Hete middag in en om het Burchtplein

We waren natuurlijk op het verkeerde been gezet door de organisatie, dus toen we om 2 uur op het Stadhuisplein aankwamen geen Fanfare van de 1e Liefdesnacht, maar een van de drie groepen van K&G. Ook fanfare en zeker niet slecht, maar niet het spektakel dat we van Liefdesnacht verwachtten.

De Fanfare van de 1e Liefdesnacht zou eerst optreden op het Stadhuisplein om vervolgens lopend en spelend naar het Burchtplein te gaan voor de rest van hun optreden. Snel naar het Burchtplein dus en inderdaad stond een bont gezelschap daar al te spelen.

In een opvallende geel/groen/roze outfit speelden zij muziek uit alle windstreken. Begon het optreden nog wat stijfjes, al snel lieten zij zich helemaal gaan. Het terras dat het Burchtplein eigenlijk is, was op deze zomerse dag in april helemaal vol. Zon en muziek, wat wil je nog meer.

Na de eerste set volgde een korte pauze, waarna het gezelschap al spelend door de Leidse binnenstad trok om om 4 uur weer te eindigen op het Burchtplein. Een aangename verrassing deze fanfare uit Amsterdam.

Ondertussen was het podium opgezet voor het Bart Wirtz Quartet, dat aan toer bezig is ter promotie van de nieuwste cd Prologue. Van het quartet dat op deze cd speelt was maar de helft aanwezig, drummer Makki van Engelen en toetsenman Kino Haitsma waren waardige vervangers.

En natuurlijk waren Bart Wirtz op altsax en Jeroen Vierdag op bas helemaal op dreef. Maar dat hadden we ook niet anders verwacht van deze grootheden van de Nederlandse jazz. Na een set van maar liefst anderhalf uur was het afgelopen met het goede leven op het Burchtplein. Twee uitstekende optredens, met veel speelplezier, zorgden voor een hete Hot House middag, die nog een staartje gaat krijgen in de Tuinzaal van De Burcht vanavond.

LINKS:
K&G
Fanfare van de 1e Liefdesnacht
Bart Wirtz
Hot House

Record Store Day met toegift

Twee jaar geleden werd voor de eerste maal de Record Store Day gehouden, toen alleen in Amerika, dit jaar voor het eerst ook in Europa en ook in Leiden. De dag is opgezet om de noodlijdende muziekdetailhandel ook eens positief in het nieuws te brengen.
Velvet in Leiden deed daar ook aan mee, in plaats van te sluiten om vijf uur barstte er een feestje los. De spits werd afgebeten door de Haagse dichter/schrijver/performer Boozy, een soort Haagse Harry goes Poetry. Vorig jaar nog gezien op Imagine in the Park samen met Moonpilot, nu solo. Hard en genadeloos werd de hele Nederlandstalige popmuziek van de afgelopen 50 jaar te kakken gezet, en er viel geen speld tussen te krijgen.

Daarna was het de beurt aan Nico Dijkshoorn, Leienaar en vaste klant bij Velvet. Drie weken geleden zagen we hem nog tijdens Live in the Living, maar dat bleek geen bezwaar. Hij heeft genoeg stof voor iedere situatie. De stukken over RunDMC kregen de winkel al plat, het verhaal over het Hammondorgel was hilarisch. En het enige verhaal dat we vorige keer ook al hoorden, over het Chinees Wortelsnijden, bleef boeien van begin tot eind.

Maar tot nu toe was het natuurlijk allemaal puur gelul, hoewel behoorlijk Rock'n'Roll, maar hier gaat het om de muziek. En dat kwam kwam er dan ook in de vorm van gelegenheidsformatie The Velveteers, inderdaad, een band van Velvet medewerkers.

Hoogtepunt was de Leidse band Glossy Jesus, een singer-songwriterduo met gitaar, keyboards en samenzang. Traden hier op als duo, maar op hun inmiddels derde cd schijnt hier een extra dimensie aan zijn toegevoegd. Interessante band, mooie songs, om in de gaten te houden.
Daarna kwam er nog een dj-set, maar zonder band is dat aan ons niet besteed. Maar Record Store Day moet blijven, en gewoon meer live muziek!

Op de teruweg klonk er nog mooie muziek uit cafe De Twee Spieghels, bleek helaas net het laatste nummer te zijn. Tim Eijmaal (New Cool Collective Big Band, Sven Hammond Soul) met een aantal vrienden. Geen idee wie het waren, maar het klonk uitstekend. Ja, dat is Leiden, veel te veel interessante muziek tegelijkertijd.

