Gouden Pet 2010 weer groot succes

Het straatmuzikantenconcours De Gouden Pet was al weer aan zijn 24ste editie toe dit jaar in het centrum van Leiden. 36 groepen/artiesten traden op diverse locaties op met korte optredens van 30 minuten. Veel verschillen in samenstellingen, stijl en niveau, niet makkelijk voor de jury om daar 6 finalisten uit te kiezen.
Zoals bijvoorbeeld het Bones Kwartet, een viertal trombonisten dat alles speelde van klassiek tot jazz en pop. Heel interessant en van een uitstekend niveau.

Niet te vergelijken dus met 't Gevolg dat traditionele (folk)muziek op een geheel eigen wijze brengt. Boeiende muziek, maar de presentatie was wat statisch.

Out Cider is een groot gezelschap met veel zang en voornamelijk Ierse folk. Hier was duidelijk wel over de presentatie nagedacht en het is nu eenmaal zo: het gaat om de muziek, maar het oog wil ook wat, zeker als er nog 35 andere acts zijn om uit te kiezen.

Dat hebben de Babes in the Grass ook goed begrepen, er is gelet op kleding, performance en alle nummers worden leuk aan elkaar gepraat. Net zoals vorig jaar goed voor de finale.

Ook vorig jaar hadden we al Belle gaat Loos gezien,een duo waar het spelplezier er vanaf spat. Allerhande covers gebracht met veel verve, ook goed voor een finaleplaats en uiteindelijk derde.

Nog een groep op herhaling (de eerste 22 afleveringen hebben we gemist, dus de hoeveelste keer dit is weten we niet) was De Fruitcompagnie. Poezie op muziek, bijzonder maar misschien iets te absurdistisch/surrealistisch voor dit festival.

Helemaal uit Antwerpen kwam Inneke23, een opvallend trio met roots in garagebands maar nu meer op de singer/songwriter toer. Klonk interessant, maar kwam niet helemaal uit de verf op het lawaaierige Burchtplein. Jammer.

Grein speelt Nederlandstalige, zelfgemaakte liedjes, poezie op muziek zeg maar. Zou je graag in de finale terugzien, maar blijkbaar was deze jury niet uit op poetische muziek.

Datzelfde geldt eigenlijk ook voor Liedje van de Wind, hele goede muziek en muzikanten met eigenzinnig Nederlandstalig repertoire. Mooie meerstemmige zang!

En daar hebben we de Babes in the Grass weer met hun vrolijke bluegrassmuziek, zoals gezegd, goed voor de finale, maar helaas niet in de prijzen.

De als rock & rollband aangekondigde Holy Water bleek veel breder te zijn met uitstapjes naar blues, country en zelfs bluegrass. Terecht kwamen ze dan ook in de finale.

Heel mooi was ook het optreden van Faerydae met een ongebruikelijke mix van muziek en instrumenten, Iers/Keltisch met hier en daar invloeden van bijvoorbeeld The Incredible Stringband.

Het duo Schering & Inslag stal de show met hun WK-lied Strijdlied van de Aanvalsploeg, maar zelfs dat kon de jury blijkbaar niet overtuigen.

Finding Babylon speelden voornamelijk rockcovers, leuk maar een beetje rommelig, geen echte eenheid.

Klara Luna y Manolito is een duo dat Spaanstalige/flamenco-muziek speelt, goed, maar blijkbaar iets te traditioneel om de finale te halen.

En is dat niet weer Holy Water? Nou, ja en nee, bas en gitaar zijn inderdaad Holy Water, maar de drummer is van de Kelvinators, een groep die verderop nog aan de beurt komt. Ondanks dat het een concours is wordt toch lekker geïmproviseerd!

Waarschijnlijk de jongste band bij De Gouden Pet was Matt Greenhorn & his Bluegrassband, een groep met een breed (pop)repertoire in een soort bluegrass/country jasje. Leuk, maar helaas niet goed voor een finaleplaats.

Ook Willy & the Wankers haalden de finale niet met hun aanstekelijke Americana en onvervalste snorren.

