Geslaagde eerste editie Leiden Live

Een nieuw festival, Leiden Live opent al om kwart voor zeven in de Nobel met de interessante, gruizige indierock van BAAF. Erg druk is het nog niet in de kleine zaal want het is best wel vroeg op de avond.

Tegelijkertijd spelen Dominique en Alice in de foyer een mooie set als singer-songwriter duo. Omdat hier ook alle bezoekers binnenkomen sta je hier gelijk in de picture, maar het is ook een wat onrustige setting.

In de grote zaal is het dan de beurt aan Julia Marcks die 'door omstandigheden' alleen met een gitarist optreed. Maakt niet uit, het klinkt prima!

In de foyer is inmiddels singer-songwriter Ysabel aangeschoven met een aantal eigen nummers en een paar covers. Mooie kennismaking.

Honky Tonk Hangover speelt in de grote zaal inmiddels een korte set country en bluegrass. Overigens zijn alle optredens relatief kort, meestal 30 of 45 minuten.

Ook Merle moet zich bewijzen in een half uurtje in de kleine zaal, maar ook zonder drummer vandaag zet ze een uitstekende set neer. Het is inmiddels wel rond acht uur en al een stuk drukker.

Ontwapenend is het duo Omsingeld in de foyer met hun Nederlandstalige singer-songwriter repertoire. Gaan we zeker meer van horen.

Melle behoeft inmiddels geen introductie meer, we gaan inmiddels naar de eerste headliners op Leiden Live. En Melle met band is natuurlijk weer uitstekend!

In de foyer nog even langs de Haagse singer-songwriter Babette Zwinkels met mooie, ingetogen liedjes. 

Pineapple Kid is dan weer totaal iets anders met hun indie rammel rock in de kleine, inmiddels goed gevulde zaal.

In de grote zaal wisselen bands en kleine acts elkaar non-stop af, een groot gordijn verbergt de ombouw van het podium, terwijl Sanne Huisman een gevoelige set laat horen.

De foyer is inmiddels een Haagse enclave geworden met Tom Wavy.

Leiden Live is dus een nieuw festival, maar eigenlijk een voortzetting van het O'Nine Festival van 2019. Toen ter ere van het 10 jarige bestaan van de band O'Nine. Door corona zijn er een aantal edities uitgevallen, maar nu dus onder een nieuwe naam terug.

O'Nine komt later, eerst is er de coverband LOS die de grote zaal doet deinen. Het begint zowaar op 3 october te lijken.

Heel wat steviger gaat het toe bij indierockers Headfirst in de nu echt stampvolle kleine zaal. Hier neemt de Nobel Award inmiddels de programmering over.

 Dan speelt Judith een pauzeset in de grote zaal (met dezelfde gitarist als Sanne Huisman).

Maar snel terug naar de kleine zaal voor een adembenemend optreden van Zuster Zonnebloem. Voor het laatst gezien op Werfpop 2022, maar wat is deze band gegroeid! Indrukwekkend, een half uurtje is eigenlijk véél te kort.

Dus de helft gemist van O'Nine, dat toch ook uitstekend bezig is. Onder andere twee nummers van de Golden Earring maken indruk.

Het festival is nog niet helemaal afgelopen, maar na vijf uur muziek, zeventien acts, is het genoeg geweest, en karaoke is ook wel iets om MuziekGezien de deur uit te jagen. Voor elk wat wils zullen we maar zeggen. Maar al met al is het een uitstekend festival, met een keur aan muzieksoorten en alles in zijn soort goed tot geweldig. Voor herhaling vatbaar!

LINKS:
BAAF
Julia Marcks
Merle
Melle
Babette Zwinkels
Sanne Huisman
Pineapple Kid
Tom Wavy
LOS
Headfirst
Zuster Zonnebloem
O'Nine
Leiden Live
Nobel

Eindelijk weer Werfpop

Mijn dertiende Werfpop begint met Zuster Zonnebloem, zag ze al eerder in de Q-Bus en bij Gebr. De Nobel bij de Nobel Award (die ze wonnen, dit optreden is deel van het prijzenpakket), maar hier laten ze horen dat hun mix van sixties blues en pop in een eigentijds jasje het ook prima doet op een festival als dit. Gaan we vast nog veel meer van horen!

