Miles Davis en Weather Report. Hier liet hij horen nog altijd tot de top te behoren.

Met een geweldige Danilo Perez op piano,

Brian Blade op drums en

John Patitucci op bas.
We wilden heel graag dit hele concert bijwonen, maar gingen na een half uurtje toch weg om even te kijken naar Michael Varekamp's nieuwe project, de Obama Suite. Als dat niks was konden we snel weer terug gaan naar Wayne Shorter, het beste optreden tot nu toe..

Maar dat is er dus niet van gekomen, de Obama Suite is een fantastisch werk en componist Michael Varekamp (trompet), Rolf Delfos (sax), Harry Emmery (bas), Erik Kooger (drums) en Job Geheniau (video art) maakten er iets onvergetelijks van. Het boeide van het begin tot het eind, het liet je niet los. Absoluut hoogtepunt van deze editie van The Hague Jazz. Zoals je vaker festivals herinnerd aan 1 artiest, zoals de The Hague Jazz 2009 met Kyteman bijvoorbeeld, zal dit ongetwijfeld de The Hague Jazz van de Obama Suite worden.
Dit stuk wordt niet vaak gespeeld, maar als je de kans krijgt het te zien is het een absolute must!

En dan gaat het gewone leven weer verder. Hé, daar heb je hun ook weer.

We zagen verder nog de Till Brönner band,

een stukje Meshell Ndegeocello, maar dat was hetzelfde als eergisteren en

tenslotte nog Ongerept, nog een project met Michael Varekamp waarin jazz, hiphop en gesproken woord worden gemengd. De verrassing van deze combinatie is er een beetje vanaf, maar het werkt nog steeds.

Maar wij waren nog steeds vol van de Obama Suite en hoewel het allemaal best goed was, was Ongerept het einde van onze eerste dag op The Hague Jazz, maar wat voor een dag! En morgen komt er nog meer.

LINKS:
Sanna van Vliet
Bas van Lier
Michael Varekamp
Erik Kooger
Joris Teepe
Wouter Hamel
Casey's Tenor Madness
Jazz Orchestra of the Concertgebouw
Benny Golson
Jimmy Heath
Bob Mintzer
Steve Turre
Danilo Perez
Brian Blade
John Patitucci
Rolf Delfos
Harry Emmery
Job Geheniau
Till Brönner
Meshell Ndegeocello
Ongerept

The Hague Jazz warmt Grote Markt op

The Hague Jazz Warming up is eigenlijk een driedubbele opwarmer: voor The Hague Jazz dat aanstaande vrijdag en zaterdag plaatsvind, voor The Hague Festivals dat nog de hele maand duurt met ParkPop als afsluiter en voor de Pop Hot Spot op de Grote Markt die ook de hele maand nog duurt.
De opwarmer vindt plaats op diverse plaatsen zoals De Fred, de Boulevard in Scheveningen, Theater aan 't Spui en op en rond de Grote Markt. Daar opende Sven Hammond Soul de avond met een swingend, funky optreden.De vaste kern bestaat uit Sven Figee op Hammond , Tim Eijmaal op gitaar, Glenn Gaddum op bas enJoost Kroon op drums. Een blazerssectie van min of meer vaste gasten schijnen Rik Mol (trompet), Tom Beek (sax) en Arjan Muusz (bariton sax) te zijn.

Op de nieuwste cd The Marmalade Sessions zingt Sherry Dyanne op 2 nummers mee, die had andere verplichtingen dus in haar plaats eindigde de set met Sandra St. Victor. Zaterdag in het Congresgebouw maar eens horen wat het verschil is, maar hier was niets mis mee!

Ondertussen werd het steeds drukker op de Grote Markt toen Meshell Ndegeocello begon te spelen. De singer/songwriter, bassiste en zangers speelde een indrukwekkende set met de energieke drummer Deantoni Parks, bassist Mark Kelly en gitarist Chris Bruce. Vrijdag schijnt er ook nog een toetsenist bij te zijn.

Maar dit kwartet deed het prima, ondanks de problemen met Meshells gitaarversterker. De muziek is nauwelijks in een hokje te plaatsen, maar het wordt neo/Soul genoemd. Met invloeden van funk, soul, hiphop, raggae, R_B, rock en jazz natuurlijk. Indrukwekkende fusion dus.

Ondertussen stond Toots Thielemans 100 meter verderop in Het Paard te spelen, maar hier vervolgde de Wicked Jazz Sounds Band de avond. De Markt was nu echt helemaal vol en terecht. Vanavond waren ze met z´n 10en en het swingde geweldig. Een geoliede machine die altijd weer verrast omdat je nooit weet wie en wat er nu weer op het podium staat. In alle programma´s is het altijd TBA.
Daarna waren er hier en daar nog wat binnenoptredens, maar de informatie hierover was wat onduidelijk en tegenstrijdig, maar ach, het was totzover al een geslaagde avond, dus dan maar lekker naar huis om daar op te warmen voor The Hague Jazz.

