Etalagepop bij opening vernieuwde V&D

Een band in de etalage zetten komt regelmatig voor, maar zelden zó letterlijk als vandaag bij V&D in Leiden. Daar is dan ook een reden voor, want na twee jaar verbouwen is vandaag de officiële opening van de winkel en om dat te vieren is er 24 uur lang Etalagepop, (live) muziek vanuit de etalage aan de Aalmarkt. Begint gelijk goed met een optreden van Go Back to The Zoo. Dat is altijd genieten!

Daarna volgen optredens van diverse (Leidse) singer-songwriters, om te beginnen Johnny Bruce Muller. Het blijft wel een beetje een vreemd gezicht, een muzikant achter glas.

Want het publiek hoort de muziek wel, maar de muzikant, zoals hier Rémon Beeftink, hoort het publiek dus bijna niet.

En zo gaat het nog even door, maar na het optreden van Anoek van Veldhuizen is het weer tijd om aan het werk te gaan. Er is nog van alles te beleven op deze Etalagepop die doorgaat tot vrijdagmiddag 12.00 uur met optredens, dj's, silentdisco, poppentheater en zumba.
Een eerste indruk van de vernieuwde V&D in Leiden? Klik hier.

Vanavond ook nog even naar de Q-Bus waar onverwacht Bâton Bleu het voorprogramma verzorgt. Een boeiend half uurtje Neo Blues met Maria Laurent en Gautier Degand, mooie folklore uit Frankrijk. Hebben veel spannende verhalen te vertellen.

Hoofdact Ryan McGarvey maakte vorig jaar nog behoorlijk indruk hier, maar deze bezetting klinkt wat mat. Prima gitaarspel van Ryan in de traditie van Rory Gallagher en Ten Years After, maar de band als geheel klinkt weinig geïnspireerd. Het speelplezier lijkt vandaag enigzins te ontbreken. Maar de echte fans weten er toch nog een toegift uit te slepen, dat dan weer wel.

LINKS:
Go Back to The Zoo
Johnny Bruce Muller
Rémon Beeftink
Bâton Bleu
Ryan McGarvey
Q-Bus

Kerstmarkt Leiden van start met elke dag live muziek

Vandaag opent de Kerstmarkt in Leiden, drijvend op de Nieuwe Rijn en niet meer op de Beestenmarkt. En dat blijkt een schot in de roos, want het is er op deze eerste dag al overvol. En iedere middag is er ook live muziek door een songer-songwriter met vandaag Rémon Beeftink solo, altijd goed! Leuk dat de muziek over de hele markt te horen is, overal hangen boxen, dus ook al zie je hem niet, je hoort hem wel.

Dan naar Paradiso in Amsterdam voor de Song van het Jaar 2013 van 3voor12. Met acht korte optredens door evenzoveel bands en een mooie line-up. Veel zin in, maar het begint al niet echt lekker. De Staat opent en dat is natuurlijk helemaal geweldig. Drie eigen nummers en één cover spelen alle bands, De Staat heeft voor het nummer Discotheek van De Speeldoos gekozen, leuk maar wel een beetje makkelijk. Toch zijn ze weer geweldig bezig, genieten van de muziek!

Maar de presentatie van 3voor12 schuurt wel een beetje, pas halverwege het optreden van De Staat zijn ze klaar voor de aankondiging en dat breekt de spanning toch wel een beetje.
Op het kleine zijpodium speelt vervolgens De Jeugd van Tegenwoordig een goed optreden en ze zetten de zaal op zijn kop, nou ja voor de helft, want de rest heeft het te druk met hun eigen dingen.

Het voordeel van het hoofdpodium is dat daar zo hard gespeeld wordt dat het geroezemoes wordt ondergesneeuwd en Go Back To The Zoo laat dus weer eens zien hoe goed ze zijn met drie nieuwe nummers en de cover Just Like Honey. Prima band, maar jammer dat ook dit optreden wordt onderbroken door een mislukte aankondiging en herhaling van een nummer. Komt behoorlijk amateuristisch over, 3voor12, dat zijn toch professionals? Of zijn het de bezuinigingen bij de publieke omroep?

Dan een potentieel prachtig optreden van Eefje de Visser met haar band. Maar een te groot deel van het publiek is niet geínterresseerd. Bij al haar vorige optredens (in Leiden) was het muisstil, zowel solo als met band. In de Leidse Schouwburg, in een wachthokje op het station, in Dranklokaal De WW en instore bij Velvet. Hier is het nauwelijks te volgen en dat is héél jammer, want Eefje maakt prachtige luistermuziek.
En hoewel er nog veel goede bands komen, toch maar vertrokken, morgen is er hopelijk een beter publiek in Paradiso. Bij de het Amsterdam BeatClub verjaardagsfeestje met 20 bands waaronder Arthur Brown! The God of Hell Fire.

