La Balancoire breekt door

We zagen La Balancoire voor het eerst op het jazzfestival in Zoetermeer waar ze in de pauze op lokatie Stadhuisplein, vlak voor een optreden van het Rosenberg Trio, brutaalweg gingen spelen voor het podium. Pure Gypsy Jazz toen nog, maar in nog geen twee jaar kan er veel veranderen. Vanavond presenteerden ze hun eerste cd: LB001 waar de Gypsy Jazz nog steeds aanwezig is, maar aangevuld is met een popsound, een eigen geluid.

Wieger Hoogendorp is de uitstekende gitarist en zanger van de band, die begonnen met nummers van hun nieuwe cd, afgewisseld met standards als Summertime. Het was goed om te horen dat ze zich ontwikkeld hebben van Rosenberg/Raisa/Basily klonen tot een band met een eigen geluid. Zonder hun roots te ontkennen natuurlijk.

Thomas van der Zwan speelt ritmegitaar en is de onmisbare ondersteuning voor Wieger's solospel. Tijdens de tweede helft van de eerste set traden er diverse gastmuzikanten voor het voetlicht, waarmee jazz klassiekers (geweldig) werden gespeeld als Nignt in Tunesia en Caravan.

Om de band compleet te maken is er Martin Broeders op contrabas en is eveneens onmisbaar voor beide gitaristen. Perfecte samenwerking en het swingt de pan uit. Indrukwekkend was de versie van John Coltrane's Mr. PC met drummer en blazers.
Een overtuigende eerste set met klassiekers maar ook een geheel eigen inbreng. Geschikt voor elk muziekfestival de komende zomer.

Na de pauze hadden ze Stochelo Rosenberg weten te strikken om als gast mee te spelen. Die doet dat natuurlijk niet zomaar met iedereen, dus hij ziet wel kwaliteiten in La Balancoire. Maar duidelijk werd wel dat Stochelo nog een maatje groter is. Niettemin een goed samenspel.

Tenslotte kwamen alle muzikanten van de avond weer bij elkaar om samen When the Saints te spelen. Een vrolijke toegift bij een boeiende avond in een bijna uitverkochte Boerderij in Zoetermeer. Vorig jaar vergeleken we ze nog met Scrappy Hamilton, nu met al die extra muzikanten (en vooral blazers) kwam dat nog meer over.

LINKS:
La Balancoire
Geweldige videoclip van het nummer Jim Bean
Stochelo Rosenberg
Scrappy Hamilton
De Boerderij

Lekker freewheelen met Bart Lust

High Energy Modal Jazz speelde het Bart Lust Quintet in cafe De Burcht in Leiden, zo stond het althans omschreven op de site. Had net zo goed Impro Hardbob kunnen zijn, maar ja what's in a name?
De kern van de band bestaat uit Bart Lust op trombone en Tom Beek op tenorsax. Ze speelden afwisselend solo's, maar begonnen en eindigden veel nummers vaak samen, een mooie combinatie.

De meeste stukken zijn geschreven door Bart Lust, maar er waren ook een aantal nummers van bassist Ben Janssen. Duidelijk herkenbaar aan het lagere tempo, de meer ballad-achtige nummers zeg maar. Steven Hupkens zat achter de vleugel en kreeg alle ruimte voor zijn solo's.

Franc auf dem Brinke tenslotte was goed op dreef achter het drumstel. De band was goed op dreef, de zaal was redelijk gevuld, maar het aanwezige publiek was enthousiast. En terecht, het was een mooi optreden.
Maar dan denk je, waar zag ik Bart eerder? Even checken en inderdaad, we zagen hem eerder met de New Cool Collective Big Band en de New Generation Big Band. Ook Tom Beek zagen we eerder tijdens de Leidse Jazzweek in de tuinzaal van De Burcht. De jazzwereld is soms klein.

