Imagine in the Park weer schitterend

Vorig jaar was het het hoogtepunt van het festivalseizoen dus dit jaar moesten we er weer naar toe, Imagine in the Park. Het festival voor music en spoken word in het Haagse Westbroekpark. Met onder andere cabaretier Marcel Verreck en zanger/gitarist Paul Pleijsier die gelijk al de combinatie opzochten.

Imagine in the Park beoogt het groenste festival te zijn, dus alle muziek is er onversterkt en de bar loopt op zonne-energie. Veel Haagse acts op dit Lowlands achtâh de Duine zoals, net als vorig jaar, So What.

Kernkoppen heeft een druk jaar achter de rug met onder andere een bezoek aan Zuid Afrika. En dat is dan gelijk weer terug te horen bij dit optreden dat de hiphop ver voorbij is. Prachtige cross-over cult-rap zoals ze het zelf noemen. Ze blijven verrassen!

Ragmob was er vorig jaar ook al bij, niet verwonderlijk omdat één van de initiatiefnemers van Imagine in the Park, Arie Spaans, daar op de contrabas speelt. Samen met So What en Kernkoppen trokken ze het meeste publiek, doorslaand succes dus. Leuk om Smoke, smoke, smoke van Commander Cody weer eens te horen.

Nieuw op dit festival waren de Excitors. Best goed, maar de overstap van elektrisch naar akoestisch viel echt niet mee.

Djem had daar dan weer helemaal geen moeite mee, ze zong, speelde gitaar en drumde er op los. Samen met een gitarist zorgde ze voor een mooi optreden zonder te steunen op haar Treble verleden.

Splendid was er vorig jaar ook al bij, en weer in afgeslankte vorm. Rocksteady Sunshine van Patrick met alleen gitaar als begeleiding. Introvert maar altijd weer mooi.

So What improviseerde er lekker op los, in een eerdere set leende de drummer al even een gitaar van een andere muzikant, in deze set leende hij er een van iemand uit het publiek. Twee keer bijna dezelfde gitaar, dat bedenk je niet.

Ze was aangekondigd als Valerie maar ze had haar band meegenomen. The Socks is een stevige meidenrockband die dat hier prima akoestisch deden.

Matou speelt lekkere gypsy jazz, heerlijk swingend met uitstapjes naar de muziek van Duke Ellington. Het festival was overigens gratis, maar om de kosten te dekken werd er rondgegaan met hoge hoeden, die soms even tot rust kwamen in het gras.

Mac Alistair is onstaan uit de wil om clubjazz te combineren met een live band. Akoestisch komt het clubjazz gedeelte niet helemaal uit de verf, maar het was prima jazz met een heel goede zangeres.

Atombox is een best heftige band die hier zomaar datzelfde materiaal opeens akoestisch moest weergeven. Maar dat deden ze niet onverdienstelijk, niets mis mee.

Moonpilot was er vorig jaar ook al bij, hoewel in een iets andere samenstelling. Maar de muziek is nog steeds uitstekend.

Niet alle nummers van So What lenen zich voor een akoestische uitvoering, dus werden de succesvolste nog maar eens herhaald.

Woot kon er op het laatste moment niet bij zijn, maar er was nog snel voor een vervangen gezord, een solo zangeres met gitaar of als duo met een gitarist. Boozy en een gast nemen de percussie voor hun rekening.

En dan was er natuurlijk nog het spoken word gedeelte van het programma. Niet helemaal ons ding, maar wel een essentieel onderdeel van het festival. Karel Kanits las voor uit eigen werk en is tevens een van de initiatiefnemers van Imagine in the Park.

Kernkop Guus is bezig met een solo programma waaruit hij alvast stukken liet horen.

Frank van Westbroek schijnt aanstormend talent te zijn, binnenkort bij Puur Gelul.

Miss Cherry en Daf.

Alex Franken speelde er gitaar bij.

Bij de Gebroeders De Gier was er veel publieksparticipatie.

Ondertussen had Moonpilot de xylofoon ingruild voor een mandoline.

Dichter Harry Zevenbergen moest vanwege de afwezigheid van de presentator van podium 5 zichzelf aan- en afkondigen.

Zo kondigde hij ook Leo Unger aan die optrad in plaats van Splendid in het vierde en laatste deel van het festival.

Altijd sterk aanwezig is de ongeëvenaarde Boozy.

Toch nog even kijken bij de laatste set van So What, want muzikaal gezien was dat toch weer een van de hoogtpunten.

Samen met KernKoppen met een heel afwisselend programma, waaronder een ook solo optreden van Guus voor/over zijn (aanwezige) moeder en een schitterend lied van de gitarist.

En dan eindigt het altijd met het samen spelen en zingen van Imagine. Kippenvel.

Omdat dit de tweede keer was dat het festival werd gehouden, was de verrassing er misschien een beetje vanaf, maar de muziek was er niet minder om. En de sfeer is geweldig. Het doet denken aan de oorspronkelijke parade, voordat daar de commercie had toegeslagen, verzuchtte een bezoeker. Laten we hopen dat bij Imagine in the Park de commercie nooit toeslaat!

