Live in the Living in Leiden

Live in the Living bestaat al een aantal jaren, concerten/optredens in woonkamers, maar was vanavond voor het eerst in Leiden. Het concept is eenvoudig: drie artiesten/bands die elk twee keer een kwartier lang optreden, één keer voor de pauze en keer daarna. Initiatiefnemer van dit concept was tevens de opening act: Rick Treffers. Met gitaar, keyboards, zang en achtergrondzangeres opende hij de avond en de tweede set.

Daarna was het de beurt an Nico Dijkshoorn, die onmiddelijk de lachers op zijn hand had. We kenden hem natuurlijk mwel van DWDD, maar hier zagen we dat Nico ook live een geweldige performer is. De dramatische truckerssong (gezongen) en het verhaal over de mol waren absolute hogtepunten van de avond.

Sluitstuk van beide sets was een optreden van Dempsey, geen onbekende op dit blog en deze avond was bij bassist/gitarist Ferry thuis. Prima optreden zoals we van Dempsey gewend zijn.
Live in the Living is nieuw in Leiden, maar verdient zeker een vervolg. Lekker kleinschalig en een echt geïnteresseerd publiek. Wat ons betreft een blijvertje, onze woonkamer is er klaar voor!

LINKS:
Live in the Living
Rick Treffers
Nico Dijkshoorn
Dempsey

Bernlef en Janssen perdect duo

Sinds een aantal jaren organiseren Burcht Literair, Burcht Jazz, Hot House en boekwinkel Selexyz Kooyker tijdens de boekenweek een optreden van een schrijver met muzikale samenwerking. Dit jaar waren het de schrijver/dichter Bernlef en pianist Guus Janssen.

De avond begon met een improvisatie van Guus Janssen op de piano, vervolgens trad Bernlef op en daarna begon het steeds meer door elkaar te lopen. Gedichten met flarden van muziek, soms afwisselend, soms tegelijkertijd.

Na de pauze hield Bernlef een inleiding op het laat5ste, langere verhaal/compositie Gestoord van beiden. De zaal zat vol en was onder de indruk, reden voor Bernlef en Janssen er ook nog een toegift aan vast te knopen. Een perfect duo!

LINKS:
Bernlef
Guus Janssen
Burcht Literair en Burcht Jazz
Hot House
Selexyz Kooyker

Perron19 komt aan in Leiden

Perron19 is een Utrechtse/Leidse groep rond fluitist/saxofonist Pieter de Mast, toetsenist Floris Verheij, bassist Ronald Maas en percussionist Janco van der Kaaden. Hoofdingrediënt van hun muziek komt uit de jazz, maar uitstapjes naar pop en wereldmuziek maken ook deel uit van hun muziek. Vandaag presenteerden ze hun eerste, titelloze, cd in de Leidse Q-Bus.

In twee sets speelt Perron19 alle nummers van de cd, waarvan de meeste nummers geschreven zijn door Floris Verheij, de meeste andere door Pieter de Mast en één nummer door Ronald Maas. De muziek is best ingewikkeld, maar ligt toch lekker in het gehoor. De percussie vormt de basis, de toetsen vullen dat goed aan en de fluit/saxofoon soleert er lustig op los. De bassist speelt een beetje een vrije rol en dat zou wat ons betreft wat strakker mogen, bassist en drums als leidende instrumenten hebben onze voorkeur. Maar al met al een boeiend optreden en een prima cd.

LINKS:
Perron19
Q-Bus

Lavalu goed, beter, best!

Lavalu zagen we nog geen anderhalf jaar geleden voor het eerst in de Burcht in Leiden. Toen nog vrij onbekend maar nu toch behoorlijk aan het doorbreken. Opnieuw in de Tuinzaal van de Burcht, wederom geörganiseerd door De X, maar nu zat de zaal bijna vol, en terecht.

Lavalu zagen we al meerdere malen, klik bij labels hieronder op Lavalu om eerdere verslagen te lezen. Duidelijk is dat Lavalu in de afgelopen tijd enorm gegroeid is. Toen nog licht onzeker, nu vol overgave en vertrouwen. Bovendien was dit het eerste concert na de cd-presentatie in Paradiso, zodat er te vergelijken viel.

Jörg Brinkmann was wederom de bassist op de cello. En zoals de hele band speelt hij sinds het uitkomen van de cd Hope and Liquid Courage steeds overtuigender. Voor hem lijkt het meer dan een sideproject te zijn geworden.

Opvallend was de inbreng van saxofonist Miguel Boelens, eerder nog zeer op de achtergrond was hij vanavond heel aanwezig. Heeft ergens een schakel omgezet en tilt het geheel naar een nieuw level.

Nieuw was Mark Schilders op drums, een waardige vervanger voor Yonga Sun. gedreven en verweven, precies zoisls het hoort.

Lavalu speelde de laatste tijd overal in Nederland en ook vanavond in Leiden de zaal plat. En het lijkt er op dat, nu de cd uit is, ze vrijer zijn gaan spelen. Het maken van een cd is misschien een soort keurslijf, alles moet kloppen volgens de opzet. Maar nu gaan alle remmen los, de nummers krijgen nog meer diepgang, nog meer kracht, schitterend!

