Eindelijk weer Werfpop

Mijn dertiende Werfpop begint met Zuster Zonnebloem, zag ze al eerder in de Q-Bus en bij Gebr. De Nobel bij de Nobel Award (die ze wonnen, dit optreden is deel van het prijzenpakket), maar hier laten ze horen dat hun mix van sixties blues en pop in een eigentijds jasje het ook prima doet op een festival als dit. Gaan we vast nog veel meer van horen!

Op het tweede podium speelt de Leidse band Black Tarantula met hun stevige instrumentale psycho-surf-punk. Al een aantal keren gezien de afgelopen tien jaar, en zeker op een festival als dit zijn ze helemaal op hun plaats.

Geen moment rust wordt ons gegund, want de derde band is zo mogelijk nog steviger. Cosmic Debris is een soort psychedelische versie van Mötorhead, helemaal goed. Onlangs speelden ze nog in de foyer van Gebr. De Nobel én op het dak aldaar, kortom Werfpop 2022 begint geweldig met steengoede en knalharde lokale/regional bands!

Iest rustiger is het bij Shishani & Miss Catharsis, niet qua publiek, in tegendeel, het begint al flink druk te worden, maar dit is een muzikale adempauze met een mix van soul, reggae, jazz en indie-rock waarbij het heerlijk genieten is in het inmiddels goed doorgebroken zonnetje. Een mooie verrassing!

Een stuk steviger is dan weer de muziek van The Hill Station, alweer een Leidse band met Rutger Brouwer en Ronnie Verton. Soms iets té dreunende beats van dit duo dat uit de as van Villeneuve en Junior Eats Alone is verrezen. De electro-indie spreekt niet iedereen aan, kan ook nog wel een likje verf gebruiken, maar het is weer een welkome afwisseling op deze Werfpop.

Leuk detail: Rutger Brouwer is de nieuwe directeur van Gebr. De Nobel, dat belooft nog wat! 

Bij het volgende optreden van The Vices is er echt geen doorkomen meer aan, zó druk is het. Maar de Groningse garage band is overal goed te horen en klinkt uitstekend, echt een band die je graag nog eens terugziet!

Op podium één staat Vaudou Game gepland, maar de drummer staat nog in de file op/bij Schiphol. Gelukkig is de Zweedse band Imminence al wel aanwezig dus die mogen dit gat opvullen. Openden The Vices nog met een stukje Verdi, Imminence doet dat met Hooked on a Feeling van Blue Swede. Na enig oponthoud gaat het dan flink los, alternatieve metalcore met dankzij de viool klassiek invloeden. Een échte Werfpop band!

Mijn laatst geziene optreden is dat van Otoboke Beaver uit Japan. Nooit van gehoord, maar er zijn flink wat fans. Vier meisjes in schattige jurkjes die keiharde punk spelen. Het is een beetje een act, maar de muziek deugt hoewel wat variatie zou mogen.

Daarna nog even aandacht voor de eerder dit jaar overleden Ferry Rigault zonder wie er nooit een tweede editie (en alle volgende) zou zijn geweest. Mooi eerbetoon!
Over edities gesproken: in 1982 was de eerste Werfpop in het Van der Werfpark. 40 jaar later in 2022 zou het dus de 41ste editie zijn, maar door twee corona jaren was dit dus de 39ste keer, niet de 40ste zoals her en der beweerd wordt. Volgend jaar de 40ste Werfpop! Kijk er weer naar uit.

Er zijn natuurlijk meer en completere verslagen van Werfpop:

3voor12 Leiden

Leidse Glibber

LINKS:
Zuster Zonnebloem
Black Tarantula
Cosmic Debris
Shishani
The Hill Station
The Vices
Imminence
Otoboke Beaver
Werfpop

Onverwacht zomerse editie van Werfpop

Deze 38ste editie van Werfpop begint onder een grijze lucht met Rey Tranquilo, hiphop uit Katwijk, vorig jaar één van de winnaars van de Grote Prijs van Nederland. Een vrolijk en positief begin van het festival, helaas zonder live band.

De Haagse band Niko maakt rauwe en dansbare indie rock, doet soms denken aan Kurt Vile en soms aan Iggy Pop, niets mis mee!

Het (deels) Leidse Baskar al vaker gezien en terwijl de zon langzaam doorbreekt zetten ze het inmiddels goed bevolkte festival op zijn kop met hun energieke psychedelische indie rock met invloeden uit funk, jazz en met afro beats. Nieuw is percussionist Lars Aarts die de balans tussen afro en funk nóg meer versterkt.

