Leidse hofjes laten van zich horen

In het kader van de Cum Laude Concerten (door jonge musici bijna van het conservatorium of net afgestudeerd) waren er vandaag de Hofjesconcerten in 10 Leidse hofjes. Het merendeel is klassiek, maar er warwn ook drie jazzconcerten.
In de Houttijnshof speelde het Morris Kliphuis Trio een aantal boeiende sets. Een 'kleine' band met Morris Kliphuis op hoorn, Tato de Moraes op gitaar en Remco Menting op snare drum & percussie. Speelden nummers van hun nieuwste cd (ep) en nummers van uiteenlopende muzikanten als Sonny Rollins, Duke Ellington en Michael Jackson. Ze speelden lekker klein, dat is de opzet van de groep, en dat paste uitstekend in dit kleine hofje. Drie bijzondere muzikanten, met een eigenzinnig repertoire, waar we in de komende jaren vast nog veel van gaan horen.

In de Jan Michielshof speelden saxofonist Maarten Hogenhuis en gitarist Reinier Baars. Twee prima muzikanten in een uitstekende combinatie met een afwisselend repertoire variërend van Thelonious Monk tot How Deep is The Ocean van Irving Berlin. Heerlijke muziek voor een zonnige tweede pinkstermiddag.

De eerste twee optredens waren van 1 tot 5, het laatste optreden begon om 5 uur. In de Jan de Laterehof, een studentenhuis, speelde WEIZZ!, winnaars van de Keep an Eye on Jazz Award 2009. Dat leverde ze een optreden op het IJazzfestival op dat door het slechte weer behoorlijk in het water viel. Niet muzikaal, wel wat publiek betreft.

Bijna een jaar later zijn ze alleen maar beter geworden, meer diepgang, meer ervaring. Het hofje is intussen afgeladen vol, niet alleen Leidse muziekliefhebbers, maar ook heel veel studenten. En die hebben het goed voor elkaar. Er schijnt een grote schoonmaak geweest te zijn, de bar draait op volle toeren en tijdens de eerste twee sets waren er meer dan 100 toeschouwers. Goed om eens te zien dat er ook integratie tussen Leienaars en studenten mogelijk is. Dat kan wel vaker.

LINKS:
Cum Laude Concerten
Morris Kliphuis Trio
Remco Menting
Maarten Hogenhuis
Reinier Baas
WEIZZ!
WEIZZ! op IJazz

Koude rillingen bij Polar Bear

In het voorprogramma van Polar Bear in Leiden speelde de Rotterdamse zesmans fusion band The New Earth Group een mix van alle mogelijke muziekstijlen. De band had eerder op de dag al een Guerrilla Gig bij het Van der Werfpark in Leiden gedaan, iets wat ze wel vaker doen. Hun optreden in LVC was prima met voornamelijk nummers van hun meest recente cd/2lp Eurafricarabia, hadden misschien wel iets meer ander materiaal willen horen, iets meer variatie, iets meer stijlwisselingen. TNEG is 1 van die jonge vernieuwende bands die de funny smells rond de jazz helemaal wegnemen met eigen materiaal, invloeden vanuit veel culturen/stijlen en jazz weer tot leven brengen.

Datzelfde geldt ook voor de Engelse band Polar Bear, verfrissend nieuwe jazz. Vorig jaar op IJazz (bestaat dat nog?) het staartje van hun optreden gezien, nu gelukkig een compleet concert, zo vaak zijn ook weer niet in Nederland. Grensverleggend is wel het minste wat je van Polar Bear kunt zeggen. Koude rillingen bij een combinatie van postjazz, pop, funk en freejazz.

Saxofonist Pete Wareham was er deze keer niet bij, in zijn plaats speelde Ingrid Laubrock, maar dat heeft ze vast vaker gedaan, het viel niet op dat ze inviel. De andere, vaste saxofonist was Mark Lockheart, samen speelden ze de sterren van de hemel.

