Verrassende optredens bij het Open Podium Leiden-Noord

Op zaterdagavond speelden er weer vier bands op het open podium in buurtcentrum De Kooi in Leiden-Noord. De spits werd ditmaal afgebeten door oudgedienden Dempsey, een Leidse band die Nederlandstalige gedichten van muziek voorziet. Bij dit optreden lieten ze voor het eerst een aantal nieuwe nummers horen voor hun in de zomer op te nemen nieuwe cd. Maarten Witkam (zang, gitaar, fluiten en sopraansax), Ferry Rigault (zang, bas en gitaar) en Michael van Hoogenhuyze (accordeon) speelden gedichten van onder andere Vasalis, Lévi Weemoedt en Ivo de Wijs. Een af en toe hilarisch (Madenparade, Geitenweitje) en voortdurend boeiend optreden.

Vervolgens was het beurt aan Sonero, een duo dat ook al heel wat jaren meegaat. De kern van de groep bestaat uit Rieuwert Libbenga (harp, diverse gitaren en percussie en componist van de meeste nummers) en Judien Luinenburg (zang, fluiten en gitaar). Vaak treden ze op met gastmuzikanten, maar vandaag was het een duo. We kenden Sonero nog niet, maar deze eerste kennismaking was een aangename verrassing.

Derde groep en derde verrassing was 't Valies, een jonge band die het deze avond zonder drummer moest stellen, maar zich daardoor niet van de wijs liet brengen. Veel Angelsaksische volksmuziek, gecombineerd met (eigen) Nederlandstalige nummers maakten van het optreden één groot feest. Julia van Adrichem (sax, zang fluit), Peter Braas (zang, gitaar, mondharmonica), Amanda Jongbloed (zang, fluiten) en Taco Pieters (bas, zang) speelden de zaal plat met hun afwisselende muziek, zeker nummers als Pay Me My Money Down en Fulsom Prison Blues maakten indruk. Hou deze band in de gaten!

De avond werd afgesloten met het Hans Brinker Project, dat een beetje deed denken aan groepen als De Dijk of Bløf, maar door de toevoeging van een bevlogen violist was het allemaal veel leuker. Daardoor had het af en toe wat weg van Curved Air zonder zangeres. Een verrassende uitsmijter van deze avond.
Zo'n Open Podium in een willekeurig buurtcentrum kan natuurlijk heel erg zijn, maar hier in Leiden-Noord is het altijd de moeite waard. En dit was één van de betere avonden die we meemaakten. Alleen jammer dat de gemeente dan geen geld beschikbaar stelt voor een goede lichtinstallatie, dat maakt de foto's er niet beter op.

LINKS:
Dempsey
Sonero
't Valies

Supergroep overtreft zichzelf

Het was een mooie affiche zaterdagavond in De Burcht in Leiden. Anderson-Bennink-Möbus-Glerum-Kemenade is met recht een supergroep, vijf topmuzikanten met een toprepertoire. Ze speelden 7 concerten in zeven dagen, waaronder twee in Duitsland, en sloten dit af met een optreden in Leiden, georganiseerd door Hot House.

Altsaxofonist Paul van Kemenade is de man die steeds maar weer op zoek is naar nieuwe combinaties en die ook vindt. Maar deze combinatie was de beste die we van hem zagen. En daarin waren we niet de enigen, de zaal was muisstil of klapte zich de blaren.

De combinatie van altsax en trombone kom je niet zo vaak tegen in een kleine groep, maar Ray Anderson paste hier helemaal in. Zowel zijn solo's als zijn duetten met Paul van Kemenade waren ongehoord.

Gitarist Frank Möbus kenden we nog niet maar is een enorm goede jazzgitarist, zo eentje die niet voortborduurt op gebaande paden, maar op zoek is naar een nieuw geluid, en dat vindt hij!