LINKS:
Bart Lust
Leids Jazztrio

't Valies op z'n paasbest in De WW

We zagen ze twee weken geleden al, toen ze bij het Open Podium een setje speelden. Dat klonk goed en nu stonden ze een hele avond in De WW in Leiden. Kijken wat ze nog meer in petto hebben.
Natuurlijk speelden ze dezelfde nummers weer, maar omdat ze nu ruimte hadden voor vier sets konden ze een veel breder repertoire laten horen. Naast Angelsaksische en eigen Nederlandstalige nummers, speelden ze ook nog flink wat pop-covers.

Nummers van Del Shannon, The Who, Fleetwood Mac, Van Morrison, Tracy Ullman en het Klein Orkest om er maar eens een paar te noemen. En dat ze allemaal multi-instrumentalisten zijn bewezen bij de toegift, waar iedereen een ander instrument bespeelde.
't Valies staat garant voor veel luistergenot voor het publiek en veel speelplezier van de muzikanten.

LINKS:
't Valies
De WW

Three Elements Dancing goed op dreef

Steve Coleman doet het met Five Elements en is ongrijpbaar, we zagen hem vorig jaar nog in Den Haag, net voor dit weblog begon. Elvis Sergo houdt het eenvoudiger met slechts Three Elements en bovendien Dancing. Een swingende avond in cafe De Burcht in Leiden, waarbij vooral het speelplezier van de muzikanten oversloeg op het publiek. De handen gingen op elkaar, de voeten gingen van de vloer, alleen de billen bleven op de stoelen, dansen was er niet bij.

Elvis Sergo speelt Hammondorgel, zowel toetsen als pedalen, waarmee hij de baspartijen doet. Vooral in een nummer van bassist Jaco Pastorius liet hij horen dat hij dat heel goed kan. Veel van de gespeelde nummers waren covers, maar allemaal in een eigen bewerking en met een eigen geluid.

Jan van Nieuwenhuize op slagwerk moest zijn best doen om het nieuwe Hammondorgel van Elvis bij te houden, maar deed dat met overgave. In de pauze vertelde hij dat er plannen zijn om een cd te gaan opnemen, die als alles goed gaat later dit jaar verschijnt. Gelijk kopen als die uitkomt!

Mick Heine, het derde element speelde gitaar en nam de meeste solo's voor zijn rekening. Of het nu om eigen nummers of nummers van Wes Montgomery, Eddie Harris, Jimmy Smith, Maceo Parker, of The Meeters ging, hij speelde ze allemaal. Leuk dat het niet de bekendere nummers van deze muzikanten waren, die iedereen al speelt, maar juist de minder bekende, maar niet minder goede nummers. De enige evergreen was Sonny.
Als je van Fusion tot Funk en van Blues tot Grooves houdt is dit de ideale band, voor feesten en partijen, maar vooral ook voor scheidingen verzekerde Elvis ons. Het was een swingend optreden met een enthousiast publiek en een band die geweldig op dreef was. Smaakt naar meer en naar een cd!

LINKS:
Elvis Sergo
Jan van Nieuwenhuize
Leids Jazztrio

Boeiend optreden Sanna van Vliet Kwartet

Ze stonden aangekondigd als trio, maar speelden op één nummer na alles met z'n vieren, dus het lijkt toch echt meer op een kwartet. Maar dit terzijde.
Sanna van Vliet is een prima pianiste en een uitstekende zangeres die er in geslaagd is een stel topmuzikanten rond zich te verzamelen. Het resultaat was een boeiend, veelzijdig en ronduit uitstekend concert.

Sanna van Vliet is de muzikale spil van het gezelschap en speelde naast standards ook eigen nummers van haarzelf en Marius Beets. zoals het uitbundige In a Dream en het melangolische Long Ago. Nummers die op een nieuw op te nemen cd moeten komen.

Marius Beets is een bassist die al vaker op dit weblog voorbij kwam, maar ook hier weer in optima forma speelde. En zoals gezegd is hij (mede)componist van een aantal van de nieuwe nummers.