Frontman van Polar Bear is de geweldige drummer Seb Rochford, onmisbaar is Leafcutter John op gitaar, elektronica en ballon (!). Maar 1 van de beste hoogtepunten was de bassolo van Tom Herbert die soleerde met zijn eigen bassamples. Onvergetelijke avond en goed dat het ook buiten het traditionele Leidse jazzcircuit plaatsvind.

LINKS:
Polar Bear
New Earth Group
Guerrilla Gig TNEG in Leiden
LVC
Hot House/Burcht Jazz

Fiction Plane als Giro door Leiden

Velvet Music organiseert af en toe zogenaamde In Store optredens, maar regelmatig zijn die dan in De Burcht, heeft vast iets met capaciteit te maken. Vandaag was het de Engelse band Fiction Plane die daar speelde. Aangekondigd als een akoestisch concert bleek het toch om een versterkt optreden te gaan. Iedereen blij dus!
Eergisteren kwam hun nieuwe cd Sparks uit en dit optreden was ter promotie daarvan. Het duurde nog geen 20 minuten, maar het was een energieke band, het cafe ging uit zijn dak, jammer dat het zo kort was.

LINKS:
Fiction Plane
Velvet Music
De Burcht

OMFO & Lovsky goed maar er mist iets

OMFO is een bont gezelschap muzikanten die muziek maken die gebaseerd is op volksmuziek uit Oekraine en Klein Azie, maar met duidelijke westerse invloeden richting pop en jazz. De vijfmansformatie rond German Popov (electronica, kurai en zang) speelde deze avond met Fay Lovsky als gast.

Een exotisch gezelschap met exotische instrumenten zoals de buzuki, de mondharp en allerlei percussie instrumenten. De basis voor alle nummers kwam uit een laptop wat Fay Lovsky haar alter ego noemde.

Fay Lovsky speelde zelf op veel nummers een elektriche, fretloze bas, maar daarnaast speelde ze ook vibrafoon, theremin en zong ze. Zoals een soort soort Balkanversie van het Geuzenlied Merck toch hoe Sterck. Het gezelschap speelde twee boeiende sets van 60 minuten, maar de hele tijd heb je het gevoel dat er iets mist, het moment dat het publiek het niet meer kan houden, de stoelen opzij schuift en massaal gaat dansen ligt binnen handbereik maar het gebeurt niet.

De tweede set opende met een kort overzicht van de geschiedenis van de Theremin. Het enige muziekinstrument dat je bespeelt door het níet aan te raken. Vooral veel gebruikt in SF/thriller/horror-films in de jaren 50 en 60, dus een SF-nummer was het vervolg.
Maar nog steeds mist er iets, pas tegen het einde van het concert blijkt wat ontbreekt, of eigenlijk teveel is. Een nummer (Dagestan?) wordt gespeeld zonder laptop en hoewel de laptop ogenschijnlijk geen dominante rol speelde bij het concert, blijkt de band zonder laptop veel meer los te gaan.
Het was zonder meer een boeiend concert, maar zonder laptop had het misschien nog veel beter kunnen worden. Desalniettemin was het genieten.

LINKS:
OMFO
Fay Lovsky
De X

Haags Spuiplein bijna te klein voor 5 mei festival

Het Spuiplein in Den Haag is een behoorlijk ongezellig plein, totdat je er een podium neerzet en een aantal bands laat optreden, dan is het er net zo gezellig als op het Vrijthof in Maastricht in de zomer. Het 5 Mei Festival is zo'n moment dat het er bruist en suist. Begin en eind gemist, maar van half drie tot half zeven was het reuze gesellig. En met goede muziek.
Politiek correct natuurlijk op bevrijdingsdag met bijvoorbeeld de Berlijnse band Rotfront, een melting pot van Balkan, Klezmer, Ska, Raggae en nog wat muziekstijlen. Opzwepend, aanstekelijk, prima festivalband.

Ook het Theater aan het Spui deed mee met onder andere een optreden van CCC Inc. Maar terwijl buiten de organisatie allemaal prima verliep ging het binnen helemal mis. De zaal bleef dicht, er waren geen mededelingen en het foyer programma was beneden de maat.
Dan maar snel weer naar buiten voor het optreden van Jurk!. In Draadstaal zitten soms geweldige parodien op Nederlandstalige artiesten, maar hier waren Jeroen van Koningsbruggen en Dennis van de Ven een parodie op zichzelf. Jammer.

