Het is onze eerste keer op het
North Sea Jazz Festival in Rotterdam dus we komen vroeg om alvast het terrein te verkennen. Maar daar komt dus niets van terecht want het
University of Kentucky Jazz Ensemble heeft een bijzondere gast
Joe Lovano!
Zo´n Amerikaanse universiteits big band is altijd goed en een leuke binnenkomer, maar met Joe erbij wordt het iets bijzonders en er zijn nog meer gasten, geen idee wie dat waren. Een uitstekend begin, het terrein verkennen we gaandeweg de avond wel.
Daardoor maar een heel klein stukje van het
Jazz Orchestra of the Concertgebouw met
Peter Beets, want de reden waarom we dit jaar hier zijn staat te beginnen.
Sinds 2000 zijn wij fan van
Jon Hendricks die zijn hoogtijdagen kenden eind jaren 50, begin jaren 60 met het trio
Lambert, Hendricks & Ross (zie Wikipedialink onder dit verslag voor meer informatie over Jon Hendricks, vocalese en scat).
In 2003 stond hij voor het laatst op NSJ en dat viel toen wat tegen, het was laat, de PWA-zaal was grotendeels leeg en met een trio en drie andere zangers kwam het gewoon niet uit de verf. Vanavond staat hij er met
Al Jarreau,
Kurt Elling (die er in 2003 ook al bij was) en het
Metropoolorkest olv
Vince Mendoza.
En wat we al hoopten wordt bewaarheid, het is een geweldig concert. Het begint met een nummer door het Metropoolorkest, dan komen de drie zangers er bij en doen een aangrijpende versie van
Moanin'. Vervolgens zingt Al Jarreau een paar nummers, dan Kurt Elling (waaronder een mooie versie van Norwegian Wood) en vervolgens Jon Hendricks.
Tenslotte komen ze nog eens alle drie in actie eerst à capella, dan weer met orkest met een geweldige solo/duet van trombonist
Bart van Lier. Tenslotte sluiten ze af met een geweldige scat-battle. Onze avond is nog maar net begonnen en kan nu al niet meer stuk. En Jon Hendricks is onze held!
Het hele concert is hier te zien
Brad Mehldau & Joshua Redman staan nu op ons programma, maar soms moet je even bijkomen van een concert voordat je verder gaat. Gemist dus, maar schijnt goed te zijn geweest. Even hapje en drankje en dan gaan we weer verder naar
Kytecrash. De zaal is inmiddels vol en we kunnen alleen nog naar boven, waar je een verrekijker nodig hebt om iets te zien. De band speelt wel weer geweldig voor een kleine 10.000 man publiek, maar we zagen ze onlangs nog in
Het Paard (ook fantastisch) en er is nog zoveel meer te zien.
Zoals trompettist en zanger
Arve Henriksen met een gelegenheidsformatie bestaande uit
Jan Bang (samples) en
Ingar Zach (percussie). Arve krijgt voorafgaand aan het optreden de
Paul Acket Award uitgereikt, maar het optreden kan niet echt boeien, wij kunnen er in elk geval geen lijn in ontdekken. Geen swing maar wel veel improvisatie.
Ook veel improvisatie, maar dan wel swingend, bij het
Harmen Fraanje Avalonia Trio. Pianist
Harmen Fraanje (o.a. Fugimundi) is zoals verwacht weer geweldig op dreef, bassist
Clemens van der Feen zagen we ook al eerder en wordt steeds beter en
Flin van Hemmen is de gedroomde drummer. Prachtig!
Iets later in dezelfde zaal speelt het
Portico Quartet uit Londen een indrukwekkende set. Een drummer, een bassist, een saxofonist en een toetsenist die met veel elektronica en een Hang (een soort gamelan lijkt het wel) een fantastische set speelt met jazz, wereldmuziek, pop en zelfs klassieke muziek. Roept herinneringen op aan
LappElectro, die we in 2003 (alweer!) zagen op het
Calgary Folk Festival, geen idee wat daarvan is terecht gekomen. Maar
Portico is een aanrader!