Het Noordwijkse Lilith weet met hun girlpower punk er ook een feestje van te maken. En als het dan echt lekker weer wordt en echt goed druk is, breekt de tijd voor bands van buiten regio aan.

De Amsterdamse 'ganadeloze punkband' Ploegendienst met hiphopper Ray Fuego (SMIB) en leden van o.a. Aux Raus en Adolf Butler, kunnen helaas niet echt overtuigen, te hard willen, te ambitieus, te ongenaakbaar en toch te weinig overtuigingskracht.

Dan de eerste buitenlandse band, die van Hollie Cook uit Engeland. Hollie Cook is de dochter van Paul Cook (drummer van de Sex Pistols) en haar moeder zong bij de Culture Club. Dat is natuurlijk geen garantie voor goede muziek, maar het feit dat ze van 2005 tot 2010 meezong bij de herstart van The Slits zou dat wél kunnen zijn. Van de rauwe post-punk reggae van die band heeft Hollie vooral de reggae overgehouden, maar dat doet ze wel goed en met verve.
Jammer alleen dat de bas en drums véél te hard stonden afgesteld, een minpuntje dat we vandaag wel vaker tegenkomen, maar dat ligt aan de geluidstechnici, niet aan de muzikanten.

De Haagse band (we zijn weer terug in de regio) Monomyth is, net als Baskar, geheel instrumentaal met een mix van trance-, kraut- en stonerrock. Gedreven muzikanten met een geweldig samenspel. En heerlijke muziek om bij weg te dromen....

Van een heel ander kaliber is de Utrechtse metal-punkband Tusky. Rechttoe, rechtaan, zonder enig compromis. Vol overgave en dat is zeker de moeite waard. Geen woorden maar daden.

Omdat je toch af en toe iets moet eten hebben we het grootste deel van het optreden van Zuco 103 helaas gemist, maar die paar nummers die we horen klinken uiterst energiek en je hebt gelijk spijt dát je wat bent gaan eten en zo de rest van het optreden hebt gemist.

Hadden we beter tijdens het optreden van Zeal & Ardor kunnen gaan doen, want hoewel de combinatie van gospel/sprituals en metal qua concept én qua uitvoering interessant zijn, heb je het na een kwartiertje wel door en is het mooi geweest.

Dan volgen er nog optredens van een paar dj's, van Wende (die net zoals Hollie door de geluidstechnici enigzins om zeep wordt geholpen volgens mensen die erbij waren) en Therapy?, maar dat is pas over 2 uur....
Dus we gaan naar huis om nog even een afzakkertje te nemen bij de Men in Blues in 't Praethuys. Toch was het opnieuw een leuke editie van Werfpop, het onverwacht zomerse weer, de overall prima muziek en het immer leuke publiek maakte ook deze 38ste aflevering helemaal goed!

Leidse Glibber was er natuurlijk ook weer bij en deed verslag van de muziek en vooral alles om het festival heen. En er was nog een hele crew van 3voor12Leiden.

LINKS:
Rey Tranquilo
Niko
Baskar
Lilith
Hollie Cook
Monomyth
Tusky
Zuco103
Zeal & Ardor
Werfpop
Men in Blues
't Praethuys

Bakken bij Werfpop

De Alphense band Venhill heeft de ondankbare taak het Werfpop festival te mogen openen. Waren eerder te zien in Leiden bij Band Talent 2016 en wonnen onlangs de Grote Prijs van de Bollenstreek. Ondanks het vroege tijdstip is het toch al aardig druk en Venhill maakt er een uitstekende show van. Grunge-Rock Psych-Punk noemen ze hun muziek zelf, in elk geval knalt het en iedereen is wakker! Mooi begin.

Dat wordt dan weer een beetje teniet gedaan door Cut_, een Amsterdams duo bestaande uit een dj en een zangeres. Klinkt wel mooi allemaal, prima zangeres, maar mist de knallende energie die je op Werfpop verwacht.

Klangstof daarentegen past hier weer helemaal. Psychedelische sixties pop met duidelijke invloeden van de 'oude' Pink Floyd. Een soort Interstellar Overdrive anno 2018, hard én goed!

Om even tot rust te komen gaan we daarna naar podium 2 voor Luwten. Vorig jaar waren ze nog voor een kleine instore 2017 bij Plato, nu met hele band. Lekker wegdromen bij hun muziek, maar we missen Orlando nog steeds.

Tegelijkertijd speelt de Folk Road Show, ook geen onbekenden, op het derde podium een silent concert. Dat houdt in dat het optreden alleen te volgen is via een koptelefoon, interessante ervaring voor publiek én band. Het klinkt als vanouds weer geweldig en het voordeel is dat er geen publiek door het concert heen zit te praten, althans niet hoorbaar met de koptelefoon op.

