Songbird festival de moeite meer dan waard

Het Songbird festival is, de naam zegt het al, vooral een festival met singer-songwriters. Het speelt zich af op zes podia in De Doelen in Rotterdam met 22 artiesten, soms solo, soms een hele band of, zoals in het geval van When We Are Wild, 3/5 band. Het is een zitzaal en dat heeft het voordeel dat het publiek écht zit te luisteren naar de sfeervolle indie-folk van de band rond zanger Hille Stellingwerf. Mooi half uurtje.

Helemaal aan de andere kant van De Doelen speelt intussen Orlando al en hoewel dit een stazaal is en daardoor iets rumoeriger weet Tessa Douwstra met haar complete band het publiek aardig onder controle te houden. Bij Leave a Key laat ze het publiek zelfs uitstekend mee zingen. Weliswaar maar de helft van dit optreden gezien, maar ja, al diverse keren eerder gezien in Leiden, Haarlem en Amsterdam. Blijft nog steeds prachtig, mede dankzij de onconventionele blazerssectie!
Ruim 25/30 jaar geleden was ik hier in De Doelen op een festival, Pandora's Music Box als ik me niet vergis. Met legendarische optredens van o.a. de Gun Club en een onbekend jong bandje uit IJsland, de Sugar Cubes, hier precies in deze zaal. Zangeres heette Björk, later nog veel van gehoord. Gun je Tessa ook!

Maar er zijn twee redenen om hier te zijn en de eerste staat nu in de grote zaal: James Vincent McMorrow. Twee jaar geleden maakte hij een onuitwisbare indruk op Crossing Border in de Duitse Kerk, maar dat zit er vandaag niet in. Hij heeft een jet lag, want net terug uit Amerika, en hij speelt helemaal solo op gitaar of toetsen. En dan is die grote zaal van De Doelen niet makkelijk te bespelen als je niet in topvorm bent. De gedrevenheid en intensiteit van twee jaar geleden is ver te zoeken. Na een half uurtje is het mooi geweest, snel vergeten, het is etenstijd.

Dan weer verder met een optreden van Niels Geusebroek, nog nooit eerder gezien, maar in een stampvolle zaal maakt hij met zijn band indruk. Op een aantal nummers spelen Tom Beek en Arjan Muusz op saxen en Rik Mol op trompet ook nog mee voor een nog voller geluid. Prima optreden dat geen moment gaat vervelen, en als hij dan solo met gitaar een oude hit van Silkstone speelt kan hij bij het publiek niet meer stuk!

De tweede reden om hier vandaag te zijn is het optreden van de Ladies of The Lowlands, geen acht dit keer, want Qeaux Qeaux Joans is op toernee door Duitsland, maar de overgebleven zeven Ladies starten sterk met Fink's Perfect Darknes, het sluitstuk van hun eerste concert in LuxorLive afgelopen mei.
Dan volgt er van elk van The Ladies een klein mini concertje van twee of drie nummers en vandaag opent Yori Swart met een nieuw nummer met band en een ouder nummer waarvoor de Ladies ook nog aanschuiven. Dit gaat weer zo'n super avond worden!

Tweede Lady is Fridolijn van Finn Silver, die ook twee nummers speelt waarvan één van haar nog op te nemen solo plaat. Op piano wordt ze bijgestaan door Folkert Oosterbeek van Bruut! en bij haar eerste nummer neemt ze zelf plaats achter het keyboard. Dit is meer dan schitterend.

En zo gaat het maar door, elk concertje is compleet anders en iedere keer weer ongelooflijk mooi. Kris Berry is als derde aan de beurt en het leuke is dat elke Lady de volgende even kort introduceert, met telkens een persoonlijke noot. Maakt het nog meer bijzonder. Een huiskamer met 250 mensen in de zaal!

Ook zij speelt twee nummers en omdat haar single Let Go die ze maakte met Perquisite sinds eergisteren 3FM Megahit is krijgen we die er nog als extraatje bij, samen met alle Ladies, kippenvel!

