Voodoo Électrique, My Baby op z'n best

Het is nog vrij rustig in de grote zaal van Gebr. de Nobel als het Engelse duo Echo Town het voorprogramma van My Baby verzorgd. Maar langzaam stroomt het vol om naar deze wonderlijke band te luisteren. Muzikaal mooi passend met rauwe en ongepolijste muziek, zou My Baby daar nog overheen kunnen?

In de pauze is er ook nog een kort optreden van een sitar-speler middenin de zaal, de sfeer wordt helemaal gezet.

En dan is het de beurt aan My Baby en dat wordt één wervelende show met niet alleen de prachtige muziek van hun tot nu toe verschenen twee cd's, maar ook nog eens omlijst door prachtige video- en lichteffecten.

Noemde ze al eerder één van de beste live bands van Nederland, wat ze vanavond laten horen slaat alles. Soms bezwerend, vaak psychedelisch en toch ook heel toegankelijk, heel aards. Deze tour noemen ze Voodoo Électrique en een betere manier om het te omschrijven is er niet. Twee uur lang betoveren ze de inmiddels bijna volle zaal. Het beste wat ik van ze zag de afgelopen drie jaar!

Na afloop nog even langs 't Praethuys voor een optreden van de coverband Sofa! Doen het helemaal niet slecht, maar na het zinderende optreden van My Baby kan dit er nu even niet bij, een andere keer graag.

LINKS:
Echo Town
My Baby
Gebr. de Nobel
Sofa!
't Praethuys 

Dat belooft een mooie toekomst bij OPEN

Há, de laatste zondag van de maand, dus Leiden is weer OPEN! Voor de toekomst deze keer met veel muziek, kunst, architectuur en uiteraard winkels die open zijn. Op de hoek van de Haarlemmerstraat en de diverse Mares komen we als eerste het Davincilive podium tegen met piepjonge schoolbandjes als Ace of Spades, klinkt al best ok, maar nu nog wat aan de presentatie werken.

Op het Stadhuisplein staat het hoofdpodium vandaag waar The Cosmic Carnival de spits afbijt. Vorig jaar nog gezien op De Parade in Amsterdam met een XL versie, maar ook hier swingt het behoorlijk!

Veel ingetogener is het optreden van Port of Call bovenop De Burcht. Leker intiem met de mooie, melancholische liedjes van deze altijd weer boeiende singer-songwriter. Hogere sferen!

Terug op aarde spelen Nienke & Sophie op het Davincilive podium ook mooi en ingetogen. Nog niet helemaal scherp, maar wel een belofte voor de toekomst.

En op het Stadhuisplein speelt de Utrechtse band Riverdistrict prima indiepop. Begin vorig jaar al gezien bij de Nieuwplaatz, en het toenmalige commentaar klopt nog steeds: 'indie pop met een catchy randje. Beetje Feelies gevoel en dat is altijd goed!'

Ook is er kunst voor de toekomst te zien in de Stadsgehoorzaal met onder andere en indrukwekkend werk The Machines  van Remko Scha voor gitaren, gespeeld door elektrische decoupeerzagen, boren en andere bouwmachines. Het werk is al 35 jaar oud, maar nog steeds boeiend om te horen én te zien. Volgens Kim Gordon & Thurston Moore (Sonic Youth) is The Machines van grote invloed geweest op de Heavy Metal en Grunge begin jaren tachtig.

Ook dit lichtobject is indrukwekkend, het staat te shinen in de Breezaal. Maar of het net zo tijdloos is als The Machines? De tijd zal het leren.

Terug weer naar de muziek waar in de WAAG Einfach Kurt (zonder drummer vandaag) een droomset speelt. Akoustisch hier misschien niet ideaal, maar toch heel mooie singer-songwriter muziek. Wel valt tot nu toe op dat er weinig verrassende muziek te horen is vandaag, bijna alles is Leids of was onlangs al eens in Leiden. Gelukkig wel goede muziek, en dat geldt al helemaal voor het laatste optreden bij OPEN.