LINKS:
Boozy
Nico Dijkshoorn
Glossy Jezus
Velvet
Tim Eijmaal

Mooie, intieme avond met Krista Detor

De Amerikaanse singer/songwriter en toetsenist Krista Detor is op toernee door Engeland, Duitsland en Nederland, voor het eerst stond ze in Leiden in de Q-bus, met dank aan Hans van Polanen. De muziek is goed in het gehoorliggende Folk/Americana en bestond op een nummer na geheel uit eigen composities.

Partner en producer David Weber speelt gitaar en zingt achtergrondvocalen. Het publiek was niet in hele grote getale naar de Q-bus gekomen, maar de sfeer was uitstekend en de band kon dat waarderen en maakte er echt wat moois van.

Bassist Mike Lindauer maakte het trio compleet, en ook hij zong af en toe mee. De sfeer was heel intiem, het contact tussen Krista en het publiek heel direct. Ook de politiek werd niet geschuwd, dat hoort nu eenmaal bij Amerikaanse folkmuzikanten. En hoewel Amerikanen doorgaans niets van Nederlandse politiek weten, wist ze toch haarscherp de overeenkomsten tussen Sarah Palin en Wilders te duiden.

Behalve dat ze zong en toetsen speelde deed ze ook nog twee nummers op accordeon, waaronder een nummer dat niet van haarzelf was, maar ontstaan tijdens een BBC-project The Darwin Songhouse, waarin acht songwriters in zeven dagen liedjes schreven ter gelegenheid van de 200ste geboortedag van Darwin.
Het was een mooie avond, een open haard had er niet bij misstaan. Maar de zaal was goed, de muziek uitstekend en de sfeer perfect.

LINKS:
Krista Detor
Q-bus

Anke Angel zet Sniep op zijn kop

Vanwege de Pasen was Fascinating Jazz voor deze keer niet op zondag maar op deze paasmaandag. Voor een goedgevulde zaal trad Anke Angel vandaag op, Anke speelde al vaker in Zoetermeer en heeft ondertussen flink wat fans, die voor haar en haar band de meubelboulevard graag even terzijde schoven.

Anke Angel staat voor Boogie Woogie van de bovenste plank met een flinke dosis humor, maar voor dit optreden had ze nog een paar extraatjes in petto. Zo speelde ze aan het begin van de eerste set een aantal jazz standards als How High The Moon en Don;t Get Around Much Anymore. Niet haar vaste repertoire, maar al improviserend en met veel plezier zette ze alvast de toon.

Vaste waarde in de band is drummer Remco van Schaik, die net zo makkelijk overstapte van Jazz naar Boogie Woogie en naar Blues. Maar na het Jazz gedeelte kwam de Boogie Woogie cursus, ja, met heuse publieksparticipatie! Tegen het einde van de eerste set werdt er even gas teruggenomen met 'de langzaamste blues' How Long. Viel best mee, maar vergeleken met Boogie Woogie is alle andere muziek langzaam.

Bassist Harm van Sleen kan er niet altijd bijzijn omdat hij in nog een aantal andere bands speelt, maar vandaag was hij er wel bij, en hoe. Werd er voor de pauze al flink geïmproviseerd, na de pauze ging de band helemaal los. Of zoals Anke het verwoorde: 'Dat was een prachtig nummer van Randy Newman, volkomen uit zijn verband gerukt, maar we kwamen wel weer allemaal tegelijk bij het einde aan.' Prachtige improvisatie!

Op zaterdag was hij ook al gastmuzikant geweest en dat was zo goed bevallen dat hij er vandaag weer bij was, tenorsaxofonist Rinus Groeneveld. Als gast moet je natuurlijk improviseren, maar hij deed dat met veel allure, de band ging uit zijn dak, de zaal ging plat. En zelfs als de band probeerde een nummer 'in het gareel' te spelen liep het helemaal, maar wel positief, uit de hand.
Want als je een concert afsluit met We'll Meet Again dat halverwege overgaat in In The Summertime en voor je het weet eindigd in Bye Bye Baby is er wel wat aan de hand. Een slaande(!) ovatie was hun deel!

