Prachtige Picknick ondanks de regen

Twee weken geleden was het een zonnige dag en het Van der Werfpark zat vol met picknickers. Vandaag regent het af en toe (en soms best hard) bij de tweede editie van Cultuurfestival Picknick en zijn er op het druktste moment mischien 100 toeschouwers. Het Belgische trio Hermitage weet daar echter goed op in te spelen, balancerend tussen singer-songwriter en cabaret.

Tussendoor snel even naar Velvet voor een instore van Kensington ter promotie van hun nieuwe plaat Rivals. Semi-akoestische set van een half uur in de overvolle en oververhitte platenzaak.

In 2011 een paar keer gezien op onder andere Werfpop en Waterpop in voltallige bezetting, en een paar keer hier bij Velvet in kleine setting. Kan vandaag niet eens zien met hoeveel ze zijn, zo druk is het! Rij tot op de straat!

Terug naar het Cultuurfestival Picknick waar Floris Olivier zich, enigzins verkouden probeert staande te houden. Begint het opeens te hozen! De organisatie weet het podium onder de partytent echter droog te houden met een vuilniszak en later een paraplu.

De Picknickstage is gelukkig iets groter en meer solide en tijdens de tweede set van Hermitage nodigen ze het publiek op het podium en onder de tent plaats te nemen. Dat zorgt toch wel voor een heel bijzonder sfeertje en de nummers zijn ook nog eens meer dan de moeite waard. Het is nog even wachten, maar voor hun volledige show moet je op 7 maart 2015 naar Theater Ins Blau. Maar hier hebben ze in Leiden toch maar 'voor een volle tent gespeeld'.

Terug op de Sinaasappelstage aan de voet van Van der Werf voor singer-songwriter Olivier van Hoore die de regen eindelijk (maar tijdelijk) weg weet te spelen. Met een mix van covers en eigen nummers in het Engels, Spaans en Frans.

De eerste set van Poliana Vieira gemist vanwege de instore van Kensington, de tweede set wel getroffen met een mix van Braziliaanse jazz en vrolijke pop. Prima achtergrondmuziek bij een drukke picknick, maar voor een klein publiek weet het duo écht te overtuigen!

Het derde optreden op de Sinaasappelstage is van Suzanne Burdorf met onverwacht de Taiwanese violiste Kristel erbij. En dan volgt een plotseling heel heftig neerstortende regenbui, gelukkig is het windstil dus onder een plu blijft iedereen droog, en dus blijft iedereen ook gewoon staan luisteren. En nogmaals excuses voor het vorige verslagje, Man van de Zee is dus écht een eigen nummer van Suzanne! Heel goed.

Dan is het weer droog, maar toch wordt het laatste optreden op het Sinaasappelstage voor alle zekerheid verplaatst naar de Picknickstage en hier laat Thomas Russels van zich horen. Interresante singer-songwriter, mooi dat al dit jonge talent hier een kans krijgt.

En hoewel de Picknick inmiddels eigenlijk al afgelopen is, gooit Poliana Vieira er nog een laatste set tegen aan. Naast eigen nummers is er nu ook plaats voor wat covers en dat valt goed in de smaak. Het publiek vraagt om een toegift, krijgt er nog een, en gelijk begint de zon te schijnen, beter laat dan nooit. Misschien niet de ideale, maar wel een prachtige middag in het park, vergelijkbaar met het Imagine in the park jaren geleden in en het Haagse Westbroekpark (2009, 2010). Dat was een festival dat je niet snel vergeet, net zo als deze picknick! Over twee weken (24 augustus) volgt de derde editie hier in het Van der Werfpark in Leiden en weer of geen weer het blijkt altijd de moeite waard.

LINKS:
Hermitage
Kensington
Velvet
Floris Olivier
Olivier van Hoore
Poliana Vieira
Suzanne Burdorf
Cultuurfestival Picknick

Kensington goed en melig bij Velvet

Vorig jaar Kensington nog gezien op Werf- én Waterpop, maar sindsdien is er een nieuwe cd, Vultures, en een nieuwe tournee. Vanavond staan ze in het LVC, maar eerder doen ze als duo (ze zijn normaal met vijf) een instore optreden bij Velvet in Leiden. Half uurtje, acht nummers, niet verkeerd, maar de onverklaarbare meligheid verstoort een verder leuk optreden toch wel een beetje.

LINKS:
Kensington
Velvet

De Leidse Cultuurweken zijn begonnen!

Het is elf uur in de ochtend, het is al twintig graden, maar het kan nog net: een instore optreden van Kensington in Velvet. Vorig jaar al gezien op Werf- en Waterpop, nu als duo ook akoestisch overtuigend. Veel nummers van hun cd Vultures natuurlijk.