Op het tweede podium speelt de Leidse band Black Tarantula met hun stevige instrumentale psycho-surf-punk. Al een aantal keren gezien de afgelopen tien jaar, en zeker op een festival als dit zijn ze helemaal op hun plaats.

Geen moment rust wordt ons gegund, want de derde band is zo mogelijk nog steviger. Cosmic Debris is een soort psychedelische versie van Mötorhead, helemaal goed. Onlangs speelden ze nog in de foyer van Gebr. De Nobel én op het dak aldaar, kortom Werfpop 2022 begint geweldig met steengoede en knalharde lokale/regional bands!

Iest rustiger is het bij Shishani & Miss Catharsis, niet qua publiek, in tegendeel, het begint al flink druk te worden, maar dit is een muzikale adempauze met een mix van soul, reggae, jazz en indie-rock waarbij het heerlijk genieten is in het inmiddels goed doorgebroken zonnetje. Een mooie verrassing!

Een stuk steviger is dan weer de muziek van The Hill Station, alweer een Leidse band met Rutger Brouwer en Ronnie Verton. Soms iets té dreunende beats van dit duo dat uit de as van Villeneuve en Junior Eats Alone is verrezen. De electro-indie spreekt niet iedereen aan, kan ook nog wel een likje verf gebruiken, maar het is weer een welkome afwisseling op deze Werfpop.

Leuk detail: Rutger Brouwer is de nieuwe directeur van Gebr. De Nobel, dat belooft nog wat! 

Bij het volgende optreden van The Vices is er echt geen doorkomen meer aan, zó druk is het. Maar de Groningse garage band is overal goed te horen en klinkt uitstekend, echt een band die je graag nog eens terugziet!

Op podium één staat Vaudou Game gepland, maar de drummer staat nog in de file op/bij Schiphol. Gelukkig is de Zweedse band Imminence al wel aanwezig dus die mogen dit gat opvullen. Openden The Vices nog met een stukje Verdi, Imminence doet dat met Hooked on a Feeling van Blue Swede. Na enig oponthoud gaat het dan flink los, alternatieve metalcore met dankzij de viool klassiek invloeden. Een échte Werfpop band!

Mijn laatst geziene optreden is dat van Otoboke Beaver uit Japan. Nooit van gehoord, maar er zijn flink wat fans. Vier meisjes in schattige jurkjes die keiharde punk spelen. Het is een beetje een act, maar de muziek deugt hoewel wat variatie zou mogen.

Daarna nog even aandacht voor de eerder dit jaar overleden Ferry Rigault zonder wie er nooit een tweede editie (en alle volgende) zou zijn geweest. Mooi eerbetoon!
Over edities gesproken: in 1982 was de eerste Werfpop in het Van der Werfpark. 40 jaar later in 2022 zou het dus de 41ste editie zijn, maar door twee corona jaren was dit dus de 39ste keer, niet de 40ste zoals her en der beweerd wordt. Volgend jaar de 40ste Werfpop! Kijk er weer naar uit.

Er zijn natuurlijk meer en completere verslagen van Werfpop:

3voor12 Leiden

Leidse Glibber

LINKS:
Zuster Zonnebloem
Black Tarantula
Cosmic Debris
Shishani
The Hill Station
The Vices
Imminence
Otoboke Beaver
Werfpop

Mooie afsluiting Nobel Award 2021

Na heel wat uitstel is het dan vandaag eindelijk zover: de finale van de Nobel Award 2021. In de middag zijn er kleine optredens van oud finalisten in de foyer van Gebr. De Nobel, met als eerste Somersault Baby die o.a. met Lilith al eens in de finale stond. Mooie set weer van Maaike van der Voort!

Ook Koert Witteman bereikte al eens de finale met The Eartmen en speelt hier vanmiddag een prima setje blues.

Maar stipt om acht uur begint de finale van de Nobel Award deze zondag in de grote zaal van Gebr. De Nobel met, hoe kan het ook anders, Sunday at Eight. Vorige week presenteerden ze nog hun ep hier in de kleine zaal, nu moeten ze zaal en jury overtuigen in 20 minuten. Het wordt een flitsende set vol overgave. Altijd goed dat Sunday at Eight!

Lumen won de tweede voorronde vorig jaar oktober hier in de kleine zaal, nu in de grote zaal doen ze dat nog eens dunnetjes over. Prima rock met prima arrangementen, niet te versmaden.