Het optreden had, zoals verwacht, een hoog improvisatiegehalte, ook bas en drums droegen hun steentje daarin bij, maar bassist Ernst Glerum wist in ieder nummer de groep weer naar het basisthema te sturen.

Andere rots in de branding was de altijd weer geweldige en niet te stuitten drummer Han Bennink. Ja, wat moet je over hem nog zeggen, een living legend die zich geheel ten dienste van de groep stelde.
Zeven optredens in een week is natuurlijk veel, maar daardoor waren ze zó goed op elkaar ingespeeld, dat alles klopte, alles goed ging. Een onvergetelijk concert van vijf topmuzikanten, waarbij alles klikt.

Elke saxofonist heeft een eigen houding bij zijn spel, zo ook Paul van Kemenade. Dit beeld is gebaseerd op een optreden van hem in Leiden in 2007 met zijn quintet en drie Afrikaanse muzikanten. Dit keer leek hij iets beweeglijker dan toen, maar het blijft een ingetogen speler. Het beeld is gemaakt door beeldhouwer Lucia Bronsveld. Op haar site nog meer beelden van muzikanten.

LINKS:
Paul van Kemenade
Ray Anderson
Frank Möbus
Ernst Glerum
Han Bennink
Lucia Bronsveld
Hot House

Fortuinlijk avontuur

Sonny Fortune is een Amerikaanse muzikant die een lange carriere achter zich heeft en nog steeds actief is. Reden voor Rein de Graaff om hem uit te nodigen voor een kleine Europese tournee. Zondagmiddag speelden Sonny Fortune en het Rein de Graaff Trio in De Burcht in Leiden.

Pianist Rein de Graaff, hardbopper in hard en nieren, haalt al sinds de vroege jaren tachtig Amerikaanse muzikanten naar Europa voor korte toers. Hoewel het even duurde voordat de groep op gang kwam in de wat kille tuinzaal op zondagmiddag, werd het al snel een avontuurlijk optreden.

Eric Ineke speelt al 37 jaar samen met Rein de Graaff en zij vormen de stevige basis van het trio. En hoewel hij de 60 al is gepasseerd speelt Eric Ineke nog steeds als de beste.

Marius Beets maakte het trio compleet op contrabas, een instrument waar hij uitstekend de weg op weet. Goede solo's ook.

Maar ster van de middag was natuurlijk Sonny Fortune op saxofoon. En ondanks zijn leeftijd speelde hij geweldig. Veel improvisatie en een geweldige techniek. Soms leek het wel of hij twee tonen tegelijkertijd uit zijn sax haalde.

Behalve saxofoon speelde Sonny ook twee nummers op dwarsfluit, waaronder het als ballad uitgevoerde nummer Invitation. Heel bijzonder. Verder werden er veel bekende nummers gespeeld zoals Footprint, Hackensack en In a Sentimental Mood. Goed concert, fantastische muzikanten, alleen wat weinig (geen?) eigen nummers van Sonny Fortune.

Sonny Fortune blijft nog even in Nederland en speelt onder andere op 5 maart in het Bimhuis met als gast Benjamin Herman, op 7 maart in Vredenburg Leeuwenbergh Utrecht met Marco Kegel en Joris Roelofs op saxen en op 8 maart in Veendam met trompettist John Marshall.

Even tijd voor een flashback. In november 2007 zagen we het Rein de Graaff Trio in De Burcht met saxofonist Frank Morgan. Toen nog een living legend, maar een maand of twee later helaas overleden. Zonder de inspanningen van Rein de Graaf hadden we hem nooit gezien.

LINKS:
Sonny Fortune
Burcht Jazz

Woestijngras zoekt oase

Het Spinifex Orchestra is een bijzonder gezelschap muzikanten, zaterdagavond stonden ze met z'n negenen op het podium van De Burcht in Leiden. Spinifex is een Australisch woestijngras dat er op een afstandje wollig uitziet, maar van dichtbij scherp en puntig is. Wollig was het orkest allerminst, scherp en puntig zeker wel.

