Derde dag Lakenfeesten succes ondanks regen

De Leidse Lakenfeesten zijn een flink evenement dat tal van andere activiteiten aantrekt. Zoals het meezingoptreden van De Slechte Band op het Burchtpleinterras. Moet een jaarlijkse traditie worden. een vol terras gewapend met liedbundels dat uit volle borst meezingt met het repertoire van deze groep.
Het publiek kon kiezen uit een zitplaats in de zon of onder één van de grote parasols, de band stond zich in het zweet te werken in de zon. En hoewel het repertoire niet zozeer 'slecht' was, maar eerder gewoon 'fout' was de sfeer helemaal goed.

En dan, halverwege het optreden, begint het zachtjes te regenen. Tijd om de geluidsinstallatie in te pakken en grotendeels akoestisch verder te gaan. Band en publiek kruipen onder de parasols en het wordt nóg gezelliger. Genieten, ondanks de regen.

Wel onderdeel van de Lakenfeesten is de Rockademy-parade. Leerlingen en docenten van de particuliere muziekschool Rockademy in Leiden gaven op vier podia op de Hooglandse Kerkgracht allerlei optredens van pop tot jazz en wereldmuziek. De enorme bomen zorgden ervoor dat het publiek redelijk droog stond.

Geen idee wie het allemaal waren, maar deze kennen we: Tilde van Haaster van Sirene. Saam met toetsenman Huub speelde ze een leuke mix van jazz en popjazz nummers.

Een menselijke jukebox zingend achter de vleugel, het publiek kon nummers aanvragen en kreeg die dan te horen. Moet je als muzikant dan wel allemaal bij de hand hebben, knap hoor.

Een duo mat een zanger/gitarist en een toetsenman. Tussen de podia stonden diverse marktkramen met creatieve en culinaire waren.

Deze band speelde een lekkere mix van soul en funk.

Ten slotte nog speelde The Royal 4 op de Rockademy-parade covers van het betere rockrepertoire zoals nummers van Steve Miller.

Cafe De Twee Spieghels is sinds een tijdje weer helemaal terug als jazzcafe met liveoptredens op iedere zaterdag- en zondagmiddag van grotendeels lokale en regionale muzikanten. Vandaag speelden hier Robin Koerts (bassist. laptop) met een gelegenheidsformatie bestaande uit Arthur Flink (trompet) en Frans Heemskerk (keyboards). De laatste zagen we vorig jaar nog in het Burchtcafe met Gameplay, de andere twee hadden we kunnen zien als we eens een keer naar een optreden van State of Monk waren gegaan, wat er nog steeds niet van is gekomen, schande!

Voor dit optreden had Robin Koerts een aantal vette beats en grooves op zijn laptop staan, waaromheen het trio heerlijk improviseerde. Fantastisch optreden waaruit maar weer blijkt de combinatie van jazz en elektronica helemaal de toekomst heeft.
En helemaal geen covers! Voor het eerst tijdens deze Lakenfeesten, hoewel, was dat niet een stukje Sympathy van Steve Rowland & The Family Dogg dat daar opeens voorbijkwam?
Zondag speelt Frans Heemskerk opnieuw in De Twee Spieghels, nu samen met Bart Wirtz. Belooft ook weer bijzonder interessant te worden.

LINKS:
De Slechte Band
Rockademy
Sirene
The Royal 4
De Twee Spieghels
Robin Koerts
Frans Heemskerk
Arthur Flink
Lakenfeesten

Leidse Lakenfeesten van start

In Leiden zijn vandaag voor de 25ste keer de Lakenfeesten begonnen, vier dagen feest in de stad. op allerlei lokaties. Traditioneel begint het met de peurbakkentocht, een soort carnavalsoptocht over de Oude en Nieuwe Rijn door het centrum van Leiden. Maar er gebeurt nog veel meer, zoals het Culinair Festival op de Garenmarkt. Iedere avond speelt daar een live band en vanavond was dit LOS. Nederlandstalige covers van het 'betere' soort (Blof, Toontje lager, Goede Doel, Van Dik Hout, Raymond van het Groenewoud, Drukwerk, Doe Maar, etc.), niet echt onze smaak, maar voortvarend en vol energie gedaan.

In cafe De Uyl van Hoogland was ondertussen Rubberen Henkie begonnen aan hun optreden. In feite was het de Leidse groep Maximum Overdrive die nummers van Rubberen Robbie speelde. Indertijd was dat 'beschaafde' Nederpunk à la Plastic Bertrand in Frankrijk, waar de echte punker niets van moest weten, maar nu anno 2010 is het best genieten. Maar de temperatuur in De Uyl liep dermate op dat het tijd werd om weer naar buiten te gaan.