Erik Ineke is natuurlijk ook geen onbekende. Hier een foto van het enige nummer waarin hij de brushes gebruikte. Verder speelde hij alles met sticks, hard maar zeer goed.

Ferdinand Povel is ook al geen onbekende in de Nederlandse Jazzscene, een tenorsaxofonist die er mag zijn. Kortom geweldige muzikanten die er ook nog eens zin in hadden. Speciale vermelding verdienen nog de nummers This is New van Kurt Weil en Cole Porter's All through the Night. Een buitengewoon boeiend optreden in een bijna uitverkocht huis, het duurt dan altijd te kort.

Links:
Sanna van Vliet
Fascinating Jazz

Yuri Honing: technisch perfect, te weinig emotie

Yuri Honing hoort tot de top van de Nederlandse saxofonisten. Dus vooraf vraag je je al af wat hij te zoeken heeft in het Burchtcafe in Leiden, hij zou toch minstens in de tuinzaal moeten staan. Maar nee, hij staat met zijn kwartet in de kroeg te spelen voor nog geen 50 man publiek, waarvan de helft het te druk heeft met socializen om naar de muziek te luisteren. En dat is jammer en niet erg inspirerend voor de muzikanten.

En dat was een minpunt, want voor deze premiere (of was het een try-out?) had hij niet de minste muzikanten om zich heen verzameld. Zoals pianist Wolfert Brederode en bassist Frans van der Hoeven. Ze speelden allebei geweldig, maar de vonk sloeg nog niet over.

Drummer Joost Lijbaart was ook niet te versmaden en Yuri Honing zelf is natuurlijk een fantastisch saxofonist. Maar om de één of andere reden werkte het niet echt. Pas in de tweede set kwam het een beetje op gang, vooral met een Wayne Shorter nummer. Of het nou lag aan de ambience (begrijpelijk), het publiek (ook), de nieuwigheid van deze groep of iets anders is moeilijk te duiden, en misschien is het succes van Wired Paradise wel de spelbreker. Te veel projecten tegelijkertijd is soms ook niet goed.
Yuri beloofde dat de cd van dit interessante kwartet op 2 oktober 2011 zal uitkomen, dus er is nog alle tijd om het op topniveau te tillen. Technisch was het allemaal in orde, maar de onontbeerlijke emotie ontbrak nog.
Volgende keer neem ik in elk geval een spandoekje mee met de tekst "Kop dicht en luisteren" er op, misschien helpt dat.

LINKS:
Yuri Honing

Verrassende optredens bij het Open Podium Leiden-Noord

Op zaterdagavond speelden er weer vier bands op het open podium in buurtcentrum De Kooi in Leiden-Noord. De spits werd ditmaal afgebeten door oudgedienden Dempsey, een Leidse band die Nederlandstalige gedichten van muziek voorziet. Bij dit optreden lieten ze voor het eerst een aantal nieuwe nummers horen voor hun in de zomer op te nemen nieuwe cd. Maarten Witkam (zang, gitaar, fluiten en sopraansax), Ferry Rigault (zang, bas en gitaar) en Michael van Hoogenhuyze (accordeon) speelden gedichten van onder andere Vasalis, Lévi Weemoedt en Ivo de Wijs. Een af en toe hilarisch (Madenparade, Geitenweitje) en voortdurend boeiend optreden.

Vervolgens was het beurt aan Sonero, een duo dat ook al heel wat jaren meegaat. De kern van de groep bestaat uit Rieuwert Libbenga (harp, diverse gitaren en percussie en componist van de meeste nummers) en Judien Luinenburg (zang, fluiten en gitaar). Vaak treden ze op met gastmuzikanten, maar vandaag was het een duo. We kenden Sonero nog niet, maar deze eerste kennismaking was een aangename verrassing.

