Druk bezochte Record Store Day in Leiden

Pas om 13 uur kan ik aan de instores van Record Store Day in Leiden beginnen (daarvoor muziektips bij Cultuur071 op Sleutelstad). Niko stond vier jaar geleden nog op Werfpop, toen als stevig kwartet, nu als een onderhoudend duo bij Plato. Doet in niets meer denken aan Kurt Vile of Iggy Pop en dat is toch jammer. Nieuwe tijden, nieuwe koers, kan mij niet echt bekoren, maar gelukkig staat er een flink groepje fans, goede sfeer dus.

Future Husband even later bij Plato is weer een heel ander verhaal, een solo project van zangeres/bassiste Adura Sulaiman met een uitstekende band. Indie pop, soms ingetogen, soms snoeihard, maar altijd binnen de perken. Het is pas drie uur en de Record Store Day kan al niet meer stuk!

Natuurlijk ook even naar Velvet, want daar speelt de Utrechtse Géonne Hartman een mooie akoustisch solo set. Doet bij vlagen denken aan Joni Mitchell, helemaal niet verkeerd dus.

Velvet is altijd wat meer van het rustiger werk, zo ook met Secret Rendezvous bestaande uit de Amsterdamse singer/songwriter Sietske Morsch en producer/gitarist Remi Lauw. Afwisselend repertoire en mooi gespeeld, maar het wordt langzamerhand tijd voor een glas wijn.

Gelukkig is De Twee Spieghels niet ver weg en is er óók nog live muziek van de Pascal Janssen band. Met Jazzton Hulsebosch (sax), Sungtaek Choo (piano), Abhinav Khokhar (bas) en Django (drums) is het een mooie afwissling voor de Record Store Day.

Maar lang kunnen we niet blijven want in de Velvet staat Black Tarantula op het programma. Een band die je eerder bij Plato zou verwachten (daar stonden ze vijf jaar geleden ook bij de Record Store Day toen) maar ook hier helemaal losgaan met hun Netherkraut/surfpunk, geheel instrumentale muziek die sinds 2012 toen ik ze voor het eerst zag niet echt veranderd is, maar wel steeds beter is geworden. Prachtige nieuwe plaat 'Gezelligheid Kent Een Tijd' waar ze veel van spelen. Geweldige afsluiter van deze prima Record Store Day!

LINKS:
Niko
Future Husband
Géonne Hartman
Secret Rendezvous
Pascal Janssen
Black Tarantula
Plato
Velvet
De Twee Spieghels
Record Store Day

Eindelijk weer Werfpop

Mijn dertiende Werfpop begint met Zuster Zonnebloem, zag ze al eerder in de Q-Bus en bij Gebr. De Nobel bij de Nobel Award (die ze wonnen, dit optreden is deel van het prijzenpakket), maar hier laten ze horen dat hun mix van sixties blues en pop in een eigentijds jasje het ook prima doet op een festival als dit. Gaan we vast nog veel meer van horen!

Op het tweede podium speelt de Leidse band Black Tarantula met hun stevige instrumentale psycho-surf-punk. Al een aantal keren gezien de afgelopen tien jaar, en zeker op een festival als dit zijn ze helemaal op hun plaats.

Geen moment rust wordt ons gegund, want de derde band is zo mogelijk nog steviger. Cosmic Debris is een soort psychedelische versie van Mötorhead, helemaal goed. Onlangs speelden ze nog in de foyer van Gebr. De Nobel én op het dak aldaar, kortom Werfpop 2022 begint geweldig met steengoede en knalharde lokale/regional bands!

Iest rustiger is het bij Shishani & Miss Catharsis, niet qua publiek, in tegendeel, het begint al flink druk te worden, maar dit is een muzikale adempauze met een mix van soul, reggae, jazz en indie-rock waarbij het heerlijk genieten is in het inmiddels goed doorgebroken zonnetje. Een mooie verrassing!

