Intense solo's bij Michiel Borstlap

Op de dag dat bekend wordt dat componist/pianist Misha Mengelberg is overleden speelt Michiel Borstlap een instore bij Velvet Leiden. Verschillende pianisten, maar toch zijn er wel overeenkomsten, vooral tijdens dit optreden waarbij Michiel zijn nieuwe cd Velvet (vandaag uit) presenteert. Michiel is van vele markten thuis, hier laat hij zich weer eens van zijn klassieke, improvisatie kant horen. Prachtige en intense solo's/improvisaties op zijn eigen Berlijnse piano uit 1917.

LINKS:
Michiel Borstlap
Velvet

Haarlem Jazzstad anders dan anders

Dit is de dertigste editie van Haarlem Jazzstad en er is van alles veranderd. De tent op de Grote Markt is verdwenen en heeft plaats gemaakt voor een groter podium. De lokale horeca heeft de catering overgenomen en behalve op de Grote Markt ook de programmering. Maar 1 ding is gelijk gebleven, de programmering van de donderdag wordt verzorgd door een muzikant, dit jaar Michiel Borstlap.

Michiel Borstlap opende zelf met een solo optreden op de vleugel, voornamelijk nummers van zijn laatste cd Solo 2010, en hoewel het een schitterende cd is was dit live optreden nog veel mooier. En omdat er niet meer in een tent gespeeld werd, maar de hele Grote Markt festivalterrein was, was het concert prima te volgen, het geroezemoes zat ver weg op de terrassen. Jammer was alleen dat de camera die op en neer ging tussen geluidstoren en podium zoveel lawaai maakte dat het een ernstige verstoring van het optreden was. Bij een band is dat geen enkel probleem, maar bij een pianoconcert wel! De commercie slaat blijkbaar hard toe, Things ain't what they used to be was dan ook het slotnummer.

Het is altijd maar weer afwachten wie de curator van de donderdagavond allemaal meeneemt, vorig jaar vielen de Ragtime Ramblers behoorlijk tegen, maar dit jaat was er Mary Davis Jr. & Band. Een prima combinatie van funk, soul en jazz. Met Wolf Martini op gitaren (aanstaande zondag speelt hij in de Leidse Hout met Pheadra Kwant), Sallo de Jonge op drums, Hugo den Oudsten op bas en Alex en Julia deden de backing vocals.

Mary Davis Jr. is gewoon de Nederlandse Marleen van Emmerik en is een geweldige zangeres. En samen met de twee backing vocals werd het een heel mooi optreden. Wat extra aansprak was dat ze voornamelijk eigen repertoire speelden.

Maar goed, de cover kon niet uitblijven, samen met Michiel Borstlap speelden ze een extended verie van Summertime. Helemaal te gek!

Maar hoe goed het ook allemaal was, het ging toch maar om 1 ding, het optreden van de Michael Borstlap Band. Dat moet je horen, zien en voelen, het valt niet te beschrijven, zo goed!

Twee jaar geleden zagen we ze op The Hague Jazz als Michiel Borstlap's Eldorado, maar hier in Haarlem was het opeens zijn band. Met een geweldige Boudewijn Lucas op bas.

En een onnavolgbare Erik Kooger op drums.

Jerome Hol op gitaar, zo te zien klaar om een nieuwe Ramone te worden.

En dan was er nog Ruud Breuls op trompet, maakte het optreden compleet.

Maar natuurlijk draaide alles toch om Michiel Borstlap die een combinatie van eigen nummers en bekende nummers van oa Herbie Hancock en Wheather Report speelden. En er waren een paar nummers die hij ook al solo speelde, zoals My Dear en BlueSyl. Een onvergetelijk optreden!

LINKS:
Michiel Borstlap
Mary Davis Jr.
Jerome Hol
Erik Kooger
Haarlem Jazzstad

IJazz goed van start

De eerste editie van IJazz was vorig jaar wat ons betreft een groot succes. Reden om dit jaar weer te gaan. De sfeer was goed, de muziek was uitstekend, maar toch was het niet als vorig jaar.

Het festival opende om 5 uur met Margriet Sjoerdsma en haar band, een kwartet verder bestaande uit bas, drums en piano. Het publiek stroomt langzaam binnen en de zon breekt langzaam door.

Margriet Sjoerdsma is een prima zangeres en ook haar band is helemaal in orde en dat zorgde er dan ook voor dat menigeen in het Duvel Droomschip bleef staan.

Vlak daar achter, op het podium De Kraan speelde Ray Harris & The Fusion Experience, funky grooves heet dat tegenwoordig, maar het swingde gewoon de pan uit met een rauwe zanger en poppy-jazz of jazzy-pop.
Pal naast De Kraan lag het Load Out Stage en de optredens overlapten elkaar daar. Voor het publiek was het waardeloos en zelfs de muzikanten hadden er last van.
Daarom werd later het programma op de beide podia aangepast, waardoor er niet meer op twee podia tegelijk werd gespeeld.

Maar Benjamin Herman zat er toch even mee in de eerste helft van zijn set. Een rustig nummer werd over geslagen en de enige oplossing was gewoon harder spelen.