Vage berichten gehoord dat er ook iets te doen is op de Beestenmarkt en inderdaad, daar blijkt de Drumfanfare TTH uit Hazerswoude te spelen, middenin de nieuwe fontijn. Blijkt het begin van de Nacht van de Fooi te zijn.

Dan is het tijd voor de opening van de Cum Laude Concerten (die beide Pinksterdagen plaatsvinden in 22 Leidse hofjes) met een integrale uitvoering van de Westside Story door de big band van het Amsterdams Conservatorium onder leiding van de Amerikaan Justin DiCioccio.

In de pauze klinkt er muziek vanaf de Aalmarkt en daar zit een delegatie van Summer Jazz op een boot reclame en mooie muziek te maken voor het festival volgende week (2 juni) in de Leidse Hout.

Terug op de Beestenmarkt wordt de muziek steeds beter, het aantal bezoekers valt helaas tegen. Jimmy Triptonic zet niettemin een goede set neer, lekkere beachpop met een interressant drumstel vandaag.

Ook The Apollo Project, de enige reden waardoor MuziekGezien hier van af wist, de pr van de Nacht van de Fooi laat helaas te wensen over, geeft een mooie set weg. Morgen staan ze in het LVC voor de finale van WerfPop. Komt allen en stem!

Indrukwekkend is het solo optreden van Guild of Guilt, een kruising tussen Donovan en Eddie Vedder zeg maar. Prachtige liedjes en het publiek gaat er eens lekker voor zitten. Mooie versie van Skinny Love, het is genieten hier in de zon!

Dan is er nog een leuk popbandje uit Ermelo genaamd Back Gammon, maar langzamerhand wordt het tijd de zon te ontvluchten, want de hele middag al in de stralende zon zorgt al voor een ernstig kleurtje!

Dus wat is er dan mooier de middag af te sluiten in De Twee Spieghels voor een optreden van het Jean-Clair de Ruwe trio met Wilco Koster op piano en Vincent Kuiper op bas. Lekker freewheelen en heel veel improvisatie zorgen voor een boeiend optreden. Het spelplezier spat er van af.
Mooie, afwisselende muzikale dag weer in Leiden vandaag. Het is het begin van de Cultuurweken in Leiden en daar lusten we er nog wel wat van!

LINKS:
Kensington
Drumfanfare TTH
Summer Jazz
Cum Laude concerten
Jimmy Triptonic
The Apollo Project
Guild of Guilt
Back Gammon
Nacht van de Fooi
Jean-Clair de Ruwe
Wilco Koster
De Twee Spieghels

