Jazz' in de Gracht als vanouds

Het was een beetje jammer dat Jazz´in de Gracht samenviel met The Hague Jazz zodat we de hele vrijdag misten en alleen het begin van de zaterdag mee konden maken. Maar het begon gelijk goed met Blood, Sweat & Kiers
dat lekker op dreef was.

Buiten het programma, gewoon bij de voordeur stonden deze muzikanten (van een Muziekschool) te spelen.

Een oude bekende was de Hot Club de Frank al lang niet meer gezien en een goed weerzien. Zijn duidelijk breder geworden dan alleen puur Hot Club repertoire. Leuk dus.

Op een andere boot troffen we het Koos van der Hout trio aan met zonnige traditionele jazz.

Intussen neergestreken op een terrasje waar we uitzicht hadden op het Crescent Double Quartet, het afstudeerproject van Aart van Bergen (hij studeert maandag a.s. af). Een samensmelting van een jazz kwartet en een strijk kwartet met veel eigen composities. Interessant project dat helaas wat last had van het geluid van een andere boot die duidelijk harder speelde.

Iets heel anders waren de Taiko Kids uit Leiden. Zagen ze daar al eens eerder, ook op een boot in de gracht!

Maar het was alweer tijd om naar The Hague Jazz te gaan maar op weg daar naar toe zagen we nog even het Bob Rigter kwartet, met, hoe kan het ook anders bop.
We hebben helaas maar weinig gezien van Jazz´in de Gracht, maar het was er als vanouds, gezellig dus met zomerse jazz.

LINKS:
Jazz´in de Gracht
Blood, Sweat & Kiers
Hot Club de Frank
Koos van der Hout
Crescent Double Quartet
Taiko Kids
Bob Rigter

The Hague Jazz weer helemaal top

Vorig jaar was Kyteman het absolute, maar verwachtte, hoogtepunt van The Hague Jazz, dit jaar was dat Michael Varekamps New Heritage Band met de Obama Suite. Een meesterwerk bestaande uit muziek en film, een onvergetelijk optreden en totaal onverwacht! Verderop in dit verslag meer hierover, want voor het zover was zagen nog veel meer.

De eerste dag van de vijfde editie van The Hague Jazz had een overvloed aan muzikanten binnengehaald, te veel om allemaal te zien. Je kunt dan kiezen voor twee strategien: een paar optredens helemaal zien of veel optredens sampelen. Wij gingen voor de tweede keus, veel van deze artiesten kunnen we nog wel eens vaker ergens langer zien, nu even kijken of het de moeite waard was.

Het begon met een optreden van Sanna van Vliet met Marius Beets op bas, Eric Ineke op drums, Ferdinand Povel op tenorsax en speciale gast Joe Cohn op gitaar. Ons niet onbekend, een lekkere binnenkomer en de gitarist was een leuke aanvulling.

Op weg naar het volgende optreden kwamen we het Bas van Lier Trio tegen met een, improviserende, scattende Michael Varekamp. Hij leek zich even te ontspannen, want er stonden nog spannende dingen te gebeuren.

Het Bas van Lier Trio speelde daarna als trio nog even verder. Met Erik Kooger op drums, Vincent Kuiper op bas en Bas van Lier achter de toetsen.

Maar wij waren eigenlijk op weg naar het Joris Teepe sextet, een Haagse muzikant die al 20 jaar in New York woont en werkt. Goede band met uitstekende muzikanten en een hoog improvisatie gehalte. Met Alex 'Pope' Norris op trompet, Scott Robinson op sax, fluit en klarinet, Stafford Hunter op trombone, Bruce Arnold op gitaar en laptop, Jon Davis op piano, Rudy Royston op drums en Joris Teepe op bass.

Aardigheidje: tijdens iedere solo (en er waren er heel veel), werdt een groot karton met de naam van de muzikant opgehouden. Werkt veel beter dan het roepen van de naam tijdens het applaus.

We hadden ze al eerder gezien toen we binnenkwamen, maar we kwamen ze nog diverse keren op diverse plaatsen in het Congresgebouw tegen. Geen idee wie het zijn.

Natuurlijk waren er ook standaard publiekstrekkers zoals Candy Dulfer, Trijntje Oosterhuis, New Cool Collective en zoals hier Wouter Hamel. Maar als je veel festivals afloopt kom je die heel vaak tegen en hier was nog zoveel ander moois te zien en te horen. Vast en zeker allemaal prima optredens, bij Wouter Hamel zat het in ieder geval wel snor.