Want terwijl de avond prachtig roze kleurt speelt My Baby op het Stadhuisplein. Onbeschrijfelijk mooi natuurlijk weer, al zó vaak gezien! Maar blijkbaar was de organisatie vergeten dat de wintertijd vandaag weer is ingegaan en is er geen podiumverlichting opgesteld. Dus de tweede helft van de set speelt zich bijna geheel af in het donker. Gelukkig heeft dat eigenlijk ook wel weer wat, past uitstekend bij deze opzwepende, donkere muziek. Prima concert om deze prachtige dag mee af te sluiten.
Leidse Glibber was er natuurlijk ook weer bij met hier zijn verslag. Volgende Leiden is OPEN is op de laatste zondag van november, benieuwd wat we dan te zien en te horen krijgen. Deze editie was in ieder geval perfect!

LINKS:
The Cosmic Carnival
Port of Call
Riverdistrict
Remko Scha
Einfach Kurt
My Baby
Leiden is OPEN

Werfpop weer druk en gezellig

Het is een wat grijze dag vandaag op de 34ste editie van Werfpop, maar het is vooralsnog droog. De zonnige reggae rock van Vince Irie & Offshore verandert daar niets aan. Het blijft droog, er komt geen zon.

Ook de, niet minder aanstekelijke, reggae rock van de Nederlands-Chileense Tentempíes, doet dat. Het langzaam binnensijpelende publiek laat het zich allemaal welgevallen. En richt zich in op dekentjes in de Leidse Hout voor het hoofdpodium.

Voor het kleinere podium 2 is daar geen plaats meer voor, het veld staat vol bij My Baby. Tiende keer in iets meer dan twee jaar tijds dat MuziekGezien ze ziet, en het blijkt dat ze alsmaar beter worden. En ze hebben het enorm naar hun zin hier, héél veel speelplezier en ook het publiek is enthousiast. Inmiddels de beste live band van Nederland, zonder twijfel!

Zangeres/slaggitarist Cato van Dijck (één van de Ladies of the Lowlands), drummer Joost van Dijck en gitarist Daniel de Vries spelen nummers van hun twee cd's en als toegift nog een nieuw nummer. En ja, 45 minuten is véél te kort, tijdens hun komende najaarstour nog snel naar Gebr. de Nobel halen svp.

Op het hoofdpodium speelt de Black Marble Selection leuke, maar enigzins gedateerde Nederbeat uit de jaren zestig. Beetje Outsiders, beetje Kjoe, dat werk. De vrolijke noot zullen we maar zeggen, om in de stemming te komen.

Er is nog een derde podium, vlak naast het hoofdpodium waar tijdens de pauzes jong Leids talent een kans krijgt zich te laten zien. Valt dan samen met optredens op het kleine podium 2, dus niet alles gezien. Wel aanstormend talent Jara, prima ietwat dromerige singer-songwriter met een fantastische stem!

Dan is The Deaf aan de beurt op het hoofdpodium en hoewel ik nog steeds geen cd van ze zou kopen, is het muzikaal wel beter geworden sinds ik ze vorige keren zag. Alleen het irritante (deels onnodig Engelstalige) gewauwel van Spike tussen de nummers door....
Mooi moment om wat te gaan eten.

En dan het Belgische Raketkanon, veel over gehoord, nog nooit live gezien. Nou het is inderdaad één brok energie met een soort van trage psychedelische rock. Zo te horen kennen ze hun klassiekers: Swans, Sonic Youth, Butthole Surfers. Helemaal niet verkeerd!

Wel even omschakelen naar de volgende band dus, de Engelse The Skints. Zomerse Ska en raggea op het hoofdpodium, maar de overgang na Raketkanon is wel érg groot. Prima groep, niets mis mee, maar past op dit moment niet helemaal in de programmering.