Op het Stadhuisplein was inmiddels de afterparty van de peurbakkentocht begonnen met de coverband Out of Control. Twee jaar geleden speelden ze nog tijdens de peurbakkentocht op een boot, nu dus op het grote podium. Maar alweer een coverband, de derde deze avond, het lijkt alsof Leiden bang is voor iets orgineels, iets eigentijds. Misschien morgenavond met GEORGE of zondag met Hot Club de Frank op Leiden Culinair en anders in elk geval bij De Gouden Pet op zondagmiddag.
Na 25 jaar neemt de baas van de Lakenfeesten afscheid, misschien wordt het tijd voor een nieuwe wind door de organisatie, een nieuwe insteek, een nieuw beleid. Sleets geworden lijkt het wel. Of horen we gewoon niet bij de doelgroep?

LINKS:
Lakenfeesten
Leiden Culinair
LOS
Maximum Overdrive
Out of Control

Saskias Laroo steelt de show in Zoetermeer

Onze tweede dag op Zoetermeer Culinair begonnen we met de Saskia Laroo Band. Vorig jaar zagen we ze nog in de Haagse grachten nu in de Zoetermeerse Dobbeplas. Met een compleet andere bezetting, dat wel.
Van links naar rechts waren dat human beatbox en didgeridoospeler Eyesful, rapster MC CIA, drumster Dorota Piotrowska, Saskia Laroo op trompet met effecten, Maarten Bakker op bas en Warron Byrd op toetsen.

Het was een heel gevarieerd en boeiend optreden, waar we anderhalfuur (nonstop!) van hebben genoten. Saskia Laroo is natuurlijk de spil van de band, maar ze gaf de andere muzikanten ook alle ruimte. Zoals bij dit duet voor drums en didgeridoo, heel bijzonder.

En toen het geluid uitviel gingen ze gewoon door, al jammend uitkomend bij een nieuw nummer: Zoetermeer Culinair. Trompet en drums komen natuurlijk best wel over zonder versterking, maar ook de didgeridoo kwam behoorlijk mee. Het tekende de sfeer en de inzet van de band dat ze ondanks alles niet te stoppen waren.

En over sfeer gesproken, die was laid-back, ontspannen en prima passend bij de zomerse omstandigheden. Een heerlijke middag met een muzikale mix van jazz, funk, rap, wereldmuziek en meer. Jammin' in the name of Love!

De Tiny Little Big band zagen we ook al eerder, onder andere vorig jaar op ditzelfde festival. Strak in het pak en strak in de maat, valt vast niet mee bij deze temperaturen.

Hoog Sinatra gehalte, beetje gelikt misschien, maar prima muziek om eens de plaatselijke restaurants te verkennen. En met allerlei hapjes en drankjes genoten we ook hier weer van een prima anderhalfuurs optreden.

Afsluiters van Zoetermeer Culinair waren, evenals vorig jaar, The Clarks. Prima coverband met muziek uit de jaren 50 t/m 70. Ondertussen zakte de zon en de temperatuur en werd er massaal gedanst voor het podium.

Alles bij elkaar hebben we weer genoten van Zoetermeer Culinair dit jaar, ondanks de valse noot van het wapengekletter op zaterdag. Volgend jaar niet meer doen, is een slechte combinatie voor publiek, restaurants én veteranen. Maar verder was het vooral weer genieten van de (jazz)muziek.

LINKS:
Saskia Laroo
Tiny Little Bigband
The Clarks
Zoetermeer Culinair

Zoetermeer Culinair en Veteranendag slechte combinatie

Of het nou door het (te) mooie weer kwam, door het WK voetbal of omdat het evenement over drie dagen was uitgespreid valt niet te zeggen, feit is Zoetermeer Culinair dit jaar niet zo afgeladen vol was als voorgaande jaren. Misschien jammer voor de deelnemende restaurants, maar voor het publiek was het fijn dat ze niet een half uur op een tafeltje hoefden te wachten. En de muziek? Dat zat in het begin weer goed.

We begonnen met Blood, Sweat & Kiers en dat is altijd een goede binnenkomer, hoofdgerecht of uitsmijter. Dit keer dus binnenkomer en ze speelden zich zoals gewoonlijk weer helemaal uit de naad. Succes had Wouter Kiers natuurlijk weer met zijn jongleer-act, ziet er eenvoudig uit, maar doe het maar eens na. Prima optreden dus weer op het prachtige nieuwe podium in de Dobbeplas.