Waterpop niet stuk te krijgen

Waterpop in Wateringen is zo'n festival waar je terug blijft komen als je er een keer geweest bent. Goede sfeer, goede muziek en goed georganiseerd. En het is een festival voor alle leeftijden, speciaal voor de kleintjes is er een kinderhoek ingericht waar ze kunnen knutselen, geschminkt worden, etcetera en de openingsact is steevast gericht op kinderen. Dit jaar staat er de Belgische Kapitein Winokio. Kinderen blij, zingen en klappen volop mee.
En daarna blijven die kinderen heus nog wel even rondhangen voor de andere bands zoals de Flying Flapjacks, winnaars van Waterproof, de jaarlijkse voorronde van Waterpop.
Een afwisselend repertoire dat behoorlijk stevig is maar met veel afwisseling en muzikale invloeden. Vooral de uitsmijter I Wish Love Came in Boxes maakt indruk.
Ralph de Jongh & Crazy Hearts is een Nederlandse bluesrock formatie die in relatief korte tijd het land aan het veroveren is. Het repertoire is misschien wat traditioneel, de band weet er toch een eigentijdse draai aan te geven. Maar het is vooral de zang van Ralph de Jongh die dit vijftal boven het gemiddelde bluesniveau tilt.
Uit Eindhoven komt de groep Candybar Planet, een band die al sinds 2002 niet meer bestaat. Maar af en toe geven ze nog wel eens een reunieconcert, zoals vandaag op Waterpop. Vuige rock die nog het meest een beetje aan MC5 doet denken, een moshpitje is snel gevormd. Het optreden eindigd met een prima versie van Helter Skelter.
En hoewel de muziek continue doorgaat op de drie podia is er ook nog ruimte voor (theatrale) tussenacts. Zoals The Fournicatours, akoestische bluegrass-punk. Vanwege de regen die inmiddels zachtjes begint te vallen hebben ze een droog heenkomen onder wat bomen gezocht, en dan is het moeilijk om boven het geweld van de podia uit te komen.
Vreemde wezens lopen er altijd rond op Waterpop zoals hier Die Quassler, van het Duitse theatergezelschap FoolPool. En iedereen wil ze knuffelen en met ze op de foto.
Het Trio Hysterica marcheert met z'n vieren, met trommels en tamboerijn over het festivalterrein, en even later, tijdens het optreden van Kensington zelfs even óp het podium.
Kensington stond vorige maand nog in Leiden op Werfpop en overtuigen ook vandaag, net zo als toen. Nummers als So Am I en Let Go zet de bezoekers op hun kop. Want ondanks dat het nog steeds regent blijft het grootste deel van het publiek gewoon aanwezig. Plu op, poncho aan, maakt het uit, het waait bijna niet en het is niet koud.
Een van de publiekstrekkers is de Belgische band Hooverphonic, een rustpunt in de programmering. Want daarop staat toch vooral stevige rock en hier wordt het publiek getrakteerd op melodische, meeslepende nummers. Het nummer Vinegar & Salt met alleen zang en piano is imponerend.
Maar dan weer terug naar de keiharde werkelijkheid van Shaking Godspeed met een knalgoede set retro-garage rock. Hebben duidelijk gesnoept uit de platenkasten van hun ouders. 40 minuten pure energie op de planken, eigenlijk de enige echte verrassing op deze editie.
En terwijl het nog steeds regent als de band begint en ze uitkijken op een zee van paraplu's, krijgen zij het voor elkaar, tegen het einde van hun optreden wordt het eindelijk weer droog!
Over pure energie gesproken, die komt ook om de hoek kijken bij Phantom Four & The Arguido en dan vooral de laatste, vroeger bekend als Rude Boy. Surfpop goes hiphop en andersom zeg maar. Mooie uitvoering van A Forest van The Cure, Teenage Kicks van The Undertones gaat helaas een beetje onder in banaliteiten. Zonde.
Vanderbuyst is een degelijke Nederlandse hard rock/heavy metal formatie. Lekker onvervalst ertegenaan. Niets nieuws onder de zon, maar ze geven zich helemaal. En over zon gesproken, die laat zich zo nu en dan ook even zien en op het festivalterrein wordt het steeds drukker.
De Jon Amor Bluesgroup is geworteld in de Britse bluestraditie. Behoorlijk veel ellende in stevige up-tempo nummers. Goed en degelijk gespeeld, genieten met een biertje in de hand.
En dan staan er weer een stel Belgen op het podium. De groep Balthazar speelt een set intrigerende muziek waar je in het begin geen touw aan vast kunt knopen, maar gaandeweg het optreden steeds boeiender wordt. Niks catchy liedjes, laat het publiek maar werken voor zijn genot. Ondanks dat is dit toch een beetje de tweede verrassing van de dag.
Fishbone bestaat al meer dan dertig jaar en zoals dat wel vaker gaat bij Amerikaanse bands die al zolang bestaan is het een goed geöliede machine die een prima funk optreden neerzetten zonder dat de vlam echt in de pan slaat. Goed, maar net iets te gladjes.
En dan is het mooi geweest, met het geluid van de blazers van Fishbone op weg naar de bushalte, op weg naar huis. Het is weer een geslaagde editie van Waterpop ondanks dat het wat regende, maar dat is natuurlijk niets in vergelijking met Schollenpop vorige week. Waterpop is niet stuk te krijgen, volgend jaar graag weer.

LINKS:
Kapitein Winokio
Flying Flapjacks
Ralph de Jongh & Crazy Hearts
Die Quassler
Kensington
Hooverphonic
Shaking Godspeed
Phantom Four & The Arguido
Vanderbuyst
Jon Amor Bluesband
Balthazar
Fishbone
Waterpop

