Zinderende Zoetermeer Blues

Iedere eerste zaterdag van juni is er het Bluesfestival van Zoetermeer. Een lint van podia door het stadshart en de Dorpsstraat en nog enkele loslopende muzikanten. Zoals de West Coast Jazzband die in Spazio speelde. Traditionele Dixieland met een gweldige akoestiek.

Even verderop speelde de Diksie Street Jazzband ook, de naam zegt het al, Dixieland. Op het Plaatspodium zouden Toon, Tean & August spelen, maar die waren nog niet begonnen en die zagen we twee jaar geleden daar ook al (zie het allereerste verslag op Muziek gezien, wasnt ja, we bestaan 2 jaar!).

Op het Promenadepodium stond The Blue Clay te spelen met een mengeling van TexMex en Zydeco. Heel gezellig, leuke band en de zon scheen flink en de sfeer was uitstekend.

We komen al jaar op Zoetermeer Blues, maar nog nooit zagen we een band spelen op het Driekantpodium. Vandaag wel, Hot Tamales was bezig met Cayun muziek, klonk leuk, het was lunchtijd, dus neergestreken op het terras bij het podium. Nadat we de lunch besteld hadden en voordat ik een foto kon maken gingen ze pauzeren. Toen ze na de lunch nog geen aanstalten maakten weer verder te gaan gingen wij maar verder naar het Stadhuisplein, waar het ook pauze was....
Dan maar door naar de Dorpsstraat naar de 2 podia daar. Onderweg kwamen we nog Mr. Home tegen die klassieke bluesnummers speelde en zichzelf begeleide op gitaar.

Op het Schoolplein was het een drukte van belang bij Lefthand Freddy & The Aces en terecht, lekkere muziek met voornamelijk eigen repertoire.

Op het Hovesteinpodium speelde de Belgische band Howlin' Bill. Een degelijke groep met een heel authentiek geluid, helemaal niet verkeerd en ook hier was het behoorlijk druk.

Terug op het Schoolplein hoorden we Cuban Heels met lekker rauwe blues. Blues met een (rafel)randje dankzij de zanger Jan Hidding, een soort garageblues. Verfrissend en dat konden we ook wel gebruiken met dat mooie weer. Opvallend veel bands hadden een contrabassist een paar jaar geleden was dat bijna allemaal elektrisch. Omdat dat dichter bij de roots staat of omdat de toegang tot jazzfestivals vereenvoudigd?

Op het Stadhuisplein speelden intussen The Juke Joints bluesrock van het zuiverste water. Swing, rockabilly, rock 'n roll, bluesrock, chicagoblues en zydeco, deze Zeeuwse band beheerst het allemaal. Ondertussen was het etenstijd geworden, tijd om op een terras te gaan zitten.

Logistiek gezien een goede keuze, maar akoestisch gezien een ramp. Want alleen tussen het podium en de pa was het optreden goed te horen, daarbuiten verging het in de nagalm van alle beton en baksteen. Af en toe een bezoekje aan het podium kon geen kwaad. Bijvoorbeeld toen mondharmonicaspeler Sonnyboy opeens accordeon ging spelen in een Zydeconummer.

Of even later toen drummer en voorman Peter Kempe opeens de mandoline ter hand nam voor het nummer Going to my hometown van Rory Gallagher, een nummer waarvan je denkt dat niemand dat na Rory nog kan spelen, maar The Juke Joints deden het geweldig!

In de pauze eindelijk tijd om even wat te eten (prima asperges bij Queen of Hearts) en daarna verder met Flavium Na Cuby & The Blizzards en Livin' Blues 1 van de oudste bluesbands van Nederland. Had ze vroeger ook al eens gezien en ze zijn geen spat veranderd, maar wel een paar jaartjes ouder. En niets nieuws onder de zon.

Dan nog even naar het Plaatspodium (de rest van het stadshart stopt ermee nadat de winkels dicht zijn), maar hier speelden nog de Bluescollectors, lekker brede bluesinterpretatie maar het was mooi geweest, er wachtte nog een verjaardagsfeestje.
LINKS:
West Coast Jazzband
Diksie Street Jazzband
The Blue Clay
Mr. Home
Lefthand Freddy & The Aces
Howlin' Bill
Cuban Heels
The Juke Joints
Flavium
Bluescollectors
Zoetermeer Blues

Muziek Gezien viert eerste verjaardag op Zoetermeer Blues

Op 7 juni 2008 verscheen het eerste verslag op het Muziek Gezien weblog. Dat was het Zoetermeer Blues Festival. We zijn nu 365 dagen en 75 verslagen verder, tijd voor een feestje dus: het Zoetermeer Blues Festival 2009.

Net als vorig jaar begonnen we op De Plaats en zagen daar de Hellhounds met eigen versies van bekende nummers als Wang Dang Doodle, Summertime Blues en Got My Mojo Working. Goede binnenkomer voor het festival.

Sugar Ray & The Nervous Fellas speelden op het ongezellige Stadhuisplein vette blues, de muziek was in orde, maar de lokatie niet.