Vijf blazers worden bijgestaan door een stevige ritmesectie daarachter. Ned McGowan (links) is fluitist en een van de drie initiators van de groep, samen met Tobias Klein (rechts), die behoorlijk en erg goed te keer ging op saxofoon en klarinetten.

Jasper Blom (midden) deed het ook schitterend op sax en klarinet, trompettist Gijs Levelt (rechts), de derde initiator en woordvoerder van de groep knalde en fluisterde op zijn trompet. Axel Schappert op trombone completeerde de blazerssectie.
Opvallend was de aanwezigheid van Raphael Vanoli (links) op elektriche gitaar, die zo uit een rockband leek te zijn weggelopen.

Bassist Sean Fasciani zat visueel onopvallend, maar muzikaal onmisbaar achter de blazers. Samen met Uli Genenger (onder rechts, we zagen hem vorige maand nog op ditzelfde podium met de Ploctones) op drums vormde hij de solide basis van de band, aangevuld met Raphael Vanoli (onder links) en Theo van Tol op accordeon.
Gijs Levelt en Theo van Tol zagen we hier al eerder, toen als deel van STriCat, een heel andere band.

De muziek van Spinifex is geen alledaagse jazz, er zitten elementen van allerlei niet-westerse, Balkan, maar ook hardrock en modern klassieke muziek in. Zeer verrassend, maar af en toe ook wel vermoeiend. Bijna alle nummers zijn eigen composities van de muzikanten zelf, soms ingetogen soms knallend, maar altijd alle kanten opgaand.
De composties zijn complex en werden virtuoos gespeeld door negen uitstekende muzikanten, maar na afloop waren we bekaf van het luisteren. In een woestijn ben je blij als je een oase tegenkomt en die ontbrak hier. Desalniettemin een uitstekend optreden.

LINKS:
Spinifex Orchestra
Hot House

Punklegende Buzzcocks maken faam waar

De Buzzcocks waren eind jaren 70 op hun hoogtepunt, een stel geweldige singles (verzameld op Singles Going Steady) en een uitstekende eerste elpee. Een combinatie van catchy popliedjes, punk gitaarspel en een hele strakke ritmesectie. Na nog twee elpees ging de band begin jaren 80 uit elkaar, de bandleden gingen soloprojecten doen, kwamen regelmatig weer eens bij elkaar, maar haalden nooit meer het niveau van hun begin jaren.
En dan opeens is er de Another Bites Tour, waarbij de eerste twee elpees (Another Music in a Different Kitchen en Love Bites) in hun geheel worden gespeeld, aangevuld met een aantal singles uit die tijd. Altijd gevaarlijk: oudere mannen die de hoogtepunten uit hun jeugd nog eens overdoen, zouden ze het nog wel kunnen? Maar omdat ik ze toen nooit heb gezien, en hun optreden een dag eerder in Paradiso op fabchannel werd uitgezonden en zeker niet tegenviel (ik zag alleen het deel met de singles), was dat toch reden om naar Het Paard te gaan.

En gelukkig maar, want het was een geweldig optreden! Van de oorspronkelijke Buzzcocks waren alleen Pete Shelley (zang, gitaar en componist van de meeste nummers) en gitarist Steve Diggle nog van de partij, drummer en bassist waren vervangen door jongere muzikanten. In rap tempo werden de eerste twee elpees gespeeld, bijna net zo strak als op de platen van 30 jaar geleden.

En hoewel ik de muziek van de Buzzcocks al lang niet meer had gedraaid, alleen Another Music afgelopen weekend even, (her)kende ik gewoon alle nummers nog. Perfecte popsongs dus. Als Pete Shelley 10 jaar eerder of later zou zijn geboren had hij waarschijnlijk dezelfde nummers geschreven, maar dan als singer-songwriter op akoestische gitaar of in een Grungeband. Top pop songs dus.