Daarna begon het muzikaal ook echt interessant te worden. All Missing Pieces presenteerden hun eerste cd Virtue. Mine. Honour. De drie Haagse broers werden bijgestaan door twee leuke achtergrond zangeressen en geweldige toetsenman. Ondanks technische problemen toch een prima optreden, beter dan optredens bij DWDD.

Moss liet al van zich horen op Noorderslag, DWDD en de Nederpopshow, maar live zijn ze pas echt geweldig. Komende maanden spelen ze heel veel op festivals (in Nederland en ook daarbuiten), GA ZIEN!

Hun muziek is een kruising tussen Crosby, Stills, Nash & Young en The Feelies. En ze kunnen allemaal zingen.Het hoogtepunt van deze Bevrijdingsdag.

Planeur was een beetje een anticlimax, Turkse hard-rock zonder veel nieuwe invalshoeken. En de zang was ook niet al te vast. Tijd om naar huis te gaan, maar toch een paar hele goede optredens gezien.

LINKS:
Rotfront
Jurk!
All Missing Pieces
Moss
Planeur
5 mei feswtival Den Haag

Vette gitaarrock van Chuck Prophet

De Q-bus is een klein Leids muziekpodium dat vooral een lokale functie heeft. Maar af en toe staan er groepen waarvan je denkt: Hadden die niet in Paradiso ode Melkweg moeten staan? Vanavond stonden er Chuck Prophet & the Mission Express. Volle bak, publiek vanuit het hele land, een oergezellige avond met vette gitaarrock..

Midden jaren 80 zat Chuck Prophet een tijdje in Green on Red, 1 van de eerste Americana bands. Daarna ging hij solo en doet dat nu nog steeds met een sterke 5-koppige band. De muziek is vaak melancholisch, met liedjes vol weemoed en verlangen. Na een optreden van 90 minuten komt er ook nog een toegift waarin hij zijn roots blootlegt met nummers van Bruce Springsteen en Alex Chilton. Goed optreden
maar hij verdient eigemlijk een groter podium.

LINKS:
Chuck Prophet
Q-bus

Mooie afsluiting jazzseizoen in Zoetermeer

Op twee dagen na twee jaar geleden speelden ze ook al eens in De Sniep, Leah Kline & JuzzFlirtin, toen in een bijna zomerse setting in de tuin, nu in in een herfstig Zoetermeer en dus binnen.

De uit Los Angeles afkomstige zangeres Leah Kline is de spil van JuzzFlirtin. Behalve dat ze zingt is ze ook de tekstschrijver van het meerendeels eigen repertoire. In onze herinnering was het twee jaar geleden vooral Great American Songbook afgewisseld met een paar eigen nummers, nu waren de eigen nummers het hoofdbestanddeel.

Pianist Dirk Balthaus is verantwoordelijk voor de composities en was er de vorige keer zeker ook bij, samen met Leah is hij tenslotte de kern van de groep. De nummers hangen tegen het American Songbook aan, maar hebben toch een eigen frisse klank.

De basis werd gelegd door Sven Schuster op bas, onverstoorbaar hield hij de boel bijeen. Of de nummers nu jazz, jazz met een groove of poppy jazz waren.

Drummer Klaas van Donkersgoed speelde alsof hij dit repertoire al jaren kende, maar halverwege de tweede set vertelde Leah dat dit Klaas zijn eerste optreden met dit gezelschap was. Klasse!

Helaas was dit alweer de laatste Fascinating Jazz van dit seizoen, moeten we weer tot september wachten op meer jazz in Zoetermeer, te beginnen met het Zoetermeer Jazzfestival 2010. Maar Leah Kline & JuzzFlirtin waren een mooie afsluiter.

LINKS:
Leah Kline
JuzzFlirtin
Fascinating Jazz
Zoetermeer Jazz 2010
De Sniep

Mama says Maybe vor het allerlaatst....