Dus naar de oude Dorpsstraat, veel gezelliger, waardoor de muziek ook gelijk beter lijkt te zijn. Dede Priest is een dijk van een zangeres en gaf een spetterend optreden op het Schoolplein. De Amerikaanse zangeres heeft een Nederlandse begeleidingsband, waarvan de gitarist in positieve zin opviel. Hij schijnt op 12 september ook op het Zoetermeer Jazz Festival te spelen.

De voormalige sparlokatie was jarenlang een desolate vlakte, maar is nu verandert in Hovestein, een pleintje met winkels en appartementen en ruimte voor een bescheiden podium. Hier speelde het Delftse La Blusa, een aanstekelijke band met een mix van blues en cajun. Heel swingend en er werd dan ook gedanst.

Nieuw was de lokatie Pilatusdam waar we een optreden zagen van Harmonica Shah en Little Boogie Boy. Pure Detroit-blues met Boy op gitaar, bassdrum en hi-hat en Shah op mondharmonica en zang. Eerlijke recht voor zijn raap muziek, maar of dat ook zo was voor de teksten???

Rond etenstijd valt er traditioneel een gat in de programmering, dus tijd om een hapje te eten bij de Griek. En dit jaar ook hier live muziek, Griekse blues zullen we maar zeggen.

OBERG is de reïncarnatie van de band rond Ted Oberg, voormalig lid en oprichter van Livin' Blues, bekend van het nummer Wang Dang Doodle, dat we eerder al hoorden spelen door de Hellhounds. Blikvanger is natuurlijk de charismatische zangeres Liane Hoogeveen, maar ook de rest van de band mag er zijn. Ja, muzikaal dan.

De Treble Shooters spelen aardige, recht-toe recht-aan blues. Niet opmerkelijk, maar wel lekker.

Bij de Belgische band The Excello's hadden we een o-ja belevenis. Al snel waren we het erover eens dat het de mondharmonicaspeler was die we herkenden en inderdaad stond deze vorig jaar ook op het festival als frontman van The Mighty Bluetones. Maar ook nu zaten er weer teveel foute noten bij. Of zouden dat Belgische noten zijn?

Dan nog maar even terug naar het Stadshart, waar Bas Paardekooper een staaltje spierballenblues ten gehore geeft, niet ons ding.

In Grand Cafe De Plaats speelt nog Big Dutch, een leuke coverband die nummers speelt uit de late jaren zestig. Fleetwood Mac toen ze (gelukkig) nog geen zangeressen hadden en Jimi Hendrix.

Daarna nog even naar Danny Bryant, maar dat was teveel een hardrock gitaarvirtuoos/uitslover. Dus besloten we de avond af te sluiten met de Polle Eduard Band in De Sniep. Zouden volgens het programma om 9 uur beginnen, maar toen wij daar even over 9 aankwamen bleek het eerder 10 uur te worden voordat ze zouden beginnen. Beetje domper op een verder geslaagd Blues Festival en verjaardagsfeestje.

Links:
Zoetermeer Blues
Sugar Ray & The Nervous Fellas
Dede Priest
La Blusa
Harmonica Shah en Little Boogie Boy
OBERG
Treble Shooters
The Excello's
Bas Paardekooper
Danny Bryant

Zoetermeer Blues 2008

Op zaterdag 7 juni 2008 was er het zestiende Zoetermeer Blues festival. Geen direct aansprekende acts, maar dat viel uiteindelijk mee. Ruim 30 groepen traden op in en om Dorpsstraat en Stadshart vanaf 12 uur 's-middags tot in de late nachtelijke uurtjes. Wij begonnen op de Plaats in het Stadshart om een uur of twee met Toon, Teun en August. Rare naam voor een groep, maar het bleek een goede keuze.
Vanaf een zonovergoten terras zagen we een aanstekelijk optreden met geweldige covers van nummers van onder andere Creedence Clearwater Revival, Status Quo, Elmore James en Jimi Hendrix. Vooral dat laatste was opmerkelijk, want het was voor het eerst dat covers van Jimi Hendrix niet de reactie: niet doen/afblijven opriepen. Hoogtepunt van het festival, mede door de hoge mate van speelplezier van de bandleden.
Nadeel van het Zoetermeerse winkelgebied is dat het 1 langgerekt lint is zodat de locaties ver uit elkaar liggen, het was dus even lopen naar Dani Wilde.
Deze jonge (21 jaar) Engelse zangeres moet nog groeien, maar is een duidelijke belofte. Solo was ze trouwens op haar best.
Daarna even eten bij de Griek, even langs Julian Sas gelopen, maar teveel valse noten deden ons na 5 minuten vertrekken naar het Schoolplein, waar de Belgische formatie The Mighty Bluetones optrad. Aanstekelijke Rythm 'n' Blues, maar na een half uurtje hadden we het wel gehoord.
Op de terugweg nog wat aardige stukjes gezien van Big Blind (soort punky blues) en John Primer die een mooie versie van I'm a Man van de vorige week overleden Bo Diddley speelde. Diddley speelde een van zijn laatste concerten in mei 2007 in Zoetermeer.
Zoals gezegd spelen er op Zoetermeer Blues geen echte topnamen, maar er zijn zo hier en daar wel topoptredens.
LINKS:
Toon, Teun en August
Dani Wilde
The Mighty Bluetones
Big Blind
John Primer