Vanilla Fudge komt langzaam op gang

Vanilla Fudge is een legendarische Amerikaanse band die bestond van 1966 tot 1970, in die tijd vijf geweldige lp's maakten met de onsterfelijke versie van You Keep Me Hanging On als hoogtepunt, top 10 in Amerika, bescheiden hitje hier in Nederland. En vanavond staan ze zomaar ineens in De Boerderij in Zoetermeer.
Allemaal 65+ inmiddels en zonder bassist Tim Bogert die gestopt is met toeren, maar een waardige vervanging heeft in Pete Bremy. Maar zanger/organist Mark Stein, drummer/zanger Carmine Appice en gitarist/zanger Vince Martell doen het nog steeds. Nooit eerder live gezien, dus het is hoog tijd.
Ze waren natuurlijk de grondleggers van de hard rock/heavy metal, zonder Vanilla Fudge zouden bands als Deep Purple en Led Zeppelin niet bestaan hebben, maar het opvallendste was dat ze vooral uitmunten met eigen versies van andermans nummers, pas veel later gingen ze eigen nummers schrijven. En ze speelden gewoon nummers die 5 tot 10 minuten duurden, ongehoord in die tijd. Tot zover de geschiedenis, ik lijk Leo Blokhuis wel. Hoe was het concert dan???

Het is het eerste optreden van hun Europese tournee en dan slaat de jetlag wel eens toe. Ze spelen bijna de hele eerste lp integraal in volgorde, mooi, maar overtuigend is het nog niet direct. De plaat was beter zeg je dan.
Dan komen ze eindelijk op gang met latere nummers als Some Velvet Morning (Lee Hazlewood), Season of The Witch (Donovan) en Shotgun (Junior Walker) met een ouderwets lange én boeiende drumsolo van Carmine Appice. Tenslotte nog een prachtige Dazed & Confused van Led Zeppelin (voorprogramma van Vanilla Fudge eind jaren 60 in Amerika!) en als toegift natuurlijk het nog ontbrekende nummer van de eerste lp: You Keep Me Hanging On! Boeiend concert, kwam langzaam op stoom, maar had het voor geen goud willen missen!

Op de terugweg nog even langs Estaminet Schommelen waar Tim Eijmaal (Sven Hammond Soul) en Lucas Meijers lekker aan het jammen zijn. Van raggae tot blues, alles komt voorbij. Leuke afsluiting van deze avond.

LINKS:
Vanilla Fudge
De Boerderij
Tim Eijmaal
Lucas Meijers

Christian Scott wint Edison en speelt overtuigend in De Boerderij

Christian Scott is een jonge trompettist uit Amerika die op dit moment ruim een maand lang door Europa trekt. Tussen twee concerten in Kroatië door speelde hij vandaag in De Boerderij in Zoetermeer. Wij kenden hem niet, maar hij schijnt al behoorlijk naam gemaakt te hebben en wat wij via internet hoorden klonk veelbelovend. En als je dan twee vrijkaartjes wint dankzij de nieuwsbrief van Jazzenzo dan nemen we die kans te baat.

En daar hebben we geen spijt van gekregen, het was een schitterend concert met Lawrence Fields op toetsen, Chris Funn op bas, Matthew Stevens op gitaar en Eric op drums. Het zijn allemaal geschoolde muzikanten en dat was te horen ook, hoewel de eerste set wat stroef verliep, de ontspanning ontbrak nog een beetje.
Maar tijdens de tweede set ging het helemaal los en het dak er dus af. Ze hadden er nu echt zin in en Christian Scott, die tijdens de eerste set alleen maar de band voorstelde (maar dat waren dan wel weer hele verhalen) werd tijdens de tweede set iets spraakzamer en vertelde uitgebreid over zijn nieuwe trompetten die door Miel Adams uit Ittervoort gebouwd zijn als prototypes voor de echte Christian Scott Trompet. Miel was er natuurlijk ook bij deze avond.

Christian Scott heeft blijkbaar iets met Nederland, want ook zijn 'Dutch mother' zat in de zaal en werd uitgebreid gefeteerd. Tijdens de eerste set was er ook nog een gastoptreden van een andere trompettist, Randall, we kennen hem niet maar het klonk goed, zowel de solo's als de duetten. Halverwege de tweede set liep Christian even van het podium om iets op te halen, bleek dat hij vanmiddag een Edison had gekregen in de categorie Jazz buitenland! En hoewel hij ook al een Grammy op zak heeft was hij hier heel trots op.
Het was duidelijk dat we hier zaten te kijken naar een stel jonge muzikanten in het nextbob/fusion genre die technisch perfect zijn en met meer ervaring alleen maar kunnen groeien. Grammies en Edisons zijn er natuurlijk voor en door de (jazz)liefhebbers, maar over een paar jaar worden het echt grote jongens waarvoor De Boerderij dan te klein is, maar waar ze wel altijd kunnen blijven zeggen: 'Christian Scott played here!'
Om een vergelijking met de Nederlandse schilderkunst te maken: het is nu nog heel erg Karel Appel, mooi maar niet erg toegankelijk. En als dat dus meer Van Gogh of Mondriaan wordt is het echte wereldtop. Maar wereldtop is het nu eigenlijk ook al, hoewel niet iedereen dat al door heeft.