Alle nummers werden in elpee volgorde gespeeld en zo zat het concert er na ruim een uur op. De toegift bestond uit de singles en dat zijn toch wel de beste nummers van de Buzzcocks. Orgasm addict, Ever Fallen in Love?, Oh Shit! en Noise Annoys kwamen weer helemaal tot hun recht en Steve Diggle's Harmony in my Head, was een waardige afsluiter en meezinger. Wat ik alleen nog miste waren de nummers Everybody´s Happy Nowadays (te hoge zang?) en Boredom en Breakdown van de allereerste ep Spiral Scratch. Boredom en Love Battery waren tenslotte de eerste nummers die ik van de Buzzcocks hoorde op The Roxy London WC2 (jan/apr 77) elpee.
Maar afgezien daarvan was het een geweldig concert, de band goed, het publiek goed en een optreden de oude Buzzcocks waardig!

Omdat het concert zelf net iets meer dan anderhalf uur duurde was er ook nog een voorprogramma, een lokale band in punk stijl. In Den Haag was dat Sidekickbob met een kruising tussen (deels Nederlandstalige) punk en polderrock. Werd door het publiek, in afwachting van de Buzzcocks goed ontvangen.

LINKS:
Buzzcocks
Buzzcocks op Fabchanell
Paard
Sidekickbob

Jazz Support steeds beter

We zagen ze al eerder, vorige week nog in Leiden, maar ook een paar jaar geleden in De Graanschuur in Zoetermeer. De bezetting is in de loop van de tijd gewijzigd, maar op deze koude zondagmiddag was dit het beste optreden dat we tot nu toe van Jazz Support zagen.

Ze speelden twee sets, waarbij steeds de eerste drie nummers als kwartet, de rest als quintet. Opvallend bij de muziekkeuze waren vooral de kwartetnummers, Watermelon Man en Saint Thomas hoor je misschien wel vaker, maar FSR (Ray Brown) of Sack O'Woe (Cannonball Adderley) maar zelden. Goede keuze!

Wim Ninaber schitterde bij dit soort nummers op saxen. Een van Nederlands beste saxofonisten, hier zomaar op een zondagmiddag in Zoetermeer. Het is iemand die we regelmatig tegenkomen, met eigen bands (vorig jaar nog in Delft), big bands of solo. Is altijd goed.

Pieter van Santen liet de piano alle hoeken van het podium zien met zijn geweldige spel. Ook hem zagen we vaker, met zijn eigen Nederlandstalige trio en met de Chet Baker Tribute.

Wilco de Witte had speciaal dit drumstel uitgekozen voor dit concert en hoewel hij inviel voor de vaste drummer Frans Schmidt was dat niet te merken, hij was gewoon goed. Scheelt natuurlijk dat hij drummer in het Pieter van Santen trio is, maar toch.

Gerhard ten Hoopen speelde fantastisch bas en hoewel hij altijd ontkent dat hij een echte jazzbassist is, bewees hij deze middag maar weer eens het tegendeel. Hij is bovendien de organisator van de maandelijkse jazzconcerten in De Sniep en alleen zware druk onzerzijds kon hem ertoe bewegen op zijn eigen podium op te treden. Maar van ons mag het vaker.

Daisy Oosterhuis maakte het quintet compleet en hoewel het repertoire wat meer richting The Great American Songbook schoof was er nog steeds veel te genieten. Nummers als Don't Get Around, Willow Weep for Me, Black Coffee, Love For Sale en As Long as I Live werden goed gezongen én goed gespeeld door de band, waarbij deze alle ruimte voor solo's kreeg.

Jazz Support mag terugkomen, ook als kwartet, met nog meer avontuurlijkere nummers. Misschien niet in De Sniep, maar bijvoorbeeld op een zomers jazzfestival dit jaar. Want in De Sniep is het heel gezellig, maar het socializen was vooral voor de pauze behoorlijk storend. Geef ons dan maar het Leidse of Haagse publiek, dat luistert tenminste.