The Panty Socks Trio is een Leids all-star kwartet, swingend van het begin tot het eind. Kwam het nu door de aanwezigheid van bassist Taco (Mama Says Maybe, 't Valies) dat de associatie met 't Valies snel gelegd was? Doet er niet toe, ze haalden de finale en eindigden op de tweede plaats!

Zo expressief als The Panty Socks Trio is, zo introvert is het duo Flukx, een saxonist (die ook zingt) en een accordeonist met een mooie soort klassiek-jazz fusion.

En daar is ie weer, de drummer van The Kelvinators, nu met zijn eigen band. Een band die covers speelt van rock & roll, jazz en punk, naast eigen werk. Veel interactie met het publiek, had echt een plaats in de finale verdiend.

Wel een plaats in de finale kreeg Kees Faessens Rolwagensteeg, een mengeling van straatmuziek en straattheater met nummers over stroopwafels en wc-papier. Vooral een succes bij de kinderen!

Het is onmogelijk alle acts te zien, ruim de helft was het maximum (hoe doet de jury dat?), maar het was alweer tijd voor het beraad. In de tussentijd speelden de Nieuwe Galukken op het Hooglandse Kerkplein. Daarna kwam de jury met de 6 finalisten, die allemaal nog 2 nummers speelden, waarna het publiek mocht gaan uitmaken wie de winnaar was.

De enige finalist die hier nog niet aan de beurt is geweest was de Hoekse Troubadour, winnaar in 2008 en nu weer in de finale. Indrukwekkend nummer over plastic tuinmeubilair, maar daarmee niet in de prijzen.

De winnaar van De Gouden Pet 2010 was de groep Holy Water, misschien niet zo overtuigend als het haarmonie-orkest Blaas of Glory vorig jaar, maar meer dan verdiend. Aanstaande zaterdag spelen ze in het bijprogramma in de muziektent in de Leidse Hout tijdens Werfpop.
Een straatmuziekconcours staat of valt natuurlijk bij het weer en dat was prima. De sfeer was uitstekend, de muziek ook, benieuwd wat er volgend jaar (25ste editie) gaat gebeuren.

LINKS:
Bones Kwartet
't Gevolg
Out Cider
Babes in the Grass
Belle gaat Loos
Fruitcompagnie
Grein
Liedje van de Wind
Holy Water
Faerydae
Schering & Inslag
Finding Babylon
Kelvinators
Kees Faessens Rolwagensteeg
Nieuwe Galukken
De Gouden Pet

Derde dag Lakenfeesten succes ondanks regen

De Leidse Lakenfeesten zijn een flink evenement dat tal van andere activiteiten aantrekt. Zoals het meezingoptreden van De Slechte Band op het Burchtpleinterras. Moet een jaarlijkse traditie worden. een vol terras gewapend met liedbundels dat uit volle borst meezingt met het repertoire van deze groep.
Het publiek kon kiezen uit een zitplaats in de zon of onder één van de grote parasols, de band stond zich in het zweet te werken in de zon. En hoewel het repertoire niet zozeer 'slecht' was, maar eerder gewoon 'fout' was de sfeer helemaal goed.

En dan, halverwege het optreden, begint het zachtjes te regenen. Tijd om de geluidsinstallatie in te pakken en grotendeels akoestisch verder te gaan. Band en publiek kruipen onder de parasols en het wordt nóg gezelliger. Genieten, ondanks de regen.

Wel onderdeel van de Lakenfeesten is de Rockademy-parade. Leerlingen en docenten van de particuliere muziekschool Rockademy in Leiden gaven op vier podia op de Hooglandse Kerkgracht allerlei optredens van pop tot jazz en wereldmuziek. De enorme bomen zorgden ervoor dat het publiek redelijk droog stond.

Geen idee wie het allemaal waren, maar deze kennen we: Tilde van Haaster van Sirene. Saam met toetsenman Huub speelde ze een leuke mix van jazz en popjazz nummers.

Een menselijke jukebox zingend achter de vleugel, het publiek kon nummers aanvragen en kreeg die dan te horen. Moet je als muzikant dan wel allemaal bij de hand hebben, knap hoor.

Een duo mat een zanger/gitarist en een toetsenman. Tussen de podia stonden diverse marktkramen met creatieve en culinaire waren.