Een stuk steviger is dan weer de muziek van The Hill Station, alweer een Leidse band met Rutger Brouwer en Ronnie Verton. Soms iets té dreunende beats van dit duo dat uit de as van Villeneuve en Junior Eats Alone is verrezen. De electro-indie spreekt niet iedereen aan, kan ook nog wel een likje verf gebruiken, maar het is weer een welkome afwisseling op deze Werfpop.

Leuk detail: Rutger Brouwer is de nieuwe directeur van Gebr. De Nobel, dat belooft nog wat! 

Bij het volgende optreden van The Vices is er echt geen doorkomen meer aan, zó druk is het. Maar de Groningse garage band is overal goed te horen en klinkt uitstekend, echt een band die je graag nog eens terugziet!

Op podium één staat Vaudou Game gepland, maar de drummer staat nog in de file op/bij Schiphol. Gelukkig is de Zweedse band Imminence al wel aanwezig dus die mogen dit gat opvullen. Openden The Vices nog met een stukje Verdi, Imminence doet dat met Hooked on a Feeling van Blue Swede. Na enig oponthoud gaat het dan flink los, alternatieve metalcore met dankzij de viool klassiek invloeden. Een échte Werfpop band!

Mijn laatst geziene optreden is dat van Otoboke Beaver uit Japan. Nooit van gehoord, maar er zijn flink wat fans. Vier meisjes in schattige jurkjes die keiharde punk spelen. Het is een beetje een act, maar de muziek deugt hoewel wat variatie zou mogen.

Daarna nog even aandacht voor de eerder dit jaar overleden Ferry Rigault zonder wie er nooit een tweede editie (en alle volgende) zou zijn geweest. Mooi eerbetoon!
Over edities gesproken: in 1982 was de eerste Werfpop in het Van der Werfpark. 40 jaar later in 2022 zou het dus de 41ste editie zijn, maar door twee corona jaren was dit dus de 39ste keer, niet de 40ste zoals her en der beweerd wordt. Volgend jaar de 40ste Werfpop! Kijk er weer naar uit.

Er zijn natuurlijk meer en completere verslagen van Werfpop:

3voor12 Leiden

Leidse Glibber

LINKS:
Zuster Zonnebloem
Black Tarantula
Cosmic Debris
Shishani
The Hill Station
The Vices
Imminence
Otoboke Beaver
Werfpop

Zonnige Record Store Day

Vanwege Cultuur071 op Sleutelstad radio, kunnen we pas tegen twee uur naar de Record Store Day. Die is in Leiden op twee plaatsen, we beginnen bij Plato met Iguana Death Cult. Wel vaker gezien, zijn nu iets minder psychedelish, minder garage en surf, meer pure seventies punk. En passant ook nog even de live dubbelaar van Arthur Lee & Love gescoord.

Dan naar Velvet, de andere Leidse locatie voor Record Store Day, voor het Haagse Gruppo Sportivo. Nadat ze 5 jaar geleden zijn gestopt is er nu opeens weer een nieuwe plaat. Daar doen ze vier nummers van, maar het massaal aanwezige publiek komt pas echt tot leven bij oudjes als Beep Beep Love en Tokyo met verrassende interventies erin: onder andere I Wanna Hold Your Hand en Satisfaction. Het laatste nummer wordt overigens massaal meegezongen door het publiek.

Vanwege het mooie weer even een biertje op een terras, dan terug naar Velvet voor The Grey Pants met lieve indie folk, iets té lief.

Dus snel naar De Twee Spieghels voor de Ruth Geerse band. Klinkt uitstekend met naast Ruth (zang en piano), Dirkjan de Koning (drums), Santeri Sulkunen (gutaar) en Guus van Beelen (bas). Horen graag nog eens uitgebreider, maar nu lonkt het zonnetje buiten.