Een gedreven Lavalu speelt eerst Brick Wall achter de piano, dan volgt Insomnia samen met vier van de Ladies, meer dan prachtig! En het leuke van deze optredens is dat ze niet allemaal dezelfde nummers spelen als de vorige keer in Arnhem, maar gewoon allemaal nieuwe nummers hebben uitgekozen. En het andere leuke is dat bijna al die Ladies al eens of meerdere keren hier op dit blog voorbij kwamen!

En ook Sofie Letitre wordt weer begeleid door een band en Ladies bij haar eerste nummer, het tweede speelt en zingt ze vanachter de piano met band, waaronder een trompettist. We zijn inmiddels al ruim een uur onderweg en het verveelt nog geen seconde, integendeel!

Celine Cairo presenteert aanstaande woensdag haar nieuwe EP Follow in Paradiso  en ze speelt hier alle drie de nummers ervan, inclusief het zeer aangrijpende Follow zelf, met band en Ladies. En voor wie er vandaag niet bij is, woensdag neemt ze de Ladies ook gewoon mee naar Paradiso!

Als laatste is Cato van Dijck van MY BABY aan zet die eerst met band een mooie ballad zingt en dan de elektrische gitaar ter hand neemt en de boel laat exploderen. Een van de weinige nog niet eerder live geziene Ladies, daar moet snel verandering in komen!
En zoals het hoort spelen/zingen ze tot slot nog één cover van een nummer dat ze allemaal prachtig vinden. She van Laura Mvula vanavond. En dan na bijna twee uur is het afgelopen, een staande ovatie en een warm afscheid maakt deze dag tot een succes, maar de Ladies of The Lowlands, daar gaan we hopelijk nog véél meer van horen!

LINKS:
When We Are Wild
Orlando
James Vincent McMorrow
Niels Geusebroek
Yori Swart
Fridolijn van Poll
Kris Berry
Lavalu
Sofie Letitre
Celine Cairo
Cato van Dijck
Ladies of the Low Lands fansite
Songbird
De Doelen