LINKS:
Jazz Support
Fascinating Jazz

Verfrissend optreden Licks & Brains

De tweede avond van het Leids Jazzfestival kende een wat minder druk programma. Wij zagen de big band Licks&Brains in Q-Bus. Een verrassend en verfrissend optreden van een jonge, hard werkende band.
Ze speelden zowel eigen nummers als nummers van Nederlandse componisten zoals Marius Beets, Rogier van Otterloo en vooral Bart Wirtz (Monsieur Dubois, Young Sinatras). Dancable nu-jazz noemen ze hun muziek en dat was het zeker.
Saxofonist Rolf Delfos, die we gisteren nog zagen met de Auratones, is de leider van de band. En we zagen meer bekende gezichten, trombonist Pieter Gerrit Binkhorst en gitarist Axel Gunning gingen gisteren nog los in Jantje van Leyden. Het is een klein wereldje eigenlijk.
Maar Licks&Brains is een zeer interessante big band, technisch misschien niet zo perfect als hun collega's in 'bordeauxrode blazers achter schattige stands', maar qua enthousiasme en speelplezier steken ze de meeste big bands naar de kroon!

LINKS:
Licks&Brains
Leidse Jazzweek
Q-bus

Leidse Jazzweek goed van start

De Leidse Jazzweek is nu officieel begonnen en duurt nog tot zondag.

De officiele opening van de Leidse Jazzweek was in De Waag met een optreden van de Auratones. Een band die al meer dan tien jaat een cross-over speelt van jazz, wereldmuziek en latin/soul. Toen nog vrij ongebruikelijk, maar nu helemaal up-to-date. Met Rolf Delfos op saxen, Peter Broekhuizen op sax en fluit, Marcel Reijs op trompet, Erwin Hoorweg op toetsen, Boudewijn Lucas op bas en Joost Kroon op drums.
Fantastische band die met veel plezier stond te spelen. Willen we meer van zien.

De openingsavond is tevens de avond van de kroegentocht, waarbij het met de jazz niet zo nauw wordt genomen en de blues volop aanwezig is. Maar in Jantje van Leyden, het kleinste en gezelligste cafe van Leiden zagen we een gelegenheidsband helemaal los gaan.
De kroeg is nauwelijks groter dan een gemiddelde woonkamer, het podium nauwelijks 2 vierkante meter, maar toch waren daar 6 muzikanten, inclusief drummer geinstalleerd. We zagen/hoorden eigenlijk maar 1 nummer, Caravan, maar dat duurde dan ook bijna een half uur vanwege alle solo's. Maar goed was het wel!

Vervolgens naar De Burcht voor het jaarlijkse carte-blanche optreden van Tom Beek met quintet en extra blazers. Ook een gelegenheidsformatie dus, met vooral nummers van Nederlandse componisten, goed maar net niet altijd even overtuigend. Niet de minste muzikanten, maar het samenspel was niet optimaal, beetje onzeker. De baritonsaxofoniste was overigens erg goed, de rest natuurlijk ook, maar de vonk sloeg niet helemaal over.

Bij Annie's Verjaardig speelden nog het Tom vd Zaaltrio maar er was nog veel meer, 33 kroegen in totaal deden mee, maar je kan niet alles zien. Zeker niet als je de laatste bus naar Zoetermeer moet halen, maar dat is volgend jaar anders als de uitvalsbasis Leiden is.

Op weg naar de bus liepen we nog even binnen in cafe Olivier waar de Zoetermeerse band Jazz Support optrad. Met Pieter van Santen op toetsen, Wim Ninaber op sax, Gerhard ten Hoopen op bas, Frans Schmidt op drums en Josephine Stiefelhagen als zangeres. Op 1 februari staan ze, maar dan met Daisy Oosterhout als zangeres, in De Sniep in Zoetermeer, dan kunnen we het hele optreden zien.

