Werfpop met weer- en muzikale-extremen

Werfpop in de Leidse Hout heeft iets met water, twee jaar geleden was het droog maar het veld was een moeras, vorig jaar begon het met regen en klaarde het later op en dit jaar was het aanvankelijk veel te heet en het eindigde dan ook met een flink onweer.
Maar de sfeer was goed en de muziek, laten we zeggen afwisselend. Het begon met Ethereal, winnaar van de publieksprijs tijdens de voorronden van Werfpop. Prima melodische metal en het publiek was gelijk wakker.

Het publiek had overigens wel de schaduw opgezocht aan de randen van het festivalterrein zodat The Hilton Halo, een nieuwe Leidse band een set met een soort lichtsymfonische rock, voor een 'leeg' veld speelde. Of het daardoor kwam of door de pakken die de heren droegen bij 35 graden op het podium of omdat een half uur echt te kort is om helemaal op gang te komen, geen idee. Maar het optreden kon niet echt overtuigen, hoewel het hier een stel goede muzikanten betreft, daar lag het niet aan.

Inmiddels werd het steeds drukker (uiteindelijk 20.000 bezoekers volgens de organisatie) en werden plekjes in de schaduw schaars. Gelukkig is er dan nog altijd het bijprogramma in het muziekpaviljoen bij het Theehuis, vlak naast het festivalterrein. Meer bomen, minder publiek en een koel briesje over de vijver maakten het daar een stuk aangenamer. Daar speelde Pam MacBeth, de Amerikaanse (Nashville) country zangeres uit Sassenheim met haar band een prima set onvervalste country. Hé, wie zit daar achter de keyboards? Inderdaad, Frans Heemskerk, laatste tijd al vaker gezien in allerlei combinaties.

Terug op het festivalterrien speelde daar G.O.T.V., de winnaar van de juryprijs van de Werfpop voorrondes. Jonge Leidse band die (terecht) helemaal in de lift zit, met een eigen, orgineel geluid. Voor dit optreden hadden ze speciaal een blazerssectie ingezet, mooie toevoeging.

Daily Bread is een interessant trio uit Friesland dat garage dance speelt. Drums, bas en Philicorda/zang, een minimale bezetting met een maximaal effect. Wat een beetje ontbrak was de variatie, je wilt toch niet altijd jam op je boterham, maar soms toch ook gewoon kaas?

Het leuke aan Werfpop dat de programmering behoorlijk heftig is, maar dat er altijd plaats is voor een moment van schijnbare rust. Zoals het optreden van Shirma Rouse, soul, funk, jazz met vette grooves, een stevige blazerssectie en mooie zang. Zomerse muziek op een tropisch festival!

Tijd voor wat verkoeling bij het muziekpaviljoen bij het Theehuis waar Bas Paardekooper een set zompige bluesrock speelt. Veel interessanter dan de spierballenblues die we vorig jaar bij Zoetermeer Blues van hem zagen.

Leukste verrassing van dit festival was Go Back to The Zoo, veel van gehoord, maar nog nooit live gezien. En dat werd tijd want het is een regelrechte aanrader! Niet makkelijk in een hokje te plaatsen, een soort Britpop ondergesneeuwd onder Velvet Underground en Tsjechov. Binnenkort op Waterpop en Lowlands, ga ze zien.

Ondertussen wordt het tijd om wat te eten en na een korte inventarisatie komt Toko Mini (notabene bij mij om de hoek en pas 1x geweest) als favoriet uit de bus. Overheerlijke sate met ondertussen prima muziek van JZZZZZP. Jumpjazz van de bovenste plank. De drummer was er niet bij, maar dat maakte het optreden er niet minder om.

Geen tegenvaller, want als je ergens niets van verwacht en het blijkt ook zo te zijn is het alleen maar een bevestiging, was Aux Raux de Luxe. Al eens eerder gezien als duo, maar nu met Malle Pietje en de Bimbo's was het niet veel beter. Goedkoop effectbejag, geen muzikale inhoud. Laat je broek maar zakken!

En dan wordt het tijd voor de echte hardcore: Pestilence. Death Metal band van 1986 tot 1994 en heropgericht in 2008 en weer helemaal back to life. Prima in zijn soort, maar je moet er wel van houden....

.... dus terug naar de muziektent voor de Little Boogie Boy Blues Band, ontspannen blues, zoals alle optredens in het muziekpaviljoen. Lekker genieten, hoewel de eerste donkere wolken zich boven Leiden verzamelen.

Grote publiekstrekker is natuurlijk Moke, vorig jaar speelden ze nog op het dak van het station in Leiden, nu een uur lang op Werfpop. Groot succes en terecht, maar de lucht werd steeds donkerder en het voorspelde onweer leek op komst.