Derde groep en derde verrassing was 't Valies, een jonge band die het deze avond zonder drummer moest stellen, maar zich daardoor niet van de wijs liet brengen. Veel Angelsaksische volksmuziek, gecombineerd met (eigen) Nederlandstalige nummers maakten van het optreden één groot feest. Julia van Adrichem (sax, zang fluit), Peter Braas (zang, gitaar, mondharmonica), Amanda Jongbloed (zang, fluiten) en Taco Pieters (bas, zang) speelden de zaal plat met hun afwisselende muziek, zeker nummers als Pay Me My Money Down en Fulsom Prison Blues maakten indruk. Hou deze band in de gaten!

De avond werd afgesloten met het Hans Brinker Project, dat een beetje deed denken aan groepen als De Dijk of Bløf, maar door de toevoeging van een bevlogen violist was het allemaal veel leuker. Daardoor had het af en toe wat weg van Curved Air zonder zangeres. Een verrassende uitsmijter van deze avond.
Zo'n Open Podium in een willekeurig buurtcentrum kan natuurlijk heel erg zijn, maar hier in Leiden-Noord is het altijd de moeite waard. En dit was één van de betere avonden die we meemaakten. Alleen jammer dat de gemeente dan geen geld beschikbaar stelt voor een goede lichtinstallatie, dat maakt de foto's er niet beter op.

LINKS:
Dempsey
Sonero
't Valies

Supergroep overtreft zichzelf

Het was een mooie affiche zaterdagavond in De Burcht in Leiden. Anderson-Bennink-Möbus-Glerum-Kemenade is met recht een supergroep, vijf topmuzikanten met een toprepertoire. Ze speelden 7 concerten in zeven dagen, waaronder twee in Duitsland, en sloten dit af met een optreden in Leiden, georganiseerd door Hot House.

Altsaxofonist Paul van Kemenade is de man die steeds maar weer op zoek is naar nieuwe combinaties en die ook vindt. Maar deze combinatie was de beste die we van hem zagen. En daarin waren we niet de enigen, de zaal was muisstil of klapte zich de blaren.

De combinatie van altsax en trombone kom je niet zo vaak tegen in een kleine groep, maar Ray Anderson paste hier helemaal in. Zowel zijn solo's als zijn duetten met Paul van Kemenade waren ongehoord.

Gitarist Frank Möbus kenden we nog niet maar is een enorm goede jazzgitarist, zo eentje die niet voortborduurt op gebaande paden, maar op zoek is naar een nieuw geluid, en dat vindt hij!

Het optreden had, zoals verwacht, een hoog improvisatiegehalte, ook bas en drums droegen hun steentje daarin bij, maar bassist Ernst Glerum wist in ieder nummer de groep weer naar het basisthema te sturen.

Andere rots in de branding was de altijd weer geweldige en niet te stuitten drummer Han Bennink. Ja, wat moet je over hem nog zeggen, een living legend die zich geheel ten dienste van de groep stelde.
Zeven optredens in een week is natuurlijk veel, maar daardoor waren ze zó goed op elkaar ingespeeld, dat alles klopte, alles goed ging. Een onvergetelijk concert van vijf topmuzikanten, waarbij alles klikt.

Elke saxofonist heeft een eigen houding bij zijn spel, zo ook Paul van Kemenade. Dit beeld is gebaseerd op een optreden van hem in Leiden in 2007 met zijn quintet en drie Afrikaanse muzikanten. Dit keer leek hij iets beweeglijker dan toen, maar het blijft een ingetogen speler. Het beeld is gemaakt door beeldhouwer Lucia Bronsveld. Op haar site nog meer beelden van muzikanten.

LINKS:
Paul van Kemenade
Ray Anderson
Frank Möbus
Ernst Glerum
Han Bennink
Lucia Bronsveld
Hot House

Fortuinlijk avontuur

Sonny Fortune is een Amerikaanse muzikant die een lange carriere achter zich heeft en nog steeds actief is. Reden voor Rein de Graaff om hem uit te nodigen voor een kleine Europese tournee. Zondagmiddag speelden Sonny Fortune en het Rein de Graaff Trio in De Burcht in Leiden.