Verjaardagsfeestje Werfpop drukste ooit

Werfpop is jarig en viert dat zoals gebruikelijk in de Leidse Hout. Het begon dertig jaar geleden in het Van der Werfpark (vandaar de naam Werfpop), maar al jaren geleden daar uit hun jasje gegroeid. Voor deze verjaardagseditie stond er een replica van het beeld van Van der Werf midden op ruim 300 bierkratten, midden op het terrein.
Het is gisteren behoorlijk laat geworden vanwege North Sea Jazz, dus Gezien houdt het vandaag voor gezien, Muziek gaat vandaag solo. En het begint meteen goed met Fat Angel, winnaar van de publieksprijs tijdens Werfpop Indoor eerder dit jaar. Zag ze toen in De WW, maar ook dit kunnen ze goed aan. Prima festivalband met hun Balkan-fun-punk.
Speciaal voor vandaag stelde Theun Kohlbeck het Werfpop All Star Orkest samen dat in wisslende bezettingen een aantal covers spelen. Met als hoogtepunt natuurlijk het speciaal voor deze gelegenheid geschreven Vive la Werfpop als uitsmijter.
Waar een publieksprijs is vaak ook een juryprijs, zo ook bij Werfpop Indoors. En die was voor Project D, die als derde band het podium betreedt. Stevige rock met leuke catchy liedjes.
Maar er gebeurt veel meer op Werfpop, want op het achterveld zijn de dj's van Cosmic Combination de hele dag bezig, er zijn kinderactiviteiten, er is een festivalmarkt en er zijn de kunstenaars Merijn Tinga en Joost Haasnoot bezig met een enorm kunstwerk van piepschuim.
En in de aanloop naar het Glazen Huis dat in december naar Leiden komt is er de Serious Request Stage met allerlei kleine optredens. Wie dat wil horen kan een koptelefoon huren, de opbrengsten gaan dan naar het Glazen Huis.
Op het podium staan intussen Boef en de Gelogeerde Aap die een mengeling van hiphop en dubstep brengen, niet echt onze muziek, maar het is weer eens wat anders. Wel interessant om te zien hoe de rap- en hiphopscene zich op allerlei manieren aan het ontwikkelen is.
Zoals gebruikelijk spelen er ook bij het Theehuis, net buiten het festivalterrein, ook een aantal bands zoals The Royal Core rond oud Tower gitarist Cor van der Hoogt. Relaxte rock/blues van Honky Tonk Women tot After Midnight.
Ondertussen wordt het steeds drukker bij het festival en staat er een enorme rij bij de ingang van het festival. Kost een kwartier om weer binnen te komen. Vandaag geen Theehuis meer, helaas.
Gelukkig net op tijd voor Kensington, een uitstekend gitaarbandje dat prima dansbare muziek maakt. Ze stralen enrgie uit en zetten de boel op zijn kop. Tijdens het laatste nummer gaat het dak er helemaal vanaf.
Leuk, ze komen volgende maand ook op Waterpop, zie ik ze weer.
Ondertussen gaan onze kunstenaars onverdroten verder met hun piepschuimen kunstwerk, hoewel ze hier even pauze hebben. Merijn Tinga is trouwens ook de man achter de Trafficosaurus, hier niet ver vandaan. Blader even terug naar 12 juni 2011 voor een foto daarvan.
Grote verrassing is het Franse Sergent Garcia met een aanstekelijke mix van ska, latin en pop. Zijn speciaal voor Werfpop naar Nederland gekomen en dat is een hele goede keuze geweest. Het is wereldmuziek van een hoog niveau en het publiek verandert in een deinende massa.
Baskerville is een producersduo uit Haarlem dat zowel djsets doet als met een live band speelt, vandaag gelukkig met een live band, waar de energie vanaf spat. Het is een combinatie van pop, rock, house en techno en ze maken er een feest van.
Dat doen ook de mannen van Skindred, die een metal versie van raggae laten horen. Waarbij de metal toch wel overheerst. Het massaal aanwezige publiek, het is nu al het drukst bezochte Werfpop ooit, gaat uit zijn dak. (Uiteindelijk blijken er bijna 30.000 bezoekers te zijn geweest, het record lag op 25.000.)
Merijn Tinga en Joost Haasnoot zijn inmiddels klaar met hun kunstwerk van piepschuim. Nog wat finishing touches in het atelier en dan is het echt af. Wat er verder mee gebeurt zal de toekomst leren.
Ondertussen begint ook bij Muziek de vermoeidheid toe te slaan na de lange en vooral late dag van gisteren, maar één band wil ik echt nog zien en dat is die van Tim Knol. Kende hem alleen van tv (DWDD) en dan vooral als singer-songwriter, maar met deze band blijkt hij nog veel meer in zijn mars te hebben.
En het was het wachten meer dan waard, het absolute hoogtepunt van Werfpop 2011, Tim Knol met band rocks! Tegen het eind spelen ze dan ook nog eens een geweldige versie van Take Her Home van de Ro-d-ys, dat verwacht je niet! Een soort pre-jeugdsentiment (zomer 1967 evenals Just Fancy), fantastisch.
Ja en dan naar huis, geen Monster Magnet en geen The Qemists, maar het is genoeg en je moet gewoon op het hoogtepunt stoppen, ook als festivalbezoeker.

LINKS:
Fat Angel
Project D
Atelier Tinga
Boef en de Gelogeerde Aap
Kensington
Sergent Garcia
Baskerville
Skindred
Tim Knol
Ro-d-ys
Werfpop