In de kelders van het gebouw speelde Casey's Tenor Madness zich af met Cees Schrama op piano, Alexander Beets, Boris van der Lek en Hans Dulfer op tenorsaxen, Lodewijk Bouwens op vibrafoon, Eric Barkman op bas en Gijs Dijkhuizen op drums. Lekkere tenorbattle dus!

The Allstar Jazz Jam bestaat uit alleen maar muzikale legendes zoals Wayne Henderson (trombone), Tom Browne (trompet), Ronnie Laws (sax), Ndugu Chancler (drums, percussie) en Bobby Lyle (piano). Ze speelden een tribute to Miles Davis en deden dat heel goed. Mooie uitvoeringen van onder andere All Blues en So What gehoord.

Net te laat waren we voor het optreden van het Jazz Orchestra of the Concertgebouw met Benny Golson en Jimmy Heath. We vielen er tijdens het laatste nummer in Golson en Heath waren al uitgespeeld maar stonden duidelijk nog (na) te genieten. Fans van deze twee tenorgiganten klaagden wel dat ze een beetje weinig gespeeld hadden en het grootste deel aan het JOC hadden overgelaten. Maar ja, dat kun je verwachten, ze zijn ook geen 20 meer.

Bob Mintzer speelde met zijn kwartet een degelijk optreden zonder echte uitschieters. Prima muzikanten maar de vonk sloeg bij ons niet over.

Steve Turre is trombonist en schelpist (is daar een goed woord voor, iemand die op schelpen blaast?), wat een optreden van hem sowieso interessant maakt.

Hier Steve Turre blazend op 1 van zijn schelpen.

Tot zover amuseerden we ons uitstekend, de muziek was goed met een hoog jazzgehalte, relatief weinig funk, soul of wereldmuziek. Dat was er hier en daar wel, maar veel minder dan bijvoorbeeld op het NSJ. Maar nu begon het echte werk met een optreden van Wayne Shorter en zijn kwartet.

Wayne Shorter is natuurlijk een legende, vooral bekend van Art Blakey's Jazzmessengers, Miles Davis en Weather Report. Hier liet hij horen nog altijd tot de top te behoren.

Met een geweldige Danilo Perez op piano,

Brian Blade op drums en

John Patitucci op bas.
We wilden heel graag dit hele concert bijwonen, maar gingen na een half uurtje toch weg om even te kijken naar Michael Varekamp's nieuwe project, de Obama Suite. Als dat niks was konden we snel weer terug gaan naar Wayne Shorter, het beste optreden tot nu toe..

Maar dat is er dus niet van gekomen, de Obama Suite is een fantastisch werk en componist Michael Varekamp (trompet), Rolf Delfos (sax), Harry Emmery (bas), Erik Kooger (drums) en Job Geheniau (video art) maakten er iets onvergetelijks van. Het boeide van het begin tot het eind, het liet je niet los. Absoluut hoogtepunt van deze editie van The Hague Jazz. Zoals je vaker festivals herinnerd aan 1 artiest, zoals de The Hague Jazz 2009 met Kyteman bijvoorbeeld, zal dit ongetwijfeld de The Hague Jazz van de Obama Suite worden.
Dit stuk wordt niet vaak gespeeld, maar als je de kans krijgt het te zien is het een absolute must!

En dan gaat het gewone leven weer verder. Hé, daar heb je hun ook weer.

We zagen verder nog de Till Brönner band,

een stukje Meshell Ndegeocello, maar dat was hetzelfde als eergisteren en

tenslotte nog Ongerept, nog een project met Michael Varekamp waarin jazz, hiphop en gesproken woord worden gemengd. De verrassing van deze combinatie is er een beetje vanaf, maar het werkt nog steeds.

Maar wij waren nog steeds vol van de Obama Suite en hoewel het allemaal best goed was, was Ongerept het einde van onze eerste dag op The Hague Jazz, maar wat voor een dag! En morgen komt er nog meer.