LINKS:
Auratones
Tom Beek
Jazz Support
Leidse Jazzweek

Ploctones blijven groeien

The Ploctones zagen we in augustus vorig jaar voor 50 man publiek op de Markt in Delft, in oktober voor 100 man in Museum Beelden aan Zee en vanavond voor een uitverkochte tuinzaal (150) bij de Leidse Burcht. En niet alleen de bezoekersaantallen groeien, ook het muzikale niveau (dat na het eerste optreden al niet meer stuk kon) wordt steeds beter.
Volgend hoogtepunt is de presentatie van de nieuwe cd '050', waar ze nu al heel veel van speelden, in Paradiso op 14 maart. En zoals Anton Goudsmid duidelijk maakte, ze zijn er voor gevráágd door Paradiso. Terecht natuurlijk, het is de beste Nederlandse jazzrock formatie van dit moment.

Efraim Trujillo speelt geweldig sopraan- en vooral tenorsax, dat wisten we al, maar hij was vanavond bijzonder op dreef. Zowel in bekende nummers als Boom Petit en Heroes als in de nieuwe nummers als Paalangst en het tropische Rrrita,

Anton Goudsmit is volgens sommigen de beste gitarist van Nederland, dat is natuurlijk een kwestie van smaak, maar dat hij tot de top behoort is duidelijk. En hij is de componist van de band, alle stukken zijn van zijn hand, alleen het nummer De Dorst is een compositie van Arnold Dooyeweerd.

Jeroen Vierdag is onmisbaar op de basgitaar, altijd aanwezig, nooit opdringerig. Een speciale rol voor hem was weggelegd in het nummer 050, titelsong van de nieuwe cd, waar hij schitterde op zijn 5-snarige bas,

Verrassend was de afwezigheid van Martijn Vink. In zijn plaats speelde Uli Genenger, niet voor het eerst, en een goede invaller voor Martijn Vink.
Al met al weer een geweldig optreden van The Ploctones en niet alleen groeit het aantal bezoekers iedere keer, ook de band groeit, ieder optreden dat we zien is weer beter. Dat moet wat worden straks in Paradiso!

LINKS:
The Ploctones
Leids Jazztrio

Klaus Flenter nog steeds top

De Sniep was nog enigzins in kerstsfeer, maar het Klaus Flenter Trio speelde alweer de sterren van de hemel in het openingsconcert van Fascinating Jazz in 2009.

Klaus Flenter is een fantastische Nederlandse jazzgitarist, die vooral tussen 1970 en 2000 veel succes had. Hij speelde toen met veel grote muzikanten, onder andere op het North Sea Jazzfestival. Ook was hij de eerste gitaardocent aan het Rotterdams conservatorium.
Hoewel hij al met pensioen kon zijn, kan hij niet ophouden met muziek maken en speelt sinds twee jaar met zijn trio zijn favoriete jazzklassiekers.Gewoon voor zijn plezier, en dat straalde er ook vanaf, het speelplezier.

Bassist van het trio was Harry Emmery, die weer eens bewees een echte alleskunner te zijn. Vorige maand zagen we hem op hetzelfde podium nog als bassist bij Michael Varekamp. En hoe vaak zagen we hem eigenlijk niet het afgelopen jaar?

Ben Schröder zagen we ook al eerder, maar waar was dat ook alweer? Geweldige drummer in elk geval, die een aantal heerlijke solo's ten gehore bracht.

Fascinating Jazz weet ons iedere maand weer te verrassen met bijzondere muzikanten en grootse optredens. Misschien een beetje off-mainstream, maar daardoor juist wel zo interessant. Volgende maand (1/2/2009) komt er een mistery guest, zou ons niets verbazen (en verheugen) als dat Jazz Support is.

LINKS:
Harry Emmery
Fascinating Jazz
De Sniep