Deze band speelde een lekkere mix van soul en funk.

Ten slotte nog speelde The Royal 4 op de Rockademy-parade covers van het betere rockrepertoire zoals nummers van Steve Miller.

Cafe De Twee Spieghels is sinds een tijdje weer helemaal terug als jazzcafe met liveoptredens op iedere zaterdag- en zondagmiddag van grotendeels lokale en regionale muzikanten. Vandaag speelden hier Robin Koerts (bassist. laptop) met een gelegenheidsformatie bestaande uit Arthur Flink (trompet) en Frans Heemskerk (keyboards). De laatste zagen we vorig jaar nog in het Burchtcafe met Gameplay, de andere twee hadden we kunnen zien als we eens een keer naar een optreden van State of Monk waren gegaan, wat er nog steeds niet van is gekomen, schande!

Voor dit optreden had Robin Koerts een aantal vette beats en grooves op zijn laptop staan, waaromheen het trio heerlijk improviseerde. Fantastisch optreden waaruit maar weer blijkt de combinatie van jazz en elektronica helemaal de toekomst heeft.
En helemaal geen covers! Voor het eerst tijdens deze Lakenfeesten, hoewel, was dat niet een stukje Sympathy van Steve Rowland & The Family Dogg dat daar opeens voorbijkwam?
Zondag speelt Frans Heemskerk opnieuw in De Twee Spieghels, nu samen met Bart Wirtz. Belooft ook weer bijzonder interessant te worden.

LINKS:
De Slechte Band
Rockademy
Sirene
The Royal 4
De Twee Spieghels
Robin Koerts
Frans Heemskerk
Arthur Flink
Lakenfeesten

Leidse Lakenfeesten van start

In Leiden zijn vandaag voor de 25ste keer de Lakenfeesten begonnen, vier dagen feest in de stad. op allerlei lokaties. Traditioneel begint het met de peurbakkentocht, een soort carnavalsoptocht over de Oude en Nieuwe Rijn door het centrum van Leiden. Maar er gebeurt nog veel meer, zoals het Culinair Festival op de Garenmarkt. Iedere avond speelt daar een live band en vanavond was dit LOS. Nederlandstalige covers van het 'betere' soort (Blof, Toontje lager, Goede Doel, Van Dik Hout, Raymond van het Groenewoud, Drukwerk, Doe Maar, etc.), niet echt onze smaak, maar voortvarend en vol energie gedaan.

In cafe De Uyl van Hoogland was ondertussen Rubberen Henkie begonnen aan hun optreden. In feite was het de Leidse groep Maximum Overdrive die nummers van Rubberen Robbie speelde. Indertijd was dat 'beschaafde' Nederpunk à la Plastic Bertrand in Frankrijk, waar de echte punker niets van moest weten, maar nu anno 2010 is het best genieten. Maar de temperatuur in De Uyl liep dermate op dat het tijd werd om weer naar buiten te gaan.

Op het Stadhuisplein was inmiddels de afterparty van de peurbakkentocht begonnen met de coverband Out of Control. Twee jaar geleden speelden ze nog tijdens de peurbakkentocht op een boot, nu dus op het grote podium. Maar alweer een coverband, de derde deze avond, het lijkt alsof Leiden bang is voor iets orgineels, iets eigentijds. Misschien morgenavond met GEORGE of zondag met Hot Club de Frank op Leiden Culinair en anders in elk geval bij De Gouden Pet op zondagmiddag.
Na 25 jaar neemt de baas van de Lakenfeesten afscheid, misschien wordt het tijd voor een nieuwe wind door de organisatie, een nieuwe insteek, een nieuw beleid. Sleets geworden lijkt het wel. Of horen we gewoon niet bij de doelgroep?

LINKS:
Lakenfeesten
Leiden Culinair
LOS
Maximum Overdrive
Out of Control

Saskias Laroo steelt de show in Zoetermeer

Onze tweede dag op Zoetermeer Culinair begonnen we met de Saskia Laroo Band. Vorig jaar zagen we ze nog in de Haagse grachten nu in de Zoetermeerse Dobbeplas. Met een compleet andere bezetting, dat wel.
Van links naar rechts waren dat human beatbox en didgeridoospeler Eyesful, rapster MC CIA, drumster Dorota Piotrowska, Saskia Laroo op trompet met effecten, Maarten Bakker op bas en Warron Byrd op toetsen.