De muzikale programmering is al jaren in handen van Gerhard ten Hoopen van Holland Jazz en mede daardoor is Zoetermeer Culinair altijd een succes. Op het terrein had hij een stand waar reclame werd gemaakt voor Zoetermeer Jazz dat op 2 oktober in het Stadstheater plaatsvindt en waar optredende artiesten hun cd's te koop konden aanbieden.

Daarna speelden de Louisiana Men, een Nederlandse groep die aanstekelijke muziek uit het zuiden van de VS spelen. Cajun, Zydeco, blues en nog veel meer. Zagen ze al een aantal jaren geleden op Zoetermeer Blues, maar het blijft altijd leuk. Verrassend was de bezetting, er was een extra percussionist bij (Arthur Bont, die met cajón en bekkens), ook weer niet verrassend want als je op de site van de band kijkt zie je dat ze wel vaker met gasten spelen. Lekker optreden.

En het leek niet op te kunnen, want de volgende band was JohanEnzo, een band die vorig jaar ook al op Zoetermeer Culinair speelde. Het repertoire was ongeveer hetzelfde, maar de uitvoering was veel avontuurlijker dan vorig jaar, ze zijn duidelijk gegroeid.
En terwijl wij zo links en rechts hapjes en drankjes nuttigden liep het daarna helemaal mis. Om onduidelijke redenen moesten de Zoetermeerse veteranen ook een plek krijgen op de Markt deze avond. Dat resulteerde in een beschamend optreden van een Army Show met Glenn Miller en Andrew Sisters repertoire. Op zich niets mis mee, maar als er dan geen band is en de zang is playback, dan voel je je al bekocht. Een legermodeshow met veel wapengekletter was voor ons de druppel die de emmer deed overlopen, onze maaltijd gingen we elders voortzetten.
Zoetermeer Culinair begon de tweede dag prima, maar eindigde zielloos. Deze combi kan echt niet en als die er volgend jaar weer is komen we (die dag) zeker niet.

LINKS:
Blood, Sweat & Kiers
Zoetermeer Jazz
Louisiana Men
Zoetermeer Culinair

Talentenjacht weer van start

Ieder jaar vaart er in de zomer een boot door de grachten van Leiden, het Talentenjacht, waar aanstormende bands hun kunnen tonen en strijden om een optreden tijdens de Leidse Waterdagen eind augustus. Vandaag opende Sugar Sweet het seizoen. Lekker stevig rockbandje dat hoge ogen kan gooien, maar ja, er komen nog vier meer gegadigden: 27 juni: PLeaSe!, 17 juli: Diona Fox & her Ragdolls, 24 juli: RIFE en 31 juli: Volhardt. Wordt nog spannend!
LINKS:
Sugar Sweet
Het Talentenjacht

Vito Brothers revisited

Twee weken geleden zagen we een deel van het optreden van de Vito Brothers op The Hague Jazz en waren muzikaal gezien onder de indruk. Visueel was het daar wat minder, maar vanavond speelden ze in Het Paard met een extended versie van Kind of Cool.
Maar voordat we daar aankwamen zagen we nog een stukje van Ranch House Favorites tijdens de Big Texas BBQ op de Grote Markt.

Die spelen een combinatie van Western Swing en Hillbilly, prima muziek voor bij een BBQ en het klonk allemaal heel authentiek. We waren dan ook verbaasd toen bleek dat de band uit Nederland kwam. Sinds we Ralph Stanley zagen spelen in Amerika hebben we toch een soort zwak voor de banjo, en als ze dan ook nog nummers van Bob Wills spelen kan het voor ons niet meer stuk.

Maar we waren dus onderweg naar Het Paard om de Vito Brothers te zien en dat was een geweldig succes. Alles klopte nu, de muzikanten waren uitstekend te zien achter het podiumgrote scherm en de muziek was zonder meer geweldig.

Het is een combinatie van muziek, film en voordracht in 1, gezien door een transparant filmdoek. Het programma is opgezet rond het 50-jarig jubileum van de plaat Kind of Blue van Miles Davis. Voor dit festival was de band uitgebreid met vier strijkers en een fluitist en zeker die laatste was en prachtige aanvulling.