LINKS:
Lavalu
Leids Jazztrio

Dick de Graaf dendert lekker door

Dick de Graaf zagen we nog nooit, maar Jerome Hol, Erik Kooger en Harry Emmery, in deze volgorde veel vaker, bijvoorbeeld met Michael Varekiamp's Cosmic Scene, Michiel Borstlap Eldorado en Harry Emmery in heel veel combinaties. Vanavond stonden ze met z'n vieren op het podium in de Burcht en maakten er een feest van.

Dick de Graaf is een geweldige saxofonist, zowel op de sopraan als de tenor. En de muziek was helemaal geweldig, een mooie mix van uptempo nummers en ballads, trance jazz en power jazz.

Emmery en Kooger vormden een meer dan solide basis, De Graaf en Hol zorgden voor een mooie afwisseling maar ook voor een mooi samenspel. Goed concert en ook een goede cd, Cry Baby!, waar het brepertoire grotendeels uit bestond. Zwaar aanbevolen!

LINKS:
Dick de Graaf
Harry Emmery
Erik Kooger
Jerome Hol
Burcht Jazz

ESQ groot(s) avontuur

ESQ staat voor European Swing Quintet en is een internationaal gezelschap dat swing in de stijl van o.a. Benny Goodman speelt. Het repertoire bestaat uit bekende swing nummers maar ook uit eigen composities. Vanochtend repeteerden ze voor het eerst met z'n vijfen, vanmiddag was hun eerste optreden, een wereldpremiere dus!

De groep is een initiatief van Frits Landesbergen (vibrafoon en piano) en Engelsman Andy Cooper (klarinet en zang). Dat dit hun eerste gezamenlijke optreden was, was af en toe wel te horen, er werd weleens naar een noot gezocht, niet iedereen wist wanneer en waar het einde van een nummer was en een enkele keer was het bijna een openbare repetitie.

Het was geweldig om te zien hoe de groep aan het groeien was en steeds avontuurlijker werd. Soms verrasten ze zichzelf én het publiek dat in grote getalen was opgekomen, de zaal helemaal vol. Belangrijke steunpilaar was de Waalse pianist Pascal Michaud, die onverstoorbaar maar met veel plezier zijn bijdragen leverde.

Behalve piano speelde Michaud ook op een paar nummers tenorsaxofoon en ook dat deed hij geweldig, deze Obelix van de swingjazz. Achter de drums zat Erik Kooger die we al kenden als drummer van Michael Varekamp's Cosmic Scene en Michiel Borstlap's Eldorado. Zou je hier niet direct verwachten maar bleek een uitstekende keuze. Aanstaande donderdag staat hij met Dick de Graaf’s power jazz groep met Jerome Hol op gitaar en Harry Emmery op bas. Hendrix meets Coltrane! Dat is weer heel andere koek.

Erik Kooger was een rots in de branding, maar dat was Edwin Corzilius op bas ook. Kooger en Corzilius hielden alles in het gareel, maar stonden het avontuur niet in de weg.
Bij sommige concerten heb je het idee dat je een stukje muziekgeschiedenis meemaakt, vanmiddag was dat zeker het geval, een groots avontuur van vijf doorgewinterde muzikanten. Morgen gaan ze hun eerste cd opnemen, daarna gaan ze toeren door Europa, dat willen we nog wel eens zien.

LINKS:
Frits Landesbergen
Fascinating Jazz

Bevlogen optreden zonder echte verrassingen

Het is een beproefde formule, het Rein de Graaff trio op (Europese) toer met een Amerikaanse gastmuzikant. Het repertoire bestaat uit meer en minder bekende nummers uit de voornamelijk Amerikaanse bebop met solo's voor iedereen, maar vooral voor de gastmuzikant. Het trio zorgt verder voor de uitstekende en degelijke basis.

Ook op deze middag ging het zo, ware het niet dat er nu zelfs twee gasten waren. Allereerst Grant Stewart, een geweldenaar op de tenorsax. De tuinzaal van de Burcht was zo goed als vol en het publiek genoot van twee degelijke sets van elk een uur.

Tweede gast was Jesse van Ruller op gitaar, geen onbekende want die zien we wel vaker. Ook hij was goed op dreef met mooie improvisaties. Het was de derde keer dat we het Rein de Graaff trio zagen, vorige keer met Sonny Fortune en daarvoor met Frank Morgan, dus we wisten wat ons te wachten stond en daar voldeed het ook aan. Prima muzikanten, lekker op dreef en met veel plezier spelend zonder dat er nu echte verrassende of vernieuwende dingen gebeurde. Maar dat is ook niet de opzet van deze optredens.