De temperatuur stijgt meer en meer, dus het wordt tijd voor de opzwepende muziek van de Togo All Stars. Afrikaans, voorspelbaar, maar immer goed en altijd swingend! Werfpop bakt.

Dan nog meer feestmuziek met Mamih Lapina Tapai, acht Spaanse Hagenaars. Ze combineren balkan, latin, reggae, ska, flamenco, jazz en cumbia en de energie spat er vanaf. Uiteindelijk het enige écht verrassende optreden op dit tweede podium waar behalve Luwten verder alleen maar dj's en een rapper stonden.

Weer terug naar het hoofdpodium voor de Paceshifters uit Overijssel. Zagen ze al eerder in 2017 instore bij Plato en het is weer een echte Werfpop band. Stevige rauwe Grunge met als hoogtepunt hun versie van Won't Get Fooled Again van The Who. Ga daar maar eens tegen aan staan!

De laatste band die we zien is het altijd geweldige Birth of Joy, met deels Leidse roots. Speelt al een paar jaar heel Europa plat en doet dat ook hier op een inmiddels kokend Werfpop!
Er komt nog meer, maar er valt een flink gat in de programmering van de live muziek van minstens drie kwartier, dus Blaudzun, De Likt en Kraantje Pappie maar geskipt. AcidP303wer kan echt niet boeien. Maar het was een prima dagje Werfpop weer, vooral door het mooie weer, maar volgend jaar graag wat meer verrassingen (uit het buitenland bijvoorbeeld).
Toch zorgden Venhill, Klangstof, Luwten, Folk Road Show, Paceshifters en Birth of Joy weer voor een puike Werfpop editie! Overigens waren Leidse Glibber en 3voor12Leiden er ook.

Dus vroeger dan gedacht naar huis en tijd voor nog een setje van de Men in Blues in 't Praethuys. Als vanouds altijd en vandaag met Chris, Andreas, Aad en Harm weer helemaal op de zomerse toer.

LINKS:
Venhill
Cut_
Klangstof
Luwten
Folk Road Show
Togo All Stars
Mamih Lapina Tapai
Paceshifters
Birth of Joy
Werfpop
Leidse Glibber op Werfpop
3voor12 Leiden op Werfpop 
Men in Blues
't Praethuys

Werfpop behoorlijk basic

Het 36ste Werfpopfestival opent swingend met de Leidse band Liquid Sun Collective. Die bestaan nu ruim vijf jaar, de bezetting is hier en daar wel gewijzigd, maar in het halve uurtje dat ze is toebedeeld krijgen maken ze er een feest van met hun op Fela Kuti gebaseerde Afrobeats. Voor wie vandaag te laat was, komende zondag staan ze in het Van der Werfpark bij Picknick.

Het optreden van het Fifty Foot Combo uit België is een aangename verrassing met hun mix van garage, psycho en surf. Uitstekende liveband!
Wat opvalt bij deze editie van Werfpop is dat er naast de twee muziekpodia niet veel meer te doen is. Geen universiteitspodium, geen vintagemarkt, geen signeersessies. Alleen maar eetstands, bars en een silent disco. Behoorlijk basic dus.

Maar zolang de muziek goed is, is er niets aan de hand. Sue the Night zagen we vorig jaar nog semi-akoestisch op Stukafest, nu met een complete band laat ze horen waarom ze zo festivalwaardig is!

Tot zover is het nog goed te doen op Werfpop, maar met de Gentleman's Dub Club uit Leeds wordt het opeens gedateerd. Ska en dubstep die 30 jaar geleden hier niet misstaan hadden, de overdosis harde bas(drum) is onnodig irritant.

Dus maar eens naar de buren van het Theehuis waar Wouter Kiers speelt met Maarten Kruiswijk op drums, Robin Koerts op bas en Ivan Schilder op toetsen en zang. Lekkere blues en jazzcovers en lekkere sate en hamburgers.

Terug weer op Werfpop voor het optreden van DOOL, eerder gezien op de eerste verjaardag van Gebr. de Nobel, ruim een jaar geleden en dat was uitstekend! Nu gaat het wat ten onder door de matige geluidstechniek, véél te véél bas en véél te véél brij. Zonde.

Death Alley is een vrij nieuwe Amsterdamse metalband. In hun bio noemen ze MC5, Blue Öyster Cult en Motörhead als hun voorbeelden, maar live maken ze dat in elk geval niet waar. Jammer.