Want op podium 3, het Band Talent Leiden podium, speelt vervolgens Sandpaper Kiss een prima setje. Ze hebben maar 20 minuten hier, maar halen wel alles uit de kast! En vast nog nooit voor zoveel publiek opgetreden, dat is ook wat waard!

Waar Muziekgezien ook naar uitkeek was John Coffey. Stonden twee jaar geleden ook al op Werfpop op podium 2, nu dus het hoofdpodium. Maar het klinkt van geen meter. Véél te hard en overstuurd. Nico Dijkshoorn twitterde: "Wat een ongehoord kutgeluid bij hoofdpodium op Werfpop. Hele dag al." Niet mijn woorden, maar hij heeft gelijk, érg jammer voor John Coffey.

En ook voor Typhoon, helaas bijna onverstaanbaar. Al een tijdje is het festivalterrein helemaal vol, want toch blijkt Typhoon weer dé publiekstrekker te zijn vandaag. Ondanks dat hij vorig jaar nog (ook gratis) op Noorderliefde speelde in Leiden Noord, hier vlakbij. Maar Zandloper zet terecht het publiek alsnog op zijn kop!
En dan is er even geen live muziek meer, alleen een beetje dj's, beetje regen erbij, tijd om naar huis te gaan, jammer ook voor Danko Jones. Maar muziekrecensent Ingmar Griffioen bleef langer en Leidse Glibber volgde vooral ook de sfeer van het festival. 3voor12 was er ook: bij podium 1, podium 2 (met slechtste presentator ooit) en podium 3. Tot volgend jaar, bij editie 35!

LINKS:
Vince Irie & Offshore
Tentempies
My Baby
Black Marble Selection
Jara
The Deaf
Raketkanon
The Skints
Sandpaper Kiss
Band Talent Leiden
John Coffey
Typhoon
Werfpop

Zwarte Kat in Zwarte Ruiter

Er is weer van alles te doen in Leiden vandaag op muziekgebied, vooral veel in de open lucht. En daar is het dus écht geen weer voor vandaag. En dat komt goed uit, we wilden toch al naar het Sniesterfestival op de Haagse Grote Markt dat vanwege het weer verplaatst is naar De Zwarte Ruiter. Het eerste optreden is van Yellow Grass, al eens eerder gezien vorig jaar tijdens de Popronde als akoestisch trio, nu in volle bezetting. Uitstekende Americana band. De stemming zit er gelijk al goed in en de dag is al helemaal goed!

Maar de hoofdreden om hier te zijn is natuurlijk My Baby. Inmiddels beetje de tel kwijt geraakt, zó vaak al gezien. En het blijft iedere keer een belevenis! De Zwarte Ruiter is inmiddels afgeladen vol en er wordt flink gedanst op deze hartverscheurende swamp-voodoo-blues. Een uurlang genieten van deze hypnotiserende muziek! Misschien wel de beste (live)band van Nederland op dit moment, nou ja, samen met Birth of Joy natuurlijk. Hoog tijd dat ze weer eens naar Leiden komen (Gebr. de Nobel, Q-Bus!).

Het derde optreden is van Luke Winslow King uit New Orleans, sluit mooi aan op de Voodooblues van My Baby, maar is dan weer nét even te braaf. Goede muzikanten, prima muziek, maar ze kunnen niet écht overtuigen na het vorige optreden. Toch was het een meer dan geslaagde middag in Den Haag, Sniester (die zwarte kat op de achtergrond) gaan we in de gaten houden voor 2016!

Terug in Leiden nog even afsluiten in De Twee Spieghels met gitarist Martijn van Iterson. Heel andere muziek, maar zeker de moeite waard om tot het eind te blijven. Met de 19-jarige en geweldige drummer Wouter Kühne, eveneens prachtig zingende zangeres Hiske Oosterwijk en de altijd standvastige bassist Steve Zwanink. Jazzstandards van een niveau dat eigenlijk niet in een café verwacht. Maar ja, Martijn is Leidenaar en dát scheelt!