Pianist Rein de Graaff, hardbopper in hard en nieren, haalt al sinds de vroege jaren tachtig Amerikaanse muzikanten naar Europa voor korte toers. Hoewel het even duurde voordat de groep op gang kwam in de wat kille tuinzaal op zondagmiddag, werd het al snel een avontuurlijk optreden.

Eric Ineke speelt al 37 jaar samen met Rein de Graaff en zij vormen de stevige basis van het trio. En hoewel hij de 60 al is gepasseerd speelt Eric Ineke nog steeds als de beste.

Marius Beets maakte het trio compleet op contrabas, een instrument waar hij uitstekend de weg op weet. Goede solo's ook.

Maar ster van de middag was natuurlijk Sonny Fortune op saxofoon. En ondanks zijn leeftijd speelde hij geweldig. Veel improvisatie en een geweldige techniek. Soms leek het wel of hij twee tonen tegelijkertijd uit zijn sax haalde.

Behalve saxofoon speelde Sonny ook twee nummers op dwarsfluit, waaronder het als ballad uitgevoerde nummer Invitation. Heel bijzonder. Verder werden er veel bekende nummers gespeeld zoals Footprint, Hackensack en In a Sentimental Mood. Goed concert, fantastische muzikanten, alleen wat weinig (geen?) eigen nummers van Sonny Fortune.

Sonny Fortune blijft nog even in Nederland en speelt onder andere op 5 maart in het Bimhuis met als gast Benjamin Herman, op 7 maart in Vredenburg Leeuwenbergh Utrecht met Marco Kegel en Joris Roelofs op saxen en op 8 maart in Veendam met trompettist John Marshall.

Even tijd voor een flashback. In november 2007 zagen we het Rein de Graaff Trio in De Burcht met saxofonist Frank Morgan. Toen nog een living legend, maar een maand of twee later helaas overleden. Zonder de inspanningen van Rein de Graaf hadden we hem nooit gezien.

LINKS:
Sonny Fortune
Burcht Jazz

Woestijngras zoekt oase

Het Spinifex Orchestra is een bijzonder gezelschap muzikanten, zaterdagavond stonden ze met z'n negenen op het podium van De Burcht in Leiden. Spinifex is een Australisch woestijngras dat er op een afstandje wollig uitziet, maar van dichtbij scherp en puntig is. Wollig was het orkest allerminst, scherp en puntig zeker wel.

Vijf blazers worden bijgestaan door een stevige ritmesectie daarachter. Ned McGowan (links) is fluitist en een van de drie initiators van de groep, samen met Tobias Klein (rechts), die behoorlijk en erg goed te keer ging op saxofoon en klarinetten.

Jasper Blom (midden) deed het ook schitterend op sax en klarinet, trompettist Gijs Levelt (rechts), de derde initiator en woordvoerder van de groep knalde en fluisterde op zijn trompet. Axel Schappert op trombone completeerde de blazerssectie.
Opvallend was de aanwezigheid van Raphael Vanoli (links) op elektriche gitaar, die zo uit een rockband leek te zijn weggelopen.

Bassist Sean Fasciani zat visueel onopvallend, maar muzikaal onmisbaar achter de blazers. Samen met Uli Genenger (onder rechts, we zagen hem vorige maand nog op ditzelfde podium met de Ploctones) op drums vormde hij de solide basis van de band, aangevuld met Raphael Vanoli (onder links) en Theo van Tol op accordeon.
Gijs Levelt en Theo van Tol zagen we hier al eerder, toen als deel van STriCat, een heel andere band.