Het was een heel gevarieerd en boeiend optreden, waar we anderhalfuur (nonstop!) van hebben genoten. Saskia Laroo is natuurlijk de spil van de band, maar ze gaf de andere muzikanten ook alle ruimte. Zoals bij dit duet voor drums en didgeridoo, heel bijzonder.

En toen het geluid uitviel gingen ze gewoon door, al jammend uitkomend bij een nieuw nummer: Zoetermeer Culinair. Trompet en drums komen natuurlijk best wel over zonder versterking, maar ook de didgeridoo kwam behoorlijk mee. Het tekende de sfeer en de inzet van de band dat ze ondanks alles niet te stoppen waren.

En over sfeer gesproken, die was laid-back, ontspannen en prima passend bij de zomerse omstandigheden. Een heerlijke middag met een muzikale mix van jazz, funk, rap, wereldmuziek en meer. Jammin' in the name of Love!

De Tiny Little Big band zagen we ook al eerder, onder andere vorig jaar op ditzelfde festival. Strak in het pak en strak in de maat, valt vast niet mee bij deze temperaturen.

Hoog Sinatra gehalte, beetje gelikt misschien, maar prima muziek om eens de plaatselijke restaurants te verkennen. En met allerlei hapjes en drankjes genoten we ook hier weer van een prima anderhalfuurs optreden.

Afsluiters van Zoetermeer Culinair waren, evenals vorig jaar, The Clarks. Prima coverband met muziek uit de jaren 50 t/m 70. Ondertussen zakte de zon en de temperatuur en werd er massaal gedanst voor het podium.

Alles bij elkaar hebben we weer genoten van Zoetermeer Culinair dit jaar, ondanks de valse noot van het wapengekletter op zaterdag. Volgend jaar niet meer doen, is een slechte combinatie voor publiek, restaurants én veteranen. Maar verder was het vooral weer genieten van de (jazz)muziek.

LINKS:
Saskia Laroo
Tiny Little Bigband
The Clarks
Zoetermeer Culinair

Zoetermeer Culinair en Veteranendag slechte combinatie

Of het nou door het (te) mooie weer kwam, door het WK voetbal of omdat het evenement over drie dagen was uitgespreid valt niet te zeggen, feit is Zoetermeer Culinair dit jaar niet zo afgeladen vol was als voorgaande jaren. Misschien jammer voor de deelnemende restaurants, maar voor het publiek was het fijn dat ze niet een half uur op een tafeltje hoefden te wachten. En de muziek? Dat zat in het begin weer goed.

We begonnen met Blood, Sweat & Kiers en dat is altijd een goede binnenkomer, hoofdgerecht of uitsmijter. Dit keer dus binnenkomer en ze speelden zich zoals gewoonlijk weer helemaal uit de naad. Succes had Wouter Kiers natuurlijk weer met zijn jongleer-act, ziet er eenvoudig uit, maar doe het maar eens na. Prima optreden dus weer op het prachtige nieuwe podium in de Dobbeplas.

De muzikale programmering is al jaren in handen van Gerhard ten Hoopen van Holland Jazz en mede daardoor is Zoetermeer Culinair altijd een succes. Op het terrein had hij een stand waar reclame werd gemaakt voor Zoetermeer Jazz dat op 2 oktober in het Stadstheater plaatsvindt en waar optredende artiesten hun cd's te koop konden aanbieden.

Daarna speelden de Louisiana Men, een Nederlandse groep die aanstekelijke muziek uit het zuiden van de VS spelen. Cajun, Zydeco, blues en nog veel meer. Zagen ze al een aantal jaren geleden op Zoetermeer Blues, maar het blijft altijd leuk. Verrassend was de bezetting, er was een extra percussionist bij (Arthur Bont, die met cajón en bekkens), ook weer niet verrassend want als je op de site van de band kijkt zie je dat ze wel vaker met gasten spelen. Lekker optreden.