En dan gaat het kaarsje helemaal uit bij het Dubioza Kolektiv, de Barry Badpak van Bosnie-Herzegovina. Ongein dus, maar wél pas de tweede band vandaag met dansbare muziek. Dat dan weer wel.
We houden het verder maar voor gezien, deze basic Werfpop was érg gezellig, maar de muziek was vandaag grotendeels bijzaak en als dan de overige bijzaken ontbreken wordt het wat karig. Het voelt een beetje als een afsluiter, alsof er volgend jaar geen Werfpop meer zal komen......

Op weg naar huis nog even langs het Theehuis waar 2Unplugged vrolijke covers speelt, altijd leuk voor bruiloften en partijen. Naar huis dus!
Leidse Glibber en 3voor12 Leiden waren er ook, zagen het af en toe anders en zagen af en toe iets anders, maar de gezelligheid van Werfpop neemt niemand ons af!

LINKS:
Liquid Sun Orchestra
Fifty Foot Combo
Sue the Night
Gentleman's Dub Club
Wouter Kiers
DOOL
Death Alley
Dubioza Kolektiv
2Unplugged
Werfpop
Theehuis Leidsehout

Sfeer en weer hoogtepunten Werfpop 2016

En het gaat gelijk vanaf het begin weergaloos van start met de Leidse Destructive Penguins. In twee jaar uitgegroeid van leuk bandtalent tot echte festivalbeesten. Voor deze gelegenheid hebben ze ook nog eens twee trompetten meegenomen. Prima festivalopwarmers met hun punk-ska-hiphoprepertoire, hadden later op de dag ook zeker niet misstaan!

Op het tweede podium zijn inmiddels De Skaggerz van start gegaan, met hun Nederlandstalige party-reggae-ska-punk uit Rotterdam. Twee jaar geleden al gezien in Scheltema in Leiden en ook nu is het weer een feestje. Beetje Doe Maar kloon, wel aanstekelijk en om op te dansen.

Langzaam wordt het drukker in De Leidse Hout en de Iguana Death Cult is eigenlijk de eerste band die je traditiegetrouw op Werfpop verwacht. Scheurende gitaren, beukende bas en drums, geweldige garage en surf rock!

Coral Springs is dan weer iets te braaf voor hier, gezellig pop-rockbandje, maar waar is het avontuur? Desondanks, het weer is goed en de sfeer is goed en iedereen heeft naar de zin, ongeacht de muziek. Kijk maar bij Leidse Glibber!

En dat brave geldt ook een beetje voor The Indien, veel van verwacht, niet slecht, toch ook niet overtuigend. De combinatie van erg veel bassen met de mooie ijle stem van de zangeres mist de plank. Luister ik liever naar de Cockteau Twins.

En dan is er opeens de band Scarecrow uit Frankrijk die rauwe bluesrock combineren met een dj/rapper. Verrassend! Ja, eerste verrassing van deze dag, dat misten we een beetje tot nu toe. Een soort Franse Beans & Fatback, maar dan net even anders.

Verrassend kan je dan weer niet zeggen van The Brahms, een iets te vrolijk en daardoor net wat te saai 3fm rockbandje. Het lijkt wel of Werfpop, dat van oudsher een hardrock/metal feestje was een beetje de weg kwijt is.

En er zijn natuurlijk mensen die helemaal uit hun dak gaan bij het Cairo Liberation Front, maar als het visueel interessanter is dan muzikaal......

Gelukkig is er dan nog DeWolff uit Limburg met hun geweldige psychedische rock. Twee jaar geleden al overtuigend op Schollenpop, nu nóg beter! Ja dit is Werfpop op zijn best, meer van dit graag volgend jaar, voor Dance (en in mindere mate Hiphop) zijn er weer genoeg andere festivals. Werfpop: houdt het puur en rock volgend jaar weer het dak eraf!

Ook grote internationale bands ontbreken vandaag verder op Werfpop dus tijd om eens te gaan kijken om te gaan kijken bij het naastgelegen Theehuis waar een leuk bijprogramma draait. Flink stuk van het optreden van City Lights gezien met o.a. Wouter Kiers op sax. Muzikaal misschien niet het beste van de dag, maar het is hier wel zó gezellig dat we niet meer naar Werfpop terugkeren.

LINKS:
Destructive Penguins
De Skaggerz
Iguana Death Cult
Coral Springs
The Indien
Scarecrow
The Brahms
Cairo Liberation Front
DeWolff
Werfpop
Wouter Kiers
Theehuis De Leidsehout

Werfpop weer druk en gezellig

Het is een wat grijze dag vandaag op de 34ste editie van Werfpop, maar het is vooralsnog droog. De zonnige reggae rock van Vince Irie & Offshore verandert daar niets aan. Het blijft droog, er komt geen zon.