LINKS:
Rémon Beeftink
De Staat
Jeugd van Tegenwoordig
Go Back to The Zoo
Eefje de Visser
Paradiso
3voor12

Bevrijdingsfeestival in Den Haag

Het is mooie dag vandaag voor de bevrijdingsfestivals, 14 in totaal zijn er, de dichtstbijzijnde is Den Haag. Het is misschien niet de meest gezellige locatie, maar de sfeer is er altijd goed. Ook vandaag, het is een feestival!
Na de officiële opening spelen als eerste So What & Friends: de Ghanese percussioniste Sharon, de Iraakse zanger, Nay-speler (soort fluit) en percussionist Sattar al Saadi en later nog de duitse gitarist Tobias. So What heeft veel fans in Den Haag en het was dan ook gelijk goed druk op het plein. De sfeer zit er al helemaal in.
Ze laten een aantal nieuwe nummers horen en die klinken weer uitstekend, misschien wel beter dan de nummers op Tiptoes. Ze spelen ook een medley van hun grootste successen én nummers van Sattar, heel bijzonder. Drie jaar geleden stonden ze ook op het Spuiplein en sindsdien zagen we ze vaker, maar het is altijd weer een feest.
Gelijk daarna nog een topact met Go Back to the Zoo, een van de acts die op meerdere Bevrijdingsfestivals speelt en hier de dag opent met een knallend optreden waar de bekende nummers als F**k You, Hey DJ en Electric niet ontbreken.
Dan is het tijd om even wat gas terug te nemen met de Nigeriaanse zangeres Nneka. Een mengeling van Soul, Afrikaanse muziek en een beetje hiphop, het is zomer op het plein.
Glennis Grace kan goed zingen, maar (hoe zeg je dat netjes) je moet er van houden. Als ze dan ook nog eens zonder live band blijkt te spelen wordt het tijd het festival terrein verder te verkennen.
Want er gebeurt nog veel meer hier, er zijn (bevrijdings)markten, er is een kindertuin en er gebeurt ook van alles (lezingen, poëzie, debat en muziek) in het Theater aan het Spui, het stadhuis en de bibliotheek. Maar het is vooralsnog veel te mooi weer om binnen te gaan zitten.
En er is buiten van alles te zien, zoals fraai uitgedoste steltlopers en een opblaasbare klimmuur.
Terug op het plein staat iedereen klaar voor de band Mala Vita, een Nederlandse band met roots in alle hoeken van Europa. Ze spelen een aanstekelijke Balkan punk, maar wel op hun eigen heftige manier. Het feest is nu echt helemaal los!
Ook een feest is het voor rapper Fresku (links), die helemaal uit zijn dak gaat vanwege het enthousiate en nog steeds massaal aanwezige publiek. Bijgestaan door een turntable-ist met als gast Per.Verz (rechts). Tot nu toe hebben we op het Spuiplein een mooi, afwisselend programma voorgeschoteld gekregen en dat gaat nog wel even zo door.
Want direct na Fresku is het de beurt aan Def P & Beatbusters, de laatsten bekend van hun hit Bubbelbad, zo'n tien jaar geleden, de eerste natuurlijk van de Osdorp Posse. Ska meets hiphop omschrijft het beste de muziek van deze combinatie. En heerlijk die blazerssectie.
Tegen de tijd dat Bobby Kimball (de voormalige leadzanger van TOTO) het podium opkomt is de gemiddelde leeftijd op het plein drastisch omhoog gegaan, de eerste rollators zijn zelfs gesignaleerd. Vanuit het hele land zijn oude TOTO-fans naar Den Haag gekomen voor dit optreden. Samen met een negenkoppige Nederlandse band maakt hij er een feest van, vooral voor de TOTO-fans.
Inmiddels staat in de foyer van het Theater aan het Spui So What weer te spelen en het knalt opnieuw helemaal. Het is overvol (met niet TOTO-fans) en het is helemaal feest. Nu spelen ze toch vooral nummers van hun cd Tiptoes.
Er is wat verwarring over of dit nu ook een optreden met friends moest worden (op de flyer staat van wel, in de festival krant staat het niet), maar So What denkt 'so what' en nemen een break.
Waarin eerst Bart en Sue een akoestisch nummer spelen en vervolgens Pitch Blond, met dezelfde zangeres Sue, nog een aantal nummers speelt. Pitch Blond was de officiële reserve band van het festival, je weet maar nooit of er iets misgaat met al die artiesten die op meerdere Bevrijdingsfestivals spelen, maar hoefden niet in actie te komen, gelukkig zijn het goede vrienden van So What en konden ze zich hier toch nog even laten zien. Smaakt naar meer.
Daarna gaat So What weer verder en halverwege deze set komt Joost (van Pitch Blond) op percussie meedoen. Een heerlijk vriendenfeestje, de foyer geniet volop mee. Ze komen dan ook niet onder een toegift uit, de enige op het hele festival, dat bijzonder strak is georganiseerd.
Daardoor wel het slotoptreden buiten gemist van Waylon, alleen het laatste nummer gehoord, maar ja je kunt niet overal tegelijk zijn. En om klokslag negen uur is het Bevrijdingsfestival 2011 afgelopen en gaat iedereen voldaan huiswaarts, het was één groot feest, met voor elk wat wils, maar wel van een hoog niveau!
Terug naar Leiden waar Bree van de Zuidwind in De Twee Spieghels voor een mooie dagsluiting zorgt. Zagen haar onlangs nog in Hunky Dory samen met Geoff als Salt Licked. Nu speelt en zingt ze alleen, mooie, fragile liedjes, voornamelijk eigen werk, maar ook een aantal covers. Het is een betoverend optreden en het is bijna muisstil in De Twee Spieghels!