Ver weg op de derde verdieping is er ook nog een zaaltje waar zich de finale van de
European Jazz Competition afspeelt met
Rafael Zaldivar, het
Castel/Van Damme Quartet,
Herd uit Finland, het Franse
Into the Lines en het
Maaike den Dunnen Quintet. Niets van gehoord want tegen de tijd dat wij er zijn is de jury zich aan het beraden en speelt het
Alex Koo Trio er. En
Alex Koo kennen we wel, want met zijn trio of tijdens jamsessies speelt hij regelmatig in
De Twee Spieghels in
Leiden.
Wie we ook al eerder in Leiden (Grenzenloos Festival 2008) zagen is
Rudresh Mahanthappa. Hier heeft hij Carte Blanche en speelt vanavond met zijn
Indo-Pak Coalition. Interessante fusion tussen jazz en Indiase muziek, maar het is te chaotisch, te veel noten per minuut. Zelfs een nummer van
Ravi Shankar wekt onrust. Maar technisch is het allemaal heel goed.
Nog even terug naar boven waar blijkt dat de Finse groep
Herd de European Jazz Competition heeft gewonnen.
En dan komt het einde alweer in zicht met een optreden van
Pharoah Sanders met zijn kwartet. Mooie afsluiter na
Joe Lovano als opening, de oude (levende) saxhelden zijn er weer helemaal bij. Goed hem eens gezien te hebben.
Ter afsluiting gaan we nog even langs het optreden van
Kurt Elling met de
Klüvers Big Band. Ook hier weer Norwegian Wood, maar het maakt de cirkel wel mooi rond!
Het was helemaal goed, hopelijk weten ze volgend jaar weer een legende binnen te halen (Annie Ross?), dan komen we zeker weer.
LINKS:
Joe Lovano
University of Kentucky Jazz Ensemble
Peter Beets
Jazz Orchestra of the Concertgebouw
Jon Hendricks (Wikipedia)
Al Jarreau
Kurt Elling
Metropole Orkest
Eric Vloeimans
Kyteman
Harmen Fraanje
Portico Quartet
Alex Koo
Rudresh Mahanthappa
Herd
Pharoah Sanders
North Sea Jazz Festival
Niets vermoedend stap je De Twee Spieghels binnen voor alweer de vijfde ronde van de Leidse Jazz Award 2012. Blijkt er opeens een jurylid te ontbreken, of MuziekGezien dat dan maar wil invullen. Dat doe je dan, maar dat heeft natuurlijk wel invloed op dit verslag.
Tweede kandidaat is gitarist Richie Reichgelt met Miguel Rodriguez op piano, Steve Zwanink op bas en Jimmi Hueting op drums. Hij begint opmerkelijk met een aangepaste versie van I Love Music van de O'Jays, waarbij de soulgroove verjazzed is. Wat opvalt is het warme geluid en de goede techniek en natuurlijk het mooie samenspel. Ook het eigen nummer klinkt prima, dat gaat nog moeilijk worden om een winnaar aan te wijzen.
Tenslotte is er nog pianist Alex Koo met Thomas Rolff op bas en Attilla Gyarfas drums. Ook hij speelt een weergaloze en afwisselende set met eigen en bestaand werk. Bij Waar Ooit Water Was hoor je het water stromen, bij een slaapliedje blijf je wakker en een nummer over blote voeten knalt er uit!
Het niveau vanavond is weer heel hoog, de verschillen klein en de publieksjury stuurt Richie Reichgelt met de bierfles naar huis.
De jury is er eigenlijk best wel snel uit, want hoewel het niveau van alle drie hoog is en het samenspel bij iedere groep geweldig is, springt Soso Lakatos er toch net even bovenuit vanwege zijn fraaie toon, mooie frasering en het brede spectrum van hardbop met elementen van pop en Hongaarse invloeden. Tijdens de toegift gaat hij helemaal los, zonder wedstrijdstress speelt het toch nog lekkerder.