De hernieuwde kennismaking was een groot succes, alhoewel we wisselwerking tussen de muziek en de filmbeelden niet helemaal begrepen. Maar Mark Haanstra op bas was een goede zet. Het was een onvergetelijk concert, hou ze in de gaten!

Er was ook nog een voorprogramma, CLAZZ heette dat, maar dat was voor ons iets teveel klassiek. Zoals semi-jazz versies van Brahms.

Of de premiere van een Double Concerto for Violin & Horn van Morris Kliphuis, iets te klassiek voor ons.

Ook het slot met een aantal vokale jazzstandaards kon niet echt overtuigen, Manhattan Transfer worden ze nooit. Het past een beetje in de nieuwe muzikale richting van bijvoorbeeld Vrije Geluiden, een richting die aan ons niet echt besteed is.

LINKS:
Ranch House Favorites
Zenith Festival
Vito Brothers
Michael Varekamp
Mark Haanstra
Morris Kliphuis
Paard

The Hague Jazz goede tweede dag

De tweede dag van The Hague Jazz had een uitstekend programma, maar geen enorme uitschieters, geen artiesten die je maar zelden op de Nederlandse podia ziet. Toch was er veel te genieten, zoals Amina Figarova met haar sextet. Speelt over de hele wereld en af en toe ook in Nederland. Zagen haar een aantal jaren geleden op het Brosella festival in Brussel, tijd om nog eens te gaan kijken. Wat ons toen ook al beviel is dat ze vooral eigen composities speelt, het was een prachtig concert.
Verrassend voor ons was de aanwezigheid van Jeroen Vierdag op contrabas omdat we hem vooral kennen van The Ploctones en het Bart Wirtz kwartet en dan op een elektrische bas met een totaal ander repertoire.

Van een heel ander kaliber was de Joris Teepe Big Band. Joris zagen we gisteren nog met zijn sextet, nu was speciaal voor The Hague Jazz zijn hele bigband uit New York overgevlogen. Ook hier werden weer veelvuldig borden opgehouden met de naam van de solisten, maar ook kleinere met aanwijzingen voor de muzikanten.

Maar het ging natuurlijk om de muziek en die was zonder meer verrassend, geen standards waar big bands vaak heel goed in zijn, maar allemaal eigen composities. Verrassend en vernieuwend en reden genoeg om de cd We Take No Prisoners gelijk maar aan te schaffen.

De zaal waar we de meeste tijd doorbrachten tijdens het festival was onbetwist Glen´s Blue Note. Geprogrammeerd door Pure Jazz in een eerste, en wat ons betreft geslaagde, samenwerking tussen Pure Jazz en The Hague Jazz. Hier werden nieuwe wegen ingeslagen, nieuwe richtingen gezocht en samenwerkingen opgezet.
Gisteren zagen we daar onder andere de indrukwekkende Obama Suite, vandaag bleek de zaal vaak te klein om al het publiek te kunnen bevatten. Ook bij het optreden van Eric Vloeimans met 3/4 Gatecrash (zonder Jeroen van Vliet), Soundscaper Banabila en de Korzo dancers. Het was pure improvisatie, zowel van muzikanten als dansers en dat brengt natuurlijk een zeker risico mee. Grenzen verleggen is natuurlijk een zoektocht die niet altijd goed aankomt. Hoewel het bij vlagen boeiend was en iedereen vreselijk zijn best deed, moet deze grens nog behoorlijk verkend worden. Na een half uur hadden we het helaas wel gezien.

Midden in het centrale trappenhuis stond ondertussen de 14 koppige OhnO! Jazzband te spelen. Een leuke spektakel band die allerlei stijlen jazz speelt en het trappenhuis aardig op zijn kop zette (en verstopte).

Courtney Pine was op papier een van de hoogtepunten van deze dag en de muzikanten waren allemaal geweldig en Courtney stak daar dan nog eens bovenuit, maar of het nu door de keuze van het repertoire kwam (dit concert was onderdeel van zijn Transition in Traditions tour, een ode aan Sidney Bechet) of de wat aanmatigende houding van Courtney, ons kon het niet overtuigen. Jammer, we hadden er meer van verwacht.

Heel anders was het bij Sven Hammond Soul, hier vlogen de vonken er vanaf en de zaal was afgeladen vol, het podium was alleen vanuit de verte zichtbaar. Maar beter dat dan dat de zaal half leeg is, dat komt wel goed met Sven Hammond Soul. Het klonk in iedergeval minstens zo goed als afgelopen woensdag.