LINKS:
Sanna van Vliet
Bas van Lier
Michael Varekamp
Erik Kooger
Joris Teepe
Wouter Hamel
Casey's Tenor Madness
Jazz Orchestra of the Concertgebouw
Benny Golson
Jimmy Heath
Bob Mintzer
Steve Turre
Danilo Perez
Brian Blade
John Patitucci
Rolf Delfos
Harry Emmery
Job Geheniau
Till Brönner
Meshell Ndegeocello
Ongerept

The Hague Jazz warmt Grote Markt op

The Hague Jazz Warming up is eigenlijk een driedubbele opwarmer: voor The Hague Jazz dat aanstaande vrijdag en zaterdag plaatsvind, voor The Hague Festivals dat nog de hele maand duurt met ParkPop als afsluiter en voor de Pop Hot Spot op de Grote Markt die ook de hele maand nog duurt.
De opwarmer vindt plaats op diverse plaatsen zoals De Fred, de Boulevard in Scheveningen, Theater aan 't Spui en op en rond de Grote Markt. Daar opende Sven Hammond Soul de avond met een swingend, funky optreden.De vaste kern bestaat uit Sven Figee op Hammond , Tim Eijmaal op gitaar, Glenn Gaddum op bas enJoost Kroon op drums. Een blazerssectie van min of meer vaste gasten schijnen Rik Mol (trompet), Tom Beek (sax) en Arjan Muusz (bariton sax) te zijn.

Op de nieuwste cd The Marmalade Sessions zingt Sherry Dyanne op 2 nummers mee, die had andere verplichtingen dus in haar plaats eindigde de set met Sandra St. Victor. Zaterdag in het Congresgebouw maar eens horen wat het verschil is, maar hier was niets mis mee!

Ondertussen werd het steeds drukker op de Grote Markt toen Meshell Ndegeocello begon te spelen. De singer/songwriter, bassiste en zangers speelde een indrukwekkende set met de energieke drummer Deantoni Parks, bassist Mark Kelly en gitarist Chris Bruce. Vrijdag schijnt er ook nog een toetsenist bij te zijn.

Maar dit kwartet deed het prima, ondanks de problemen met Meshells gitaarversterker. De muziek is nauwelijks in een hokje te plaatsen, maar het wordt neo/Soul genoemd. Met invloeden van funk, soul, hiphop, raggae, R_B, rock en jazz natuurlijk. Indrukwekkende fusion dus.

Ondertussen stond Toots Thielemans 100 meter verderop in Het Paard te spelen, maar hier vervolgde de Wicked Jazz Sounds Band de avond. De Markt was nu echt helemaal vol en terecht. Vanavond waren ze met z´n 10en en het swingde geweldig. Een geoliede machine die altijd weer verrast omdat je nooit weet wie en wat er nu weer op het podium staat. In alle programma´s is het altijd TBA.
Daarna waren er hier en daar nog wat binnenoptredens, maar de informatie hierover was wat onduidelijk en tegenstrijdig, maar ach, het was totzover al een geslaagde avond, dus dan maar lekker naar huis om daar op te warmen voor The Hague Jazz.

LINKS:
Sven Hammond Soul
Meshell Ndegeocello
Wicked Jazz Sounds Band
The Hague Jazz
Pop Hot Spot

Souk in Leiden Noord gezellig ondanks regen

De Souk in Leiden Noord is een combinatie van rommelmarkt, (kinder)workshops en muziekoptredens. Onder andere van het Duo Komitas met een hoog Balkangehalte.

Vervolgens was het het Wereldmuziekorkest dat aantrad op het podium in de Driftstraat. Muziek uit alle windstreken, helaas wel gehinderd door probleempjes met het geluid en door lichte regen. Maar het klonk best goed en het zag er geweldig uit met al die hoofddeksels.

De Braziliaanse percussiegroep Bumba uit Amsterdam deed eerst een workshop, toen een optreden op het podium bij het buurtcentrum De Kooi en tenslotte nog een spetterende finale op het podium in de Driftstraat. Gelukkig was het nu droog en genoot het publiek volop.

Dan was er nog de cover-rock-band Stormy Romance, die een degelijk optreden neerzette. De problemen met het geluid bleven aanhouden, dus het programma bleef wel steeds verder uitlopen.

En dat had gevolgen voor de laatste band The Thropics, die konden nog maar een half uurtje spelen en dat was jammer voor deze Kaap Verdiaanse band. Maar de sfeer was goed en gemoedelijk, een leuk buurtfeest dus.