Verrassing (want deze voorronde gemist) is Noah Elliott. Een prachtig duo met een mooi verhaal dat de zaal 20 minuten muisstil krijgt, dat is heel knap. Heel persoonlijk en ook heel toegankelijk, prachtig!

Dan weer met beide voeten op aarde met Zuster Zonnebloem, winnaar van de derde voorronde in de Q-Bus. Hier zijn ze helemaal op hun plaats met hun op psychedelische zestiger jaren rock gestoelde muziek. En wát een zangeres (zonder verder iets aan de rest van de band af te doen).

Heel andere sferen bij I. Izhia met een feestelijk raggae optreden. Compleet met een geweldige beatboxer, strandballen en vooral heel veel speelplezier.

Zesde en laatste finalist is Headfirst in vrolijke Hawai outfit. Wonnen de halve finale en staan zodoende nu hier. Anders dan de outfit doet vermoeden is het een regelrechte grungeband in het kielzog van Nirvana, maar met vanavond extra oog voor de show.

Tijdens het juryberaad is er nog een optreden van Melle, die inmiddels ook landelijk flink aan de weg timmert, de winnaar van de vorige Nobel Award in 2019.
En dan de jury uitslag: Headfirst eindigt als derde, Noah Elliott wordt tweede en Zuster Zonnebloem wint deze editie van de Nobel Award. Een goede keus, toch doet het altijd tekort aan de andere deelnemers, die minstens zo goed waren want het niveau vanavond was ongekend hoog. Maar het is een mooie uitslag. En niet getreurd, dit jaar komt er weer een nieuwe editie van de Nobel Award. Al met al een dag met weer heel veel prima muziek!

LINKS:

Somersault Baby
Koert Witteman
Sunday at Eight
Lumen
Noah Elliott
Zuster Zonnebloem
I.Izhia
Headfirst
Melle
Nobel Award
Gebr. De Nobel

Veel variatie bij derde voorronde Nobel Award

Maar voor het zover is gaan we eerst even kijken bij De Resistor, de nieuwe muziekzaal met eetcafé in de Vrijplaats aan de Middelstegracht. Er zijn al wat proefoptredens geweest, maar vanavond is de echte opening. En het moet gezegd worden, het is een prachtige plek geworden. Prima eetcafé met prachtige bar, fantastische muziekzaal en een mooie bovenverdieping. Klasse!

Muzikale opener is Port of Call die solo op die verdieping speelt, altijd mooi en beneden in het café ook uitstekend te horen. Zou graag nog wat langer zijn gebleven, maar pinnen aan de bar is nog niet mogelijk en de derde voorronde van de Nobel Award wacht aan de overkant bij de Q-Bus. Volgende week is hier in de Resistor de vierde voorronde, dan maar genoeg cash meenemen.

Goed, de Nobel Award dus in het Muziekhuis van BplusC, de Q-Bus dus (blijf eens van die namen af, de Q-Bus is een begrip in én buiten Leiden evenals de Vrijplaats). Maar dit terzijde, de eerste band is Kangaroo Dynasty, een echte festivalband. Zag ze al eerder in 2009 op Schollenpop, een prima band zonder capsones, maar niet onderscheidend genoeg en behalve de zanger/gitarist erg statisch.

Meer dynamiek zit er in The Cruz, Rock-a-Billy met veel power. Het is 20 minuten genieten van een band die continue de vaart erin houd. Na afloop blijken ze ook nog eens de publieksprijs te winnen en gaan door naar de halve finale.

Rum for Breakfast valt dan weer een beetje uit de toon, lekker laid-back, maar pas bij het laatste nummer gaan ze helemaal los. Veel gehoord: hun sound check was het beste.

Vierde act is Erik Reino met een set prima electropop en een orgineel geluid. Veel Britpop invloeden van Genesis tot New Order en een heerlijk energiek optreden.

Last but not least is Zuster Zonnebloem aan de beurt. Of die naam een garantie is voor een internationale carriere is nog maar de vraag, maar de muziek is prima. Losjes gebaseerd op sixties blues en pop en wat een uitstekende band! Opvallend overigens dat dit de enige groep was vanavond met een vrouw in de gelederen. Prima zangeres overigens en mag van de jury terecht door naar de finale!

LINKS:

Port of Call

Resistor (Vrijplaats)

Kangaroo Dynasty

The Cruz

Rum for Breakfast

Erik Reino

Zuster Zonnebloem

NobelAward