Ook de, niet minder aanstekelijke, reggae rock van de Nederlands-Chileense Tentempíes, doet dat. Het langzaam binnensijpelende publiek laat het zich allemaal welgevallen. En richt zich in op dekentjes in de Leidse Hout voor het hoofdpodium.

Voor het kleinere podium 2 is daar geen plaats meer voor, het veld staat vol bij My Baby. Tiende keer in iets meer dan twee jaar tijds dat MuziekGezien ze ziet, en het blijkt dat ze alsmaar beter worden. En ze hebben het enorm naar hun zin hier, héél veel speelplezier en ook het publiek is enthousiast. Inmiddels de beste live band van Nederland, zonder twijfel!

Zangeres/slaggitarist Cato van Dijck (één van de Ladies of the Lowlands), drummer Joost van Dijck en gitarist Daniel de Vries spelen nummers van hun twee cd's en als toegift nog een nieuw nummer. En ja, 45 minuten is véél te kort, tijdens hun komende najaarstour nog snel naar Gebr. de Nobel halen svp.

Op het hoofdpodium speelt de Black Marble Selection leuke, maar enigzins gedateerde Nederbeat uit de jaren zestig. Beetje Outsiders, beetje Kjoe, dat werk. De vrolijke noot zullen we maar zeggen, om in de stemming te komen.

Er is nog een derde podium, vlak naast het hoofdpodium waar tijdens de pauzes jong Leids talent een kans krijgt zich te laten zien. Valt dan samen met optredens op het kleine podium 2, dus niet alles gezien. Wel aanstormend talent Jara, prima ietwat dromerige singer-songwriter met een fantastische stem!

Dan is The Deaf aan de beurt op het hoofdpodium en hoewel ik nog steeds geen cd van ze zou kopen, is het muzikaal wel beter geworden sinds ik ze vorige keren zag. Alleen het irritante (deels onnodig Engelstalige) gewauwel van Spike tussen de nummers door....
Mooi moment om wat te gaan eten.

En dan het Belgische Raketkanon, veel over gehoord, nog nooit live gezien. Nou het is inderdaad één brok energie met een soort van trage psychedelische rock. Zo te horen kennen ze hun klassiekers: Swans, Sonic Youth, Butthole Surfers. Helemaal niet verkeerd!

Wel even omschakelen naar de volgende band dus, de Engelse The Skints. Zomerse Ska en raggea op het hoofdpodium, maar de overgang na Raketkanon is wel érg groot. Prima groep, niets mis mee, maar past op dit moment niet helemaal in de programmering.

Want op podium 3, het Band Talent Leiden podium, speelt vervolgens Sandpaper Kiss een prima setje. Ze hebben maar 20 minuten hier, maar halen wel alles uit de kast! En vast nog nooit voor zoveel publiek opgetreden, dat is ook wat waard!

Waar Muziekgezien ook naar uitkeek was John Coffey. Stonden twee jaar geleden ook al op Werfpop op podium 2, nu dus het hoofdpodium. Maar het klinkt van geen meter. Véél te hard en overstuurd. Nico Dijkshoorn twitterde: "Wat een ongehoord kutgeluid bij hoofdpodium op Werfpop. Hele dag al." Niet mijn woorden, maar hij heeft gelijk, érg jammer voor John Coffey.

En ook voor Typhoon, helaas bijna onverstaanbaar. Al een tijdje is het festivalterrein helemaal vol, want toch blijkt Typhoon weer dé publiekstrekker te zijn vandaag. Ondanks dat hij vorig jaar nog (ook gratis) op Noorderliefde speelde in Leiden Noord, hier vlakbij. Maar Zandloper zet terecht het publiek alsnog op zijn kop!
En dan is er even geen live muziek meer, alleen een beetje dj's, beetje regen erbij, tijd om naar huis te gaan, jammer ook voor Danko Jones. Maar muziekrecensent Ingmar Griffioen bleef langer en Leidse Glibber volgde vooral ook de sfeer van het festival. 3voor12 was er ook: bij podium 1, podium 2 (met slechtste presentator ooit) en podium 3. Tot volgend jaar, bij editie 35!

LINKS:
Vince Irie & Offshore
Tentempies
My Baby
Black Marble Selection
Jara
The Deaf
Raketkanon
The Skints
Sandpaper Kiss
Band Talent Leiden
John Coffey
Typhoon
Werfpop