Bevlogen optreden zonder echte verrassingen

Het is een beproefde formule, het Rein de Graaff trio op (Europese) toer met een Amerikaanse gastmuzikant. Het repertoire bestaat uit meer en minder bekende nummers uit de voornamelijk Amerikaanse bebop met solo's voor iedereen, maar vooral voor de gastmuzikant. Het trio zorgt verder voor de uitstekende en degelijke basis.

Ook op deze middag ging het zo, ware het niet dat er nu zelfs twee gasten waren. Allereerst Grant Stewart, een geweldenaar op de tenorsax. De tuinzaal van de Burcht was zo goed als vol en het publiek genoot van twee degelijke sets van elk een uur.

Tweede gast was Jesse van Ruller op gitaar, geen onbekende want die zien we wel vaker. Ook hij was goed op dreef met mooie improvisaties. Het was de derde keer dat we het Rein de Graaff trio zagen, vorige keer met Sonny Fortune en daarvoor met Frank Morgan, dus we wisten wat ons te wachten stond en daar voldeed het ook aan. Prima muzikanten, lekker op dreef en met veel plezier spelend zonder dat er nu echte verrassende of vernieuwende dingen gebeurde. Maar dat is ook niet de opzet van deze optredens.

LINKS:
Jesse van Ruller
Grant Stewart
De Burcht

Alderliefste bij opening Hufgebouw

Interessante livemuziek is dun gezaaid tijdens de Olympische Spelen maar gelukkig worden er nog gebouwen ge- of heropend, dan is er in elk geval nog een beetje live muziek te genieten. Deze zaterdagmiddag was het de heropening van het Hufgebouw in Rotterdam dat muzikaal omlijst werd door de groep Alderliefste. Het optreden vond plaats op de dam in de Rotte die Rotterdam haar naam geaf, pal naast het Hufgebouw.

Het Hufgebouw is in 1953 gebouwd naar een ontwerp van Van den Broek en Bakema, belngrijke wederopbouw architecten in Rotterdam. Het gebouw stond er al jarenlang verwaarloosd bij, maar is nu door architect Wessel de Jonge in oude glorie hersteld. Het gebouw is sinds vandaag een Rijksmonument.

Links:
Alderliefste
Wessel de Jonge architecten

Smartlappen in de Jordaan

De opening van een nieuwbouwproject is vaak tijd voor een feestje. Zo ook vandaag in de Amsterdamse Willemsstraat. Daar werd het Joost Swartehuis officiëel geopend met hapjes en drankjes, toespraken en een openingshandeling en natuurlijk met muziek. En wat is er nu toepasselijker in de Jordaan dan een stel smartlappen.

En hier was het dan allemaal om te doen, het Joost Swartehuis, ontworpen door striptekenaar Joost Swarte, die na de Toneelschuur en de Johan Enschedéhof in Haarlem ditmaal in Amsterdam aan de gang ging. Mooi complex, leuke muziek, maar wel erg koud zo buiten. Vooral omdat Joost Swarte een uur te laat was.

LINK:
Joost Swartehuis

Todd Rundgren's tiidloze muziek

Voorprogramma's zijn slechts zelden interessant, maar op deze maandagavond in een afgeladen Paradiso was er een uitzondering. Want het voorprogramma van Todd Rundgren was ... Todd Rundgren! Met zijn nieuwste project tr's Johnson, met nummers van Robert Johson in een vette bleusuitvoering. De twee Europese concerten in Londen en Amsterdam waren de premiere van deze band, komende maanden gaat hij hiermee op toernee door Amerika. Een geweldig optreden, 4 men in black met power blues!

Todd Rungren is al meer dan 40 jaar actief in de muziek met als hoogtepunt de jaren 70, eerst als solo artiest, waarbij hij bijna alle instrumenten zelf speelde, en vervolgens met zijn groep Utopia. Daarna ging hij zich wat meer toeleggen op het produceren, waaronder lp's van onder meer The New York Dolls en Patty Smith.

In 1973 bracht hij het dubbelalbum A Wizard, a True Star uit, achteraf gezien een voorloper van de Power Pop, maar toenertijd onplaatsbaar. Deze avond in Paradiso was het eerste integrale concert van AWATS in Nederland, na alleen enkele optredens in Amerika en Londen.

De recensie in De Volkskrant op maandag gaf de doorslag, negatief over het voorprogramma en gematigd positief over het vervolg, dat moest dus wel een weergaloos concert zijn. Gelukkig waren er nog kaartjes.

En het wás een geweldig optreden, de uitvoering van AWATS was zowel muzikaal als ook visueel ongelooflijk. Tijdens ieder instrumentaal intermezzo wisselde Todd van kostuum, om een passende outfit bij het volgende nummer te hebben.

