PleinOpen weer verrassend goed

Het is nog bewolkt en lang niet zo warm als de afgelopen dagen als de Friends of the Family aftrappen op de 19de editie van het PleinOpen op het Haagse Spuiplein. Een vrolijk begin met deze vrolijke indie-folk band, die het goed doet als binnenkomer.

Het Agga Terror Squad op het tweede, underground podium gaat vooral voor de gezelligheid, deze jonge hiphoppers kunnen wel wat meer stroomlijn in hun optreden brengen. En een echte band is ook altijd welkom.

Die stroomlijn heeft de stonerband DiTCH al wel helemaal gevonden. Twee jaar geleden begonnen als Kyuss tributeband, nu bijna allemaal prima eigen nummers. Wel in dezelfde sfeer natuurlijk. Zetten een strakke show neer!

De meeste optredens duren 30 minuten en PleinOpen is een soort showcase voor jong en/of nieuw Haags muzikaal talent. Lifeless Past, een postpunk/new wave band doet bij vlagen denken aan de Cure (gitaarspel) en Joy Division (composties en zang). Geluidstechnisch verloopt het niet even soepel, mede dankzij de hoofdrol van de vele elektronica?

Tot nu toe allemaal nog nooit eerder geziene bands, Piñata was eerder dit jaar in Leiden te zien in het LVC bij de after-party van StuKaFest. Compleet ander soort optreden nu, blijkt dus ook een compleet andere band met wel dezelfde naam te zijn. Prima combinatie van raggae, ska en surfpop overigens! En vanaf de eerste noot gaat de zon schijnen, strandgevoel op het Spuiplein.

De optredens op de main- en de undergroundstage wisselen elkaar steeds af, maar er is nog een derde podium bij Pavlov, voor de Nieuwe Kerk, het 3voor12 sessie podium. Daar zijn akoestische optredens van bands die later op de mainstage staan. Dus maar eens kijken bij die nieuwe band Taymir en dat belooft wat over een uurtje!

Op het Spuiplein is het de beurt aan Vanderbuyst en daar bestaat er maar één van. Vorig jaar speelden ze al Werfpop in Leiden plat met Old-Skool hardrock, vandaag breken ze bijkans het Spuiplein af. En dat ondanks de terechte oproep van presentator Boozy tegen de onzalige plannen voor het nieuwe en kansloze Spuiforum.

Dan weer kiezen tussen de undergroundstage en Pavlov, maar Jon Tarifa trekt het meest. Mooie mengeling van hiphop, jazz, pop en raggae, benieuwd hoe dat straks op de mainstage klinkt. Intussen wel Iconoclast met Leidse inbreng gemist.

Tijd nu voor Taymir op het Spuiplein die een superstrakke set spelen. Met oudleden van bands als All Missing Pieces en The Consolers is dit toch één van de jongste bands vandaag. Prima indiepop met gelijk de premiere van het nieuwe nummer Melanie! Prima festivalband.

De komende tijd zijn er nog meer goede (en ook nog eens gratis) festivals in Zuid-Holland en Schollenpop (3-8) en Waterpop (10-8) maken al goed reclame.

DropmiX is een producers/dj-duo dat het wat breder zoekt. Live dubstep, maar muzikaal nauwelijks interessanter dan de discomuziek uit de jaren 70. Voor de liefhebbers dus.

En dan de écht grote verrassing van vandaag is Stargazer op het undergroundpodium op de Turfmarkt. Een combinatie van het Trapper Drone Orchestra en Slyder. Valt misschien even uit de toon na alle popmuziek, maar dit is betoverend mooi! Een improvisatie van 30 minuten rond de 'C' van heel klein tot overdonderend. In de gaten houden. Ben nu al fan!

Na zo'n topper is het weer even terugschakelen naar Jon Tarifa. Maar gelukkig maken ze hun faam waar. Mooi optreden, over een kleine drie weken op Waterpop nog eens goed luisteren en een uitgebreider verslag.

Metalband UnseeN PerceptioN moest op het allerlaatste moment afzeggen, maar hebben in ReSolve in goede vervanger gekregen. Prima heavy metal met bij het laatste nummer ook nog een gastoptreden van grunter Dennis van UnseeN PerceptioN.

De Gypsy Liars is een jonge band, net afgestudeerd aan de Herman Brood Academie, en spelen een beetje brave hardrock. Niks mis mee, maar het moet nog groeien. Goede muzikanten, fijne zangeres, maar een eigen geluid ontbreekt nog.