Via het muziekpaviljoen met nog een klein stukje van het Rob Baars Collective was het nu echt tijd om naar huis te gaan. De Jeugd van Tegenwoordig, The Subs en de Chris Koenen Band daardoor gemist, maar even over negenen brak het noodweer los boven Leiden.
Maar om het toch positief af te sluiten: Werfpop is een geweldig gezellig festival met een breed muzikaal scala en er zijn altijd verrassende bands.

LINKS:
Ethereal
The Hilton Halo
Pam MacBeth
G.O.T.V.
Daily Bread
Shirma Rouse
Bas Paardekooper
Go Back to The Zoo
JZZZZZP
Aux Raux de Luxe
Pestilence
Little Boogie Boy Blues Band
Moke
Werfpop
Leidse Hout

Hot Club de Frank in het zonnetje op Leiden Culinair

En alles liep deze dag door elkaar, Gouden Pet, jazz in De Twee Spieghels en de Hot Club de Frank op Leiden Culinair. Toch nog gelukt hun laatste set te zien, dat was meer dan we van hun zagen tijdens Jazz'in de Gracht in Den Haag eerder dit jaar.

En de indruk die we toen kregen klopte helemaal, de pure Hot Club instelling is overgegaan in een veel breder (jazz) repertoire met Hot Club als basis.
Het was een mooie muzikale dag in Leiden, met een waardige afsluiting door Hot Club de Frank.

LINKS:
Hot Club de Frank
Leiden Culinair
Leidse Lakenfeesten

Bart Wirtz en Frans Heemskerk improviseren er op los

Terwijl de finale van De Gouden Pet begon, begon ook een optreden van Frans Heemskerk en Bart Wirtz in cafe De Twee Spieghels, even verderop.

Frans zagen we gisteren hier ook al, toen met keyboards en elektronica, nu met een piano. En Bart kennen we natuurlijk van Monsieur Dubois, zijn eigen kwartet en nog veel meer. Hier waren ze lekker aan het improviseren, soms eigen nummers, soms standards, elk nummer genieten.

LINKS:
Bart Wirtz
Frans Heemskerk
De Twee Spieghels

Gouden Pet 2010 weer groot succes

Het straatmuzikantenconcours De Gouden Pet was al weer aan zijn 24ste editie toe dit jaar in het centrum van Leiden. 36 groepen/artiesten traden op diverse locaties op met korte optredens van 30 minuten. Veel verschillen in samenstellingen, stijl en niveau, niet makkelijk voor de jury om daar 6 finalisten uit te kiezen.
Zoals bijvoorbeeld het Bones Kwartet, een viertal trombonisten dat alles speelde van klassiek tot jazz en pop. Heel interessant en van een uitstekend niveau.

Niet te vergelijken dus met 't Gevolg dat traditionele (folk)muziek op een geheel eigen wijze brengt. Boeiende muziek, maar de presentatie was wat statisch.

Out Cider is een groot gezelschap met veel zang en voornamelijk Ierse folk. Hier was duidelijk wel over de presentatie nagedacht en het is nu eenmaal zo: het gaat om de muziek, maar het oog wil ook wat, zeker als er nog 35 andere acts zijn om uit te kiezen.

Dat hebben de Babes in the Grass ook goed begrepen, er is gelet op kleding, performance en alle nummers worden leuk aan elkaar gepraat. Net zoals vorig jaar goed voor de finale.

Ook vorig jaar hadden we al Belle gaat Loos gezien,een duo waar het spelplezier er vanaf spat. Allerhande covers gebracht met veel verve, ook goed voor een finaleplaats en uiteindelijk derde.

Nog een groep op herhaling (de eerste 22 afleveringen hebben we gemist, dus de hoeveelste keer dit is weten we niet) was De Fruitcompagnie. Poezie op muziek, bijzonder maar misschien iets te absurdistisch/surrealistisch voor dit festival.

Helemaal uit Antwerpen kwam Inneke23, een opvallend trio met roots in garagebands maar nu meer op de singer/songwriter toer. Klonk interessant, maar kwam niet helemaal uit de verf op het lawaaierige Burchtplein. Jammer.

Grein speelt Nederlandstalige, zelfgemaakte liedjes, poezie op muziek zeg maar. Zou je graag in de finale terugzien, maar blijkbaar was deze jury niet uit op poetische muziek.

Datzelfde geldt eigenlijk ook voor Liedje van de Wind, hele goede muziek en muzikanten met eigenzinnig Nederlandstalig repertoire. Mooie meerstemmige zang!

En daar hebben we de Babes in the Grass weer met hun vrolijke bluegrassmuziek, zoals gezegd, goed voor de finale, maar helaas niet in de prijzen.