En Todd is toch altijd al een aparte verschijning. Maar muzikaal heeft het nog niets ingeleverd ten opzichte van 1973, het blijft tijdloze muziek.

Tijdens de toegift, Just one Victory, kan iedereen zich nog eens uitleven, waar zowel de muzikanten als Todd's vrouw, die verantwoordelijk was voor de kostuums, aan meedoen. Een groots concert van een groot muzikant.

LINKS:
Todd Rundgren
Registratie van dit concert
De Volkskrant
You Tube

Boeiende improvisaties met Welvaars en Molenaar

Sommige muzikanten spelen al jaren de sterren van de hemel, met collegamusici en in diverse bands, zonder zelf veel op de voorgrond te treden. En dat is jammer en onterecht, dat bewezen Tim Welvaars en Coen Molenaar deze middag in De Sniep.
Tim Welvaars is van oorsprong saxofonist, maar na een ontmoeting met Toots Thielemans in 1988 is hij mondharmonica gaan spelen, en hoe!

Coen Molenaar speelt keyboard en/of Hammond in de bands van o.a. Chris Hinze en Jan Akkerman, een druk bestaan dus. Maar af en toe treden ze op als duo en dat zouden ze vaker moeten (kunnen) doen. Coen op keyboard en piano (de Hammond liet het even afweten) en Tim op mondharmonica, saxofoon en toetsen.

Het was een middag vol vrijheid, avontuur en improvisatie met meer of minder bekende composities en een paar eigen nummers van Tim Welvaars. De zaal genoot, maar ook de muzikanten, na de twee geplande sets hadden ze er nog geen genoeg van en gooiden er nog een derde set tegenaan. Als dat geen speelplezier is!

LINKS:
Tim Welvaars
Coen Molenaar
Fascinating Jazz

Open Podium Leiden-Noord weer succes

Weer vier muziekoptredens bij het Open Podium met Lennart Beuk die de spits afbeet. Hij trad hier al eerder op met de coverband Jaeger, maar is zich nu aan het ontwikkelen als singer-songwriter. Het was zijn debuutoptreden in deze hoedanigheid en vooral zijn laatste nummer (over de dood van zijn vader) was indrukwekkend. Nick Drake fans opgelet!

Daarna kwam de Goudse band Harck op het podium. Ierse en Amerikaanse folk vooral, die soms wat al te onthaast werd gespeeld. Maar de band had er plezier in en op het, met nummers als Pay Me My Money Down en Goodnight Irene, kreeg het de zaal wel plat.

Het fluitkwartet Tuti Fluti speelt op allerlei soorten blokfluiten. Van middeleeuws tot modern, zowel Italiaans als Oost-Europees, Indonesisch en Japans. Bijzonder optreden maar soms wat veel van het zelfde. Voor de (blok)fluit liefhebber echter een must.

De afsluiter van de avond was Roeland Aerden and Friends. Een multitalent dat hier optrad met Michael en Maarten van Dempdey. Een gelegenheidsformatie met een interessant repertoire van Donovan tot Bowie en met uitsmijter dan weer Foxy Foxtrot. Wat de zaal betreft had het nog wel even door mogen gaan, maar het repertoire was op en de tijd eigenlijk ook.

LINK:
Roeland Aerden

BplusC doet het prima

De zaterdagmiddag van de Leidse Jazzweek was voor BplusC, de Leidse muziekschool. Amateurs dus, maar van een prima niveau. Het begon met een optreden van de jeugdband met vier jonge blazers (de vijfde was ziek) en een pianist onder leiding van Anja Nielsen die tevens bas speelde. Jong maar enthousiast en best goed. Benieuwd of we ze in de toekomst nog eens gaan zien in hun eigen bands.

Daarna volgde een band, weer onder leiding van Anja Nielsen, die het resultaat van een Blue Note Workshop was. Bekend werk dus, maar van een prima kwaliteit.
Vervolgens kwam de jeugdband weer terug voor hún Blue Note set.

Vervolgens gingen beide bands het podium op om een langfe versie, met veel solo's van Watermelon Man te spelen. Met zoveel mensen op het podium was het toch wel een big band.

Uitsmijter was de BplusC Big Band, een formatie die al langer bestaat maar vandaag voor het eerst weer optrad met een aantal nieuwe muzikanten. En niet de minsten, want het optreden was van een hoog niveau. Hoe zo amateurs? Ze speelden een combinatie van American Songbook, soul en funk en het klonk overtuigend.

Bij de laatste nummers van het optreden was er ook nog een zangeres bij, na al het instrumentale geweld.
Al met al was het een prima middag die liet zien dat ook niet-professionele muzikanten voor goede optredens kunnen zorgen. En het belangrijkste: het speelplezier straalde er vanaf!