LINKS:
Yellow Grass
My Baby
Luke Winslow King
Sniester
Martijn van Iterson
De Twee Spieghels

Ladies of the Lowlands beter dan ooit

The Ladies of the Lowlands is een illuster gezelschap van acht vrouwelijke singer-songwriters dat voor het eerst in mei 2013 Luxor Live in Arnhem op zijn kop zette. Deden ze daarna nog eens op het Songbirdfestival in Rotterdam en in Bemmel en iedere keer wordt het mooier!
Vanavond opent Lavalu, voor het eerst gezien in Leiden in 2008 en sindsdien nog véél vaker, afgelopen maart nog tijdens het RGB festival, óók in Leiden. Allemaal nieuw repertoire dat hier veel beter tot zijn recht komt achter de vleugel in De Kleine Komedie in Amsterdam met een beetje hulp van de andere Ladies. Benieuwd naar de nieuwe cd!

Fridolijn ook al eerder gezien (voor het eerst in Leiden, 2012), toen nog met haar groep FinnSilver. Ook zij zoekt nieuwe wegen op met nieuwe (speciaal ingevlogen) Britse muzikanten en dit klinkt ook écht veelbelovend! Voor de duidelijkheid, alle Ladies waren altijd al goed, maar ze zijn in staat om nieuwe wegen op te zoeken, ook dit is prachtig weer, nieuwe cd is in de maak!

Kris Berry voor het eerst gezien in Delft op het Jazzfestival in de tuin van het Meisjeshuis in 2012. Was toen goed, steeg vervolgens boven zichzelf uit met Perquisite en gaat nu weer een héél andere kant op met Morris Kliphuis (Kapok, Kyteman) op hoorn en Remy van Kesteren op harp. Dat is het mooie van de Ladies, ze blijven niet hangen in een bepaald genre, maar zoeken uitdagingen!
Daarna Yori Swart die nog het meest bij het oorspronkelijke singer-songwriter materiaal is gebleven. Vorig jaar nog solo gezien bij Quite Quiet in Leiden en dit jaar tijdens de opening van het RGB festival bij Gebr. de Nobel. Nu met band en alle Ladies klinkt het gelijk veel voller. De nieuwe cd is al opgenomen, komt uit als hij helemaal af is. Geen foto helaas, want batterijen van toestel zijn net op en de optredens duren telkens maar 15 minuten en in het donker net niet snel genoeg batterijen verwisseld.

Na de pauze opent Sofi Letitre met een machtige set electro-indie, vorige maand al uitgebreider gezien bij de Amsterdam Denim Days. Veel te kort nu maar minstens zo indrukwekkend, al was het alleen al vanwege de deelname van de Ladies op de achtergrond. Nieuwe cd is onderweg, dat wordt sparen!
Leuk detail trouwens, iedere Lady kondigt telkens een optreden van een volgende Lady aan, vaak met persoonlijke verhalen erbij. Dat maakt het ook weer zó mooi!

Dan Qeaux Qeaux Joans met nummers van haar nieuwste cd The Ritual, totaal anders dan haar vorige cd, maar minstens zo mooi en helemáál als ze het live speelt. Sluit prachtig af met Stronger, waarbij de Ladies én de hele zaal het refrein meezingen. Al veel vaker gezien, voor het eerst bij een akoestische instore bij Plato in Leiden, maar daarna ook in Haarlem, nogmaals Leiden, Alkmaar, Den Haag en Amsterdam. Prachtig, of ze nu met band speelt of solo!

Ook Celine Cairo heeft een nieuwe band waarmee ze net haar eerste hele cd heeft opgenomen in Los Angeles. Speelt eerst twee oudere nummer van haar tweede ep, More en Follow, en geeft dan een voorproefje met het hele mooie, swingende Hello Love. Ook Celine is duidelijk nieuwe wegen ingeslagen, benieuwd naar de cd!