LINKS:
Christian Scott
Kristopher Funn
Matthew Stevens
De Boerderij
Jazzenzo

La Balancoire breekt door

We zagen La Balancoire voor het eerst op het jazzfestival in Zoetermeer waar ze in de pauze op lokatie Stadhuisplein, vlak voor een optreden van het Rosenberg Trio, brutaalweg gingen spelen voor het podium. Pure Gypsy Jazz toen nog, maar in nog geen twee jaar kan er veel veranderen. Vanavond presenteerden ze hun eerste cd: LB001 waar de Gypsy Jazz nog steeds aanwezig is, maar aangevuld is met een popsound, een eigen geluid.

Wieger Hoogendorp is de uitstekende gitarist en zanger van de band, die begonnen met nummers van hun nieuwe cd, afgewisseld met standards als Summertime. Het was goed om te horen dat ze zich ontwikkeld hebben van Rosenberg/Raisa/Basily klonen tot een band met een eigen geluid. Zonder hun roots te ontkennen natuurlijk.

Thomas van der Zwan speelt ritmegitaar en is de onmisbare ondersteuning voor Wieger's solospel. Tijdens de tweede helft van de eerste set traden er diverse gastmuzikanten voor het voetlicht, waarmee jazz klassiekers (geweldig) werden gespeeld als Nignt in Tunesia en Caravan.

Om de band compleet te maken is er Martin Broeders op contrabas en is eveneens onmisbaar voor beide gitaristen. Perfecte samenwerking en het swingt de pan uit. Indrukwekkend was de versie van John Coltrane's Mr. PC met drummer en blazers.
Een overtuigende eerste set met klassiekers maar ook een geheel eigen inbreng. Geschikt voor elk muziekfestival de komende zomer.

Na de pauze hadden ze Stochelo Rosenberg weten te strikken om als gast mee te spelen. Die doet dat natuurlijk niet zomaar met iedereen, dus hij ziet wel kwaliteiten in La Balancoire. Maar duidelijk werd wel dat Stochelo nog een maatje groter is. Niettemin een goed samenspel.

Tenslotte kwamen alle muzikanten van de avond weer bij elkaar om samen When the Saints te spelen. Een vrolijke toegift bij een boeiende avond in een bijna uitverkochte Boerderij in Zoetermeer. Vorig jaar vergeleken we ze nog met Scrappy Hamilton, nu met al die extra muzikanten (en vooral blazers) kwam dat nog meer over.

LINKS:
La Balancoire
Geweldige videoclip van het nummer Jim Bean
Stochelo Rosenberg
Scrappy Hamilton
De Boerderij

Ivar & Reboot Your Soul in De Boerderij

Rob van de Wouw speelt trompet in diverse combinaties, zoals het Rotterdam Jazz Orchestra en het B&W Quartet, maar ook in de groep Reboot Your Soul. Rob hoort tot de nieuwe generatie jazz trompettisten die elektrisch zijn gegaan en een mengeling van hedendaagse R&B, Nu-classic soul en Hip Hop gecombineerd met Jazz spelen.

Reboot Your Soul (door omstandigheden met Johan Hendriks op toetsen in plaats van Wiboud Burkens) speelden voor de pauze een swingende set, misschien iets te hard en schel voor de toch niet al te grote zaal, maar blij verrast waren we zeker.

De jonge Jasper van Damme was gast op altsaxofoon en speelde goed. Het ontbrak nog wat aan avontuur, maar dat is een kwestie van volhouden. Vooral de duetten met Rob konden inventiever.

Gitarist Marc Bien was geweldig op dreef, zonder zich te veel op de voorgrond te dringen. Weinig solo's, maar altijd werkend aan een mooi geheel.

En dan de ritmesectie, die was ijzersterk. Manuel Hugas op bas was één van de twee drijvende motoren achter de band.

En drummer Cyril Directie, die we al eerder zagen op IJazz en Zoetermeer Culinair (om maar 2 uitersten te noemen) is echt één van de meest veelzijdige drummers van Nederland.

Ook singer-songwriter Ivar zong nog twee nummers mee met Reboot Your Soul, als opwarmer voor zijn deel aan het programma na de pauze.

Na de pauze speelde en zong Ivar met de band van Rob van de Wouw een mooie set van vooral eigen soulnummers. Wij zijn geen echte soul liefhebbers, maar Ivar is een belofte in dit genre. Ook Rob en Jasper speelden op enkele nummers mee.
In het kader van Jazz Impuls is deze combinatie de komende tijd overal in het land te zien. Advies: ga kijken en luisteren. Ze zijn er nog niet, maar ze komen eraan.

LINKS:
Rob van de Wouw
Jazzimpuls
De Boerderij