De muziek van Spinifex is geen alledaagse jazz, er zitten elementen van allerlei niet-westerse, Balkan, maar ook hardrock en modern klassieke muziek in. Zeer verrassend, maar af en toe ook wel vermoeiend. Bijna alle nummers zijn eigen composities van de muzikanten zelf, soms ingetogen soms knallend, maar altijd alle kanten opgaand.
De composties zijn complex en werden virtuoos gespeeld door negen uitstekende muzikanten, maar na afloop waren we bekaf van het luisteren. In een woestijn ben je blij als je een oase tegenkomt en die ontbrak hier. Desalniettemin een uitstekend optreden.

LINKS:
Spinifex Orchestra
Hot House

Punklegende Buzzcocks maken faam waar

De Buzzcocks waren eind jaren 70 op hun hoogtepunt, een stel geweldige singles (verzameld op Singles Going Steady) en een uitstekende eerste elpee. Een combinatie van catchy popliedjes, punk gitaarspel en een hele strakke ritmesectie. Na nog twee elpees ging de band begin jaren 80 uit elkaar, de bandleden gingen soloprojecten doen, kwamen regelmatig weer eens bij elkaar, maar haalden nooit meer het niveau van hun begin jaren.
En dan opeens is er de Another Bites Tour, waarbij de eerste twee elpees (Another Music in a Different Kitchen en Love Bites) in hun geheel worden gespeeld, aangevuld met een aantal singles uit die tijd. Altijd gevaarlijk: oudere mannen die de hoogtepunten uit hun jeugd nog eens overdoen, zouden ze het nog wel kunnen? Maar omdat ik ze toen nooit heb gezien, en hun optreden een dag eerder in Paradiso op fabchannel werd uitgezonden en zeker niet tegenviel (ik zag alleen het deel met de singles), was dat toch reden om naar Het Paard te gaan.

En gelukkig maar, want het was een geweldig optreden! Van de oorspronkelijke Buzzcocks waren alleen Pete Shelley (zang, gitaar en componist van de meeste nummers) en gitarist Steve Diggle nog van de partij, drummer en bassist waren vervangen door jongere muzikanten. In rap tempo werden de eerste twee elpees gespeeld, bijna net zo strak als op de platen van 30 jaar geleden.

En hoewel ik de muziek van de Buzzcocks al lang niet meer had gedraaid, alleen Another Music afgelopen weekend even, (her)kende ik gewoon alle nummers nog. Perfecte popsongs dus. Als Pete Shelley 10 jaar eerder of later zou zijn geboren had hij waarschijnlijk dezelfde nummers geschreven, maar dan als singer-songwriter op akoestische gitaar of in een Grungeband. Top pop songs dus.

Alle nummers werden in elpee volgorde gespeeld en zo zat het concert er na ruim een uur op. De toegift bestond uit de singles en dat zijn toch wel de beste nummers van de Buzzcocks. Orgasm addict, Ever Fallen in Love?, Oh Shit! en Noise Annoys kwamen weer helemaal tot hun recht en Steve Diggle's Harmony in my Head, was een waardige afsluiter en meezinger. Wat ik alleen nog miste waren de nummers Everybody´s Happy Nowadays (te hoge zang?) en Boredom en Breakdown van de allereerste ep Spiral Scratch. Boredom en Love Battery waren tenslotte de eerste nummers die ik van de Buzzcocks hoorde op The Roxy London WC2 (jan/apr 77) elpee.
Maar afgezien daarvan was het een geweldig concert, de band goed, het publiek goed en een optreden de oude Buzzcocks waardig!

Omdat het concert zelf net iets meer dan anderhalf uur duurde was er ook nog een voorprogramma, een lokale band in punk stijl. In Den Haag was dat Sidekickbob met een kruising tussen (deels Nederlandstalige) punk en polderrock. Werd door het publiek, in afwachting van de Buzzcocks goed ontvangen.

LINKS:
Buzzcocks
Buzzcocks op Fabchanell
Paard
Sidekickbob