Als er één Lady is waarmee het hard gaat de laatste tijd is het wel Cato van Dijck met haar band My Baby. Zijn ook niet voor niets de uitsmijter van de avond. Eind 2013 voor het eerst gezien bij een instore in Plato te Leiden, vorig jaar nog op het Bevrijdingsfestival in Amsterdam en het Wildernisfestival in Leiden. Inmiddels treden ze op over de hele wereld, net nog een maand als voorprogramma bij Seasick Steve in Engeland, tweede prima cd (Shamanaid) is inmiddels uit en de zompige Louisiana blues laat ook het publiek in De Kleine Komedie niet koud.

Want als hun kwartier erop zit komt het publiek massaal overeind en eist gewoon nog een nummer. Ze staan nog net niet óp de stoelen te dansen, maar het scheelt niet veel. De toegift komt en tenslotte komt Kris Berry, die nog geen Lady heeft aangekondigd (Lavalu opende zonder aankondiging, dus er bleef één Lady over) nog eens afkondigen, iedereen bedanken, etcetera, maar we willen écht meer, want een optreden van de Ladies of the Lowlands zonder gezamenlijke cover kán echt niet. Die komt er met Open van Rhye en zo eindigt alweer een prachtige avond, beter dan ooit!
Volgende optreden van de Ladies of the Lowlands is alweer snel, 22 mei op Buitenkunst Randmeer bij Elburg. Maar de grote zaal van Gebr. De Nobel in Leiden is ook écht héél geschikt. Intiem, vraag maar aan Yori, en daar kun je zelfs dansen!

LINKS:
Ladies of the Lowlands
Lavalu
Fridolijn
Kris Berry
Yori Swart
Sofie Letitre
Qeaux Qeaux Joans
Celine Cairo
My Baby
De Kleine Komedie

Eerste Wildernis Festival hoogtepunt van deze zomer

Een nieuw festival in Leiden vandaag, Wildernis, op papier een puik programma, maar tot gisteren waren de weersvooruitzichten niet rooskleurig. Maar hé, vandaag schijnt de zon gewoon. Dus op naar De Tuin van de Smid waar het mooie, dromerige Sväva het festival opent. Prachtige dreampop uit Leeuwarden.

Er zijn twee podia, de Hooischuur is het hoofdpodium en de Smederij is het kleinere podium en afwisselend wordt op beide podia gespeeld. Bij de Smederij, gesponsord door Gebr. De Nobel, opent de Utrechtse singer-songwriter T.S. Eliot Appreciation Society de dag. Al wel eerder gezien in Scheltema, LVC en de Vrijplaats, maar het blijft altijd verrassend mooi.

Terug bij de Hooischuur worden we echt wakker geschud door de vuige Hammond funk van de Amsterdams/Leidse band ZIEK. Prima instrumentale dansbare muziek van dit kwartet dat al eerder te zien was in LVC en op Werfpop.

Bij de Smederij (waar daadwerkelijk de smid aan het werk is) niet alleen muziek maar ook theater. Nenin Quaedvlieg mag hier de spits afbijten met haar kleinkunst programma.

Het Wildernis Festival is niet alleen muziek (en theater) maar is ook nog eens groen en duurzaam. Dat betekent biologisch eten, glazen met statiegeld en nog veel meer. En natuurlijk lopen er ook vreemde vogels rond. En ook geiten overigens.

En er zijn de SmederIJhallen waar je onder andere terecht kan voor tweedehands kleding.

Maar goed, snel weer naar de muziek, want op de Hooischuur staat inmiddels The Sonic Mondays, een enthousiast zestal met prima vrolijke upbeat soul-surf-funk. Het festival terrein begint inmiddels lekker vol te lopen (het is uitverkocht, maar vervelend druk wordt het nooit) en de sfeer is geweldig.

En het zijn de details die er ook toe doen, zó worden de bands en hun spullen naar het podium vervoerd. En verder zijn er nog allerlei workshops, is er een kinderhoek en pop-up theater. Jammer dat Leidse Glibber op vakantie is, hij had hier een mooi sfeerverslag van kunnen maken.