LINKS:
Leidse Jazzweek
BplusC

Electric Kulintang betovert Q-Bus

De Leidse Jazzweek is een podium voor veel lokale, regionale en enkele landelijke muzikanten. Maar ieder jaar weten ze weer een verrassende internationale groep binnen te halen.
Dit jaar speelde de New Yorkse Electrc Kulintang in Q-Bus, Een slagwerkduo bestaande uit Roberto Rodriguez (electronica, cajon, drumset, percussie) en Susie Ibarra (akoestische en electrische kulintang, drumset, vocal, keyboard). Ongelooflijk mooie, sfeervolle muziek. Zo mooi dat het fototoestel het liet afweten tijdens het concert, vandaar deze foto van alleen de kulintang.

LINKS:
Electric Kulintang
Q-Bus
Leidse Jazzweek

Kroegentocht Leidse Jazzweek groot succes

Het gonst al bijna twee weken door Leiden, morgen is de officiële opening, maar op woensdag barst het al los met de kroegentocht: de Leidse Jazzweek. Ruim 20 kroegen deden mee, teveel om allemaal te bezoeken. Vier bleek het maximum.
Het eerste optreden was van Tom Beek & Friends (Martijn van Iterson, Arno Krijger, Stefan Lievestro, Mark Schilders) in een afgeladen Tuinzaal van De Burcht. Mooie mix van jazz, funk en soul.

In De Branderij speelde The Saloon Band, een meer klassieke jazzband. Dixieland maar dan toch met een twist. Het optreden was op een podium boven de ingang en de tent was afgeladen. Vandaar dat het dus niet lukte de hele band op de foto te ktijgen, de bassist ontbreekt helaas.

In de Bonte Koe was Blood, Sweat & Kiers, oude bekenden en nog steeds voortreffelijk. Maar de kroeg is klein, een podium is er niet, dus het was moeilijk te zien.

Tenslotte nog naar Oloroso waar de Beter R. de Vires Band speelde, prima combi van jazz en blues. Om de een of andere reden, ligt het misschien uit de route, was het hier geen dringen geblazen, daar blijf je dus even wat langer zitten.
Samenvattend: veel niet gezien, maar deze vier optredens waren van een hoog niveau. Donderdag begint het dus echt, we hebben er zin in!

LINKS:
Tom Beek
Blood, Sweat & Kiers
Beter R. de Vries Band

Leidse Jazzweek warmt op

De Leidse Jazzweek begint aanstaande woensdag maar vanmiddag was er al een opwarmer. In De Grote Beer speelde het B-Trio Plus, een kwartet bestaande uit Jeroen Brokkelkamp op tenorsax, Vincent Koning op gitaar, Ben Schröder op drums~en Ronald van Driel op Hammond B-3. En omdat een hammond met voetpedalen eigenlijk twee instrumenten zijn, bas en toetsen tegelijk, was het Trio dat een kwartet was dus eigenlijk een kwintet. Verwarrend? Maakt niet uit, met dat Plus kun je alle kanten op.
De eerste set begon rustig, met een mengeling van zestiger jaren jazz en soul en mooie soli en improvisaties. Dat beloofde een relaxte middag te worden in de serre van De Grote Beer met uitzicht op de singel.
In de tweede set echter ging de groep helemaal uit zijn dak met een nog swingender repertoire. Het publiek kon het waarderen en er werd zelfs gedanst. En ja, een versie van Caravan van circa 15 minuten met diverse soli, dan kan zo'n concert niet meer stuk. Een mooie start van de Leidse Jazzweek!

LINKS:
B-Trio Plus
Leidse Jazzweek
De Grote Beer

Dust Bowl Drifters op Haagse nieuwjaarsborrel

Cultureel Den Haag was massaal afgekomen op de nieuwjaarsborrel van een aantal Haagse culturele instellingen (Stroom, Gemeentemuseum, Vrije Academie, Gem, Fotomuseum, Heden en Gemak) in het Theater aan het Spui. Veel cultuur dus met een optreden van Dichter des Vaderlands Ramsey Nasr, een videoclip van ManonBovenkerk, een installatie/performance van Bruno Listopad en veel muziek.
De live muziek werd verzorgd door de Haagse Dust Bowl Drifters, twee maanden geleden ook al gezien tijdens de Popronde in Leiden. Toen was het een feestje, nu was het een feest! Want bij een optreden in een kroeg gaat toch veel kwaliteit verloren die in een theaterzaal met professionele geluidstechniek wél uit de verf komt. Vooral de meerstemmige zang kwam veel beter tot zijn recht. De muziek bleef hetzelfde, een eigentijdse versie van Bluegrass en Country, Old-Timey music in een hedendaags jasje. Prima optreden maar veel te kort.

LINK:
Dust Bowl Drifters