Links:
Wereldmuziekorkest
Bumba
Leiden-Noord

Zinderende Zoetermeer Blues

Iedere eerste zaterdag van juni is er het Bluesfestival van Zoetermeer. Een lint van podia door het stadshart en de Dorpsstraat en nog enkele loslopende muzikanten. Zoals de West Coast Jazzband die in Spazio speelde. Traditionele Dixieland met een gweldige akoestiek.

Even verderop speelde de Diksie Street Jazzband ook, de naam zegt het al, Dixieland. Op het Plaatspodium zouden Toon, Tean & August spelen, maar die waren nog niet begonnen en die zagen we twee jaar geleden daar ook al (zie het allereerste verslag op Muziek gezien, wasnt ja, we bestaan 2 jaar!).

Op het Promenadepodium stond The Blue Clay te spelen met een mengeling van TexMex en Zydeco. Heel gezellig, leuke band en de zon scheen flink en de sfeer was uitstekend.

We komen al jaar op Zoetermeer Blues, maar nog nooit zagen we een band spelen op het Driekantpodium. Vandaag wel, Hot Tamales was bezig met Cayun muziek, klonk leuk, het was lunchtijd, dus neergestreken op het terras bij het podium. Nadat we de lunch besteld hadden en voordat ik een foto kon maken gingen ze pauzeren. Toen ze na de lunch nog geen aanstalten maakten weer verder te gaan gingen wij maar verder naar het Stadhuisplein, waar het ook pauze was....
Dan maar door naar de Dorpsstraat naar de 2 podia daar. Onderweg kwamen we nog Mr. Home tegen die klassieke bluesnummers speelde en zichzelf begeleide op gitaar.

Op het Schoolplein was het een drukte van belang bij Lefthand Freddy & The Aces en terecht, lekkere muziek met voornamelijk eigen repertoire.

Op het Hovesteinpodium speelde de Belgische band Howlin' Bill. Een degelijke groep met een heel authentiek geluid, helemaal niet verkeerd en ook hier was het behoorlijk druk.

Terug op het Schoolplein hoorden we Cuban Heels met lekker rauwe blues. Blues met een (rafel)randje dankzij de zanger Jan Hidding, een soort garageblues. Verfrissend en dat konden we ook wel gebruiken met dat mooie weer. Opvallend veel bands hadden een contrabassist een paar jaar geleden was dat bijna allemaal elektrisch. Omdat dat dichter bij de roots staat of omdat de toegang tot jazzfestivals vereenvoudigd?

Op het Stadhuisplein speelden intussen The Juke Joints bluesrock van het zuiverste water. Swing, rockabilly, rock 'n roll, bluesrock, chicagoblues en zydeco, deze Zeeuwse band beheerst het allemaal. Ondertussen was het etenstijd geworden, tijd om op een terras te gaan zitten.

Logistiek gezien een goede keuze, maar akoestisch gezien een ramp. Want alleen tussen het podium en de pa was het optreden goed te horen, daarbuiten verging het in de nagalm van alle beton en baksteen. Af en toe een bezoekje aan het podium kon geen kwaad. Bijvoorbeeld toen mondharmonicaspeler Sonnyboy opeens accordeon ging spelen in een Zydeconummer.

Of even later toen drummer en voorman Peter Kempe opeens de mandoline ter hand nam voor het nummer Going to my hometown van Rory Gallagher, een nummer waarvan je denkt dat niemand dat na Rory nog kan spelen, maar The Juke Joints deden het geweldig!

In de pauze eindelijk tijd om even wat te eten (prima asperges bij Queen of Hearts) en daarna verder met Flavium Na Cuby & The Blizzards en Livin' Blues 1 van de oudste bluesbands van Nederland. Had ze vroeger ook al eens gezien en ze zijn geen spat veranderd, maar wel een paar jaartjes ouder. En niets nieuws onder de zon.

Dan nog even naar het Plaatspodium (de rest van het stadshart stopt ermee nadat de winkels dicht zijn), maar hier speelden nog de Bluescollectors, lekker brede bluesinterpretatie maar het was mooi geweest, er wachtte nog een verjaardagsfeestje.
LINKS:
West Coast Jazzband
Diksie Street Jazzband
The Blue Clay
Mr. Home
Lefthand Freddy & The Aces
Howlin' Bill
Cuban Heels
The Juke Joints
Flavium
Bluescollectors
Zoetermeer Blues