Terug naar de muziek, want op de Hooischuur staan The Silverfaces volop in de zon. Onlangs nog gezien op The Life I Live in Den Haag en Bevrijdingspop in Amsterdam, maar ook hier maken ze indruk met licht psychedelische hardrock.

Dizzy Fingers is inmiddels geen onbekende meer in Leiden, spelen in café's en bij de Gouden Pet, soms met z'n drieën, soms met zeven, vandaag met vijf. Basis is Gipsy Swing, maar rock&roll en een Nederlandstalig lied worden niet geschuwd. Een half uur genieten in de zon.

Bij de presentatie van het Wildernis Festival eind maart waren ze al van de partij en twee weken geleden speelden ze nog overtuigend op Waterpop, en vandaag spelen de Bells of Youth Leiden helemaal plat! Prachtige vijfstemmige zang en altijd een feest, op welk festival dan ook.

Bij de ingang van de Tuin van de Smid is een biologische foodcourt ingericht waar allerlei foodtrucks te vinden zijn. Uiteraard is Karel's Biofriet erbij. Ook staan hier dj's leuk te draaien, maar tijdens optredens op de Hooischuur is dat net een beetje teveel. Geen van beide is nog te volgen.

Dus snel weer naar de Hooischuur voor de Cheaters met hun aanstekelijke elektro danspop. Deden vorig jaar nog mee met de Popronde en stonden ook op het Bevrijdingsfestival in Amsterdam eerder dit jaar.

Inmiddels zijn er ook wat theateracts voorbij gekomen op de Smederij, maar die konden niet echt overtuigen. De Blonde Jongens en Tim daarentegen zijn dan weer aardiger met hun absurdistische, fysieke theaterspel.

Tot nu toe is het al een geweldig festival, maar alleen maar goede bands, en dan moeten de echte hoogtepunten nog komen. Te beginnen met My Baby die ondanks een kapotte gitaarversterker toch weten te overtuigen. Haalt misschien net niet het niveau van op The Life I Live en het Bevrijdingsfestival, maar het blijft fascinerend. En wat een zangeres is die Cato toch!

Laatste optreden bij de Smederij is van Bird on the Wire, en zijn we weer een beetje terug bij de sferen van Sväva, dromerige indiepop met een scherp randje. In 2010 waren ze nog in Leiden te zien tijdens de Popronde als trio, nu is het inmiddels een overtuigend kwartet.

Afsluiter van het festival is Beans & Fatback, de lp With Skin Attached is inmiddels grijsgedraaid, maar behalve een kleine instore bij Velvet nog nooit echt live gezien. En dat blijkt een gemis want wat zijn ze goed! Met een invallende Joost Kroon op drums spelen ze het festival de nacht in. En als het dan tijdens het voorlaatste nummer zachtjes begint te miezeren kan dat het publiek niet deren. Na het hartverscheurende Beggin wil én krijgt het nog een toegift ook.
En zo komt er een einde aan een fantastisch festival dat echt een aanwinst is voor Leiden. De meeste groepen kwamen hier al eerder voorbij, maar dat is geen probleem als ze zó goed zijn dat je ze gewoon best vaker wilt zien. Een geweldige lokatie, alleen maar uitstekende muziek (en alleen maar Nederlandse groepen, een buitenlandse groep is echt niet nodig om publiek te trekken) en een zelden overtroffen sfeer. Wie erbij was zal het niet snel vergeten, het onbetwiste hoogtepunt van deze festivalzomer! Tot volgend jaar graag!

LINKS:
Sväva
The T.S. Eliot Appreciation Society
ZIEK
Nenin Quaedvlieg
Sonic Mondays
The Silverfaces
The Dizzy Fingers
Bells of Youth
Cheaters
My Baby
Bird on the Wire
Beans and Fatback
Wildernis Festival
Tuin van de Smid