En het leek niet op te kunnen, want de volgende band was JohanEnzo, een band die vorig jaar ook al op Zoetermeer Culinair speelde. Het repertoire was ongeveer hetzelfde, maar de uitvoering was veel avontuurlijker dan vorig jaar, ze zijn duidelijk gegroeid.
En terwijl wij zo links en rechts hapjes en drankjes nuttigden liep het daarna helemaal mis. Om onduidelijke redenen moesten de Zoetermeerse veteranen ook een plek krijgen op de Markt deze avond. Dat resulteerde in een beschamend optreden van een Army Show met Glenn Miller en Andrew Sisters repertoire. Op zich niets mis mee, maar als er dan geen band is en de zang is playback, dan voel je je al bekocht. Een legermodeshow met veel wapengekletter was voor ons de druppel die de emmer deed overlopen, onze maaltijd gingen we elders voortzetten.
Zoetermeer Culinair begon de tweede dag prima, maar eindigde zielloos. Deze combi kan echt niet en als die er volgend jaar weer is komen we (die dag) zeker niet.

LINKS:
Blood, Sweat & Kiers
Zoetermeer Jazz
Louisiana Men
Zoetermeer Culinair

Talentenjacht weer van start

Ieder jaar vaart er in de zomer een boot door de grachten van Leiden, het Talentenjacht, waar aanstormende bands hun kunnen tonen en strijden om een optreden tijdens de Leidse Waterdagen eind augustus. Vandaag opende Sugar Sweet het seizoen. Lekker stevig rockbandje dat hoge ogen kan gooien, maar ja, er komen nog vier meer gegadigden: 27 juni: PLeaSe!, 17 juli: Diona Fox & her Ragdolls, 24 juli: RIFE en 31 juli: Volhardt. Wordt nog spannend!
LINKS:
Sugar Sweet
Het Talentenjacht

Vito Brothers revisited

Twee weken geleden zagen we een deel van het optreden van de Vito Brothers op The Hague Jazz en waren muzikaal gezien onder de indruk. Visueel was het daar wat minder, maar vanavond speelden ze in Het Paard met een extended versie van Kind of Cool.
Maar voordat we daar aankwamen zagen we nog een stukje van Ranch House Favorites tijdens de Big Texas BBQ op de Grote Markt.

Die spelen een combinatie van Western Swing en Hillbilly, prima muziek voor bij een BBQ en het klonk allemaal heel authentiek. We waren dan ook verbaasd toen bleek dat de band uit Nederland kwam. Sinds we Ralph Stanley zagen spelen in Amerika hebben we toch een soort zwak voor de banjo, en als ze dan ook nog nummers van Bob Wills spelen kan het voor ons niet meer stuk.

Maar we waren dus onderweg naar Het Paard om de Vito Brothers te zien en dat was een geweldig succes. Alles klopte nu, de muzikanten waren uitstekend te zien achter het podiumgrote scherm en de muziek was zonder meer geweldig.

Het is een combinatie van muziek, film en voordracht in 1, gezien door een transparant filmdoek. Het programma is opgezet rond het 50-jarig jubileum van de plaat Kind of Blue van Miles Davis. Voor dit festival was de band uitgebreid met vier strijkers en een fluitist en zeker die laatste was en prachtige aanvulling.

De hernieuwde kennismaking was een groot succes, alhoewel we wisselwerking tussen de muziek en de filmbeelden niet helemaal begrepen. Maar Mark Haanstra op bas was een goede zet. Het was een onvergetelijk concert, hou ze in de gaten!

Er was ook nog een voorprogramma, CLAZZ heette dat, maar dat was voor ons iets teveel klassiek. Zoals semi-jazz versies van Brahms.

Of de premiere van een Double Concerto for Violin & Horn van Morris Kliphuis, iets te klassiek voor ons.

Ook het slot met een aantal vokale jazzstandaards kon niet echt overtuigen, Manhattan Transfer worden ze nooit. Het past een beetje in de nieuwe muzikale richting van bijvoorbeeld Vrije Geluiden, een richting die aan ons niet echt besteed is.

LINKS:
Ranch House Favorites
Zenith Festival
Vito Brothers
Michael Varekamp
Mark Haanstra
Morris Kliphuis
Paard