De als rock & rollband aangekondigde Holy Water bleek veel breder te zijn met uitstapjes naar blues, country en zelfs bluegrass. Terecht kwamen ze dan ook in de finale.

Heel mooi was ook het optreden van Faerydae met een ongebruikelijke mix van muziek en instrumenten, Iers/Keltisch met hier en daar invloeden van bijvoorbeeld The Incredible Stringband.

Het duo Schering & Inslag stal de show met hun WK-lied Strijdlied van de Aanvalsploeg, maar zelfs dat kon de jury blijkbaar niet overtuigen.

Finding Babylon speelden voornamelijk rockcovers, leuk maar een beetje rommelig, geen echte eenheid.

Klara Luna y Manolito is een duo dat Spaanstalige/flamenco-muziek speelt, goed, maar blijkbaar iets te traditioneel om de finale te halen.

En is dat niet weer Holy Water? Nou, ja en nee, bas en gitaar zijn inderdaad Holy Water, maar de drummer is van de Kelvinators, een groep die verderop nog aan de beurt komt. Ondanks dat het een concours is wordt toch lekker geïmproviseerd!

Waarschijnlijk de jongste band bij De Gouden Pet was Matt Greenhorn & his Bluegrassband, een groep met een breed (pop)repertoire in een soort bluegrass/country jasje. Leuk, maar helaas niet goed voor een finaleplaats.

Ook Willy & the Wankers haalden de finale niet met hun aanstekelijke Americana en onvervalste snorren.

The Panty Socks Trio is een Leids all-star kwartet, swingend van het begin tot het eind. Kwam het nu door de aanwezigheid van bassist Taco (Mama Says Maybe, 't Valies) dat de associatie met 't Valies snel gelegd was? Doet er niet toe, ze haalden de finale en eindigden op de tweede plaats!

Zo expressief als The Panty Socks Trio is, zo introvert is het duo Flukx, een saxonist (die ook zingt) en een accordeonist met een mooie soort klassiek-jazz fusion.

En daar is ie weer, de drummer van The Kelvinators, nu met zijn eigen band. Een band die covers speelt van rock & roll, jazz en punk, naast eigen werk. Veel interactie met het publiek, had echt een plaats in de finale verdiend.

Wel een plaats in de finale kreeg Kees Faessens Rolwagensteeg, een mengeling van straatmuziek en straattheater met nummers over stroopwafels en wc-papier. Vooral een succes bij de kinderen!

Het is onmogelijk alle acts te zien, ruim de helft was het maximum (hoe doet de jury dat?), maar het was alweer tijd voor het beraad. In de tussentijd speelden de Nieuwe Galukken op het Hooglandse Kerkplein. Daarna kwam de jury met de 6 finalisten, die allemaal nog 2 nummers speelden, waarna het publiek mocht gaan uitmaken wie de winnaar was.

De enige finalist die hier nog niet aan de beurt is geweest was de Hoekse Troubadour, winnaar in 2008 en nu weer in de finale. Indrukwekkend nummer over plastic tuinmeubilair, maar daarmee niet in de prijzen.

De winnaar van De Gouden Pet 2010 was de groep Holy Water, misschien niet zo overtuigend als het haarmonie-orkest Blaas of Glory vorig jaar, maar meer dan verdiend. Aanstaande zaterdag spelen ze in het bijprogramma in de muziektent in de Leidse Hout tijdens Werfpop.
Een straatmuziekconcours staat of valt natuurlijk bij het weer en dat was prima. De sfeer was uitstekend, de muziek ook, benieuwd wat er volgend jaar (25ste editie) gaat gebeuren.

LINKS:
Bones Kwartet
't Gevolg
Out Cider
Babes in the Grass
Belle gaat Loos
Fruitcompagnie
Grein
Liedje van de Wind
Holy Water
Faerydae
Schering & Inslag
Finding Babylon
Kelvinators
Kees Faessens Rolwagensteeg
Nieuwe Galukken
De Gouden Pet

Derde dag Lakenfeesten succes ondanks regen

De Leidse Lakenfeesten zijn een flink evenement dat tal van andere activiteiten aantrekt. Zoals het meezingoptreden van De Slechte Band op het Burchtpleinterras. Moet een jaarlijkse traditie worden. een vol terras gewapend met liedbundels dat uit volle borst meezingt met het repertoire van deze groep.
Het publiek kon kiezen uit een zitplaats in de zon of onder één van de grote parasols, de band stond zich in het zweet te werken in de zon. En hoewel het repertoire niet zozeer 'slecht' was, maar eerder gewoon 'fout' was de sfeer helemaal goed.

En dan, halverwege het optreden, begint het zachtjes te regenen. Tijd om de geluidsinstallatie in te pakken en grotendeels akoestisch verder te gaan. Band en publiek kruipen onder de parasols en het wordt nóg gezelliger. Genieten, ondanks de regen.