LINKS:
So What
Go Back to The Zoo
Nneka
Glennis Grace
Mala Vita
Fresku
Per.Verz
Def P
Beatbusters
Bobby Kimball
Waylon
Pitch Blonde
Bevrijdingsfestivals
Bree van de Zuidwind
De Twee Spieghels

Waterpop als altijd weer top

Waterpop in Wateringen is zo'n lokaal festival dat al jaren meegaat en waar de bezoekersaantallen groter zijn dan het aantal inwoners. Daar zijn er tientallen van in Nederland, maar wat Waterpop bijzonder maakt is de programmering die van een bovengemiddeld en afwisselend niveau is.

De opening is er altijd een voor de kinderen met leuke liedjes van Dirk Scheele & Band. Het volume is aangepast en het is echt struikelen over de kinderwagens. Verderop is er een kinderhoek waar de hele middag oud Hollandse kinderspelen worden geörganiseerd, aan alles is gedacht.

De eerste echte band is The Upstairs, winnaar van Waterproof, dit optreden is de prijs. Hoewel het nog vroeg is en het terrein nog lang niet vol is het voor de band zelf het grootste publiek dat ze ooit hadden. Maar dat is geen probleem, deze stevige rockers uit Den Haag kunnen daarmee omgaan. En het publiek is enthousiast en terecht want ze zijn gewoon heel goed. Prima festivalband!

Van een heel ander kaliber is Blaudzun, een singer-songwriter die een hele band heeft meegenomen, waarvan een aantal verschillende instrumenten bespelen. Akoustische en elektrische gitaren, bas, drums, toetsen, percussie, viool, cello, mandoline, trompet, accordeon geven elk nummer een eigen sfeer.

Blaudzun's repertoire is wat melancholisch en het is muzikaal een beetje theatraal, maar o zo mooi. Veel mensen gingen er bij in het gras zitten om er eens goed naar te luisteren. Genieten!

Traditioneel op Waterpop zijn ook de mobiele theateracts zoals deze Samuraistrijders....

....en deze aliens van straattheatergroep Close-Act.

Heel wat anders was het duo Dÿse dat met slechts gitaar en drums en enorme herrie van maakt. Interessant, maar na een tijdje mis je wat afwisseling.

Pas stonden ze nog op Werfpop in Leiden en waren toen de verrassing van de dag, vandaag bewees Go Back to The Zoo dat ze altijd zo goed zijn, misschien zelfs wel beter. Hun eerste cd Benny Blisto is gisteren uitgekomen, dus logisch dat ze daar veel van spelen. Het festivalterrein is nu goed vol, het is duidelijk een publiekstrekker.

Minder overtuigend is de Engelse band Pure Reason Revolution, zo te zien veel problemen met het geluid. Daardoor komt de prog-rock van dit kwartet niet tot zijn recht.

Als je dan even wegloopt om wat te drinken te gaan halen blijken ze er bij terugkomst een kwartier eerder dan gepland al mee te zijn gestopt, het waarom even gemist. Dat betekent wel dat de volgende band versneld het podium op moet en dat er tien minuten lang geen muziek te horen is, de enige pauze van deze dag.