En dat deden ze dan ook met een geweldige Carlo de de Wijs op Hammondorgel inclusief bas-voet-pedalen.

Martijn Vink was ook onverstoorbaar en drumde goed door, misschien ook wel de redding van dit bizarre optreden.

Na 3 nummers was het optreden op De Kraan gelukkig afgelopen en konden Benjamin Herman en gitarist Martijn van Itterson hun concert normaal afmaken.

Als Benjamin Herman even niet hoefde te spelen liet hij toch duidelijk merken er helemaal in te zitten. Het eerste hoogtepunt van de dag.

Tussendoor nog even tijd om het einde van de set van Room Eleven te bekijken op het grote podium De Helling. Al een tijdje niet meer gezien, maar hoewel het meer pop dan jazz is, vergeten ze hun jazzroots niet. Leuk!

Op de pont naar de NDSM-werf kwam ik ze al tegen, de muzikanten van Diggedyshweng. Hier speelden ze op het Young Talent Stage en streden om de IJazz prijs en een plaats in het programma van Boris. Niet alle kandidaten gezien, maar deze band speelde goed en vooral de krachtige zangeres maakte indruk. Hou ze in de gaten. Uiteindelijk won Casper Tromp, de pianist van deze band de IJazz Award voor beste muzikant.

De Bahama Soul Club is een kleine bigband met een Zuid Amerikaans en soulachtig repertoire. Zeer dansbaar en zeer gezellig.

Bij het optreden van Sabrina Starke begon het eindelijk druk te worden, de soul/funk sloeg goed aan bij het publiek in de volle Duveltent.

Terug bij het Young Talent Stage nog een stukje meegenomen van Amter, een goed modern-traditioneel jazzensemble, dat helaas wat overstemd werd door het hoofdpodium, waar op dat moment Deodato speelde. Goede muzikanten, waarbij vooral de trompettist indruk maakte.

Terug bij het Load Out Stage voor het tweede volledige optreden, nu van BBG, Bennink, Borstlap en Glerum. Niets nieuws, niets verrassend, maar zo ongelooflijk goed! Boeiend van de eerste tot de laatste noot.

Han Bennink had genoeg aan een snaredrum om de boel op zijn kop te zetten, en zelfs het podium was op een gegeven moment voldoende, de meester in optima forma.

Michiel Borstlap verraste ons laatst al op The Hague Jazz, maar ook nu weer. Wat een geweldige pianist.

En Ernst Glerum is natuurlijk niet voor niets de meest recente winnaar van de Boy Edgarprijs. Een ijzersterk trio.

Na het optreden van BBG was er weer tijd voor wat korte impressies. zoals het Hi-Fly Orchestra dat begon als zesmans formatie met Zuid Amerikaanse ritmes.

Tegen het eind kwam er ook een zangeres bij, die de boel verder opzweepte. Vooral het slotnummer (Crosstown Traffic van Jimi Hendrickx) maakte indruk.

Ondertussen op het Young Talent Stage had het Nationaal Jeugd Jazzorkest plaatsgenomen, een jonge big band, die met behulp van doorgewinterde solisten een leuk moptreden neerzetten.

Op een boot naast het festivalterrein speelde het Scallymatic Orchestra nummers van hun nieuwe cd Annie Get Your Gun. Te weinig van gehoord om een oordeel over te geven, maar het klonk goed.

Want het hoogtepunt van de avond, Eric Vloeimans Gatecrash (niet Eric Vloeimans en band, domme aankondiger) stond alweer klaar op het Load Out Stage. Heben deze band al een aantal keren gezien, vorig jaar nog in Rotterdam en Haarlem, maar iedere keer worden ze beter.

Eric Vloeimans is natuurlijk de beste trompettist van Nederland en dat was ook nu weer te horen. Ze speelden veel nummers van hun eerste 2 cd's, maar zijn daarin enorm gegroeid.

Jeroen van Vliet is de tweede spil van de band op zijn Fender Rhodes en is verantwoordelijk voor het nummer Hyper, de absolute toegift van het optreden.

Basis achter het geheel is bassist Gulli Gudmundsson, die onvermoeibaar doorspeelt op elektrische of akoestische bas. In september komt de nieuwe cd van Gatecrash uit en de nummers die ze daar alvast van speelden zijn beter dan ooit.

Jasper van Hulten was verhinderd deze avond, maar Pascal Vermeer was een waardige vervanger op drums. Zeker in het nieuwe nummer Parade, een weergaloos stuk. En het was natuurlijk een fantastisch optreden van Gatecrash, ondanks de magere opkomst, ondanks de temperatuur, het absolute hoogtepunt van de dag.

Al met al was het een prima eerste dag van het IJazz festival. Zaterdag en zondag gaat het door, dus ga kijken, vooral Kiteman is meer dan de moeite waard.

LIJKS:
Margriet Sjoerdsma
Ray Harris & The Fusion Experience
Benjamin Herman
Room Eleven
Diggedyshweng
Bahama Soul Club
Sabrina Starke
BBG
Hi-Fly Orchestra
Nationaal Jeugd Jazzorkest
Scallymatic Orchestra
Eric Vloeimans Gatecrash