Het undergroundpodium is altijd heel afwisselend maar niet altijd voor een groot publiek. Gartmalen is een mysterieus duo met maskers en elektronica. Uiterlijk vertoon zonder veel muzikale inhoud. Wel makkelijk te fotograferen, want veel publiek is er niet meer. Was hier eerder bij ReSolve an Stargazer wel anders.

Het Spuiplein is inmiddels goed volgelopen als Bombay Show Pig het podium op komt. Drie jaar geleden stonden ze hier ook al, maar inmiddels is hun cd Vulture/Provider uit en toeren ze door binnen- en buitenland. Vorig jaar speelden ze ook nog twee maal in Leiden en ze worden alsmaar beter. En ja, er zit ook (minstens één) nieuw nummer bij. Genieten weer!

Het laatste optreden op het undergroundpodium is voor de oude rotten van de SubRockers. En het is er weer afgeladen vol want deze punk-, hard-, garagerock band zet een wervelende show neer en heeft gewoon veel fans!

En dan de afsluiter van het officiële festival (er volgen nog wat after-parties) met het geweldige Mala Vita. Twee jaar geleden ook al eens gezien op ditzelfde Spuiplein, maar dan bij het Bevrijdingsfestival, nu ontstaat er een kolkende massa op het plein dankzij hun aanstekelijke mix van Balkanpunk, ska, soul en rock. Een feest!
Altijd weer leuk dat PleinOpen dat een doorsnee geeft van wat er op dit moment allemaal speelt in Den Haag. Van sommigen hoor je daarna nooit meer iets (soms terecht, soms onterecht), anderen kennen meer succes (soms terecht, soms onterecht). Splendid, Kern Koppen en Bombay Show Pig stonden hier al eerder en zijn inmiddels niet meer weg te denken uit de hedendaagse muziek. Vandaag zijn Taymir, Stargazer en Jon Tarifa de meest interessante nieuwkomers, benieuwd waar die over een aantal jaren staan.

LINKS:
Friends of the Family
Agga Terror Squad
DiTCH
Lifeless Past
Piñata
Taymir
Vanderbuyst
Jon Tarifa
Dropmix
Stargazer=Trapper+Slyder
ReSolve
Gypsy Liars
Gartmalen
Bombay Show Pig
SubRockers
Mala Vita
PleinOpen
Meer verslagen bij 3voor12 Den Haag:
Middag
Sessiepodium
Avond
Sfeerverslag

Modderbad bij Werfpop drukt de pret niet

Het regent de hele ochtend, maar tegen enen wordt het gelukkig droog, tijd om richting Werfpop te gaan. Door wat belachelijke problemen met de security mensen over mijn fototoestel, het grootste deel van The Apollo Project gemist, jammer. De winnaars van de publieksprijs bij Werfpop Indoor verdienen meer aandacht. Krijgen dat hier nu niet, slechts een deel van het laatste nummer gehoord.

Wel op tijd voor de tweede groep van de dag, Vlijmscherp XL. Vorig jaar al eens gezien, maar vandaag staan ze gelukkig te spelen met een echte band. Stukken beter. Maar dan slaat het noodlot toe, een heuse wolkbreuk jaagt het publiek onder elk denkbaar afdakje, poncho of paraplu. Sta je eens op Werfpop, krijg je dat weer. Maar de band speelt gewoon door!
Het enige storende aan het optreden zijn de security mensen die voor het podium staan, waarvoor is volkomen onduidelijk en omdat dit podium laag is zijn ze nogal hinderlijk in beeld.

Dan is het de beurt aan Long Conversations, die de juryprijs won tijdens Werfpop Indoor. Vrijdag nog gezien in het superkleine SUB071, nu dus op het grootste festival van Leiden. Gelukkig is het bijna droog en langzaam stroomt het publiek richting podium voor een uitstekend optreden.

Want de band heeft beschikking over een groot podium, waar ze alle kanten op kunnen en de sterren van de hemel spelen. Staan zichtbaar te genieten en hoewel meestal gezien op kleine podia dus, blijkt de groep het, in deze samenstelling ook heel goed aan te kunnen, worden ze alleen maar beter van!

Wat dan weer tegenvalt is Kraantje Pappie dat helaas zonder band speelt en dan is de lol er snel af. Mooie gelegenheid het terrein eens te verkennen, want dit wordt er gewerkt met twee podia tegenover elkaar en niet meer naast elkaar zoals vroeger.

Tussen de twee podia in is er natuurlijk van alles te eten en te drinken, maar er zijn ook allerlei informatiestands, demonstraties van The Rockschool en een tent met kinderactiviteiten, want Werfpop is zeker tijdens de middaguren een echt familiefeest.