In oktober 2009 namen ze officieel afscheid van hun fans, maar toen al gingen er geruchten dat ze rond Koninginnedag nog zouden terugkomen. En inderdaad speelde Mama says Maybe op Koninginnenacht in The Duke of Oz en op Koninginnedag op het plein voor het Praethuys in Leiden.
Er wordt gezegd dat Nicole nu nooit meer terugkomt en dat dit dus echt het allerlaatste concert van Mama says Maybe was, we zullen het zien. En de zon scheen, het bier vloeide en de stemming was opperbest.

LINKS:
Mama says Maybe
Afscheidsconcert op muziekgezien

Rijk geluid van Po'Girl

In zijn recensie van de nieuwste cd (Follow your bliss) van de Canadese groep Po'Girl schreef Ariejan Korteweg nog dat het eigenlijk jammer was dat ze in plaatsen als Ottersum en Oentsjerk speelden en dat ze beter op hun plaats zouden zijn op de grotere festivals. Gelukkig had Hans Van Polanen xe ook naar de Q-bus in Leiden weten te halen en ook al was het Koninginnenacht, de zaal zat goed vol.

Po'Girl is een viermansformatie die balanceert tussen country, folk, folk, blues, gypsy en soul. Het zijn allemal multi-instrumentalisten en bij ieder nummer veranderde de line-up dan ook.
Voor deze toer hadden ze J'T. Nero meegenomen uit Chicago en speelden ze ook een aantal van zijn nummers. Prima muzikanten, prima sfeer en prima optreden, blijf nog wat langer hier voor het festivalseizoen!

LINKS:
Po'Girl
J.T. Nero
Q-bus

Hidden Charms voorproefje van de zomer

Na de toch wel intense concerten gisteren was het vandaag tijd voor ontspanning. Hidden Charms is een coverband met een zeer breed repertoire en een uitstekende terrasjesband. Het terras van het Theehuis zat dan ook vol en de band, bestaande uit Ron van der Kraan op gitaar en zang, Jan den Boer op bas en Wouter Kiers op saxofoon, speelde een mix van pop-, blues-, soul- en jazzcovers. Geen pretenties, gewoon genieten van het mooie weer en de ontspannen muziek.

LINK:
Hidden Charms

Alles klopt bij Sikeda

In 2008 kreeg Jeroen van Vliet een compositieopdracht van het North Sea Jazzfestival en hij besloot dit voor een sextet te doen. Het resultaat was dermate interessant dat het om een vervolg vroeg in de vorm van een cd (Thin Air, die eerder dit jaar verscheen) en een toer van negen optredens. Vanavond in Leiden was het laatste optreden in de serie van Jeroen van Vliet & Sikeda.

Sikeda bestaat uit het Jeroen van Vliet Trio, aangevuld met drie gastmuzikanten. Drummer Pascal Vermeer maakt deel uit van het trio en is bijzonder veelzijdig. Soms heel licht en luchtig spelend, dan weer swingend en stuwend.

Hij werd aangevuld met Afra Mussawisade op percussie en samples, samen vormden ze een geweldige combinatie, een prachtig evenwicht. Alles was in balans.

Bassist Frans Verhoeven maakt ook deel uit van het trio en stond letterlijk en figuurlijk tussen percussie & drums en piano in. Jörg Brinkmann op cello had een vrijere rol, soms samen met de bas, soms solerend. Maar altijd subtiel en zonder overdaad.

Saxofonist Erwin Vann liet zien en horen dat een saxofoon niet altijd de hoofdrol hoeft te hebben, ook hier was alles in balans, met soms subtiele ondersteuning, dan weer een scheurende solo.

Jeroen van Vliet tenslotte had plaats genomen achter de vleugel en speelde de sterren van de hemel. Geen noot te veel, maar geen noot te weinig. Het was een uitstekend optreden, jammer dat ze er mee ophouden, want ze hadden er enorm veel plezier. Dat was duidelijk te merken, vooral in de tweede set ging Sikeda helemaal los.

LINKS:
Jeroen van Vliet
Hot House