LINKS:
Anke Angel
Harm van Sleen
Rinus Groeneveld
Fascinating Jazz
De Sniep

Wereldjazz in Lelystad

Het Seabottom Jazzfestival bestaat al ruim 20 jaar en vindt sinds 2007 plaats in het schitterende Agoratheater van architect Ben Van Berkel/UNStudio. Er zijn twee zalen, een grote met zitplaatsen en een kleine met staanplaatsen, en twee foyers met een combinatie van zit- en staanplaatsen. Bij binnenkomst begonnen de Dixie 7 te spelen in de foyer op de begane grond. Traditionele swing en dixieland, een lekkere binnenkomer.

In de (te) kleine zaal speelde de New Cool Collective zoals we dat van ze gewend zijn, swingend met een mix van jazz en latin. Altijd feest dus. We hadden van te voren een planning gemaakt waarin we elk optreden een half uur konden zien en dit festival was zo strak georganiseerd dat dat helemaal lukte, nauwelijks een minuutje zonder muziek. Prima geregeld! Maar bij het verlaten van de kleine zaal bleek er wel een rij voor de zaal te staan die er pas in mocht als er anderen de zaal verlieten. En dat werd later wel een probleem.

In de foyer op de tweede verdieping stond het Trio Erik Vaarzon Morel aangekondogd, maar toen wij daar binnenkwamen was Erik nog solo bezig met zijn flamenco optreden. Mooi ingehouden, maar enigzins overstemd door de dixieland van de beneden foyer. Halverwege kwamen Yuri Honing en hipsouljazz-zangeres Sinna Casita erbij. Dat werd een mix van flamenco en improvisties op sax en zang. Jammer dat het trio niet eerder was begonnen, ze waren nauwelijks opgewarmd toen ze alweer moesten stoppen.

In de grote zaal zagen we vervolgens de tweede helft van het optreden van Karsu Dönmez & Band die een mengeling van Turkse muziek en jazz speelden. Intrigerend, Karsu schrijft de meeste nummers zelf en ze beginnen allemaal vrij traditioneel als een stuk volksmuziek om vervolgens over te gaan in een cross-over van folk-jazz en een beetje pop.

In de beneden foyer was inmiddels de winnaar van de Jazz-i award (geen muziekfestival schijnt meer zonder wedstrijd als warming-up te kunnen) Shannon Sarracco te spelen. In plaats van het trio waar hij mee won pakte hij groot uit met een extra saxofonist en twee zangeressen. Easy-listening latin jazz, niets mis mee, maar graag wat meer eigen nummers. Kan geduchte concurrentie voor Wouter Hamel of Jamie Cullum worden. Zeker geen dode meeuw op het podium.

In de foyer boven speelde ondertussen de Ruben Hoeke Band, de bluesfactor van Seabottom Jazz. Goede band met Ruben Hoeke op gitaar en Frank van Pardo op mondharmonica en zang. Hopen ze deze zomer nog vaker te zien op diverse bluesfestivals. Hun nieuwe cd was net een paar dagen uit, dus het repertoire bestond grotendeels uit nummers van die cd. Aanrader.

Vervolgens weer naar de beneden foyer, waar STriCat speelde. Een combinatie van klezmer, gypsy en jazz met Roemeense roots. Zagen ze meer dan een jaar geleden al in Leiden, maar ze zijn nog steeds even goed, zo niet beter. Niet iedereen ging helemaal naar beneden, ook vanaf de eerste verdieping was het optreden goed te zien.

Leuk om te zien dat verschillende artiesten ook de tijd namen naar andere optredens te gaan. Hier danst onder andere de van oorsprong Turkse Karsu Dönmez op de Roemeens-gebaseerde muziek van STriCat. Muziek, cultuur in het algemeen, blijkt de basis voor integratie, het samensmelten van culturen in Nederland. Moet wel meer geld voor uitgetrokken worden!

Dan weer naar boven, waar in de foyer Maria Markesini en Bert van den Brink optraden. ook hier weer een optreden met jazz meets world, ditmaal Griekse muziek en jazz. Veel treurigheid vanuit Griekse zijde, maar de zang van Bert van den Brink was dan weer hartverwarmend.
Daarna wilden we weer eens naar de zalen voor Gare du Nord en de Cor Bakker Big Band, maar dat viel tegen, lange rijen en de zalen waren vol. Iets teveel kaarten verkocht misshien, hopende dat het publiek zich wel zou spreiden, maar de zalen waren dus vol en de foyers bijna leeg. Niet leuk en dus maar huiswaarts gekeerd, beetje domper op een verder leuk festival. Volgend jaar toch wel weer.