Komen we wel nog even langs Plato voor de laatste noten van Black Tarantula met hun energieke surfpunk. Mooie afsluiting van deze Record Store Day, en nu snel naar een zonovergoten terras!

LINKS:
Iguana Death Cult
Plato
Gruppo Sportivo
The Grey Pants
Velvet
Ruth Geerse
De Twee Spieghels
Black Tarantula
Record Store Day

Goede maar weinig verrassende Peel Slowly And See

Peel Slowly And See is een festival dat wil verrassen met muziek uit binnen- en buitenland, van (modern) klassiek tot punk. En hoewel het niveau over het algemeen hoog is, zijn er maar weinig verrassingen. Want Bart Wirtz is natuurlijk weer geweldig met zijn band, maar wie een beetje de jazz in Leiden volgt heeft dit al wel eerder kunnen zien. Wel is zijn laatste plaat Beneath The Surface weer fenomenaal, en dit optreden ook!

Hebe is een singer-songwriter die een soort zweverige elektro-indie-pop maakt. Klinkt wel mooi, maar het is niet echt verrassend. En de herrie van de benedenburen helpt ook niet mee.

Die benedenburen zijn Black Tarantula uit Leiden met hun Netherkraut. Aanstekelijke instrumentale psycho-surf-punk, maar net als de vorige keren dat we ze zagen is het een prima optreden, doch ontbreekt de variatie.

Lola is een duo dat prachtig Nederlandstalige liedjes zingt op het kruisvlak van singer-songwriter en kleinkunst. Mooi, onderhoudend, soms wrang, soms geestig. En als je van Eefje de Visser houdt is dit gesneden koek. (en ik vindt Eefje de Visser érg goed!)

Inmiddels speelt de jonge Duitse pianist/componist Martin Kohlstedt een modern-klassiek piano concert op vleugel, keys en elektronica. Doet bij vlagen aan Mike Oldfield denken. Tubular Bells anno 2018. Of Klaus Schulze anno nu.

De band Geronimo komt helemaal uit Chili maar resideert tegenwoordig in Rotterdam. Indie/dreampop met een wisselende blazerssectie (vandaar de bladmuziek). Maar net als Hebe hebben ze last van harde beats van de benedenburen. Jammer.

En die benedenburen zijn het dieptepunt van het festival. O, Kutjes maakt de naam helemaal waar, het is helemaal kut! Muziek, zang, teksten, performance, niets deugt. En op een festival als Peel Slowly And See moet de muziek toch in elk geval live gespeeld worden...

Kim Janssen daarentegen is weer meer dan de moeite waard, zag hem eerder solo en met How To Throw A Christmas Party (beiden in het LVC), nu speelt hij de sterren van de hemel met zijn band. En prachtig meerstemmig!

Heel apart is het intieme optreden van Johanna Glaza, singer-songwriter met toetsen en ukelele. Komt uit Litauwen, woont in Londen speelt hier dromerige zeemeerminnenpop. Qua uitstraling heeft het iets van Kate Bush, maar de nummers zijn toch écht anders.

De avond loopt alweer bijna ten einde, nu nog de glampunk van Venus Tropicaux uit Rotterdam dat we ook al eens eerder zagen. Prima muziek, ietwat introverte muzikanten, maar verrassen? Nee, wel lekkere muziek.

Eigenlijk de enige échte verrassing vanavond is de laatste band, Altin Gün, een Turks/Nederlandse band die zijn inspiratie vindt in de Turkse psychedelische folkmuziek uit de jaren 70. Een muzieksoort die toen helemaal aan mij is voorbijgegaan en blijkbaar geen vervolg heeft gekregen in Turkije, gelukkig zet Altin Gün deze muziek weer op de kaart. Wat een schitterend slot van deze Peel Slowly And See!