Volgende dat op ons programma stond waren de Vito Brothers met hun 50 years Kind of Blue-Miles Davis tribute. Maar ondertussen wist iedereen dat er in Glen´s Blue Note bijzondere dingen gebeurden. Konden we er bij Eric Vloeimans nog maar op het nippertje is, nu was het onmogelijk.
Ook bij Lavalu was de zaal stampend vol, gelukkig was een groot deel van de stoelen eruit gehaald, zodat er meer publiek in kon. En Lavalu was natuurlijk weer geweldig, maar dat hadden we ook niet anders verwacht. De zaal lag aan haar voeten en zong en klapte overal mee.

Toch nog even terug naar de Vito Brothers waar het inmiddels aanmerkelijk rustiger is geworden. We snappen al snel waarom, de muziek klinkt prima maar het is visueel niet aantrekkelijk. De muzikanten zitten namelijk achter een groot filmdoek waarop een video te zien is en waar doorheen de muziekanten te zien zouden moeten zijn. Op de site van de Vito Brothers is een filmpje te zien van wat de bedoeling was, maar hier kwam dat echt niet uit de verf.

Want dit gebeurde er allemaal achter het scherm, maar alleen de drummer en de laptop waren enigzins te zien. Maar de muziek klonk geweldig, eind deze maand staan ze op het Zenithfestival in Den Haag met een extended versie. Zeer aan te bevelen, als de be- c.q. uitlichting maar iets beter is dan.

Ondertussen begint het festival op zijn einde te lopen, nog even een blik in de akelig lege zaal bij Nils Landgren geworpen. Strakke funk met veel blazers, maar omdat dan tegelijk te programmeren met Kool & The Gang (waar geen inkomen af uitgaan aan was, zo vol was het daar) is achteraf gezien misschien niet zo verstandig.

Op weg naar de uitgang ook nog even het einde van het optreden van het altijd goede optreden van Barnicle Bill gezien en toen naar huis.
De vijfde editie van The Hague Jazz was een goede, maar niet spectaculaire. Echt grote namen ontbraken of waren gewoon niet goed genoeg (meer), met uitzondering van Wayne Shorter natuurlijk, en veel Nederlandse groepen zagen we het afgelopen jaar ook al elders of gaan we deze zomer nog ergens kunnen zien. Er viel veel te genieten maar het ontbrak enigzins aan verrassingen.
Maar dé verrassing van dit festival was de Joris Teepe Big Band en het onbetwiste hoogtepunt was gisteren de Obama Suite van Michael Varekamp, en dat hadden we voor geen goud willen missen.

LINKS:
The Hague Jazz
Amina Figarova
Joris Teepe
Eric Vloeimans
Banabila
OhnO! Jazzband
Courtney Pine
Sven Hammond Soul
Lavalu
Vito Brothers
Nils Landgren
Barnicle Bill

Jazz' in de Gracht als vanouds

Het was een beetje jammer dat Jazz´in de Gracht samenviel met The Hague Jazz zodat we de hele vrijdag misten en alleen het begin van de zaterdag mee konden maken. Maar het begon gelijk goed met Blood, Sweat & Kiers
dat lekker op dreef was.

Buiten het programma, gewoon bij de voordeur stonden deze muzikanten (van een Muziekschool) te spelen.

Een oude bekende was de Hot Club de Frank al lang niet meer gezien en een goed weerzien. Zijn duidelijk breder geworden dan alleen puur Hot Club repertoire. Leuk dus.

Op een andere boot troffen we het Koos van der Hout trio aan met zonnige traditionele jazz.

Intussen neergestreken op een terrasje waar we uitzicht hadden op het Crescent Double Quartet, het afstudeerproject van Aart van Bergen (hij studeert maandag a.s. af). Een samensmelting van een jazz kwartet en een strijk kwartet met veel eigen composities. Interessant project dat helaas wat last had van het geluid van een andere boot die duidelijk harder speelde.

Iets heel anders waren de Taiko Kids uit Leiden. Zagen ze daar al eens eerder, ook op een boot in de gracht!

Maar het was alweer tijd om naar The Hague Jazz te gaan maar op weg daar naar toe zagen we nog even het Bob Rigter kwartet, met, hoe kan het ook anders bop.
We hebben helaas maar weinig gezien van Jazz´in de Gracht, maar het was er als vanouds, gezellig dus met zomerse jazz.

LINKS:
Jazz´in de Gracht
Blood, Sweat & Kiers
Hot Club de Frank
Koos van der Hout
Crescent Double Quartet
Taiko Kids
Bob Rigter