LINKS:
Marcel Verreck
Paul Pleijsier
So What
Kernkoppen
Ragmob
Excitors
Djem
Splendid
The Socks
Atombox
Moonpilot
Karel Kanits
Miss Cherry en Daf
Alex Franken
Gebroeders De Gier
Harry Zevenbergen
Leo Unger
Boozy
Imagine in the Park

Record Store Day met toegift

Twee jaar geleden werd voor de eerste maal de Record Store Day gehouden, toen alleen in Amerika, dit jaar voor het eerst ook in Europa en ook in Leiden. De dag is opgezet om de noodlijdende muziekdetailhandel ook eens positief in het nieuws te brengen.
Velvet in Leiden deed daar ook aan mee, in plaats van te sluiten om vijf uur barstte er een feestje los. De spits werd afgebeten door de Haagse dichter/schrijver/performer Boozy, een soort Haagse Harry goes Poetry. Vorig jaar nog gezien op Imagine in the Park samen met Moonpilot, nu solo. Hard en genadeloos werd de hele Nederlandstalige popmuziek van de afgelopen 50 jaar te kakken gezet, en er viel geen speld tussen te krijgen.

Daarna was het de beurt aan Nico Dijkshoorn, Leienaar en vaste klant bij Velvet. Drie weken geleden zagen we hem nog tijdens Live in the Living, maar dat bleek geen bezwaar. Hij heeft genoeg stof voor iedere situatie. De stukken over RunDMC kregen de winkel al plat, het verhaal over het Hammondorgel was hilarisch. En het enige verhaal dat we vorige keer ook al hoorden, over het Chinees Wortelsnijden, bleef boeien van begin tot eind.

Maar tot nu toe was het natuurlijk allemaal puur gelul, hoewel behoorlijk Rock'n'Roll, maar hier gaat het om de muziek. En dat kwam kwam er dan ook in de vorm van gelegenheidsformatie The Velveteers, inderdaad, een band van Velvet medewerkers.

Hoogtepunt was de Leidse band Glossy Jesus, een singer-songwriterduo met gitaar, keyboards en samenzang. Traden hier op als duo, maar op hun inmiddels derde cd schijnt hier een extra dimensie aan zijn toegevoegd. Interessante band, mooie songs, om in de gaten te houden.
Daarna kwam er nog een dj-set, maar zonder band is dat aan ons niet besteed. Maar Record Store Day moet blijven, en gewoon meer live muziek!

Op de teruweg klonk er nog mooie muziek uit cafe De Twee Spieghels, bleek helaas net het laatste nummer te zijn. Tim Eijmaal (New Cool Collective Big Band, Sven Hammond Soul) met een aantal vrienden. Geen idee wie het waren, maar het klonk uitstekend. Ja, dat is Leiden, veel te veel interessante muziek tegelijkertijd.

LINKS:
Boozy
Nico Dijkshoorn
Glossy Jezus
Velvet
Tim Eijmaal

Imagine in the Park hoogtepunt van dit festivalseizoen

Imagine in the Park is een nieuw festival in het Haagse Westbroekpark met music & spoken word en alles unplugged. Het klinkt simpel: een groot grasveld (Paradeterrein), acht minipodia rondom en drie of vier artiesten in een uur, en dat viermaal herhaald. Zou dat leuk zijn voor een uurtje? Of zou het wat langer interessant zijn?
Maar het was fantastisch van het begin tot het eind! Vooral de (spontane) interacties tussen de diverse artiesten maakten het memorabel. Volgend jaar graag weer!

Omdat het hier om muziek draait komt het gesproken woord er hier wat karig vanaf. Maar dichters maken vaak ook liedjes en die kom je hier dan weer wel tegen.
The Suburbs is een stevige rockband uit Scheveningen, stonden heel vaak op Schollenpop, Speelden hier als trio met zang, accordeon en drums. Begonnen wat stroef, maar kwamen er steeds beter in. Het nummer Rollercoaster stond garant voor veel publiek.

Het eerste optreden van Splendid was een solo optreden van Patrick. Rocksteady Sunshine dus, normaal doet hij dat met een hele band met blazers en al, nu dus solo met alleen een gitaar. Klasse.

Marne is bekend van Topstars maar is vooral een begenadigde singer/songwriter. Heeft ooit een akoestische cd uitgebracht en weet dus wat daarvoor komt kijken.

Na zijn set was het de beurt aan Erik Bevaart, maar die had ook nog een liedje. Samen, en met het publiek, speelden en zongen ze het nummer De Theorie. En dit leek de toon te zetten voor het hele festival: speel samen, werk samen, maak er samen iets extra's van.

Een van de beste Nederlandse gitaarbands is So What, maar om dat ook akoestisch waar te maken is niet makkelijk. Menige band valt dan door de mand, maar niet So What. Hun ijzersterke songs doen het zonder versterking minstens zo goed. Naast nummers van hun cd Tiptoes speelden ze ook een nieuw nummer.