Geen probleem voor de Bluegrass Boogiemen (we mogen 5 minuten langer spelen, dat is bij ons toch al gauw 4 nummers, de toon is gezet). Authentieke bluegrass spelen ze en doen dat met verve, zowel klassiekers als bewerkte popsongs (I'm on fire) als eigen nummers. Het is warm op het podium en ze zouden wel een biertje lusten, als even later iemand vanuit het publiek met bier komt aanzetten stoppen ze midden in een nummer, nemen allemaal een slok bier en gaan dan weer gewoon door waar ze gebleven zijn. Wist niet dat er in Nederland zulke goede bluegrass werd gespeeld.

Het optreden van Irieginal Abraham blijkt een raggae-college te zijn, nooit geweten dat er zoveel verschillende raggae bestond. Dat doet er ook niet toe, het was een prima optreden, dito muzikanten en veel speelplezier.

Op het laatste moment hadden de Cassette Kids afgezegd en zie dan maar eens een goede vervanger te vinden. Dat was toch gelukt met de Litouws/Engelse band Joana & The Wolf, heel wat anders maar helemaal goed. Beetje Gothic sfeer zonder dat dat in de muziek privaleerde. Beetje Siouxsie, vleugje Toyah en dat dan weer ergens tussen Kate Bush en Björk in.

Geen gemakkelijke kost dus en dat was aan het enthousiasme van het publiek wel een beetje te merken. Geheel ten onrechte want Joana & The Wolf was de grote verrassing van Waterpop, ook als was het een last minute boeking.

The Deaf stond 2 jaar geleden op PleinOpen en het oordeel was toen: veel geschreeuw en weinig wol. Weinig bijgeleerd in de tussentijd, met uitzondering van een paar rustiger nummers die opeens wel lekker klonken. Vergeet dat schreeuwen, ga vooral zingen.

Over Peter Pan Speedrock valt weinig meer te zeggen. Al jaren een fenomeen, doet het altijd goed en gaat er volop tegenaan. Eindelijk eens een keer live gezien, dat moest er toch eindelijk eens van komen.Het publiek deinde heftig, het bier vloog rijkelijk, dus dan weet je dat het goed zit.

Saint Jude werd voorgesteld als een kruising tussen The Faces en Janis Joplin, The Rolling Stones met een zangeres in plaats van Mick Jagger dus dat zou wat worden. Zangeres Lynne Jackaman is inderdaad heel goed, de band is uiterst professioneel en ze spelen een soort seventies southern blues. Maar wat ontbreekt is de diepgang, de emotie, die bijvoorbeeld Joplin en The Faces wel hadden. Aardig optreden, maar zonder de passie die het tot grote hoogten verhief.
Toch was Waterpop weer een groot succes omdat de sfeer altijd geweldig goed is, het is eigenlijk een hedendaagse versie van de dorpskermis, waar heel het dorp elkaar tegenkomt met in plaats van kermisattracties goede muziek. Op dat vlak waren er verrassingen in de vorm van The Upstairs, Blaudzun, The Bluegrass Boogiemen en Joana & The Wolf. Reden genoeg om volgend jaar weer terug te komen.

LINKS:
Waterpop
Dirk Scheele & Band
The Upstairs
Blaudzun
Dÿse
Go Back to The Zoo
Pure Reason Revolution
Bluegrass Boogiemen
Irieginal Abraham
Joana & The Wolf
The Deaf
Peter Pan Speedrock
Saint Jude

Werfpop met weer- en muzikale-extremen

Werfpop in de Leidse Hout heeft iets met water, twee jaar geleden was het droog maar het veld was een moeras, vorig jaar begon het met regen en klaarde het later op en dit jaar was het aanvankelijk veel te heet en het eindigde dan ook met een flink onweer.
Maar de sfeer was goed en de muziek, laten we zeggen afwisselend. Het begon met Ethereal, winnaar van de publieksprijs tijdens de voorronden van Werfpop. Prima melodische metal en het publiek was gelijk wakker.

Het publiek had overigens wel de schaduw opgezocht aan de randen van het festivalterrein zodat The Hilton Halo, een nieuwe Leidse band een set met een soort lichtsymfonische rock, voor een 'leeg' veld speelde. Of het daardoor kwam of door de pakken die de heren droegen bij 35 graden op het podium of omdat een half uur echt te kort is om helemaal op gang te komen, geen idee. Maar het optreden kon niet echt overtuigen, hoewel het hier een stel goede muzikanten betreft, daar lag het niet aan.