LINKS:
Bart Wirtz
Hebe
Black Tarantula
Martin Kohlstedt
Lola
Geronimo
O, Kutjes
Kim Janssen
Johanna Glaza
Venus Tropicaux
Altin Gün
Peel Slowly and See
Leidse Schouwburg

Verrassende surf bij AA

Twee jaar geleden voor het eerst gezien op Waterpop, nu staan ze vanavond op de AA Night bij Gebr. de Nobel. Was toen een grote verrassing en zijn nog steeds goed. Morgen komt hun nieuwe album (This Will Never Happen To Us) uit en daar spelen ze uiteraard veel nummers van. De meeste nummers zijn snel en kort en een zekere overeenkomst met The Buzzcocks is er nog steeds. Behalve in de ballads, die doen dan weer aan The Kinks denken. Leuke band!

Dan volgt een kort, niet aangekondigd, optreden van Wally van Middendorp (Minny Pops) en Marx Ritsema (Spasmodique) over de dood van de hond Vincent. Duurt nog geen kwartier, bijzonder!

Dan volgt Black Tarantula met instrumentale surf-punk. Vier geleden al eens gezien in de Q-Bus en sindsdien is er weinig veranderd. Maar het blijft leuk!

Het slot van de avond is voor de Australische band Hockey Dad, nou ja band, het is een duo. Maar ze maken geluid voor minstens vier, dus dat zit wel goed. Aanstekelijke muziek en Australische surfrock blijkt toch weer heel anders te klinken dan Amerikaanse of Europese.
Al met al een boeiende avond en reden om toch weer eens vaker naar die AA Nights bij Gebr. de Nobel te gaan, het is in elk geval altijd verrassend!

LINKS:
Apneu
Minny Pops
Black Tarantula
Hockey Dad
Gebr. de Nobel
AA Nights

Het is weer Bar en Boos met de muziek in Leiden

Het is een doodnormale zaterdag en die begint zoals vaker 's-middags in De Twee Spieghels met vandaag het Dominic J. Marshall Trio. Deed mee aan de voorrondes van de Leiden Jazz Award, maar komt vanmiddag veel beter uit de verf. Samen met drummer Ruben Stein en bassist Bam Bam Rodriguez wordt het een leuk optreden, veel meer ontspannen dan in januari, maar niet echt vernieuwend. Wel onderhoudend met een prettige combinatie van eigen en bestaande nummers.
Dan naar de Q-Bus voor het Bar en Boos Festival vanwege de ontruiming van de Vrijplaats Koppenhinksteeg twee jaar geleden. Als eerste is er Black Tarantula die een leuke set surf punk laten horen. Muzikaal is het wel in orde, hoewel iets meer variatie best mag, maar het oogt allemaal wat statisch. Vooral de toetsenist kan wel een oppepper gebruiken, ga op 5 april naar het LVC en zie hoe Shaking Godspeed het daar doet!
In de Cab 03 speelt vervolgens Captain Slow een stevige set hardrock, Sonic Youth meets Velvet Underground maar dan anno nu. Het is vooral hard en donker, maar past vast helemaal in het muzikale patroon van de Vrijplaats Koppenhinksteeg.
Het derde optreden is van de verrassende band Maison Du Malheur, nauwelijks zoveel speelplezier gehoord sinds Scrappy Hamilton in 2001 op het L.E.A.F. festival (Stay on Target). Wie er allemaal meespelen is niet helemaal duidelijk, maar zeker J.P. Mesker op zang, gitaar en banjo, Hector Wijnbergen op toetsen, Martin de Ruiter op drums, Arno Bakker op sousaphone, Janfie van Strien op saxen en dan ook nog iemand op klarinet.
Maakt niet uit, het is vreselijk genieten met een combinatie van blues, jazz, rock´n´roll, boogie woogie, bluegrass en dixieland. Het is inderdaad bar en boos hoeveel muziek er te genieten valt in Leiden!

LINKS:
Dominic Marshall
De Twee Spieghels
Black Tarantula
Captain Slow
Maison Du Malheur
Q-Bus
Vrijplaats Koppenhinksteeg