LINKS:
Sven Hammond Soul
Meshell Ndegeocello
Wicked Jazz Sounds Band
The Hague Jazz
Pop Hot Spot

Souk in Leiden Noord gezellig ondanks regen

De Souk in Leiden Noord is een combinatie van rommelmarkt, (kinder)workshops en muziekoptredens. Onder andere van het Duo Komitas met een hoog Balkangehalte.

Vervolgens was het het Wereldmuziekorkest dat aantrad op het podium in de Driftstraat. Muziek uit alle windstreken, helaas wel gehinderd door probleempjes met het geluid en door lichte regen. Maar het klonk best goed en het zag er geweldig uit met al die hoofddeksels.

De Braziliaanse percussiegroep Bumba uit Amsterdam deed eerst een workshop, toen een optreden op het podium bij het buurtcentrum De Kooi en tenslotte nog een spetterende finale op het podium in de Driftstraat. Gelukkig was het nu droog en genoot het publiek volop.

Dan was er nog de cover-rock-band Stormy Romance, die een degelijk optreden neerzette. De problemen met het geluid bleven aanhouden, dus het programma bleef wel steeds verder uitlopen.

En dat had gevolgen voor de laatste band The Thropics, die konden nog maar een half uurtje spelen en dat was jammer voor deze Kaap Verdiaanse band. Maar de sfeer was goed en gemoedelijk, een leuk buurtfeest dus.

Links:
Wereldmuziekorkest
Bumba
Leiden-Noord

Zinderende Zoetermeer Blues

Iedere eerste zaterdag van juni is er het Bluesfestival van Zoetermeer. Een lint van podia door het stadshart en de Dorpsstraat en nog enkele loslopende muzikanten. Zoals de West Coast Jazzband die in Spazio speelde. Traditionele Dixieland met een gweldige akoestiek.

Even verderop speelde de Diksie Street Jazzband ook, de naam zegt het al, Dixieland. Op het Plaatspodium zouden Toon, Tean & August spelen, maar die waren nog niet begonnen en die zagen we twee jaar geleden daar ook al (zie het allereerste verslag op Muziek gezien, wasnt ja, we bestaan 2 jaar!).

Op het Promenadepodium stond The Blue Clay te spelen met een mengeling van TexMex en Zydeco. Heel gezellig, leuke band en de zon scheen flink en de sfeer was uitstekend.

We komen al jaar op Zoetermeer Blues, maar nog nooit zagen we een band spelen op het Driekantpodium. Vandaag wel, Hot Tamales was bezig met Cayun muziek, klonk leuk, het was lunchtijd, dus neergestreken op het terras bij het podium. Nadat we de lunch besteld hadden en voordat ik een foto kon maken gingen ze pauzeren. Toen ze na de lunch nog geen aanstalten maakten weer verder te gaan gingen wij maar verder naar het Stadhuisplein, waar het ook pauze was....
Dan maar door naar de Dorpsstraat naar de 2 podia daar. Onderweg kwamen we nog Mr. Home tegen die klassieke bluesnummers speelde en zichzelf begeleide op gitaar.

Op het Schoolplein was het een drukte van belang bij Lefthand Freddy & The Aces en terecht, lekkere muziek met voornamelijk eigen repertoire.

Op het Hovesteinpodium speelde de Belgische band Howlin' Bill. Een degelijke groep met een heel authentiek geluid, helemaal niet verkeerd en ook hier was het behoorlijk druk.

Terug op het Schoolplein hoorden we Cuban Heels met lekker rauwe blues. Blues met een (rafel)randje dankzij de zanger Jan Hidding, een soort garageblues. Verfrissend en dat konden we ook wel gebruiken met dat mooie weer. Opvallend veel bands hadden een contrabassist een paar jaar geleden was dat bijna allemaal elektrisch. Omdat dat dichter bij de roots staat of omdat de toegang tot jazzfestivals vereenvoudigd?

Op het Stadhuisplein speelden intussen The Juke Joints bluesrock van het zuiverste water. Swing, rockabilly, rock 'n roll, bluesrock, chicagoblues en zydeco, deze Zeeuwse band beheerst het allemaal. Ondertussen was het etenstijd geworden, tijd om op een terras te gaan zitten.