LINKS:
Jesse van Ruller
Grant Stewart
De Burcht

Alderliefste bij opening Hufgebouw

Interessante livemuziek is dun gezaaid tijdens de Olympische Spelen maar gelukkig worden er nog gebouwen ge- of heropend, dan is er in elk geval nog een beetje live muziek te genieten. Deze zaterdagmiddag was het de heropening van het Hufgebouw in Rotterdam dat muzikaal omlijst werd door de groep Alderliefste. Het optreden vond plaats op de dam in de Rotte die Rotterdam haar naam geaf, pal naast het Hufgebouw.

Het Hufgebouw is in 1953 gebouwd naar een ontwerp van Van den Broek en Bakema, belngrijke wederopbouw architecten in Rotterdam. Het gebouw stond er al jarenlang verwaarloosd bij, maar is nu door architect Wessel de Jonge in oude glorie hersteld. Het gebouw is sinds vandaag een Rijksmonument.

Links:
Alderliefste
Wessel de Jonge architecten

Smartlappen in de Jordaan

De opening van een nieuwbouwproject is vaak tijd voor een feestje. Zo ook vandaag in de Amsterdamse Willemsstraat. Daar werd het Joost Swartehuis officiëel geopend met hapjes en drankjes, toespraken en een openingshandeling en natuurlijk met muziek. En wat is er nu toepasselijker in de Jordaan dan een stel smartlappen.

En hier was het dan allemaal om te doen, het Joost Swartehuis, ontworpen door striptekenaar Joost Swarte, die na de Toneelschuur en de Johan Enschedéhof in Haarlem ditmaal in Amsterdam aan de gang ging. Mooi complex, leuke muziek, maar wel erg koud zo buiten. Vooral omdat Joost Swarte een uur te laat was.

LINK:
Joost Swartehuis

Todd Rundgren's tiidloze muziek

Voorprogramma's zijn slechts zelden interessant, maar op deze maandagavond in een afgeladen Paradiso was er een uitzondering. Want het voorprogramma van Todd Rundgren was ... Todd Rundgren! Met zijn nieuwste project tr's Johnson, met nummers van Robert Johson in een vette bleusuitvoering. De twee Europese concerten in Londen en Amsterdam waren de premiere van deze band, komende maanden gaat hij hiermee op toernee door Amerika. Een geweldig optreden, 4 men in black met power blues!

Todd Rungren is al meer dan 40 jaar actief in de muziek met als hoogtepunt de jaren 70, eerst als solo artiest, waarbij hij bijna alle instrumenten zelf speelde, en vervolgens met zijn groep Utopia. Daarna ging hij zich wat meer toeleggen op het produceren, waaronder lp's van onder meer The New York Dolls en Patty Smith.

In 1973 bracht hij het dubbelalbum A Wizard, a True Star uit, achteraf gezien een voorloper van de Power Pop, maar toenertijd onplaatsbaar. Deze avond in Paradiso was het eerste integrale concert van AWATS in Nederland, na alleen enkele optredens in Amerika en Londen.

De recensie in De Volkskrant op maandag gaf de doorslag, negatief over het voorprogramma en gematigd positief over het vervolg, dat moest dus wel een weergaloos concert zijn. Gelukkig waren er nog kaartjes.

En het wás een geweldig optreden, de uitvoering van AWATS was zowel muzikaal als ook visueel ongelooflijk. Tijdens ieder instrumentaal intermezzo wisselde Todd van kostuum, om een passende outfit bij het volgende nummer te hebben.

En Todd is toch altijd al een aparte verschijning. Maar muzikaal heeft het nog niets ingeleverd ten opzichte van 1973, het blijft tijdloze muziek.

Tijdens de toegift, Just one Victory, kan iedereen zich nog eens uitleven, waar zowel de muzikanten als Todd's vrouw, die verantwoordelijk was voor de kostuums, aan meedoen. Een groots concert van een groot muzikant.

LINKS:
Todd Rundgren
Registratie van dit concert
De Volkskrant
You Tube

Boeiende improvisaties met Welvaars en Molenaar

Sommige muzikanten spelen al jaren de sterren van de hemel, met collegamusici en in diverse bands, zonder zelf veel op de voorgrond te treden. En dat is jammer en onterecht, dat bewezen Tim Welvaars en Coen Molenaar deze middag in De Sniep.
Tim Welvaars is van oorsprong saxofonist, maar na een ontmoeting met Toots Thielemans in 1988 is hij mondharmonica gaan spelen, en hoe!

Coen Molenaar speelt keyboard en/of Hammond in de bands van o.a. Chris Hinze en Jan Akkerman, een druk bestaan dus. Maar af en toe treden ze op als duo en dat zouden ze vaker moeten (kunnen) doen. Coen op keyboard en piano (de Hammond liet het even afweten) en Tim op mondharmonica, saxofoon en toetsen.

Het was een middag vol vrijheid, avontuur en improvisatie met meer of minder bekende composities en een paar eigen nummers van Tim Welvaars. De zaal genoot, maar ook de muzikanten, na de twee geplande sets hadden ze er nog geen genoeg van en gooiden er nog een derde set tegenaan. Als dat geen speelplezier is!

LINKS:
Tim Welvaars
Coen Molenaar
Fascinating Jazz