Nadeel van die twee podia tegenover elkaar is wel dat er steeds van voor naar achter gelopen moet worden, op zich geen probleem, maar omdat het veld nog blank staat verandert het hier en daar in een enorme modderpoel. Een paar uur geleden was dit nog grasveld.

Op podium P1, op de plaats waar vroeger de twee podia stonden is het alweer een Leidse band die de boel op zijn kop zet. Birth of Joy laat hun lekkere psychedische rock over Werfpop schallen. Goed optreden, goede energie!

Dan weer naar podium P2 waar Merdan Taplak zich laat horen. Deze Belgische producer/dj speelt met band een leuke set met Balkan dubstep, vette grooves en dikke beats zorgen voor een feestje. Een band met humor, zeker qua presentatie. Ondertussen is het nu echt droog, laat de zon zich af en toe zien en komt er steeds meer publiek.

Op P1 begint intussen Vanderbuyst aan een stevig stuk heavy metal. Klassieke hard rock met alles erop en eraan van dit powertrio. Het publiek van Werfpop weet een stukje stevige gitaarmuziek altijd te waarderen. De groep Broken Down Suitcase loopt ook rond op het festival terrein en vinden het optreden 'tight' en 'a good show'.

Podium P1 is voor allerlei soorten pop en rock, P2 is vooral hiphop en dance. Nu dus Bomb Diggy Crew ft. MC Diamantha zijn helaas vergeten muzikanten mee te nemen en dat komt eigenlijk wel goed uit, tijd om eens wat te gaan eten.

Eli 'Paperboy' Reed & The True Loves is een, in Nederland in elk geval, vrij onbekende band. Een soort kruising tussen de vroege James Brown en Otis Redding in een eigentijds jasje, een combinatie van rock en soul. Vooral knallende muziek, met af en toe een mooie ballad. Zou volgend jaar niet misstaan op North Sea Jazz!

Het Franse gezelschap Le Peuple de l'Herbe maakt er een gezellig allegaartje van. Hiphop, met brokken rock en vleugjes raggae zorgen voor een zomerse boel. Drummer, bassist, turntablist en twee zangers, waarvan er eentje ook trompet speelt maken er wat moois van.

Het is intussen behoorlijk druk als De Staat gaat beginnen. Torre Florim komt met een stok het podium op, er is iets mis met zijn enkel. Zijn beweeglijkheid op het podium heeft er misschien onder te lijden, de muziek allerminst. Mooie theatrale show op het hoofdpodium.

Dan volgt er weer een stelletje dj's zonder muzikanten en het duurt nog flink wat tijd voor de slotband, Sepultura, komt. Dus voldaan, maar enigzins doorweekt en bemodderd eens richting huis gaan. Nou ja, één korte tussenstop nog bij 't Praethuys voor Men in Blues met ditmaal Bart Landstra op mondharmonika en zang. Mooie afsluiting van de laatste dag van de Cultuurweken Leiden.
Een leuk en aanvullend sfeerverslag van Werfpop staat bij De Leidse Glibber.

LINKS:
The Apollo Project
Long Conversations
Vlijmscherp
Kraantje Pappie
Birth of Joy
Merdan Taplak
Vanderbuyst
Bomb Diggy Crew
Eli 'Paperboy' Reed
Le Peuple de l'Herbe
De Staat
Werfpop
Men in Blues
Leidse Cultuurweken