Minder indruk maakte het duo van Hans Prins. Leuk en lief allemaal, maar de vonk sloeg niet helemaal over. Ze speelden een mix van eigen nummers en Stones covers.

Maar op het volgende podium stonden alweer de Gebroeders de Gier samen met Jo de Roeck een combinatie van music en spoken word te geven. Goede interactie van muzikant en dichters.

Het Dennis Wijmer kwartet is meer jazzy georienteerd, zingen Nederlandstalig en maakten er een gezellige boel van.

Laura Nijhuis is zangeres/gitariste van het Haagse power rock trio ReBelle. Hier zong en speelde ze dus helemaal alleen. Gevoelige ballads en stevige songs, heel mooi gezongen. Toch ook maar eens naar ReBelle gaan kijken.

Op het volgende podium speelde Ragmob lekkere Western Swing, de eerste keer met z'n vieren, de tweede keer met de accordeonist erbij. Nummers van Bob Wills, Johnny Cash en Commander Cody kwamen onder andere voorbij. Voordeel voor deze band was natuurlijk wel dat ze altijd al zonder versterking spelen, hooguit met een microfoon voor de zanger. Neemt niet weg dat het een prima optreden was dat veel publiek trok.

Meer oude muziek was er te horen bij Fat Cat, die een soort gypsy jazz spelen. Een soort Hot Club de France, maar dan op geheel eigen wijze. Leuk.

Zanger gitarist Jo de Roeck speelde eerder (en waarschijnlijk ook later) al met de gebroeders de Gier, maar hij had ook zijn eigen solo optredens. Vooral zijn rauwe, bluesachtige stem maakte indruk.

En het begint steeds gezelliger en drukker te worden vooral So What kan rekenen op een toenemende belangstelling. De jongens zijn helemaal warmgedraaid en bij het nummer Steady Eddy worden ze versterkt door Laura Nijhuis. Een heel andere Laura dan bij haar solo optredens.

Moonpilot is een nieuwe band met een bedachtzaam repertoire. Opvallend is het gebruik van de xylophoon als vervanging van het toetsenbord. Gaat helemaal goedkomen.

Na een eerste solo optreden van Patrick van Splendid kreeg hij later begeleiding van een gitarist en kon hij zich zelf helemaal op de zang concentreren. Heel bijzonder om raggae achtige muziek zo klein te horen. Maar het werkte wel.

Weer heel iets anders was het het optreden van zangeres en gitariste Julie Scott en accordeonist Roeland Drost. Weer zo'n optreden dat vraagt om nadere kennismaking.

KernKoppen is eigentijds, eigenwijs en eigenzinnig. Zonder microfoons, samples en effecten blijken ze net zo goed als met dat alles er op en er aan. En eindelijk zijn de teksten ook eens goed te verstaan!

En ze kregen er echt zin in, tijd voor een Kern Koppen jam. Patrick kwam er weer bij en ook Dennis Wijmer droeg zijn steentjue bij. De interactie sloeg nu echt toe.
Vorig jaar op Plein Open speelden ze een deel van hun optreden samen met Splendid, nu, kleinschaliger, weer.

En ook Moonpilot had zijn onorthodoxe metgezel gevonden in de vorm van Boozy. Puur gelul en een bedachtzame begeleiding bleken en prima duo te vormen.

Het vierde optreden van So What is alweer anders dan de eerdere drie. Als het publiek te ver van het podium blijft zitten nemen ze het heft in eigen handen en dragen het podium (1x2 meter) gewoon naar het publiek toe. Niet alleen zijn het uitstekende muzikanten met perfecte popsongs, het zijn ook nog eens entertainers, die ook een meezingnummer niet schuwen. Gewoon één van de beste live bands van Nederland, maar helaas veel te weinig te zien. Koop in elk geval hun cd Tiptoes

En de samenwerkingen groeiden: Moonpilot en Kern Koppen deden een geweldige set waar het publiek geen genoeg van kreeg. Maar ja, het was tijd voor de finale. Alle acht podia verhuisden naar het midden van het veld, het publiek verzamelde zich er omheen.

En het kon natuurlijk niet uitblijven, Sjaak Bral leidde de afsluiting in en zong zijn Nederlandstalige versie van Imagine, onder begeleiding van alle deelnemers van dit festival.

En tenslotte was er dan de grote finale waarbij iedereen, zowel artiesten als publiek, Imagine zongen. Beetje klef misschien, maar toch ook ontroerend. Gaf wel een goed beeld van de uitstekende sfeer in het Westbroekpark.
Al met al was het een onverwacht goed festival en eigenlijk het leukste en meest verrassende van deze zomer. Er is flink rondgegaan met de hoge hoed, hopelijk is dat voldoende basis voor een herhaling volgend jaar.

LINKS:
Suburbs
Splendid
Marne
So What
Laura Nijhuis
Ragmob
Moonpilot
Julie Scott
Kernkoppen
Sjaak Bral
Imagine in the Park