LINKS:
Seabottom Jazzfestival
New Cool Collective
Eric Vaarzon Morel
Karsu Dönmez
Shannon Sarracco
Ruben Hoeke Band
STriCat
Maria Markesini
Bert van den Brink

Live in the Living in Leiden

Live in the Living bestaat al een aantal jaren, concerten/optredens in woonkamers, maar was vanavond voor het eerst in Leiden. Het concept is eenvoudig: drie artiesten/bands die elk twee keer een kwartier lang optreden, één keer voor de pauze en keer daarna. Initiatiefnemer van dit concept was tevens de opening act: Rick Treffers. Met gitaar, keyboards, zang en achtergrondzangeres opende hij de avond en de tweede set.

Daarna was het de beurt an Nico Dijkshoorn, die onmiddelijk de lachers op zijn hand had. We kenden hem natuurlijk mwel van DWDD, maar hier zagen we dat Nico ook live een geweldige performer is. De dramatische truckerssong (gezongen) en het verhaal over de mol waren absolute hogtepunten van de avond.

Sluitstuk van beide sets was een optreden van Dempsey, geen onbekende op dit blog en deze avond was bij bassist/gitarist Ferry thuis. Prima optreden zoals we van Dempsey gewend zijn.
Live in the Living is nieuw in Leiden, maar verdient zeker een vervolg. Lekker kleinschalig en een echt geïnteresseerd publiek. Wat ons betreft een blijvertje, onze woonkamer is er klaar voor!

LINKS:
Live in the Living
Rick Treffers
Nico Dijkshoorn
Dempsey

Bernlef en Janssen perdect duo

Sinds een aantal jaren organiseren Burcht Literair, Burcht Jazz, Hot House en boekwinkel Selexyz Kooyker tijdens de boekenweek een optreden van een schrijver met muzikale samenwerking. Dit jaar waren het de schrijver/dichter Bernlef en pianist Guus Janssen.

De avond begon met een improvisatie van Guus Janssen op de piano, vervolgens trad Bernlef op en daarna begon het steeds meer door elkaar te lopen. Gedichten met flarden van muziek, soms afwisselend, soms tegelijkertijd.

Na de pauze hield Bernlef een inleiding op het laat5ste, langere verhaal/compositie Gestoord van beiden. De zaal zat vol en was onder de indruk, reden voor Bernlef en Janssen er ook nog een toegift aan vast te knopen. Een perfect duo!

LINKS:
Bernlef
Guus Janssen
Burcht Literair en Burcht Jazz
Hot House
Selexyz Kooyker

Perron19 komt aan in Leiden

Perron19 is een Utrechtse/Leidse groep rond fluitist/saxofonist Pieter de Mast, toetsenist Floris Verheij, bassist Ronald Maas en percussionist Janco van der Kaaden. Hoofdingrediënt van hun muziek komt uit de jazz, maar uitstapjes naar pop en wereldmuziek maken ook deel uit van hun muziek. Vandaag presenteerden ze hun eerste, titelloze, cd in de Leidse Q-Bus.

In twee sets speelt Perron19 alle nummers van de cd, waarvan de meeste nummers geschreven zijn door Floris Verheij, de meeste andere door Pieter de Mast en één nummer door Ronald Maas. De muziek is best ingewikkeld, maar ligt toch lekker in het gehoor. De percussie vormt de basis, de toetsen vullen dat goed aan en de fluit/saxofoon soleert er lustig op los. De bassist speelt een beetje een vrije rol en dat zou wat ons betreft wat strakker mogen, bassist en drums als leidende instrumenten hebben onze voorkeur. Maar al met al een boeiend optreden en een prima cd.

LINKS:
Perron19
Q-Bus

Lavalu goed, beter, best!

Lavalu zagen we nog geen anderhalf jaar geleden voor het eerst in de Burcht in Leiden. Toen nog vrij onbekend maar nu toch behoorlijk aan het doorbreken. Opnieuw in de Tuinzaal van de Burcht, wederom geörganiseerd door De X, maar nu zat de zaal bijna vol, en terecht.

Lavalu zagen we al meerdere malen, klik bij labels hieronder op Lavalu om eerdere verslagen te lezen. Duidelijk is dat Lavalu in de afgelopen tijd enorm gegroeid is. Toen nog licht onzeker, nu vol overgave en vertrouwen. Bovendien was dit het eerste concert na de cd-presentatie in Paradiso, zodat er te vergelijken viel.

