Het straatmuzikantenconcours De Gouden Pet was al weer aan zijn 24ste editie toe dit jaar in het centrum van Leiden. 36 groepen/artiesten traden op diverse locaties op met korte optredens van 30 minuten. Veel verschillen in samenstellingen, stijl en niveau, niet makkelijk voor de jury om daar 6 finalisten uit te kiezen.
Zoals bijvoorbeeld het
Bones Kwartet, een viertal trombonisten dat alles speelde van klassiek tot jazz en pop. Heel interessant en van een uitstekend niveau.
Niet te vergelijken dus met
't Gevolg dat traditionele (folk)muziek op een geheel eigen wijze brengt. Boeiende muziek, maar de presentatie was wat statisch.
Out Cider is een groot gezelschap met veel zang en voornamelijk Ierse folk. Hier was duidelijk wel over de presentatie nagedacht en het is nu eenmaal zo: het gaat om de muziek, maar het oog wil ook wat, zeker als er nog 35 andere acts zijn om uit te kiezen.
Dat hebben de
Babes in the Grass ook goed begrepen, er is gelet op kleding, performance en alle nummers worden leuk aan elkaar gepraat. Net zoals vorig jaar goed voor de finale.
Ook vorig jaar hadden we al
Belle gaat Loos gezien,een duo waar het spelplezier er vanaf spat. Allerhande covers gebracht met veel verve, ook goed voor een finaleplaats en uiteindelijk derde.
Nog een groep op herhaling (de eerste 22 afleveringen hebben we gemist, dus de hoeveelste keer dit is weten we niet) was
De Fruitcompagnie. Poezie op muziek, bijzonder maar misschien iets te absurdistisch/surrealistisch voor dit festival.
Helemaal uit Antwerpen kwam
Inneke23, een opvallend trio met roots in garagebands maar nu meer op de singer/songwriter toer. Klonk interessant, maar kwam niet helemaal uit de verf op het lawaaierige Burchtplein. Jammer.
Grein speelt Nederlandstalige, zelfgemaakte liedjes, poezie op muziek zeg maar. Zou je graag in de finale terugzien, maar blijkbaar was deze jury niet uit op poetische muziek.
Datzelfde geldt eigenlijk ook voor
Liedje van de Wind, hele goede muziek en muzikanten met eigenzinnig Nederlandstalig repertoire. Mooie meerstemmige zang!
En daar hebben we de
Babes in the Grass weer met hun vrolijke bluegrassmuziek, zoals gezegd, goed voor de finale, maar helaas niet in de prijzen.
De als rock & rollband aangekondigde
Holy Water bleek veel breder te zijn met uitstapjes naar blues, country en zelfs bluegrass. Terecht kwamen ze dan ook in de finale.
Heel mooi was ook het optreden van
Faerydae met een ongebruikelijke mix van muziek en instrumenten, Iers/Keltisch met hier en daar invloeden van bijvoorbeeld The Incredible Stringband.
Het duo
Schering & Inslag stal de show met hun WK-lied
Strijdlied van de Aanvalsploeg, maar zelfs dat kon de jury blijkbaar niet overtuigen.
Finding Babylon speelden voornamelijk rockcovers, leuk maar een beetje rommelig, geen echte eenheid.
Klara Luna y Manolito is een duo dat Spaanstalige/flamenco-muziek speelt, goed, maar blijkbaar iets te traditioneel om de finale te halen.
En is dat niet weer
Holy Water? Nou, ja en nee, bas en gitaar zijn inderdaad Holy Water, maar de drummer is van de Kelvinators, een groep die verderop nog aan de beurt komt. Ondanks dat het een concours is wordt toch lekker geïmproviseerd!
Waarschijnlijk de jongste band bij De Gouden Pet was
Matt Greenhorn & his Bluegrassband, een groep met een breed (pop)repertoire in een soort bluegrass/country jasje. Leuk, maar helaas niet goed voor een finaleplaats.
Ook
Willy & the Wankers haalden de finale niet met hun aanstekelijke Americana en onvervalste snorren.
The Panty Socks Trio is een Leids all-star kwartet, swingend van het begin tot het eind. Kwam het nu door de aanwezigheid van bassist Taco (Mama Says Maybe, 't Valies) dat de associatie met 't Valies snel gelegd was? Doet er niet toe, ze haalden de finale en eindigden op de tweede plaats!
Zo expressief als The Panty Socks Trio is, zo introvert is het duo
Flukx, een saxonist (die ook zingt) en een accordeonist met een mooie soort klassiek-jazz fusion.
En daar is ie weer, de drummer van
The Kelvinators, nu met zijn eigen band. Een band die covers speelt van rock & roll, jazz en punk, naast eigen werk. Veel interactie met het publiek, had echt een plaats in de finale verdiend.
Wel een plaats in de finale kreeg
Kees Faessens Rolwagensteeg, een mengeling van straatmuziek en straattheater met nummers over stroopwafels en wc-papier. Vooral een succes bij de kinderen!
Het is onmogelijk alle acts te zien, ruim de helft was het maximum (hoe doet de jury dat?), maar het was alweer tijd voor het beraad. In de tussentijd speelden de
Nieuwe Galukken op het Hooglandse Kerkplein. Daarna kwam de jury met de 6 finalisten, die allemaal nog 2 nummers speelden, waarna het publiek mocht gaan uitmaken wie de winnaar was.
De enige finalist die hier nog niet aan de beurt is geweest was de
Hoekse Troubadour, winnaar in 2008 en nu weer in de finale. Indrukwekkend nummer over plastic tuinmeubilair, maar daarmee niet in de prijzen.
De winnaar van De Gouden Pet 2010 was de groep
Holy Water, misschien niet zo overtuigend als het haarmonie-orkest Blaas of Glory vorig jaar, maar meer dan verdiend. Aanstaande zaterdag spelen ze in het bijprogramma in de muziektent in de Leidse Hout tijdens Werfpop.
Een straatmuziekconcours staat of valt natuurlijk bij het weer en dat was prima. De sfeer was uitstekend, de muziek ook, benieuwd wat er volgend jaar (25ste editie) gaat gebeuren.
LINKS:Bones Kwartet't GevolgOut CiderBabes in the GrassBelle gaat LoosFruitcompagnieGreinLiedje van de WindHoly WaterFaerydaeSchering & InslagFinding BabylonKelvinatorsKees Faessens RolwagensteegNieuwe GalukkenDe Gouden Pet
Dinsdag betekent sinds een paar weken Acoustic Beers in Lemmy's Biercafe in Leiden, ook vanavond. Holy Water, winnaar van de Gouden Pet in 2010 en sindsdien diverse malen gezien, komt er en met een verrassing. Want naast Chris Schut (gitaar, zang) en Dave Mac Gillavry (contrabas) staat vandaag de nieuwe zanger Ricky D.C. voor het eerst op het podium. Het is even wennen, voor zanger en publiek, en tijdens de eerste set gaat er nog wel iets mis af en toe, maar daarna is het weer ouderwets knallen met stevige Rock-a-Billy. Alleen het ontbreken van de mondharmonica is toch wel jammer.