Wel onderdeel van de Lakenfeesten is de Rockademy-parade. Leerlingen en docenten van de particuliere muziekschool Rockademy in Leiden gaven op vier podia op de Hooglandse Kerkgracht allerlei optredens van pop tot jazz en wereldmuziek. De enorme bomen zorgden ervoor dat het publiek redelijk droog stond.

Geen idee wie het allemaal waren, maar deze kennen we: Tilde van Haaster van Sirene. Saam met toetsenman Huub speelde ze een leuke mix van jazz en popjazz nummers.

Een menselijke jukebox zingend achter de vleugel, het publiek kon nummers aanvragen en kreeg die dan te horen. Moet je als muzikant dan wel allemaal bij de hand hebben, knap hoor.

Een duo mat een zanger/gitarist en een toetsenman. Tussen de podia stonden diverse marktkramen met creatieve en culinaire waren.

Deze band speelde een lekkere mix van soul en funk.

Ten slotte nog speelde The Royal 4 op de Rockademy-parade covers van het betere rockrepertoire zoals nummers van Steve Miller.

Cafe De Twee Spieghels is sinds een tijdje weer helemaal terug als jazzcafe met liveoptredens op iedere zaterdag- en zondagmiddag van grotendeels lokale en regionale muzikanten. Vandaag speelden hier Robin Koerts (bassist. laptop) met een gelegenheidsformatie bestaande uit Arthur Flink (trompet) en Frans Heemskerk (keyboards). De laatste zagen we vorig jaar nog in het Burchtcafe met Gameplay, de andere twee hadden we kunnen zien als we eens een keer naar een optreden van State of Monk waren gegaan, wat er nog steeds niet van is gekomen, schande!

Voor dit optreden had Robin Koerts een aantal vette beats en grooves op zijn laptop staan, waaromheen het trio heerlijk improviseerde. Fantastisch optreden waaruit maar weer blijkt de combinatie van jazz en elektronica helemaal de toekomst heeft.
En helemaal geen covers! Voor het eerst tijdens deze Lakenfeesten, hoewel, was dat niet een stukje Sympathy van Steve Rowland & The Family Dogg dat daar opeens voorbijkwam?
Zondag speelt Frans Heemskerk opnieuw in De Twee Spieghels, nu samen met Bart Wirtz. Belooft ook weer bijzonder interessant te worden.

LINKS:
De Slechte Band
Rockademy
Sirene
The Royal 4
De Twee Spieghels
Robin Koerts
Frans Heemskerk
Arthur Flink
Lakenfeesten

Leidse Lakenfeesten van start

In Leiden zijn vandaag voor de 25ste keer de Lakenfeesten begonnen, vier dagen feest in de stad. op allerlei lokaties. Traditioneel begint het met de peurbakkentocht, een soort carnavalsoptocht over de Oude en Nieuwe Rijn door het centrum van Leiden. Maar er gebeurt nog veel meer, zoals het Culinair Festival op de Garenmarkt. Iedere avond speelt daar een live band en vanavond was dit LOS. Nederlandstalige covers van het 'betere' soort (Blof, Toontje lager, Goede Doel, Van Dik Hout, Raymond van het Groenewoud, Drukwerk, Doe Maar, etc.), niet echt onze smaak, maar voortvarend en vol energie gedaan.

In cafe De Uyl van Hoogland was ondertussen Rubberen Henkie begonnen aan hun optreden. In feite was het de Leidse groep Maximum Overdrive die nummers van Rubberen Robbie speelde. Indertijd was dat 'beschaafde' Nederpunk à la Plastic Bertrand in Frankrijk, waar de echte punker niets van moest weten, maar nu anno 2010 is het best genieten. Maar de temperatuur in De Uyl liep dermate op dat het tijd werd om weer naar buiten te gaan.

Op het Stadhuisplein was inmiddels de afterparty van de peurbakkentocht begonnen met de coverband Out of Control. Twee jaar geleden speelden ze nog tijdens de peurbakkentocht op een boot, nu dus op het grote podium. Maar alweer een coverband, de derde deze avond, het lijkt alsof Leiden bang is voor iets orgineels, iets eigentijds. Misschien morgenavond met GEORGE of zondag met Hot Club de Frank op Leiden Culinair en anders in elk geval bij De Gouden Pet op zondagmiddag.
Na 25 jaar neemt de baas van de Lakenfeesten afscheid, misschien wordt het tijd voor een nieuwe wind door de organisatie, een nieuwe insteek, een nieuw beleid. Sleets geworden lijkt het wel. Of horen we gewoon niet bij de doelgroep?

LINKS:
Lakenfeesten
Leiden Culinair
LOS
Maximum Overdrive
Out of Control