Jörg Brinkmann was wederom de bassist op de cello. En zoals de hele band speelt hij sinds het uitkomen van de cd Hope and Liquid Courage steeds overtuigender. Voor hem lijkt het meer dan een sideproject te zijn geworden.

Opvallend was de inbreng van saxofonist Miguel Boelens, eerder nog zeer op de achtergrond was hij vanavond heel aanwezig. Heeft ergens een schakel omgezet en tilt het geheel naar een nieuw level.

Nieuw was Mark Schilders op drums, een waardige vervanger voor Yonga Sun. gedreven en verweven, precies zoisls het hoort.

Lavalu speelde de laatste tijd overal in Nederland en ook vanavond in Leiden de zaal plat. En het lijkt er op dat, nu de cd uit is, ze vrijer zijn gaan spelen. Het maken van een cd is misschien een soort keurslijf, alles moet kloppen volgens de opzet. Maar nu gaan alle remmen los, de nummers krijgen nog meer diepgang, nog meer kracht, schitterend!

LINKS:
Lavalu
Leids Jazztrio

Dick de Graaf dendert lekker door

Dick de Graaf zagen we nog nooit, maar Jerome Hol, Erik Kooger en Harry Emmery, in deze volgorde veel vaker, bijvoorbeeld met Michael Varekiamp's Cosmic Scene, Michiel Borstlap Eldorado en Harry Emmery in heel veel combinaties. Vanavond stonden ze met z'n vieren op het podium in de Burcht en maakten er een feest van.

Dick de Graaf is een geweldige saxofonist, zowel op de sopraan als de tenor. En de muziek was helemaal geweldig, een mooie mix van uptempo nummers en ballads, trance jazz en power jazz.

Emmery en Kooger vormden een meer dan solide basis, De Graaf en Hol zorgden voor een mooie afwisseling maar ook voor een mooi samenspel. Goed concert en ook een goede cd, Cry Baby!, waar het brepertoire grotendeels uit bestond. Zwaar aanbevolen!

LINKS:
Dick de Graaf
Harry Emmery
Erik Kooger
Jerome Hol
Burcht Jazz

ESQ groot(s) avontuur

ESQ staat voor European Swing Quintet en is een internationaal gezelschap dat swing in de stijl van o.a. Benny Goodman speelt. Het repertoire bestaat uit bekende swing nummers maar ook uit eigen composities. Vanochtend repeteerden ze voor het eerst met z'n vijfen, vanmiddag was hun eerste optreden, een wereldpremiere dus!

De groep is een initiatief van Frits Landesbergen (vibrafoon en piano) en Engelsman Andy Cooper (klarinet en zang). Dat dit hun eerste gezamenlijke optreden was, was af en toe wel te horen, er werd weleens naar een noot gezocht, niet iedereen wist wanneer en waar het einde van een nummer was en een enkele keer was het bijna een openbare repetitie.

Het was geweldig om te zien hoe de groep aan het groeien was en steeds avontuurlijker werd. Soms verrasten ze zichzelf én het publiek dat in grote getalen was opgekomen, de zaal helemaal vol. Belangrijke steunpilaar was de Waalse pianist Pascal Michaud, die onverstoorbaar maar met veel plezier zijn bijdragen leverde.

Behalve piano speelde Michaud ook op een paar nummers tenorsaxofoon en ook dat deed hij geweldig, deze Obelix van de swingjazz. Achter de drums zat Erik Kooger die we al kenden als drummer van Michael Varekamp's Cosmic Scene en Michiel Borstlap's Eldorado. Zou je hier niet direct verwachten maar bleek een uitstekende keuze. Aanstaande donderdag staat hij met Dick de Graaf’s power jazz groep met Jerome Hol op gitaar en Harry Emmery op bas. Hendrix meets Coltrane! Dat is weer heel andere koek.

Erik Kooger was een rots in de branding, maar dat was Edwin Corzilius op bas ook. Kooger en Corzilius hielden alles in het gareel, maar stonden het avontuur niet in de weg.
Bij sommige concerten heb je het idee dat je een stukje muziekgeschiedenis meemaakt, vanmiddag was dat zeker het geval, een groots avontuur van vijf doorgewinterde muzikanten. Morgen gaan ze hun eerste cd opnemen, daarna gaan ze toeren door Europa, dat willen we nog wel eens zien.

LINKS:
Frits Landesbergen
Fascinating Jazz