Logistiek gezien een goede keuze, maar akoestisch gezien een ramp. Want alleen tussen het podium en de pa was het optreden goed te horen, daarbuiten verging het in de nagalm van alle beton en baksteen. Af en toe een bezoekje aan het podium kon geen kwaad. Bijvoorbeeld toen mondharmonicaspeler Sonnyboy opeens accordeon ging spelen in een Zydeconummer.

Of even later toen drummer en voorman Peter Kempe opeens de mandoline ter hand nam voor het nummer Going to my hometown van Rory Gallagher, een nummer waarvan je denkt dat niemand dat na Rory nog kan spelen, maar The Juke Joints deden het geweldig!

In de pauze eindelijk tijd om even wat te eten (prima asperges bij Queen of Hearts) en daarna verder met Flavium Na Cuby & The Blizzards en Livin' Blues 1 van de oudste bluesbands van Nederland. Had ze vroeger ook al eens gezien en ze zijn geen spat veranderd, maar wel een paar jaartjes ouder. En niets nieuws onder de zon.

Dan nog even naar het Plaatspodium (de rest van het stadshart stopt ermee nadat de winkels dicht zijn), maar hier speelden nog de Bluescollectors, lekker brede bluesinterpretatie maar het was mooi geweest, er wachtte nog een verjaardagsfeestje.
LINKS:
West Coast Jazzband
Diksie Street Jazzband
The Blue Clay
Mr. Home
Lefthand Freddy & The Aces
Howlin' Bill
Cuban Heels
The Juke Joints
Flavium
Bluescollectors
Zoetermeer Blues

Els en Gerhard 40 jaar getrouwd, een feest met veel muziek

Jazzpromotor, presentator en bassist Gerhard ten Hoopen en zijn vrouw Els waren vandaag 40 jaar getrouwd. Reden voor een feestje en dat daar muziek in zat was op voorhand al duidelijk.
Om te beginnen speelde daar de Gypsy Jazz groep Basily tijdens de ontvangst, speciaal hiervoor waren ze van het International Gipsy Festival in Tilburg overgekomen naar Zoetermeer, om vervolgens in Tilburg weer verder te gaan spelen..

Vervolgens was het de beurt aan Cleanhead & Barefoot, een in Zoetermeer niet onbekend duo. Spelen een leuke mengeling van blues, cajun, texmex en zydeco. Zij waren de opwarmer voor het diner in De Witte Raaf in Zoetermeer, prima restaurant, maar zonder tomtom lastig te vinden, een aantal gasten kwamen elkaar al tegen op weg en zoekend naar De Witte Raaf, uiteindelijk is iedereen er gekomen en zoiets schept natuurlijk ook weer gelijk een band.

Het zat natuurlijk vol met muzikanten en na afloop van het diner kon het dan ook niet uitblijven, er kwam een jamsessie. De technische staf van Fascinating Jazz zorgde voor het geluid, dus dat ging prima. Gerhard ten Hoopen, Rob Aberbeek en Frans Schmit openden de sessie met FSR.

Daarna wisselden de bezettingen elkaar snel af. Hier Harry Emmery, Rob Agerbeek en Frans Schmit.

Dan weer Harry Emmery met Rob Agerbeek en Erik Nap.

Gevolgd door Gerhard ten Hoopen met André Huf en Frans Schmit (niet op de foto).

En tenslotte nog Hary Emmery met André Huf en Frans Schmit. Het was natuurlijk allemaal improviseren want het waren veelal combinaties die nauwelijks of nooit met elkaar hadden gespeeld, maar dat kan bij jazz: stick to the standards en het komt bijna altijd god, hier zeker.. Feest en muziek waren kortom geweldig. Dank Gerhard en Els!

LINKS:
Fascinating Jazz
Basily
Cleanhead & Barefoot
Harry Emmery

Meer Jazz begint mooi

We zagen ze voor het eerst hier in Hooddorp of all places tijdens Meer Jazz in 2006. Sindsdien zagen we ze overal, in Zoetermeer, Delft, Den Haag en Leiden dus leuk ze weer eens terug te zien op Meer Jazz. Blood Sweat & Kiers speelt een mengeling van jazz, rock en rockabilly, altijd feest en deze middag genieten op het zonnige terras van Koffie & Zo.

Eerste band op het eigenlijke festivalterrein, een doorgaans desolaat parkeerterrein maar nu feestelijk muziekgebied was Red and Blues. Van oorsprong een bluesband, maar door de jaren heen veel breder geworden. Gipsy jazz, Roemeense volksmuziek, alles kan bij deze band.

Daarna was het de beurt aan het Alexander Beets Quartet ft. Rik Mol. Maar Rik stond in de file of zoiets, dus de eerste set was alleen het Quartet, gelukkig was Wouter Kiers (had net 4 uur met Blood Sweat & Kiers staan spelen) nog niet naar huis gegaan en op het eind van de eerste set speelde hij twee nummers mee, twee tenorsaxofonisten, dus dat heet dan gelijk een tenor battle. Schitterende Watermelon Man!