Waterpop niet stuk te krijgen

Waterpop in Wateringen is zo'n festival waar je terug blijft komen als je er een keer geweest bent. Goede sfeer, goede muziek en goed georganiseerd. En het is een festival voor alle leeftijden, speciaal voor de kleintjes is er een kinderhoek ingericht waar ze kunnen knutselen, geschminkt worden, etcetera en de openingsact is steevast gericht op kinderen. Dit jaar staat er de Belgische Kapitein Winokio. Kinderen blij, zingen en klappen volop mee.
En daarna blijven die kinderen heus nog wel even rondhangen voor de andere bands zoals de Flying Flapjacks, winnaars van Waterproof, de jaarlijkse voorronde van Waterpop.
Een afwisselend repertoire dat behoorlijk stevig is maar met veel afwisseling en muzikale invloeden. Vooral de uitsmijter I Wish Love Came in Boxes maakt indruk.
Ralph de Jongh & Crazy Hearts is een Nederlandse bluesrock formatie die in relatief korte tijd het land aan het veroveren is. Het repertoire is misschien wat traditioneel, de band weet er toch een eigentijdse draai aan te geven. Maar het is vooral de zang van Ralph de Jongh die dit vijftal boven het gemiddelde bluesniveau tilt.
Uit Eindhoven komt de groep Candybar Planet, een band die al sinds 2002 niet meer bestaat. Maar af en toe geven ze nog wel eens een reunieconcert, zoals vandaag op Waterpop. Vuige rock die nog het meest een beetje aan MC5 doet denken, een moshpitje is snel gevormd. Het optreden eindigd met een prima versie van Helter Skelter.
En hoewel de muziek continue doorgaat op de drie podia is er ook nog ruimte voor (theatrale) tussenacts. Zoals The Fournicatours, akoestische bluegrass-punk. Vanwege de regen die inmiddels zachtjes begint te vallen hebben ze een droog heenkomen onder wat bomen gezocht, en dan is het moeilijk om boven het geweld van de podia uit te komen.
Vreemde wezens lopen er altijd rond op Waterpop zoals hier Die Quassler, van het Duitse theatergezelschap FoolPool. En iedereen wil ze knuffelen en met ze op de foto.
Het Trio Hysterica marcheert met z'n vieren, met trommels en tamboerijn over het festivalterrein, en even later, tijdens het optreden van Kensington zelfs even óp het podium.
Kensington stond vorige maand nog in Leiden op Werfpop en overtuigen ook vandaag, net zo als toen. Nummers als So Am I en Let Go zet de bezoekers op hun kop. Want ondanks dat het nog steeds regent blijft het grootste deel van het publiek gewoon aanwezig. Plu op, poncho aan, maakt het uit, het waait bijna niet en het is niet koud.
Een van de publiekstrekkers is de Belgische band Hooverphonic, een rustpunt in de programmering. Want daarop staat toch vooral stevige rock en hier wordt het publiek getrakteerd op melodische, meeslepende nummers. Het nummer Vinegar & Salt met alleen zang en piano is imponerend.
Maar dan weer terug naar de keiharde werkelijkheid van Shaking Godspeed met een knalgoede set retro-garage rock. Hebben duidelijk gesnoept uit de platenkasten van hun ouders. 40 minuten pure energie op de planken, eigenlijk de enige echte verrassing op deze editie.
En terwijl het nog steeds regent als de band begint en ze uitkijken op een zee van paraplu's, krijgen zij het voor elkaar, tegen het einde van hun optreden wordt het eindelijk weer droog!
Over pure energie gesproken, die komt ook om de hoek kijken bij Phantom Four & The Arguido en dan vooral de laatste, vroeger bekend als Rude Boy. Surfpop goes hiphop en andersom zeg maar. Mooie uitvoering van A Forest van The Cure, Teenage Kicks van The Undertones gaat helaas een beetje onder in banaliteiten. Zonde.
Vanderbuyst is een degelijke Nederlandse hard rock/heavy metal formatie. Lekker onvervalst ertegenaan. Niets nieuws onder de zon, maar ze geven zich helemaal. En over zon gesproken, die laat zich zo nu en dan ook even zien en op het festivalterrein wordt het steeds drukker.
De Jon Amor Bluesgroup is geworteld in de Britse bluestraditie. Behoorlijk veel ellende in stevige up-tempo nummers. Goed en degelijk gespeeld, genieten met een biertje in de hand.
En dan staan er weer een stel Belgen op het podium. De groep Balthazar speelt een set intrigerende muziek waar je in het begin geen touw aan vast kunt knopen, maar gaandeweg het optreden steeds boeiender wordt. Niks catchy liedjes, laat het publiek maar werken voor zijn genot. Ondanks dat is dit toch een beetje de tweede verrassing van de dag.
Fishbone bestaat al meer dan dertig jaar en zoals dat wel vaker gaat bij Amerikaanse bands die al zolang bestaan is het een goed geöliede machine die een prima funk optreden neerzetten zonder dat de vlam echt in de pan slaat. Goed, maar net iets te gladjes.
En dan is het mooi geweest, met het geluid van de blazers van Fishbone op weg naar de bushalte, op weg naar huis. Het is weer een geslaagde editie van Waterpop ondanks dat het wat regende, maar dat is natuurlijk niets in vergelijking met Schollenpop vorige week. Waterpop is niet stuk te krijgen, volgend jaar graag weer.

LINKS:
Kapitein Winokio
Flying Flapjacks
Ralph de Jongh & Crazy Hearts
Die Quassler
Kensington
Hooverphonic
Shaking Godspeed
Phantom Four & The Arguido
Vanderbuyst
Jon Amor Bluesband
Balthazar
Fishbone
Waterpop