Crossing Border druk, gezellig en o zo mooi

De middag begint eerst nog rustig met een optreden van een deel van de groep Azure in De Twee Spieghels. Met Rogier Schneemann op gitaar, Luciano Poli op bas en David Barker op drums, aangevuld vandaag met Robert Rook op de piano. En dat blijkt wonderwel samen te gaan. Van verstilde trance jazz tot vette grooves komen voorbij.
Helemaal genieten wordt het tijdens de tweede set als de nieuwe Fender Rhodes wordt ingezet. Wordt het gelijk een stuk funkier door. Azure speelt overigens op 21 december in Paradiso in het kader van Get Your Jazz on Stage, komt allen!
Dan als een speer naar Den Haag voor het Crossing Border festival dat de slotavond opent met de Haagse band Splendid. In een bomvolle Cuatro tent speelt de elfkoppige formatie weer de sterren van de hemel. Stonden eerder dit jaar ook al op Vlietpop en Schollenpop, maar het blijft een feest om naar te luisteren.
In de kleine zaal van het Nationaal Toneel Gebouw speelt de Amerikaanse band Loch Lomond hun eerste optreden van een kleine Europese tour. Normaal een zeskoppige band, voor deze tour een trio, waardoor iedereen meerdere instrumenten (tegelijk) bespeelt. gitaar én vibrafoon, gitaar, viool én drums, alleen toetsen en zang is zoals het altijd al is.
Ze spelen mooie kleine liedjes, rauwe kamerpop noemen ze het zelf, en de zaal geniet. Het is ook muisstil, zo stil dat de zangeres blij verrast halverwege het optreden zegt: You're sóó quiet! Maar ja, dan moeten ze maar niet van die geweldige muziek maken. In februari willen nog eens op tour door Europa, dan met een volle bezetting. Aanrader!
Dit is alweer de negentiende editie van Crossing Border, maar nog nooit eerder waren we erbij. Door de aanwezigheid van James Vincent McMorrow op dit festival komt het er eindelijk eens van. Hij verzorgt deze avond met band het afsluitende optredenin de Duitse Kerk, hier geeft hij alvast een kort voorproefje solo op het 3voor12 stage. Een prachtig huiskamerconcert (met overigens rumoerige buren), dat volledig aan de verwachtingen voldoet.
The Apache Relay is bijna klaar met hun optreden in de bomvolle Cuatro tent, zo te horen is het wel een feest geweest hier. Ze komen uit Nashville en dat is wel te merken aan de instrumenten, viool, mandoline, geeft een country tintje aan deze verder toch stevige rockband.
Ook uit Amerika komt het duo Wye Oak. Andy is tegelijkertijd drummer en toetsenist, Jenn zingt en speelt gitaar. Als je niet beter wist zou je denken dat er meer mensen op het podium staan. Een stevige dosis indie rock met een opvallende, aparte zangeres.
Newvillager kan minder imponeren met een soort techno pop. Het is dan ook aanmerkelijk rustiger in de Cuatro tent dan bij de eerdere optredens hier van Splendid en The Apache Relay, het past ook niet helemaal bij het soort muziek dat hier verder te horen is. Maar dat is dan ook wel weer lekker eigenwijs van de programmeurs.
Islet daarentegen maken er een spetterende show van, stevige Engelse rock met heel veel percussie en een ongelooflijke hoeveelheid energie. Misschien overschaduwt het showelement de muziek enigzins, maar dat mag de pret niet drukken, publiek én band gaan er voor!
Dan naar de mooiste lokatie van het festival, de Duitse Kerk die ook nog eens sfeervol is verlicht. Het is dat de projectie niet beweegt, anders was het helemaal sixties geweest.
Voorafgaand aan het laatste muziekoptreden van deze avond is er eerst nog Anna Enquist die eigen gedichten voorleest. Want Crossing Border is een festival met muziek én literatuur. Muziekgezien komt natuurlijk voor de muziek, maar toch leuk even een stukje poëzie mee te kunnen pakken. Over een strijkkwartet en over voetbal onder andere.
Maar om klokslag elf uur is het dan eindelijk zover, James Vincent McMorrow betreedt mét band het podium, voor een betoverend optreden van een uur. Klonk hij eerder op de avond solo al net zo goed als op zijn cd Early in the Morning, met band erbij is het nog tien keer zo goed. Hij doet halverwege nog even twee nummers solo, één op gitaar en één op toetsen (een kippenvel versie van Higher Love van Stevie Wonder). De Ier heeft wel wat van van Kevin Coyne in zijn goede jaren met een flinke scheut Paolo Nutini. In ieder geval is het genieten en James is de held van de dag!
De kerk zit en staat stampvol (400-500 mensen) en voor James is dat wel even schrikken. I'm always prepared for an audience of twenty, zegt hij er zelf over! Maar hij en de band genieten er zienderogen van en je hebt de indruk dat ze om middernacht nog best even door willen gaan, of tenminste een toegift willen geven, maar de organisatie is streng, het is afgelopen. Tja, morgenochtend is er weer een kerkdienst en er moet dus nog flink afgebroken en opgeruimd worden, ook wel weer begrijpelijk.
De eerste kennismaking met Crossing Border is uitstekend bevallen en gelijk weer een aantal leuke nieuwe bands gezien waar je meer van wilt zien. Splendid overtuigd altijd en Loch Lomond en Wye Oak zijn fijne verrassingen. En voor James Vincent McMorrow ontbreken alle superlatieven!

LINKS:
Azure
Get Your Jazz on Stage
De Twee Spieghels
Splendid
Loch Lomond
James Vincent McMorrow
The Apache Relay
Wye Oak
NewVillager
Islet
Crossing Border