Voor de tweede set was Rik Mol er wel bij en ook dat was groots. Hoewel ondertussen Hans Dulfer met zijn Dancebezetting was begonnen lieten de heren zich daardoor niet van hun stuk brengen. Alleen de gevoelige ballades werden overgeslagen.

En ja, Hans Dulfer in Dancebezetting is vooral veel geluid, veel muzikale poeha en weinig inhoud. Maar de tent was behoorlijk vol en de andere drie tenten hadden het moeilijk.

Dan maar even naar het Raadshuis waar het Trio Johan Clement speelde. Misschien wat traditioneler dan Hans Dulfer, maar muzikaal veel interessanter. Frits Landesbergen is de vaste drummer, maar wegens vakantie viel Erik Kooger in, en hoe! Maar Eric Timmermans op bas was ook geweldig. Heerlijke improvisatie jazz.

In de grote tent waar de sponsoren/partners zich ophielden was inmiddels de Trianon Jazz Band begonnen. Traditionele jazz van New Orleans via Dixieland tot Swing. Heel gezellig allemaal.

Ook IntotheJazz was heel gezellig. geen huizenhoge pretenties. gewoon lekker spelen. Licht en luchtig.
Ondertussen stonden Cuby & The Blizzards te spelen, maar daar was geen doorkomen aan. Klonk goed. maar niets van gezien.

Afsluiter voor niet Hoofddorpers was het Barnicle Bill Trio met vergeten standards. Zagen ze al eerder heel kort bij Jazz in de Gracht vorig jaar, toen werd hun optreden afgebroken omdat de boot werd weggesleept, nu moest de laatste trein gehaald worden. Klonk weer geweldig en vooral naar meer, een volgende keer dan maar.
Meer Jazz is een gemoedelijk festival met een breed scala aan muziek en er speelde nog veel meer, maar je kan niet alles zien. Het was genieten.
Zaterdag en zondag gaat het festival nog door, zaterdag met veel Big Bands en zondag ook nog een interessant programma.
LINKS:
Meer Jazz
Blood Sweat & Kiers
Red and Blues
Alexander Beets
Rik Mol
Hans Dulfer
Johan Clement
Trianon Jazz Band
IntotheJazz
Barnicle Bill

Ray Anderson geweldige afsluiter Hot House jubileumjaar

Het Leidse Hot House heeft een jaar lang feest gevierd vanwege het 40-jarig bestaan, maar vanavond kwam daar een eind aan. Een waardig eind met de geweldige Pocket Brass Band van Ray Anderson. Vorig jaar stond Ray Anderson ook op dit podium, maar toen met Paul ven Kemenade, Han Bennink, Ernst Glerum en Frank Möbus. Een heel ander concert,, toen was hij gastmuzikant, nu was hij er met een van zijn eigen bands.

Ray Anderson is trombonist die opgroeide in Chicago. De eerste set was dan ook een suite over Chicago, over zijn jeugd en zijn eerste contacten met jazz aldaar. New Orleans Jazz, Cannonball Adderley, Louis Armstrong, free jazz, alles kwam voorbij. En Ray Anderson is een geweldige jazztrombonist.

Tweede lead in de band was Lew Soloff op trompetten. Nog zo'n virtuoos, je zou denken dat dat gaat botsen, maar ze voelden en vulden elkaar uitstekend aan. In 1999 bracht de band een cd uit, daarna werd het stil, nu waren ze met nieuw materiaal en nieuw elan weer op tournee.

De bezetting is nog hetzelfde als toen, dus ook drummer Bobby Previte was er weer bij. Veelzijdig en expressief is de beste omschrijving van zijn spel. Dat moet ook wel met nummers die het hele jazzscala doorlopen van traditionele New Orleansjazz, tot freejazz.

In plaats van een bassist was er een sousafoonspeler die de andere helft van de ritmesectie uitmaakte. Matt Perrine deed dat fantastisch, zowel ondersteunend als solistisch. Vooral in de tweede set, met nieuw en oud materiaal kwam hij goed tot zijn recht.

De zaal zat zo goed als vol en was laaiend enthousiast. Een toegift zat er dus ook wel in. En dat werd een parade dwars door de overvolle zaal, New Orleans op zijn best. De cd's vlogen over de toonbank en Ray Anderson vertelde na afloop dat hij graag ieder jaar hier weer wil spelen. Het Hot House publiek is blijkbaar iets speciaals.

LINKS:
Ray Anderson
Lew Soloff
Matt Perrine
Bobby Previte
Hot House