Inmiddels werd het steeds drukker (uiteindelijk 20.000 bezoekers volgens de organisatie) en werden plekjes in de schaduw schaars. Gelukkig is er dan nog altijd het bijprogramma in het muziekpaviljoen bij het Theehuis, vlak naast het festivalterrein. Meer bomen, minder publiek en een koel briesje over de vijver maakten het daar een stuk aangenamer. Daar speelde Pam MacBeth, de Amerikaanse (Nashville) country zangeres uit Sassenheim met haar band een prima set onvervalste country. Hé, wie zit daar achter de keyboards? Inderdaad, Frans Heemskerk, laatste tijd al vaker gezien in allerlei combinaties.

Terug op het festivalterrien speelde daar G.O.T.V., de winnaar van de juryprijs van de Werfpop voorrondes. Jonge Leidse band die (terecht) helemaal in de lift zit, met een eigen, orgineel geluid. Voor dit optreden hadden ze speciaal een blazerssectie ingezet, mooie toevoeging.

Daily Bread is een interessant trio uit Friesland dat garage dance speelt. Drums, bas en Philicorda/zang, een minimale bezetting met een maximaal effect. Wat een beetje ontbrak was de variatie, je wilt toch niet altijd jam op je boterham, maar soms toch ook gewoon kaas?

Het leuke aan Werfpop dat de programmering behoorlijk heftig is, maar dat er altijd plaats is voor een moment van schijnbare rust. Zoals het optreden van Shirma Rouse, soul, funk, jazz met vette grooves, een stevige blazerssectie en mooie zang. Zomerse muziek op een tropisch festival!

Tijd voor wat verkoeling bij het muziekpaviljoen bij het Theehuis waar Bas Paardekooper een set zompige bluesrock speelt. Veel interessanter dan de spierballenblues die we vorig jaar bij Zoetermeer Blues van hem zagen.

Leukste verrassing van dit festival was Go Back to The Zoo, veel van gehoord, maar nog nooit live gezien. En dat werd tijd want het is een regelrechte aanrader! Niet makkelijk in een hokje te plaatsen, een soort Britpop ondergesneeuwd onder Velvet Underground en Tsjechov. Binnenkort op Waterpop en Lowlands, ga ze zien.

Ondertussen wordt het tijd om wat te eten en na een korte inventarisatie komt Toko Mini (notabene bij mij om de hoek en pas 1x geweest) als favoriet uit de bus. Overheerlijke sate met ondertussen prima muziek van JZZZZZP. Jumpjazz van de bovenste plank. De drummer was er niet bij, maar dat maakte het optreden er niet minder om.

Geen tegenvaller, want als je ergens niets van verwacht en het blijkt ook zo te zijn is het alleen maar een bevestiging, was Aux Raux de Luxe. Al eens eerder gezien als duo, maar nu met Malle Pietje en de Bimbo's was het niet veel beter. Goedkoop effectbejag, geen muzikale inhoud. Laat je broek maar zakken!

En dan wordt het tijd voor de echte hardcore: Pestilence. Death Metal band van 1986 tot 1994 en heropgericht in 2008 en weer helemaal back to life. Prima in zijn soort, maar je moet er wel van houden....

.... dus terug naar de muziektent voor de Little Boogie Boy Blues Band, ontspannen blues, zoals alle optredens in het muziekpaviljoen. Lekker genieten, hoewel de eerste donkere wolken zich boven Leiden verzamelen.

Grote publiekstrekker is natuurlijk Moke, vorig jaar speelden ze nog op het dak van het station in Leiden, nu een uur lang op Werfpop. Groot succes en terecht, maar de lucht werd steeds donkerder en het voorspelde onweer leek op komst.

Via het muziekpaviljoen met nog een klein stukje van het Rob Baars Collective was het nu echt tijd om naar huis te gaan. De Jeugd van Tegenwoordig, The Subs en de Chris Koenen Band daardoor gemist, maar even over negenen brak het noodweer los boven Leiden.
Maar om het toch positief af te sluiten: Werfpop is een geweldig gezellig festival met een breed muzikaal scala en er zijn altijd verrassende bands.

LINKS:
Ethereal
The Hilton Halo
Pam MacBeth
G.O.T.V.
Daily Bread
Shirma Rouse
Bas Paardekooper
Go Back to The Zoo
JZZZZZP
Aux Raux de Luxe
Pestilence
Little Boogie Boy Blues Band
Moke
Werfpop
Leidse Hout